كيف هدمت الخلافة، وماذا خسرت الأمة؟
February 18, 2021

كيف هدمت الخلافة، وماذا خسرت الأمة؟

كيف هدمت الخلافة، وماذا خسرت الأمة؟


إن الخلافة هي رئاسة عامة للمسلمين جميعاً في الدنيا، لإقامة أحكام الشرع الإسلامي وحمل الدعوة إلى العالم، وهذه الخلافة بوصفها نظام الحكم في الإسلام، أسسها، وأرسى قواعدها النبي الكريم ﷺ بعد صراع فكري، وكفاح سياسي شديدي القسوة، أدى في النهاية إلى انتصار الإسلام على غيره بنجاح. ففي هذه المرحلة أعدّ النبي ﷺ رجالاً للدولة أقوياء، خُلّصاً، كللوا هاماتهم بالمجد، أنبتتهم تربة الإسلام الخصبة، وشربوا من درّه، وبذلوا أموالهم ودماءهم من أجل الإسلام وتأسيس دولته مع نبيهم الكريم عليه الصلاة والسلام.


ابتعث الرسول ﷺ صاحبه مصعب بن عمير رضي الله عنه إلى المدينة التي تحولت خلال عام واحد إلى حاضنة مجيدة للإسلام والمسلمين، وجاء من تلك المدينة أهل القوة والمنعة، وأبناء الحروب، وصاروا أنصاراً لهذا الدين. وبذلك انضمت القوة إلى الفكرة فقامت الدولة بأرضهم، وعندها أُضيف الصراع المادي إلى الصراع الفكري بعد نزول آيات الجهاد.


وتعاقب على الحكم بعد رسول الله ﷺ خلفاء راشدون، طبقوا الإسلام وسيروا الجيوش لفتح البلدان، وانطلقوا بالدعوة، واستمر هذا المد بعدهم حتى اقتعدت الخلافة مركز الدولة الأولى في العالم. وامتدت الفتوحات شرقاً وغرباً حتى وصلت أوروبا، ودخل أهل البلاد المفتوحة الإسلام، بل حملوا لواءه إلى البلاد التي تجاورهم، وأحبّ أهلها الإسلام والمسلمين، لأن الفتوحات في الإسلام ليست من أجل استغلال الشعوب، واستعمارها، ولا من أجل ما في بلادهم من ثروات، وإنما من أجل حمل دعوة الخير، وإخراج الناس من ظلمات الكفر إلى نور الإسلام، ومن حياة التعاسة والشقاء والنظم الفاسدة، إلى حياة العزة والكرامة. فالخلافة أسست لحمل الدعوة، وأُنشئ جيشها من أجل ذلك، وفرض الجهاد في سبيل هذا الخير العميم.


إن الدول الكافرة صارت تنهزم، وتقاوم أحياناً، وتراقب هذه الفتوحات بحنق شديد، وبغض يغلي في صدورهم، لأنهم العدو الدائم لهذا الدين، وهذه حقيقة قطعية ثابتة ﴿قَدْ بَدَتِ الْبَغْضَاءُ مِنْ أَفْوَاهِهِمْ وَمَا تُخْفِي صُدُورُهُمْ أَكْبَرُ﴾، والدولة الإسلامية تتسع رقعتها، وعليه ظل الصراع الفكري قبل قيام الدولة، والصراع الفكري والمادي بعد قيامها مستمراً بقوة، ولم يكن الكفار غافلين عن ذلك، بل كانوا يفكرون على الدوام للبطش بالإسلام والمسلمين، وتحطيم دولتهم، وكلما واتت لهم الفرصة شنوا هجوماً على المسلمين.


