November 29, 2018 2787 views

كلمة للبث المباشر على الفيسبوك "اليمن يستصرخ! فهل من مجيب؟"

كلمة للبث المباشر على الفيسبوك

"اليمن يستصرخ! فهل من مجيب؟"

(مترجمة)

أيها الإخوة والأخوات الأعزاء، كما تعلمون، هناك حاليا كارثة إنسانية من صنع الإنسان تؤثر على مسلمي اليمن بسبب هذه الحرب الحمقاء التي اندلعت منذ 3 سنوات بين تحالف البلاد الإسلامية الذي تقوده السعودية والقوات الموالية للحكومة، وبين المتمردين الحوثيين بدعم إيراني من جهة أخرى. لقد استعرت هذه الحرب من أجل بسط النفوذ على اليمن بين أمريكا وبريطانيا الاستعماريتين، اللتين تدعمان عملاءهما الإقليميين والمحليين بالأسلحة والمعلومات الاستخباراتية.

أيها الإخوة والأخوات، نتيجة لهذه اللعبة السياسية الاستعمارية، تتحمل أمتنا في اليمن قدرا لا يمكن تصوره من المعاناة بسبب القصف والقتال والحصار على الغذاء والدواء والوقود وغيرها من الضروريات في البلاد. وبات أطفال اليمن الضحايا الرئيسيين لهذه الحرب الشرسة العقيمة، إنهم يتضورون جوعا، ويتم ذبحهم، عدا عن احتجازهم كرهائن للمصالح السياسية الأنانية لكل من اللاعبين في هذه الحرب، وكما وصفها المدير الإقليمي لليونيسيف جيرت كابليرا، فإن اليمن هو "جحيم حي" للأطفال، وحسبنا الله ونعم الوكيل.

الصور التي تأتي من البلد لشدة الهزال، والهياكل العظمية، والأطفال والرضع الذين يموتون، لا تطاق رؤيتها، فقد لجأت الأمهات والآباء إلى إطعام أطفالهم فتاتاً من الخبز الفاسد أو أوراق النباتات المسلوقة في محاولة يائسة لإبقائهم على قيد الحياة، طوال الوقت، صرخاتهم من الجوع تخترق القلب. كوالدة، لا أستطيع أن أتخيل رؤية طفلي يضيع بعيدا أمام عيني وأكون عاجزة عن القيام بأي شيء على الإطلاق لمساعدتهم أو تخفيف معاناتهم.

وفقا للأمم المتحدة، فإن 30,000 من أطفال هذه الأمة في اليمن يموتون كل عام في البلاد من سوء التغذية بسبب هذه المجاعة التي صنعها الإنسان، نصف أطفال اليمن دون سن الخامسة يعانون من سوء التغذية المزمن، 400,000 منهم يعانون من سوء التغذية الحاد لدرجة أنهم سيموتون دون تدخل؛ وكل 10 دقائق يموت طفل بسبب مرض يمكن الوقاية منه أو بسبب المجاعة الناجمة عن الحرب. وقالت وكالات المعونة والإغاثة إنه إذا لم تتوقف الحرب فإن المجاعة يمكن أن تبتلع البلاد في غضون ثلاثة أشهر، مما يعرض نصف السكان لخطر المجاعة. ويتوقع أن تكون أسوأ مجاعة في العالم منذ 100 عام! لا حول ولا قوة إلا بالله.

كما أدى النقص في المياه النظيفة وانهيار نظام التطعيم والعلاج الطبي في اليمن بسبب الحرب إلى تفشي الحصبة والخناق والكوليرا بشكل مميت وأكثر الناس عرضة لها الأطفال، وقد تفشت الكوليرا وحدها وأصابت حوالي 1.2 مليون شخص وتسببت في 2.400 وفاة، بالإضافة إلى ذلك، حذرت اليونيسف من أن القتال العنيف أصبح الآن "قريبا بشكل خطير من مستشفى الثورة" في مدينه الحديدة، مما يعرض عشرات الأطفال في المستشفى "لخطر الموت الوشيك" إضافة إلى منع الذين يعانون من سوء التغذية الشديد والأطفال من الوصول إليه... ولا حول ولا قوة إلا بالله! ولا يمكن للأطفال الذين يتضورون جوعا حتى الموت أن يلتمسوا العلاج بسبب هذا الواقع المريع!! وإلى جانب هذه الحالة الكارثية، فإن آلاف المدنيين والأطفال الأبرياء محاصرون في مدينة الحديدة الساحلية في البحر الأحمر، حيث تشتد الحرب في الوقت الراهن بين الغارات الجوية للتحالف الذي تقوده السعودية ونيران المتمردين الحوثيين.

