خطبة جمعة (التمييز العنصري)
خطبة جمعة (التمييز العنصري)

الحمد لله الذي أخبر ملائكته أن خالقٌ بشراً من طين. الحمد لله الذي أقسم أنه خلق الإنسان في أحسن تقويم. الحمد لله القائل ولقد كرمنا بني آدم وحملناهم في البر والبحر ورزقناهم من الطيبات وفضلناهم على كثير ممن خلقنا تفضيلاً. الحمد لله القائل: ولقد خلقناكم ثم صورناكم ثم قلنا للملائكة اسجدوا لآدم.

0:00 0:00
Speed:
June 04, 2020

خطبة جمعة (التمييز العنصري)

خطبة جمعة (التمييز العنصري)


الحمد لله الذي أخبر ملائكته أنا خالقٌ بشراً من طين.


الحمد لله الذي أقسم أنه خلق الإنسان في أحسن تقويم.


الحمد لله القائل ولقد كرمنا بني آدم وحملناهم في البر والبحر ورزقناهم من الطيبات وفضلناهم على كثير ممن خلقنا تفضيلاً.


الحمد لله القائل: ولقد خلقناكم ثم صورناكم ثم قلنا للملائكة اسجدوا لآدم.


الحمد لله الذي خلق الناس كلهم من نطفة ثم من علقة ثم من مضغة، وهو الأعلم بالناس كلهم إذ هم أجِنَّةٌ في بطونِ أمهاتهم.


وأشهد ألا إله إلا الله، ربَّ العالمين، ربَّ الناسِ أجمعين، ملكَ الناس، إلهَ الناس، وهو على كل شيء قدير.


ونشهدُ أن سيدَنا محمداً عبدُه ورسولُه، أخرج به الناسَ من الظلمات إلى النور، ومن الظلمِ إلى العدل، ومن الشقاءِ إلى السعادة، وأتمُّ الصلاةِ وأكملُ التسليم على المبعوث رحمة للعالمين أجمعين، أبيضِهم وأسودِهم وأحمرِهم، شريفِهم ووضيعِهم، ذكرِهم وأنثاهُم، عربيِّهم وعجميِّهم، صلوات ربي وسلامه على من بلّغ رسالةَ ربه، وطبّقها تطبيقاً عملياً، بقولِه وفعلِه وتشريعِه، فقال عليه الصلاةُ والسلامُ: الناسُ لآدمَ، وأدمُ من تراب، عليه صلوات ربي وسلامه الذي جمع بين أبي بكرٍ شريفِ قومِه، وبلالٍ الحبشيِّ الذي كان عبدا رقيقاً، وصهيبٍ الرومي، وسلمانَ الفارسيِّ، فجعل منهم بالإسلامِ سادةً شرفاء، صلوات ربي وسلامه عليه وعلى آله وصحبه الطيبين الطاهرين، ومن اتبعهم بإحسان إلى يوم الدين.


أما بعد، أوصيكم عبادَ الله بتقوى الله، فهي مقياسُ التفاضلِ بين البشر، فقد قال الحقُ سبحانه وتعالى: (إن أكرمَكم عندَ اللهِ أتقاكم)، فاتقوا الله عبادَ الله، وتقربوا إليه بتقواه وخشيته في السرّ والعلن، وبتحكيم شرعِ الله سبحانه وتعالى في حياتكم، واجعلوا مفاهيمَ الإسلام هي مقياسَ نظرتِكم في الحياة وفي كل شيء في الحياة، فهي الهدى، (قل إن هدى الله هو الهدى) ولا هدى سواه، (فماذا بعدَ الحقِّ إلا الضلالُ؟)، (فبأيِّ حديثٍ بعدَ اللهِ وآياتِه يؤمنون؟).