وفي نهايات القرن السادس الهجري، رأت الدول الأوروبية أن الضعف قد سرى في أوصال الدولة الإسلامية، وأن هذه الظروف مواتية لهم، فقاموا بأول محاولة لضرب الإسلام ودولته، فكانت الحروب الصليبية الدموية التي أدخلت المسلمين في امتحان عسير، وزلزلتهم أيما زلزال، وخسر المسلمون فيها مناطق كثيرة خاصة في الشام، وأزهقت فيها المهج والأرواح.. نعم خسر المسلمون تلك المعارك، ولكنهم لم يخسروا الحرب، فسرعان ما رتب المسلمون صفوفهم، ووحدوا هدفهم تحت قادة عظام، دكوا حصون الكفر وهزموهم وأخرجوهم من بلاد المسلمين وطردوهم شر طردة.


وما إن انتهت الحرب الصليبية حتى هجم المغول على الخلافة بغارات سريعة من جهة أطراف الصين، فكانت المذابح الفظيعة، وسقوط كبريات المدن أمامهم، واحتلوا أراضي واسعة من الخلافة. لكن سرعان ما أعاد المسلمون لحمتهم مرة أخرى، وأعلنوا الجهاد، فهزموا المغول، وفر من بقي منهم حياً وما عادوا بعدها أبداً، بل إن كثيراً منهم قد اعتنقوا الإسلام.


بعد هاتين الهجمتين استأنف المسلمون الفتوحات بقوة فدخلوا أوروبا؛ بلاد الصليب الحاقدة، وبسطوا سلطانهم على أجزاء كثيرة منها. عند ذلك فكر الأوروبيون في حملة صليبية ثانية ليست كالأولى التي كانت عسكرية، حيث عرفت أوروبا سبب فشل الهجوم العسكري الأول، فالحملة الصليبية الثانية لا بد أن تكون أعمق وأفظع أثراً، لذلك قرروا أن يسبقها الغزو الفكري والثقافي لقتل الإسلام في نفوس المسلمين، ثم يأتي بعد ذلك إزالة الخلافة من الوجود ومحو الإسلام من معترك الحياة.


الأساليب والوسائل التي هُدمت بها الخلافة:


وضع الغرب خطة طويلة المدى لهدم الخلافة، وتبنى، لإنجاح هذه الخطة، أساليب ووسائل غاية في الخبث والدهاء، ومن أهمها:


1- الغزو الفكري والثقافي:


أخذت أوروبا تغزو البلاد الإسلامية غزوا حضارياً باسم العلم والإنسانية، ورصدت لذلك الميزانيات الضخمة، لتمكين دوائر الاستعمار الثقافي من التمركز في بلاد المسلمين حتى توجد خلية الاستعمار الغربي، فكثرت البعثات التعليمية، وأنشئت الجمعيات التبشيرية، وجذبوا نفراً من أبناء المسلمين إلى أوروبا فنهلوا من ثقافة الغرب في مراكز وجامعات الغرب، فتخرج منها جيش من العملاء الفكريين والسياسيين الذين أسسوا أحزاباً على النمط الغربي، وأوكل الغرب لهؤلاء مهمة نشر ثقافة وأفكار الحضارة الغربية في بلاد المسلمين تحت رعايتهم، وكان الغرض من هذا الغزو التشكيك والطعن في القيم والمفاهيم الإسلامية، ثم طرح البدائل والحلول من صميم الحضارة الغربية النتنة، وهو ما يعبر عنه بحرب الأفكار.


هذا الغزو الفكري كان بالنسبة للمسلمين أشد فتكاً وخطراً من حرب المدافع والصواريخ، لأنه يستهدف العقول والقلوب، فإذا فسدت العقول، وخربت القلوب فقد سقطت أهم الحصون التي تحمي المجتمع، فتسقط معها البلاد من غير قتال، فكان عملاء الغزو الثقافي والفكري من أبناء المسلمين بحق جيش الحرب الباردة على الأمة الإسلامية ودولتهم الخلافة. ثم إنهم في ظل الدويلات الوطنية هذه، أحكموا قبضتهم على مؤسسات الفكر والثقافة، ومناهج التعليم، ووسائل الإعلام.