أيها الإخوة والأخوات الأعزاء، لقد غسل النظام الرأسمالي العالمي الحالي يديه، وأغلق عينيه، حيث كان متواطئا في هذه الجريمة ضد الإنسانية، إن هذه الإحصاءات البشعة والصورة تلو الأخرى من الأطفال الذين يموتون بسبب الهزال لم يكن كافيا لزعزعة راحة ضميرها. ومن الواضح أنه لا توجد حكومة واحدة اليوم ولا قيادة واحدة ولا حتى حاكم واحد يهتم بصدق بخلاص أطفال ومسلمي اليمن، لا يهتمون! تماما كما لا يهتمون بأي شيء من معاناة المسلمين في سوريا وميانمار وفلسطين وكشمير وغيرها، والسؤال لماذا؟ لأنه وبحسب رأسماليتهم العفنة ليس هناك أي مكسب سياسي أو اقتصادي لوقف أو إنهاء قتل الأطفال والمدنيين الأبرياء.

والأمر الواقع أن القوى الاستعمارية الغربية في أمريكا وبريطانيا ما فتئت تلعب دوريات بحياة أطفال اليمن من خلال هذه الحرب المروعة من أجل مكاسبهم السياسية والاقتصادية الأنانية؛ لأن سياستهم الرأسمالية الخارجية تقوم على مبدأ رئيسي واحد "اتبع المال"! مع أنهم يُدينون الحرب من ناحية بينما يغذونها بالأسلحة من جهة أخرى. قمة في النفاق المطلق! وفي الوقت نفسه، فإن الأنظمة في السعودية والتحالف الملطخ بالدماء مثل الإمارات والكويت والأردن ومصر وغيرها، ذبحوا أطفال الأمة المسلمين في حرب خاضوها بإيعاز من أسيادهم الغربيين، وبالفعل، فإن جميع الأطراف في هذه الحرب الهوجاء، بما في ذلك النظام الإيراني والمليشيات الحوثية جميعهم بلا استثناء أيديهم ملطخة بدماء أطفال اليمن.

سبحان الله! إن اعتقاد المتسولين بأنه في القرن 21، يمكن تجويع الملايين من الرجال والنساء والأطفال الأبرياء حتى الموت وقصفهم في غياهب النسيان على مرأى ومسمع من العالم أجمع، ومع ذلك لا تتحرك حكومة دولة واحدة على الأقل للدفاع عنهم، حتى إن الحديث عن وقف إطلاق النار يقابله قتال شرس من جانب كلا طرفي هذه الحرب العقيمة، على أمل الحصول على مزيد من النفوذ السياسي قبل أي محادثات محتملة في المستقبل، علما بأنه لا توجد قوة اليوم تستطيع محاسبتهم على جرائمهم وتحميلهم المسؤولية على ما يحصل للأطفال العزل وكافة المسلمين الأبرياء في اليمن.

أيها الإخوة والأخوات، لقد تخلى المجتمع الدولي عن الأطفال المسلمين في اليمن، والحكام المجرمون والخائنون في العالم الإسلامي تخلوا أيضا عن الأطفال المسلمين في اليمن، لكن نحن كأمة مسلمة لا نتخلى عنهم! قال رسول الله  r: «الْمُسْلِمُ أَخُوْ الْمُسْلِمِ، لا يَظْلِمُهُ، وَلا يَخْذُلُهُ».

إن عدم تخلينا عن أمتنا يتطلب منا نحن المسلمين أن نأخذ هذه المسألة المتعلقة بالإبادة الجماعية ضد إخوتنا وأخواتنا في اليمن بأيدينا وأن نرفض الأمل اليائس في بعض المنظمات مثل الأمم المتحدة أو القوى الغربية التي لا تخدم سوى مصالحها لحل هذه المشكلة؛ لأنهم هم السبب الرئيسي لتغذية وتجاهل هذه الجريمة البشعة والإبادة الجماعية.

أيها الإخوة والأخوات، إذا أردنا حقا إنقاذ أطفال اليمن، يجب أن نجتهد من أجل إيجاد حل من ديننا، من الإسلام، الذي سيضع نهاية لهذا الجحيم من العيش، وعدم القيام بخلاف ذلك يعني الإهمال الشديد من قبلنا تجاه إخوتنا وأخواتنا لأن ذلك كله يطيل ويفاقم معاناتهم بل ويزيدها سوءا.

الدموع ليست كافية لأن الدموع لا تطعم الأفواه ولن تحمي أمتنا! وبالطبع إعطاء المال والمعونة غير كاف، لأن هذه المعونة لا يمكنها حتى الوصول إلى المحتاجين بسبب الحرب والحصار.