عبادَ الله


إنها فتنٌ كالليل المظلم، وكموجِ البحرِ العاتي، تمرُّ بالبشريةِ منذ غيابِ حكمِ الإسلامِ عن الأرضِ، لقد كانَ المسلمونَ حملةَ نبراسِ الهدايةِ والسعادةِ للبشريةِ جمعاء قروناً عديدة، وأزماناً مديدة، عندَما كانت لهم دولةٌ تحكمهم بالإسلامِ، وتحملُ الإسلامِ إلى الناسِ كافةً، وتنشرُ العدلَ بينهم، ولكنّ العالمَ الإسلامي بخاصةٍ، والعالمَ كلَّه بعامة غرقَ في مستنقعات الضلال، ودخلَ نفقَ الشقاء منذ هدمتْ دولةُ الخلافةِ التي تحكمُ بالإسلامِ.


مرّت بالعالمِ جائحةُ كورونا ولم تنته بعد، ولم تستطع الأنظمةُ البشريةُ كلُّها التصرفَ حِيالَها، ولا معالجتَها ولا معالجةَ تبعاتِها، واليوم تمرّ بالعالمِ الغربيِّ جائحةُ التمييزِ العنصريِّ، فتنةٌ تموجُ بالناسِ في الغرب موجاً، يتيهُ فيه الحليمُ ويصبحُ حيرانَ، كل ذلك بسببِ غيابِ الإسلامِ عن الحياةِ، وغيابِ حكمِ الإسلامِ عن الحياةِ.


أيها الناس


لقد عجزت كلُّ الأنظمةِ والمبادئِ عن حلِّ مشكلةِ التمييزِ العنصريِّ، ولم يحلَّها الحلَّ الحقيقيَّ العمليَّ الصحيحَ إلا الإسلامُ، لقد عاش الناسُ كلُّهم في ظلِّ حكمِ الإسلامِ الوارفِ لا يخافُ أحدُهم من ظلمِ قويٍّ، أو تمييزٍ بسببِ عرقِه أو لونِه أو أصلِه، أو عشيرتِه أو قومِه، أو بلدِه أو موطنِه، أو جنسِه، أو غير ذلك، لقد عاشوا معززين مكرّمين، ولا اعتبارَ لأيِّ فرقٍ بين الناس.


إنه الإسلامَ الذي أعلنَ وَحْدَةَ الخالق، وأنّ كلَّ المخلوقاتِ وكلَّ الناس ربُّهم واحدٌ، فقال سبحانه وتعالى: (يا أيها الناس اتقوا ربَّكم الذي خلقكم من نفسٍ واحدةٍ وخلقَ منها زوجَها وبثَّ منهما رجالاً كثيراً ونساءً)، وقال عزّ من قائل: (يا أيها الناسُ إنا خلقناكم من ذكرٍ وأنثى وجعلناكم شعوباً وقبائلَ لتعارَفوا إن أكرمكم عندَ الله أتقاكم)، ولذلك كانت النظرة إلى الإنسان مستندةً إلى هذا الأساسِ المتينِ، فنظرَ الإسلامُ إلى الإنسانِ حين معالجةِ مشاكلِه على أنه إنسانٌ، لديه حاجاتٌ عضويةٌ وغرائزُ، مشكلة إنسانٍ تحتاجُ إلى حلّ، لم ينظرْ إليها على أنها مشكلةٌ اقتصاديةٌ مثلاً، أو صحية، أو تعليمية، أو سياسية، ولم ينظر إليها على أنها مشكلةُ أسودَ أو أبيضَ أو أحمرَ، ولم ينظر إليها على أنها مشكلة رجلٍ أو امرأةٍ، أو مشكلة صغير أو كبير، أو مشكلةُ مواطن أو مقيمٍ أو وافدٍ، بل نظر لمشاكل الناسِ نظرةً واحدةً، مشكلة إنسانٍ تحتاج إلى حلّ، ووضع الحلَّ على هذا الأساس، فعاش الناسُ في ظلِّ الإسلامِ كما قلنا معززين مكرّمين حتى لو خالفوا المسلمين في الدين.