2- إثارة النعرات القومية والنزاعات الانفصالية:


لقد قام الغرب بتحديث هذا الأسلوب في البلاد الأوروبية التي كانت تحت سلطان الخلافة، فأثارتها في أوساط الصرب وأهل اليونان والمجر... وغيرها، وشجعت هذه الشعوب على التمرد، وأمدتهم بالمال والسلاح، فنجح هذا الأسلوب أيما نجاح، وعليه قرر الغرب المستعمر نقله إلى عمق الدولة الإسلامية، وركز على العرب والترك والفرس بشكل خاص، فبدأت السفارات الأوروبية في عاصمة الخلافة إسطنبول، تثير هذه النعرات، ودعوات الانفصال، والخلافات المذهبية كعادتها إلى يومنا هذا، وصارت هذه السفارات أوكاراً للتآمر والكيد للإسلام والمسلمين، واتخذت لإنجاح ذلك مركزين رئيسيين هما: مركز إسطنبول لضرب الدولة الإسلامية في مركزها الرئيس، ومركز آخر في بيروت لضرب الخلافة في ملحقاتها وخاصة البلاد العربية. ولكل مركز دور يقوم به في العمل على هدم الخلافة من الداخل، فوضع مخطط طويل المدى لمركز بيروت، فبدأ العمل بتأسيس الجمعيات تحت مسميات مختلفة، وأخطرها الجمعية السرية التي أسسها خمسة شباب نصارى عرب تلقوا العلم في الكلية البروتستانتية في بيروت (الجامعة الأمريكية حالياً).


ثم أخذت هذه الجمعيات في تركيز فكرة القومية العربية، وقام على أساسها حزب سياسي، وكانت تدعو للعرب والعروبة، وتثير العداء لدولة الخلافة، وتسميها خبثاً الدولة التركية، وتعمل على فصل الدين عن الدولة، وتجعل القومية العربية هي الأساس في العمل السياسي، وجعل الولاء لها هو مركز التنبه، بدل العقيدة الإسلامية، وكانت تتهم الأتراك وتركيا باغتصاب الخلافة من العرب، وأنها تجاوزت الشريعة الغراء مع أنهم نصارى! وتخرج من هذا المركز عملاء وجواسيس قاموا بأعمال تخريبية ضخمة في بلاد الإسلام!


أما مركز إسطنبول فقط أنيط به ضرب الخلافة في عاصمتها، فقد قام بأعمال كثيرة كان أهمها وأخطرها هو إنشاء جمعية (تركيا الفتاة)، أو (الاتحاد والترقي) حيث تأسست على يد شباب أتراك تشبعوا بالأفكار الغربية، وكانت جمعية سرية ثورية تطالب باستقلال تركيا، وتغلغلوا في أوساط الجيش ومفاصل الدولة، ووصلت الفكرة التي اتخذوها لضرب الخلافة وهدمها إلى الحكم متمثلة في الحزب الحاكم وأنصاره. فكانت نتائج مركز إسطنبول معجلة في هدم الخلافة، لأن تكتل الناس على أساس القوميات يفصلهم عن بعضهم البعض، وتوجد بينهم العداوة والبغضاء والحروب.


وكردة فعل للتركية، قامت جمعيات للعرب والأرمن والكرد والشركس، فتفشت العنصرية في المجتمع الإسلامي حتى برزت بين العرب والترك داخل الجيش، ومن جراء هذا التسميم قامت ثورات في بلاد العرب والترك ضد الخلافة، وأشهرت السيوف في وجهها.


3- الثورات ضد الخلافة:


استطاع الغرب المتآمر أن يفجر ثورات داخل الدولة الإسلامية بواسطة عملائه الذين تم إعدادهم لذلك، وأمدهم بالمال والسلاح، فاندلعت هذه الثورات ودخلت في حروب مع جيش الخلافة، مثل الثورة الوهابية التي قامت في الحجاز إثر الاتفاق والتحالف الذي تم بين محمد بن سعود وابنه من بعده عبد العزيز عميل الإنجليز المعروف، وبين الشيخ محمد بن عبد الوهاب، فاستغل الإنجليز هذا الخلاف المذهبي الذي كان يحسم في ميادين الفقه، وأحالوه إلى ساحات القتال، وسرعان ما تحولت من ثورة مذهبية إلى ثورة عارمة وجهت سلاحها إلى الخلافة مباشرة، وصارت معول هدم للدولة من الداخل.