أيها الإخوة والأخوات، هل يمكن أن يكون هناك أدنى شك في أن وجود القيادة الصالحة والدولة التي تمثل المصالح الحقيقية للإسلام ولهذه الأمة هي التي يمكن أن تنقذ أطفال اليمن من هذا الكابوس وتوفير الحماية والحياة الجيدة لهم؟! هذه القيادة ترتكز على أساس متين، على أساس الإسلام الذي يحارب من أجل قضيته، ويدافع عن أهدافه، ويفي بجميع التزاماته بما في ذلك الدفاع عن دماء المسلمين، وبالطبع هذا كله يتمثل بإقامة دولة الخلافة على منهاج النبوة، لقوله r : «إِنَّمَا الْإِمَامُ جُنَّةٌ يُقَاتَلُ مِنْ وَرَائِهِ وَيُتَّقَى بِهِ».

الخلافة وحدها من تمتلك الدعامة الأخلاقية والقدرة والإرادة السياسية لوضع حد لهذه الحرب الوحشية وحماية الأمة.

الخلافة وحدها الوصية على جميع رعاياها - السنة أو الشيعة، المسلمين أو غير المسلمين - كما يوجب الله سبحانه وتعالى علينا توفير احتياجاتهم، وضمان مستوى معيشة كريم لهم، وضمان حماية دمائهم وعقيدتهم وكرامتهم وأموالهم دون تمييز؛ هذا النظام السياسي هو لجميع البشر بغض النظر عن العقيدة أو العرق أو اللون، الدولة التي يتمتع فيها جميع الناس بنفس حقوق التابعية.

ونذكر على سبيل المثال التاريخ العظيم للازدهار الذي تمتع به اليمن في ظل هذه الدولة، فأثناء خلافة عمر بن الخطاب رضي الله عنه، أرسل معاذ بن جبل رضي الله عنه واليا إلى اليمن، "فبعث معاذ بن جبل بثلث الصدقة - صدقة الناس أي زكاة أموالهم - فأنكر عليه عمر أشدّ الإنكار، قال: يا معاذ لم أبعثك جابياً ولا آخذ جزية، ولكن بعثتك لتأخذ من أغنياء الناس، فتردها على فقرائهم، فقال معاذ: والله ما بعثت إليك بشيء وأنا أجد أحداً يأخذه، فلما كان العام الثاني بعث إليه بنصف الصدقة فراجعه عمر بمثل ما راجعه قبل ذلك، فلما كان العام الثالث بعث إليه بالزكاة كلها، فراجعه عمر بمثل ما راجعه قبل ذلك، فقال معاذ: والله يا أمير المؤمنين ما وجدت أحداً يأخذ مني شيئاً". سبحان الله!

إخوتي وأخواتي، الخلافة فقط من تعد دولة مستقلة حقا، وخليفتها سيرعى شؤون الأمة بصورة مستقلة وسيسعى حقا إلى تقديم الأفضل لهم، بدلا من القيام بالمساومة والتنازل للقوى الأجنبية، هي الدولة التي بموجبها سينتهي تدخل المستعمرين في بلادنا ولن يكونوا قادرين على استخدام قواتنا المسلحة كبيادق في ألعابهم السياسية!

الخلافة وحدها هي التي ستقوم بما في وسعها لتضميد الانقسامات بين قلوب المسلمين، وتجمعهم كإخوة في ظل حكم الإسلام، وقد رأينا على سبيل المثال كيف عاش المسلمون السنة والشيعة في اليمن والعراق وأماكن أخرى جنبا إلى جنب في سلام في الأحياء نفسها لقرون، صلوا في المساجد نفسها، وحاربوا معا ضد أعداء الدولة في ظل الحكم الإسلامي لدولة الخلافة.

وبالتالي، إذا أردنا حقا إنقاذ أطفال اليمن، يجب علينا أن نبذل جهودنا الكاملة لإقامة دولة الخلافة بشكل عاجل، لا يمكننا أن نحقق هذه الرؤية باعتبارها حلماً أو على أنها شيء بعيد المنال، بل علينا أن نجعله واقعا يتم تطبيقه لإنقاذ أمتنا، أمر من الله ملزمون فيه وليس خيارا للمدى البعيد، لا! نحن بحالة حرجة، بحاجة إلى إنهاء هذا الكابوس الذي يؤثر على الكثير من المسلمين اليوم في جميع أنحاء العالم.

نحن في حزب التحرير، ندعوكم، إخوتنا وأخواتنا الأعزاء، إلى الانضمام إلينا في هذا الدعوة لإقامة هذه الدولة العظيمة، ندعوكم لحمل هذه الرسالة من أجل الحاجة الملحة لهذه الدولة، ونطلب منكم حث كل من تعرفونه؛ وبخاصة العاملين في جيوش المسلمين، على إعطاء النصرة، ودعمهم المادي لإقامة الخلافة دون أي تأخير حتى يصبحوا مدافعين عن دم هذه الأمة وحقنها بدلا من الذين يؤمرون بسفكها من قبل الحكام الظالمين أو حتى القوى الغربية.