لقد طبّق رسولُ الله صلى الله عليه وسلم المساواةَ بين البشر عملياً، فنزع من نفوسِ الناسِ نظرةَ التفريقِ بين الناس على أساسِ العرق أو اللون أو غيره، فكانت النظرةُ إلى أبي بكرٍ الشريفِ كالنظرةِ إلى بلالٍ الحبشيِّ ذي البشرة السوداء، فهذا عمرُ رضي الله عنه، خليفةُ المسلمين، كان يقولُ عن أبي بكرٍ وبلالٍ: سيدُنا أعتقَ سيدَنا، ورسول الله صلى الله عليه وسلم يقول: (إن الله قد أبعدَ عنكم نخوةَ الجاهليةِ وتعاظمَها بالآباء، الناسُ لآدمَ وآدمُ من ترابٍ)، عن المعرور بن سويد، قال: رأيت أبا ذر وعليه حُلَّة، وعلى غلامِه مثلُها، فسألته عن ذلك، قال: فذكر أنه سابَّ رجلاً على عهد رسول الله - صلى الله عليه وسلم -، فعيَّره بأمِه، قال: فأتى الرجلُ النبيَ - صلى الله عليه وسلم -، فذكر ذلك له، فقال النبي - صلى الله عليه وسلم -: "إنك امرُؤٌ فيك جاهلية، إخوانُكم وخَوَلُكُم، جعلهم الله تحت أيديكم، فمن كان أخوه تحت يديه، فَلْيُطْعِمْهُ مما يأكل، وَلْيُلْبِسْهُ مما يَلْبِسُ، ولا تكلّفوهم ما يَغْلِبُهُم، فإنْ كَلَّفتموهم فأعينوهم عليه". ومما يروَى أن أبا ذرٍ رضي الله عنه قال للغلامِ (أي العبدِ): يا ابن السوداء، والحُلّةُ لباسٌ فاخر يختلفُ عن الثوبِ المعتادِ الذي كان يلبِسُه الناس. لقد أصبح أبو ذرٍ رضي الله عنه يُلبِسُ عبدَه مما يلبِس، ويطعِمُه مما يأكل، إنه الإسلام العظيم الذي قرّرَ وَحْدَةَ النوعِ الإنسانيّ، وجعل هذه التقريرَ أساساً من أسس التعاملِ والمعاملةِ بين الناس.


عبادَ الله


إن مشكلةَ التمييز العنصري مشكلة حضارة، وليست مشكلة قوانينَ أو أنظمة، لا يستأصلُ هذه النظرةَ العنصريةَ من نفوسِ الناس إلا مبدأ قويمٌ صحيحٌ منزلٌ من عندِ ربّ العالمين، أما المبدأ الرأسماليّ وغيرُه من المبادئ البشريةِ الوضعيةِ فإنها عاجزةٌ عن حلّ أبسط مشكلات الإنسان، فضلاً عن أعقدِها، إنّها الرأسمالية التي فصلت الدينَ عن الحياة، وأعطت عقلَ الإنسانِ الناقصَ المحدودَ حقّ التشريع والتنظيم والتقنين، عقلَ الإنسانِ المتصفَ بالاختلاف والتفاوتِ والتناقضِ والتأثرِ بالبيئة، هذا هو المبدأ الرأسمالي الذي جعل الناسَ يعيشونَ في شقاءٍ دائم، وكدٍّ لا نهايةَ له جرياً وراء رغيف الخبز، المبدأ الذي مسخَ فطرةَ الإنسانِ التي خلقه الله عليها، وقتل فيه كلَّ قيمةٍ إلا القيمةَ الماديّةَ، جعلَ الناسَ طبقاتٍ، رأسماليين، وفقراء، بيضاً وسوداً، فرّق الناسَ وفضّل بعضَهم على بعضٍ بما لا فضلَ لهم فيه، بل مما هو من القضاء والقدر، ومما لا يملك الإنسان له تغييراً، ووضع مقاييسَ خاطئةً للتفاضلِ تمزّق الناسَ وتجعلُهم شيعاً فلا حول ولا قوة إلا بالله، وأقول قولي هذا وأستغفر الله لي ولكم فاستغفروه عباد الله.