كما اندلعت ثورة عربية أخرى بقيادة حسين شريف مكة، وهو أيضاً صنيعة الإنجليز الماكرين، فكانت ثورة تطالب برد الخلافة إلى العرب، بعد أن أخذها منهم الأتراك وهضمت حقوقهم كما ادعوا! وقد وعده الإنجليز بأن ينصروه وينصبوه ملكاً للعرب. أحدثت هذه الثورة فرقة كبيرة بين المسلمين، لذلك قال لورانس الإنجليزي عن ثورة حسين مكة: (نشاط حسين مهم لنا لتفكيك الرابطة الإسلامية، وهزيمة الإمبراطورية العثمانية). وهذا التصريح يكشف بصورة جلية عمالة هذه الثورات ودورها في العمل لهدم الخلافة.


4- العملاء: ومن أخبث الأساليب والوسائل الهدامة والمميتة، التي اتخذها الغرب لهدم الخلافة، وإزالة الإسلام من معترك الحياة السياسية العملاء بأضرابهم المختلفة، الذين شكلوا الطلائع التي مهدت الطريق للمستعمر لدخول بلاد المسلمين، وتحقيق أهدافه ضد الإسلام والمسلمين وهدم دولتهم، فقد تخرجوا جميعهم من المراكز التي ذكرناها، ومن داخل جامعات أوروبا. ولا شك أن العملاء هم معول الكافر الذي هدم به الخلافة، فهم عينه الدائمة في مراقبة حركة الأمة، وسيفه المسلط عليها، ويده التي ينهب بها ثرواتهم، ورجله التي جاس ويجوس بها خلال ديار المسلمين.


وكان من أخطر العملاء والخونة، والذي كان له اليد الطولى في هدم الخلافة هو مصطفى كمال الذي ظهر كالنبت الشيطاني بالنسبة للمسلمين، أما بالنسبة لأسياده الإنجليز فهو صنيعهم الذي رعوه على عين بصيرة، بعد أن وجدوا فيه ضالتهم، فقد كان هذا الضابط الصغير المغمور عند بدء الحرب العالمية الأولى، فقد كان معروفاً بأفكاره الغربية، وثورته على أفكار الإسلام، وميله للإنجليز، فقام الإنجليز بأعمال مقصودة وحركات مصطنعة لإبراز كمال كقائد مظفر، فاصطنعوا حروبا كثيرة بالانهزام أمامه في هذه المعارك التي يخوضها ضد الحلفاء، وكذلك أوجدوا القلاقل في شرق تركيا، وأشاروا للسلطان بأن يرسل لإخمادها هذا القائد، وقد نجح في إخمادها، وبهاتين العمليتين ذاع صيته، ولمع نجمه، والتف الناس حوله والجيش، حتى ظن كثير من الناس أنه خالد العصر، وأنه سيخرج الحلفاء من تركيا، وسيعيد للخلافة هيبتها ومكانتها، خاصة وأنها خرجت من الحرب العالمية الأولى مكسرة الأضلاع. وكان من أكبر الأخطاء التي ارتكبتها الخلافة هو اتخاذها قرار دخول الحرب العالمية الأولى التي كانت صراعاً بين الدول الكبرى على مركز الدولة الأولى في العالم.