دعونا لا نسمح لحياتنا المليئة بالانشغال، ووظائفنا، ودراستنا، وأطفالنا، ومصالحنا الأخرى أن تعيقنا عن هذه الدعوة وأن نجد عذراً نتيجته خذلان أمتنا وإدارة ظهورنا لأطفال اليمن الذين يحتضرون، لا هذا لن يحدث! ولن يكون عذرا مقبولا أمام الله سبحانه وتعالى لإهمالنا أطفال اليمن وتجاهل واجبنا أمام إخوتنا واخواتنا. يقول الله سبحانه وتعالى: ﴿يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ اسْتَجِيبُواْ لِلّهِ وَلِلرَّسُولِ إِذَا دَعَاكُم لِمَا يُحْيِيكُمْ وَاعْلَمُواْ أَنَّ اللّهَ يَحُولُ بَيْنَ الْمَرْءِ وَقَلْبِهِ وَأَنَّهُ إِلَيْهِ تُحْشَرُونَ﴾.

الدكتورة نسرين نواز

مديرة القسم النسائي في المكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير

More from null

فریب نام ها را نخورید، اعتبار به مواضع است نه به نسب‌ها

فریب نام ها را نخورید، اعتبار به مواضع است نه به نسب‌ها

هر بار که "نماد جدیدی" با ریشه های مسلمان یا ویژگی های شرقی به ما ارائه می شود، بسیاری از مسلمانان هلهله می کنند و امیدها بر توهمی به نام "نمایندگی سیاسی" در یک نظام کافرانه استوار می شود که اسلام را نه به عنوان حکومت، نه به عنوان عقیده و نه به عنوان شریعت به رسمیت نمی شناسد.

همه ما شادی عظیمی را به یاد می آوریم که با پیروزی اوباما در سال 2008 احساسات بسیاری را فرا گرفت. او پسر کنیا است و پدرش مسلمان است! و در اینجا برخی توهم کردند که اسلام و مسلمانان به نفوذ آمریکا نزدیک شده اند، اما اوباما یکی از آزاردهنده ترین روسای جمهور برای مسلمانان بود، زیرا لیبی را ویران کرد و در فاجعه سوریه سهیم شد و افغانستان و عراق را با هواپیماها و سربازانش به آتش کشید، بلکه خونریز یمن از طریق ابزارهای خود بود و دوران او ادامه خصومت نظام مند علیه امت بود.

امروز این صحنه تکرار می شود، اما با نام های جدید. زوهران ممدانی به این دلیل مورد تجلیل قرار می گیرد که مسلمان، مهاجر و جوان است، انگار که او منجی است! اما فقط تعداد کمی به مواضع سیاسی و فکری او نگاه می کنند. این مرد از حامیان سرسخت همجنس‌بازان است و در فعالیت‌های آنها شرکت می‌کند و انحراف آنها را حقوق بشر می‌داند!

چه ننگی است که مردم به آن امید می بندند؟! آیا این تکرار همان شکست سیاسی و فکری نبود که امت بارها و بارها در آن افتاده است؟! بله، زیرا او شیفته ظاهر است نه ذات! با لبخندها فریب می خورد و با احساسات برخورد می کند نه با عقیده، و با نام ها نه با مفاهیم، و با نمادها نه با اصول!

این شیفتگی به شکل ها و نام ها نتیجه غیبت آگاهی سیاسی شرعی است، زیرا اسلام با اصل و نسب یا نام یا نژاد سنجیده نمی شود، بلکه با التزام به اصل اسلام به طور کامل؛ نظام، عقیده و شریعت. و هیچ ارزشی برای مسلمانی نیست که به اسلام حکومت نکند و از آن یاری ندهد، بلکه تابع نظام سرمایه داری کافر است و کفر و انحرافات را به نام "آزادی" توجیه می کند.

و تمام مسلمانانی که از پیروزی او خوشحال شدند و گمان کردند که او بذر خیر یا آغاز بیداری است، بدانند که بیداری از درون نظام های کفر، نه با ابزارهای آن، نه از طریق صندوق های رای آن، و نه زیر سقف قانون اساسی آن صورت نمی گیرد.