الخطبة الثانية:


الحمد لله الذي أكرمنا بنعمة الإسلام، ومنّ علينا بمحمدٍ صلى الله عليه وسلم سيدِ الإنبياء، وشرعَ لنا شرائعَ دينِه، بها تستقيم شؤون الحياة، وبها يسعَدُ الناس، يعبدون رباً واحداً، ويتبعون رسولاً واحداً، وديناً واحداً، ويتجهون لقِبلةٍ واحدةٍ، ويحكمون بنظام ربانيٍّ واحد، صراطِ الله الذي له ما في السموات والأرض، صراطِه المستقيم، فالحمدُ لله ربِ العالمين.


عبادَ الله


كلما مرَّ على الناس يومٌ جديدٌ بأحداثٍ جديدةٍ أدرك العالمُ والمسلمون أهميةَ رسالةِ الإسلامِ، وشريعةِ ربِ العباد، واتّباعِ محمدٍ صلى الله عليه وسلم، تبيّنَ للجميعِ أنه بغياب حكمِ الإسلامِ تتراكمُ المشكلاتُ دونما حلّ، ويزدادُ شقاءُ الناسِ، ويزدادُ الظلمُ، وأنه باستمرارِ سيادةِ المبدأ الرأسمالي يزدادُ غضبُ الله تعالى على الناسِ، وعلى المسلمين المقصّرين في العمل لتحكيم الإسلام، فعلى المسلمين أن يدركوا أنهم أصحاب رسالة، وحَمَلَةُ المبدأِ الصحيح، وأنهم أحوجُ ما يكونونَ لتطبيق شرعِ الله تعالى، وأنَّ البشريةَ جمعاء بحاجةٍ إليهم، لينقذوهم من براثنِ الرأسماليةِ العفنةِ، وما نتجَ عنها من قومياتٍ نتنةٍ، ووطنياتٍ مَقيتةٍ، وتمييزٍ عرقيِّ وعنصريّ ما أنزل الله بها من سلطان. لقد آن لكم أيها المسلمون أن تدركوا عِظَمَ الواجبِ الذي كلفكم الله عز وجل به، وجعلكم به خيرَ أمةٍ للناس، تأمرون بالمعروف، وتنهون عن المنكر، وتؤمنون بالله، وإن أعظمَ منكرٍ هو الاستمرار في الحكم بالأنظمة الرأسمالية البشرية، وإن أعظمَ معروف هو الحكمُ بما أنزل الله في دولة خلافة على منهاج النبوة، التي هي وعدُ الله تعالى، وبشرى رسوله صلى الله عليه وسلم، (ثم تكونُ خلافة على منهاج النبوة)، فشمّروا عن سواعدكم أيها المسلمون وأقيموا دولةَ الإسلام، واعملوا على تحكيم شرع الله، واحملوا الإسلام وحضارته إلى الناس، تفوزوا في الدارين وتسعدوا في الدنيا والآخرة.


اللهم أقمْ دولةَ الإسلام، دولةَ الخلافة على منهاجِ النبوة


اللهم أعزّ الإسلامَ والمسلمين


اللهم ارحم المؤمنين والمؤمنات، الأحياءَ منهم والأموات، الله ارحمنا فإنك بنا راحم، ولا تعذبنا فإنك علينا قادر، والطف بنا اللهم في ما جرت به المقادير.


الله أبرِمْ للمسلمين وللناسِ أجمعين أمرَ رُشدٍ يعزُّ به أهلُ طاعتِك، ويَذِلُّ به أهلُ معصيتِك.