ثم تغلغل الكماليون في الجيش وسيطروا على مراكز اتخاذ القرارات داخل الحكم، وكان مصطفى أول من طلب الصلح مع الحلفاء بعد الحرب، ولكن وجد هذا الطلب معارضة شديدة من السلطنة، بل من الرأي العام، ولكن مصطفى لم ييأس، فقام بأعمال كثيرة حتى مرر هذا الطلب، وتلقاه الحلفاء، واجتمعوا، وناقشوه، واشترطوا لقبول الصلح الشروط التالية:


- إلغاء الخلافة إلغاء تاماً.
- طرد الخليفة خارج الحدود.
- مصادرة أموال الخليفة.
- إعلان علمانية الدولة.

وسرعان ما وافق الكماليون على هذه الشروط، وقام مصطفى كمال بارتكاب هذه الجريمة النكراء في 28 رجب 1342هـ، الموافق 1924/03/03م وألغى نظام الخلافة، وفي الليلة نفسها طرد الخليفة خارج الحدود، وصادر أمواله، وأعلن علمانية الدولة. وهكذا هدم هذا المجرم ذلك الصرح الشامخ الذي أسسه رسولنا الكريم عليه أفضل الصلاة وأتم التسليم.


ما فقدته الأمة وخسرته بهدم الخلافة:


كانت الخلافة هي الدرع الحامي للأمة، والحفيظة على العقيدة والشريعة، وبهدمها فقدت الأمة وخسرت الآتي:


1- فقدت الأمة سلطانها لصالح غيرها، إما بالسيطرة المباشرة للعدو، أو من خلال تسلط العملاء العلمانيين على بلادنا، وانتقال سلطان الأمة إلى غيرها جعل السيادة ليست للشرع، وحول مفهوم الدولة من رعاية شئون الأمة وأهل ذمتها، إلى رعاية مصالح الغرب وأوليائه وأتباعه في البلاد.


2- فقدت الأمة وحدتها وتآكلت لحمتها بانفراط عقد البلاد الإسلامية، بتقسيمها إلى عشرات الدويلات الكرتونية المتنافرة وفقاً لقاعدة (فرق تسد)، وهذا بدوره قضى على عوامل قوة الأمة، وعزها، وهي الأمة الموحدة، والمبدأ، والدولة.


3- فقدت الأمة هويتها الإسلامية بسبب تفشي المفاهيم الغربية عن الحياة والمجتمع والسياسة، وتطبيق أنظمتها الوضعية العلمانية، ما أدى إلى تحول المسلمين عن الحياة الإسلامية.


4- فقدت الأمة العلماء الربانيين، فبغياب دولة الخلافة الحافظة للدين، صار الحكام في هذه الدويلات الضرار التي قامت على أنقاض الخلافة، يوظفون العلماء، ومن يطلق عليهم الشيوخ، أو مسميات أخرى لم تكن معروفة، كمفتي الديار، ووزير الأوقاف، والحجة، والآية... يوظفون في مناصب الافتاء والاجتهاد، ويسخرون لهم الإعلام الواسع، وليس ذلك من أجل القيام بما هو مطلوب منهم بتوجيه الناس الوجهة الصحيحة في دينهم ودنياهم، بل ليصدروا الفتاوى المضللة، المفصلة على مقاس الحكام الأشرار وأسيادهم الكفار، ويمنع غيرهم من العلماء الربانيين المؤهلين لذلك.


#أقيموا_الخلافة
#ReturnTheKhilafah
#YenidenHilafet
#خلافت_کو_قائم_کرو

كتبه للمكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير
النذير مختار – ولاية السودان

More from null

فریب نام ها را نخورید، اعتبار به مواضع است نه به نسب‌ها

فریب نام ها را نخورید، اعتبار به مواضع است نه به نسب‌ها

هر بار که "نماد جدیدی" با ریشه های مسلمان یا ویژگی های شرقی به ما ارائه می شود، بسیاری از مسلمانان هلهله می کنند و امیدها بر توهمی به نام "نمایندگی سیاسی" در یک نظام کافرانه استوار می شود که اسلام را نه به عنوان حکومت، نه به عنوان عقیده و نه به عنوان شریعت به رسمیت نمی شناسد.