کسی که خود را از طریق نظام دموکراتیک ارائه می دهد و به احترام به قوانین آن سوگند یاد می کند، سپس از انحراف جنسی دفاع می کند و آن را جشن می گیرد و به چیزی که خدا را خشمگین می کند دعوت می کند، یاور اسلام و امید امت نیست، بلکه ابزاری برای صیقل دادن و رقیق کردن است، و نمایندگی دروغینی است که هیچ سود و زیانی ندارد.

آنچه که به اصطلاح موفقیت های سیاسی در غرب برای برخی از شخصیت ها با نام های اسلامی خوانده می شود، چیزی جز خرده هایی نیست که به عنوان مسکن برای امت ارائه می شود، تا به آنها گفته شود: ببینید، تغییر از طریق نظام های ما امکان پذیر است.

 حقیقت این "نمایندگی" چیست؟

غرب درهای حکومت را به روی اسلام باز نمی کند، بلکه فقط به روی کسانی باز می کند که با ارزش ها و افکار آن همخوانی داشته باشند. و هر کسی که وارد نظام آنها شود باید قانون اساسی آنها و قوانین عرفی آنها را بپذیرد و از حکومت اسلام چشم پوشی کند، اگر به این راضی شود، به یک الگوی قابل قبول تبدیل می شود، اما مسلمان واقعی، از ریشه مورد قبول آنها نیست.

زوهران ممدانی کیست؟ و چرا این توهم ساخته می شود؟

او فردی است که نام مسلمان دارد اما دستور کار منحرفی را اتخاذ می کند که کاملاً مخالف فطرت اسلام است، از حمایت از همجنس گرایان و ترویج آنچه "حقوق" آنها نامیده می شود، و او یک الگوی زنده برای چگونگی ساخت الگوهای خود توسط غرب است: مسلمان به نام، سکولار در عمل، خدمتگزار دستور کار لیبرالیسم غربی نه بیشتر. بلکه برای مشغول کردن امت از مسیر واقعی خود، به جای اینکه خواستار دولت اسلامی و خلافت شود، درگیر کرسی های پارلمانی و مناصب در نظام های کفر می شود! و به جای اینکه برای آزادی فلسطین رو کند، منتظر کسی می ماند که "از غزه" از داخل کنگره آمریکا یا پارلمان اروپا "دفاع کند"!

حقیقت این است که این تحریف مسیر تغییر واقعی است، که برپایی خلافت راشده بر منهج نبوت است، که پرچم اسلام را بالا می برد، شریعت خدا را برپا می کند و امت را پشت سر یک خلیفه متحد می کند که از پشت سرش می جنگند و از او تقوا می کنند.

پس فریب نام ها را نخورید و از کسانی که از نظر ظاهری به شما تعلق دارند و از نظر محتوایی با شما مخالفند، خوشحال نشوید، زیرا هر کس نام سعید یا علی یا زوهران را یدک می کشد در راه پیامبر ما محمد ﷺ نیست.

و بدانید که تغییر از داخل پارلمان های کفر نمی آید، بلکه از ارتش های امت می آید که زمان آن رسیده است که به حرکت درآیند، و از جوانان آگاه آن که شب و روز برای براندازی غرب و مزدوران و پیروان خائن آن در سرزمین های اسلام و مسلمانان تلاش می کنند.

مسلمانان از طریق انتخابات دموکراسی و نه از طریق صندوق های غرب به پا نخواهند خاست، بلکه با یک بیداری واقعی بر اساس عقیده اسلامی، با برپایی دولت خلافت راشده که جایگاه اسلام را باز می گرداند، عزت مسلمانان را باز می گرداند و توهمات دموکراسی را درهم می شکند.

فریب نام ها را نخورید و امید خود را به افراد در نظام های کفر نبندید، بلکه به پروژه بزرگ خود بازگردید: از سرگیری زندگی اسلامی، این تنها راه عزت و پیروزی و تمکین است.

صحنه تکرار خفت باری از مصیبت های قدیمی است: نمادهای جعلی، وفاداری به نظام های غربی، و انحراف از مسیر اسلام. و هر کس این مسیر را تشویق کند، امت را گمراه می کند. پس به پروژه خلافت بازگردید و اجازه ندهید دشمنان اسلام رهبران و نمایندگان شما را بسازند. عزت در کرسی های دموکراسی نیست، بلکه در منصب خلافت است که حزب التحریر برای آن تلاش می کند و امت را از این انحطاط فکری و سیاسی برحذر می دارد. پس هیچ نجاتی برای ما نیست جز با دولت خلافت، که اجازه نمی دهد کسانی که به دینی غیر از اسلام معتقدند بر مسلمانان حکومت کنند، نه کسانی که انحراف و انحراف را توجیه می کنند، و نه کسانی که برای مردم غیر از آنچه خدا نازل کرده است قانونگذاری می کنند.