اللهم غيّر حالَ المسلمين إلى أحسنِ حال، اللهم ارفعِ البلاءَ والوباءَ والغلاءَ عن المسلمين، اللهم أعزَّنا بالإسلامِ، وأعزَّ الإسلامَ بنا، واهدنا، واهدِ بنا، واجعلنا سبباً لمن اهتدى.


اللهم مكّن للمسلمين وحَمَلَةِ دعوةِ الإسلامِ في الأرض، وانصرنا على القومِ الكافرين.


عبادَ الله


إن الله يأمرُ بالعدلِ والإحسان، وإيتاء ذي القربى وينهى عن الفحشاء والمنكر والبغي يعظكم لعلكم تذكّرون، اذكروا الله العظيم يذكرْكم، واستغفروه يغفرْ لكم، واسألوه يعطِكم، وأقم الصلاة.

More from null

تأملاتی در کتاب: "از مؤلفه‌های روانشناسی اسلامی" - قسمت پانزدهم

تأملاتی در کتاب: "از مؤلفه‌های روانشناسی اسلامی"

تهیه کننده: استاد محمد احمد النادی

قسمت پانزدهم

الحمدلله رب العالمین، و الصلاة و السلام علی امام المتقین، و سید المرسلین، مبعوث رحمت للعالمین، سیدنا محمد و علی آله و صحبه اجمعین، و اجعلنا معهم، و احشرنا فی زمرتهم برحمتک یا ارحم الراحمین.

شنوندگان گرامی، شنوندگان رادیو دفتر اطلاع رسانی حزب التحریر:

السلام علیکم و رحمه الله و برکاته، و بعد: در این قسمت، تأملات خود را در کتاب: "از مؤلفه های روانشناسی اسلامی" ادامه می دهیم. و به منظور ساختن شخصیت اسلامی، با توجه به ذهنیت اسلامی و روانشناسی اسلامی، می گوییم و از خدا توفیق می طلبیم:

ای مسلمانان:

در قسمت گذشته گفتیم: برای مسلمان نیز سنت است که برای برادرش در غیابش دعا کند، همانطور که برایش سنت است که از برادرش بخواهد که برایش دعا کند، و برای او سنت است که پس از دوست داشتن او، از او دیدار کند و با او بنشیند و با او پیوند برقرار کند و در راه خدا با او بذل و بخشش کند. و برای مسلمان مستحب است که با آنچه دوست دارد با برادرش ملاقات کند تا او را با این کار خوشحال کند. و در این قسمت اضافه می کنیم و می گوییم: برای مسلمان مستحب است که به برادرش هدیه دهد، به دلیل حدیث ابوهریره که بخاری در الأدب المفرد و ابویعلی در مسندش و نسائی در الکنی و ابن عبدالبر در التمهید آورده اند، و عراقی گفته است: سند آن خوب است، و ابن حجر در تلخیص الحبیر گفته است: سند آن حسن است، گفت: رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم فرمود: "به همدیگر هدیه دهید تا یکدیگر را دوست داشته باشید".

و همچنین مستحب است که هدیه او را بپذیرد، و در مقابل آن پاداش دهد، به دلیل حدیث عایشه نزد بخاری که گفت: "رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم هدیه را می پذیرفت و در مقابل آن پاداش می داد".

و حدیث ابن عمر نزد احمد و ابوداود و نسائی، گفت: رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم فرمود: "هر کس به خدا پناه برد، به او پناه دهید، و هر کس از شما به نام خدا چیزی خواست، به او بدهید، و هر کس از خدا طلب پناهندگی کرد، به او پناه دهید، و هر کس به شما احسانی کرد، به او پاداش دهید، و اگر نیافتید، برای او دعا کنید تا بدانید که به او پاداش داده اید".

و این بین برادران است، و هیچ ارتباطی با هدایای رعیت به حاکمان ندارد، زیرا آنها مانند رشوه حرام هستند، و از پاداش دادن این است که بگوید: خدا به تو جزای خیر دهد.