همه ما شادی عظیمی را به یاد می آوریم که با پیروزی اوباما در سال 2008 احساسات بسیاری را فرا گرفت. او پسر کنیا است و پدرش مسلمان است! و در اینجا برخی توهم کردند که اسلام و مسلمانان به نفوذ آمریکا نزدیک شده اند، اما اوباما یکی از آزاردهنده ترین روسای جمهور برای مسلمانان بود، زیرا لیبی را ویران کرد و در فاجعه سوریه سهیم شد و افغانستان و عراق را با هواپیماها و سربازانش به آتش کشید، بلکه خونریز یمن از طریق ابزارهای خود بود و دوران او ادامه خصومت نظام مند علیه امت بود.

امروز این صحنه تکرار می شود، اما با نام های جدید. زوهران ممدانی به این دلیل مورد تجلیل قرار می گیرد که مسلمان، مهاجر و جوان است، انگار که او منجی است! اما فقط تعداد کمی به مواضع سیاسی و فکری او نگاه می کنند. این مرد از حامیان سرسخت همجنس‌بازان است و در فعالیت‌های آنها شرکت می‌کند و انحراف آنها را حقوق بشر می‌داند!

چه ننگی است که مردم به آن امید می بندند؟! آیا این تکرار همان شکست سیاسی و فکری نبود که امت بارها و بارها در آن افتاده است؟! بله، زیرا او شیفته ظاهر است نه ذات! با لبخندها فریب می خورد و با احساسات برخورد می کند نه با عقیده، و با نام ها نه با مفاهیم، و با نمادها نه با اصول!

این شیفتگی به شکل ها و نام ها نتیجه غیبت آگاهی سیاسی شرعی است، زیرا اسلام با اصل و نسب یا نام یا نژاد سنجیده نمی شود، بلکه با التزام به اصل اسلام به طور کامل؛ نظام، عقیده و شریعت. و هیچ ارزشی برای مسلمانی نیست که به اسلام حکومت نکند و از آن یاری ندهد، بلکه تابع نظام سرمایه داری کافر است و کفر و انحرافات را به نام "آزادی" توجیه می کند.

و تمام مسلمانانی که از پیروزی او خوشحال شدند و گمان کردند که او بذر خیر یا آغاز بیداری است، بدانند که بیداری از درون نظام های کفر، نه با ابزارهای آن، نه از طریق صندوق های رای آن، و نه زیر سقف قانون اساسی آن صورت نمی گیرد.

کسی که خود را از طریق نظام دموکراتیک ارائه می دهد و به احترام به قوانین آن سوگند یاد می کند، سپس از انحراف جنسی دفاع می کند و آن را جشن می گیرد و به چیزی که خدا را خشمگین می کند دعوت می کند، یاور اسلام و امید امت نیست، بلکه ابزاری برای صیقل دادن و رقیق کردن است، و نمایندگی دروغینی است که هیچ سود و زیانی ندارد.

آنچه که به اصطلاح موفقیت های سیاسی در غرب برای برخی از شخصیت ها با نام های اسلامی خوانده می شود، چیزی جز خرده هایی نیست که به عنوان مسکن برای امت ارائه می شود، تا به آنها گفته شود: ببینید، تغییر از طریق نظام های ما امکان پذیر است.

 حقیقت این "نمایندگی" چیست؟

غرب درهای حکومت را به روی اسلام باز نمی کند، بلکه فقط به روی کسانی باز می کند که با ارزش ها و افکار آن همخوانی داشته باشند. و هر کسی که وارد نظام آنها شود باید قانون اساسی آنها و قوانین عرفی آنها را بپذیرد و از حکومت اسلام چشم پوشی کند، اگر به این راضی شود، به یک الگوی قابل قبول تبدیل می شود، اما مسلمان واقعی، از ریشه مورد قبول آنها نیست.