نوشته شده برای رادیو دفتر رسانه ای مرکزی حزب التحریر

عبدالمحمود العامری - ولایت یمن

مصر بین شعارهای دولتی و واقعیت تلخ  حقیقت کامل درباره فقر و سیاست‌های سرمایه‌داری

مصر بین شعارهای دولتی و واقعیت تلخ

حقیقت کامل درباره فقر و سیاست‌های سرمایه‌داری

درگاه الاهرام روز سه شنبه 4 نوامبر 2025 گزارش داد که نخست وزیر مصر در سخنانی که به نیابت از رئیس جمهور در دومین اجلاس جهانی توسعه اجتماعی در دوحه، پایتخت قطر، ایراد کرد، گفت که مصر رویکردی جامع برای ریشه کنی فقر در همه اشکال و ابعاد آن، از جمله "فقر چند بعدی" را اعمال می کند.

سال‌هاست که تقریباً هیچ سخنرانی رسمی در مصر خالی از عباراتی مانند «رویکردی جامع برای ریشه کنی فقر» و «شروع واقعی اقتصاد مصر» نیست. مقامات این شعارها را در کنفرانس‌ها و مناسبت‌ها تکرار می‌کنند و با تصاویری براق از پروژه‌های سرمایه‌گذاری، هتل‌ها و استراحتگاه‌ها همراه است. اما واقعیت، همانطور که گزارش های بین المللی گواه است، کاملاً متفاوت است. فقر در مصر همچنان یک پدیده ریشه دار است، بلکه با وجود وعده‌های مکرر دولت برای بهبود و نوسازی، رو به وخامت است.

بر اساس گزارش های یونیسف، اسکوا و برنامه جهانی غذا برای سال های 2024 و 2025، حدود یک نفر از هر پنج مصری در فقر چند بعدی زندگی می کنند، یعنی از بیش از یک جنبه از جنبه های اساسی زندگی مانند آموزش، بهداشت، مسکن، کار و خدمات محروم هستند. داده ها همچنین تأیید می کنند که بیش از 49٪ از خانواده ها در دسترسی به غذای کافی با مشکل مواجه هستند، که این رقم تکان دهنده ای است که عمق بحران معیشتی را منعکس می کند.

اما فقر مالی، یعنی کاهش درآمد در مقایسه با هزینه های زندگی، به شدت افزایش یافته است، در نتیجه امواج متوالی تورم که دستمزدها، تلاش ها و پس انداز مردم را خورده است، تا جایی که درصد زیادی از مصری ها علی رغم کار مداوم زیر خط فقر مالی هستند.

درحالی که دولت از ابتکاراتی مانند "تکافل و کرامه" و "زندگی کریمانه" صحبت می‌کند، آمارهای بین‌المللی نشان می‌دهد که این برنامه‌ها ساختار فقر را اساساً تغییر نداده‌اند، بلکه به مسکن‌های موقتی شبیه هستند که مانند قطره‌ای است که در صحرا ریخته می‌شود. روستا نشین مصر که بیش از نیمی از جمعیت را در خود جای داده است، همچنان از ضعف خدمات، فقدان فرصت‌های شغلی مناسب و فرسودگی زیرساخت‌ها رنج می‌برد. گزارش اسکوا تأیید می کند که محرومیت در روستا چندین برابر بیشتر از شهرها است که نشان دهنده توزیع ناعادلانه ثروت و غفلت مزمن از حاشیه ها است.

هنگامی که نخست وزیر از پسر وطن "که با دولت اقدامات اصلاحات اقتصادی را تحمل کرد" تشکر می کند، در واقع به وجود رنج واقعی ناشی از این سیاست ها اعتراف می کند. با این حال، این اعتراف با تغییری در رویکرد همراه نیست، بلکه ادامه حرکت در همان مسیر سرمایه‌داری است که باعث بحران شد.

اصلاحات ادعایی که در سال 2016 با برنامه "شناورسازی"، افزایش یارانه ها و افزایش مالیات ها آغاز شد، اصلاح نبود، بلکه تحمیل هزینه بدهی ها و کسری به فقرا بود. در حالی که مقامات از "شروع" صحبت می کنند، سرمایه گذاری های هنگفت به سمت املاک لوکس و پروژه های توریستی که در خدمت صاحبان سرمایه هستند، می رود، در حالی که میلیون ها جوان فرصتی برای کار یا مسکن پیدا نمی کنند. بلکه بسیاری از این پروژه‌ها، مانند منطقه علم الروم در مطروح که سرمایه‌گذاری آن 29 میلیارد دلار تخمین زده می‌شود، مشارکت‌های سرمایه‌داری خارجی هستند که زمین‌ها و ثروت‌ها را به دست می‌آورند و آن‌ها را به منبع سود برای سرمایه‌گذاران تبدیل می‌کنند، نه منبع درآمد برای مردم.