ترمذی از اسامه بن زید رضی الله عنهما روایت کرده و گفته است حسن صحیح است، گفت: رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم فرمود: "هر کس به او احسانی شود و به کننده آن بگوید: "خدا به تو جزای خیر دهد" به درستی که در ستایش مبالغه کرده است". و ستایش شکر است، یعنی پاداش دادن، به ویژه از کسی که غیر از آن چیزی نمی یابد، به دلیل آنچه ابن حبان در صحیح خود از جابر بن عبدالله روایت کرده است، گفت: شنیدم که پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم می فرمود: "هر کس نیکی کند و جز ستایش برای او خیری نیابد، پس او را شکر کرده است، و هر کس آن را پنهان کند، کفر ورزیده است، و هر کس به باطل زینت کند، مانند کسی است که دو لباس دروغ پوشیده است". و با سند حسن نزد ترمذی از جابر بن عبدالله روایت شده است که گفت: رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم فرمود: "هر کس عطایی کند و چیزی بیابد، باید آن را جبران کند، و اگر نیابد، باید او را ستایش کند، پس هر کس او را ستایش کند، او را شکر کرده است، و هر کس آن را پنهان کند، کفر ورزیده است، و هر کس به چیزی که به او داده نشده است زینت کند، مانند کسی است که دو لباس دروغ پوشیده است". و کفر ورزیدن به عطاء یعنی پنهان کردن و پوشاندن آن.

و با سند صحیح ابوداود و نسائی از انس روایت کرده اند که گفت: "مهاجرین گفتند ای رسول خدا، انصار همه پاداش را بردند، ما قومی را ندیدیم که بهتر از آنها در دادن چیزهای زیاد بذل و بخشش کنند، و نه بهتر از آنها در همدردی در چیزهای کم، و آنها مخارج ما را کفایت کردند، فرمود: آیا شما آنها را به خاطر آن ستایش نمی کنید و برای آنها دعا نمی کنید؟ گفتند: آری، فرمود: پس آن در مقابل آن است".

و شایسته است که مسلمان کم را مانند زیاد شکر کند، و از مردمی که به او خیری می رسانند تشکر کند، به دلیل آنچه عبدالله بن احمد در زوائد خود با سند حسن از نعمان بن بشیر روایت کرده است که گفت: رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم فرمود: "هر کس کم را شکر نکند، زیاد را شکر نکرده است، و هر کس از مردم تشکر نکند، خدا را شکر نکرده است، و سخن گفتن از نعمت خدا شکر است، و ترک آن کفر است، و جماعت رحمت است، و تفرقه عذاب است".

و از سنت است که برای برادرش برای منفعت خیر یا آسان کردن دشواری شفاعت کند، به دلیل آنچه بخاری از ابوموسی روایت کرده است، گفت: "پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم نشسته بود که مردی آمد و سؤال کرد، یا نیازمندی حاجتی را طلب کرد، رو به ما کرد و فرمود: شفاعت کنید تا پاداش داده شوید و خداوند بر زبان پیامبرش آنچه را که می خواهد جاری کند".

و به دلیل آنچه مسلم از ابن عمر از پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم روایت کرده است که فرمود: "هر کس برای برادر مسلمانش به صاحب قدرتی برای منفعت خیر یا آسان کردن دشواری واسطه شود، در روزی که قدم ها می لغزند، برای عبور از صراط یاری می شود".

و همچنین برای مسلمان مستحب است که در غیاب از آبروی برادرش دفاع کند، به دلیل آنچه ترمذی روایت کرده و گفته است این حدیث حسن است از ابودرداء از پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم که فرمود: "هر کس از آبروی برادرش دفاع کند، خداوند در روز قیامت آتش را از صورتش دور می کند". و حدیث ابودرداء را احمد آورده و گفته است سندش حسن است، و هیثمی نیز همین را گفته است.