این نظام شکست می خورد نه تنها به این دلیل که فاسد است، بلکه به این دلیل که بر اساس یک ایده باطل یعنی نظام سرمایه داری عمل می کند، که پول را محور تمام سیاست های دولت قرار می دهد. سرمایه داری بر آزادی مطلق مالکیت استوار است و اجازه می دهد ثروت در دست اقلیتی که ابزار تولید را در اختیار دارند، انباشته شود، در حالی که اکثریت بار مالیات ها، قیمت ها و بدهی های عمومی را بر دوش می کشند.

به همین دلیل، تمام آنچه «برنامه‌های حمایت اجتماعی» نامیده می‌شود، تلاشی برای زیبا جلوه دادن چهره وحشی سرمایه‌داری و طولانی کردن عمر نظامی ناعادلانه است که به ثروتمندان اهمیت می‌دهد و از فقرا مالیات می‌گیرد. به جای درمان ریشه درد؛ یعنی انحصار ثروت و تبعیت اقتصاد از مؤسسات بین‌المللی، تنها به توزیع خرده‌ای از کمک‌های نقدی بسنده می‌شود که نه فقری را از بین می‌برد و نه عزتی را حفظ می‌کند.

مراقبت، لطفی از سوی حاکم به رعیت نیست، بلکه یک وظیفه شرعی و مسئولیتی است که خداوند در دنیا و آخرت او را به خاطر آن بازخواست خواهد کرد. آنچه امروز در حال وقوع است، غفلت عمدی از امور مردم و دست کشیدن از وظیفه مراقبت به نفع وام های مشروط از صندوق بین المللی پول و بانک جهانی است.

دولت واسطه ای بین فقیر و طلبکار خارجی شده است، مالیات وضع می کند، یارانه ها را کاهش می دهد و اموال عمومی را برای جبران کسری متورم که توسط خود نظام سرمایه داری ایجاد شده است، می فروشد. در این میان، مفاهیم شرعی که اقتصاد را تنظیم می کنند، مانند حرام بودن ربا، ممنوعیت تملک ثروت های عمومی توسط افراد و وجوب نفقه بر رعیت از بیت المال مسلمین، غایب است.

اسلام یک نظام اقتصادی یکپارچه ارائه کرده است که فقر را از ریشه درمان می کند، نه فقط با کمک های نقدی یا پروژه های زیبایی. این نظام بر مبانی شرعی ثابتی استوار است که مهمترین آنها عبارتند از:

1- حرام بودن ربا و بدهی های ربوی که دولت را مقید می کند و منابع آن را تحلیل می برد، با از بین رفتن ربا، وابستگی اقتصاد به مؤسسات بین المللی از بین می رود و حاکمیت مالی به امت باز می گردد.

2- قرار دادن مالکیت ها در سه نوع:

مالکیت فردی: مانند خانه ها، مغازه ها و مزارع خصوصی...

مالکیت عمومی: شامل ثروت های بزرگ مانند نفت، گاز، معادن و آب...

مالکیت دولت: مانند زمین های فیء، رکاز و خراج...

با این توزیع، عدالت محقق می شود، زیرا از انحصار منابع امت توسط گروهی اندک جلوگیری می شود.

3- تضمین کفایت برای هر فرد از رعیت: دولت نیازهای اساسی هر انسانی را در رعیت خود از خوراک، پوشاک و مسکن تامین می کند، اگر از کار ناتوان باشد، بیت المال باید از او انفاق کند.

4- زکات و انفاق اجباری: زکات احسان نیست بلکه فریضه است، دولت آن را جمع آوری می کند و در مصارف شرعی آن برای فقرا، مساکین و بدهکاران صرف می کند. این یک ابزار توزیع موثر است که پول را به چرخه زندگی در جامعه باز می گرداند.

همراه با تشویق به کار مولد و منع بهره کشی، و ترغیب به سرمایه گذاری منابع در پروژه های مفید واقعی مانند صنایع سنگین و نظامی، نه در سفته بازی ها، املاک لوکس و پروژه های خیالی. علاوه بر تنظیم قیمت ها با عرضه و تقاضای واقعی، نه با انحصار و نه با شناورسازی.

تنها دولت خلافت بر منهاج نبوت قادر به اجرای عملی این احکام است، زیرا بر اساس عقیده اسلامی بنا شده است و هدف آن مراقبت از امور مردم است نه جمع آوری اموال آنها. در سایه خلافت، نه ربا وجود دارد و نه وام های مشروط، و نه فروش ثروت های عمومی به خارجی ها، بلکه منابع به گونه ای اداره می شوند که مصلحت امت را تامین کند، و بیت المال تامین مالی مراقبت های بهداشتی، آموزش و پرورش و تاسیسات عمومی را از منابع دولت، خراج، انفال و مالکیت عمومی بر عهده می گیرد.

اما نیازهای اساسی فقرا، یکایک آنها تامین می شود، نه از طریق صدقات موقت، بلکه به عنوان یک حق شرعی تضمین شده. بنابراین، مبارزه با فقر در اسلام یک شعار سیاسی نیست، بلکه یک نظام زندگی یکپارچه است که عدالت را برقرار می کند، از ظلم جلوگیری می کند و ثروت را به صاحبانش باز می گرداند.

بین سخنان رسمی و واقعیت زندگی، فاصله بسیار زیادی وجود دارد که از دید هیچ کس پنهان نیست. در حالی که دولت از پروژه‌های «غول‌پیکر» و «آغاز واقعی» خود می‌خواند، میلیون‌ها مصری زیر خط فقر زندگی می‌کنند و از گرانی، بیکاری و ناامیدی رنج می‌برند. حقیقت این است که این رنج از بین نخواهد رفت تا زمانی که مصر در راه سرمایه‌داری گام بردارد، اقتصاد خود را به رباخواران تسلیم کند و تابع سیاست‌های مؤسسات بین‌المللی باشد.

بحران ها و مشکلات مصر، مشکلات انسانی هستند نه مادی، و احکام شرعی مربوط به آن، چگونگی برخورد و درمان آن بر اساس اسلام را نشان می دهد، و راه حل ها آسان تر از چشم پوشی هستند، اما نیاز به مدیریت مخلصانه ای دارند که اراده ای آزاد داشته باشد و بخواهد در مسیر درست گام بردارد و واقعاً خیر مصر و مردم آن را بخواهد، و در این صورت این مدیریت باید تمام قراردادهایی را که قبلاً منعقد شده و با تمام شرکت هایی که دارایی های کشور و آنچه از دارایی های عمومی آن است را در انحصار خود دارند و در راس آنها شرکت های اکتشاف گاز، نفت، طلا و سایر معادن و ثروت ها هستند، بازبینی کند و تمام این شرکت ها را اخراج کند زیرا آنها اصولا شرکت های استعماری غارتگر ثروت های کشور هستند، سپس پیمانی جدید تدوین کند که بر توانمندسازی مردم از ثروت های کشور استوار باشد و شرکت هایی را ایجاد یا اجاره کند که خود به تولید ثروت از منابع نفت، گاز، طلا و سایر معادن بپردازند و این ثروت ها را دوباره در بین مردم توزیع کنند، در این صورت مردم قادر خواهند بود زمین های موات را کشت کنند که دولت آنها را قادر می سازد از حق خود در آن بهره برداری کنند و همچنین قادر خواهند بود آنچه را که باید تولید کنند تا اقتصاد مصر را ارتقا دهند و نیازهای مردم آن را برآورده سازند و دولت در این راه از آنها حمایت خواهد کرد و تمام اینها ضرب المثل خیالی نیست و نه غیرممکن است و نه پروژه ای که برای آزمایش ارائه می دهیم که ممکن است موفق شود یا شکست بخورد، بلکه احکام شرعی لازم الاجرا برای دولت و رعیت است، پس دولت نمی تواند از ثروت های کشور که متعلق به مردم است به بهانه قراردادهایی که قوانین بین المللی ناعادلانه تصویب، تایید و حمایت می کند، چشم پوشی کند و نه می تواند مردم را از آن منع کند، بلکه باید هر دستی را که غارتگرانه به ثروت های مردم دراز می شود، قطع کند، این چیزی است که اسلام ارائه می دهد و باید اجرا شود، اما به طور جدا از سایر نظام های اسلام اجرا نمی شود، بلکه تنها از طریق دولت خلافت راشده بر منهاج نبوت اجرا می شود، این دولتی است که حزب التحریر دغدغه و دعوت به آن را دارد و از مصر و مردم آن، مردم و ارتش، می خواهد که با آن برای رسیدن به آن همکاری کنند، باشد که خداوند پیروزی را از جانب خود بنویسد و آن را واقعیتی ببینیم که اسلام و پیروانش را عزیز می دارد، خدایا هر چه زودتر.

﴿وَلَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرَىٰ آمَنُوا وَاتَّقَوْا لَفَتَحْنَا عَلَيْهِم بَرَكَاتٍ مِّنَ السَّمَاءِ وَالْأَرْضِ﴾

نوشته شده برای دفتر رسانه ای مرکزی حزب التحریر

سعید فضل

عضو دفتر رسانه ای حزب التحریر در ولایت مصر