و آنچه اسحاق بن راهویه از اسماء بنت یزید روایت کرده است که گفت: شنیدم که رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم می فرمود: "هر کس در غیاب از آبروی برادرش دفاع کند، بر خدا حق است که او را از آتش آزاد کند".

و قضاعی در مسند الشهاب از انس آورده است، که گفت: رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم فرمود: "هر کس در غیاب برادرش را یاری کند، خداوند او را در دنیا و آخرت یاری می کند". و قضاعی همچنین از عمران بن حصین با این اضافه آورده است: "و او توانایی یاری کردن او را دارد". و به دلیل آنچه ابوداود و بخاری در الأدب المفرد آورده اند، و زین عراقی گفته است: سندش حسن است از ابوهریره که رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم فرمود: "مؤمن آینه مؤمن است، و مؤمن برادر مؤمن است، از هر کجا که او را ملاقات کند، زیان او را از او دفع می کند و از پشت سر از او محافظت می کند".

ای مسلمانان:

از طریق احادیث نبوی شریفی که در این قسمت و قسمت قبل وارد شده است، دانستید که برای کسی که برادری را در راه خدا دوست دارد، سنت است که او را از دوست داشتن خود آگاه کند و به او اطلاع دهد. و همچنین برای مسلمان سنت است که برای برادرش در غیابش دعا کند. همانطور که برایش سنت است که از برادرش بخواهد که برایش دعا کند. و برای او سنت است که پس از دوست داشتن او، از او دیدار کند و با او بنشیند و با او پیوند برقرار کند و در راه خدا با او بذل و بخشش کند. و برای مسلمان مستحب است که با آنچه دوست دارد با برادرش ملاقات کند تا او را با این کار خوشحال کند. و برای مسلمان مستحب است که به برادرش هدیه دهد. و همچنین مستحب است که هدیه او را بپذیرد، و در مقابل آن پاداش دهد.

و شایسته است که مسلمان از مردمی که به او خیری می رسانند تشکر کند. و از سنت است که برای برادرش برای منفعت خیر یا آسان کردن دشواری شفاعت کند. و همچنین برای او مستحب است که در غیاب از آبروی برادرش دفاع کند. پس آیا به این احکام شرعی و سایر احکام اسلام پایبند باشیم؛ تا همانگونه باشیم که پروردگارمان دوست دارد و از آن راضی می شود، تا آنچه را که در ماست تغییر دهد، و احوال ما را اصلاح کند، و به خیر دنیا و آخرت دست یابیم؟!

شنوندگان گرامی: شنوندگان رادیو دفتر اطلاع رسانی حزب التحریر:

در این قسمت به این مقدار بسنده می کنیم، به این امید که تأملات خود را در قسمت های آینده ان شاء الله تعالی تکمیل کنیم، تا آن زمان و تا زمانی که شما را ملاقات کنیم، شما را در پناه خدا و حفظ و امان او می گذاریم. از حسن توجه شما سپاسگزاریم و السلام علیکم و رحمه الله و برکاته.

بدانید ای مسلمانان! - قسمت 15

بدانید ای مسلمانان!

قسمت 15

اینکه از دستگاههای دولت خلافت، یاری دهندگان هستند، و آنها وزیرانی هستند که خلیفه آنها را با خود منصوب می کند، تا در تحمل بارهای خلافت و انجام مسئولیت های آن به او کمک کنند، زیرا فراوانی بارهای خلافت، به ویژه هر چه دولت خلافت بزرگتر و گسترده تر شود، خلیفه به تنهایی از حمل آن ناتوان می شود و نیاز به کسی دارد که در حمل آن برای انجام مسئولیت هایش به او کمک کند، اما درست نیست که آنها را بدون قید و شرط وزیر بنامیم تا معنای وزیر در اسلام که به معنای معاون است، با معنای وزیر در نظام های عرفی کنونی بر اساس دموکراسی سرمایه داری سکولار یا سایر نظام هایی که در عصر حاضر شاهد آن هستیم، اشتباه نشود.