زوهران ممدانی کیست؟ و چرا این توهم ساخته می شود؟

او فردی است که نام مسلمان دارد اما دستور کار منحرفی را اتخاذ می کند که کاملاً مخالف فطرت اسلام است، از حمایت از همجنس گرایان و ترویج آنچه "حقوق" آنها نامیده می شود، و او یک الگوی زنده برای چگونگی ساخت الگوهای خود توسط غرب است: مسلمان به نام، سکولار در عمل، خدمتگزار دستور کار لیبرالیسم غربی نه بیشتر. بلکه برای مشغول کردن امت از مسیر واقعی خود، به جای اینکه خواستار دولت اسلامی و خلافت شود، درگیر کرسی های پارلمانی و مناصب در نظام های کفر می شود! و به جای اینکه برای آزادی فلسطین رو کند، منتظر کسی می ماند که "از غزه" از داخل کنگره آمریکا یا پارلمان اروپا "دفاع کند"!

حقیقت این است که این تحریف مسیر تغییر واقعی است، که برپایی خلافت راشده بر منهج نبوت است، که پرچم اسلام را بالا می برد، شریعت خدا را برپا می کند و امت را پشت سر یک خلیفه متحد می کند که از پشت سرش می جنگند و از او تقوا می کنند.

پس فریب نام ها را نخورید و از کسانی که از نظر ظاهری به شما تعلق دارند و از نظر محتوایی با شما مخالفند، خوشحال نشوید، زیرا هر کس نام سعید یا علی یا زوهران را یدک می کشد در راه پیامبر ما محمد ﷺ نیست.

و بدانید که تغییر از داخل پارلمان های کفر نمی آید، بلکه از ارتش های امت می آید که زمان آن رسیده است که به حرکت درآیند، و از جوانان آگاه آن که شب و روز برای براندازی غرب و مزدوران و پیروان خائن آن در سرزمین های اسلام و مسلمانان تلاش می کنند.

مسلمانان از طریق انتخابات دموکراسی و نه از طریق صندوق های غرب به پا نخواهند خاست، بلکه با یک بیداری واقعی بر اساس عقیده اسلامی، با برپایی دولت خلافت راشده که جایگاه اسلام را باز می گرداند، عزت مسلمانان را باز می گرداند و توهمات دموکراسی را درهم می شکند.

فریب نام ها را نخورید و امید خود را به افراد در نظام های کفر نبندید، بلکه به پروژه بزرگ خود بازگردید: از سرگیری زندگی اسلامی، این تنها راه عزت و پیروزی و تمکین است.

صحنه تکرار خفت باری از مصیبت های قدیمی است: نمادهای جعلی، وفاداری به نظام های غربی، و انحراف از مسیر اسلام. و هر کس این مسیر را تشویق کند، امت را گمراه می کند. پس به پروژه خلافت بازگردید و اجازه ندهید دشمنان اسلام رهبران و نمایندگان شما را بسازند. عزت در کرسی های دموکراسی نیست، بلکه در منصب خلافت است که حزب التحریر برای آن تلاش می کند و امت را از این انحطاط فکری و سیاسی برحذر می دارد. پس هیچ نجاتی برای ما نیست جز با دولت خلافت، که اجازه نمی دهد کسانی که به دینی غیر از اسلام معتقدند بر مسلمانان حکومت کنند، نه کسانی که انحراف و انحراف را توجیه می کنند، و نه کسانی که برای مردم غیر از آنچه خدا نازل کرده است قانونگذاری می کنند.

نوشته شده برای رادیو دفتر رسانه ای مرکزی حزب التحریر

عبدالمحمود العامری - ولایت یمن

مصر بین شعارهای دولتی و واقعیت تلخ  حقیقت کامل درباره فقر و سیاست‌های سرمایه‌داری

مصر بین شعارهای دولتی و واقعیت تلخ

حقیقت کامل درباره فقر و سیاست‌های سرمایه‌داری

درگاه الاهرام روز سه شنبه 4 نوامبر 2025 گزارش داد که نخست وزیر مصر در سخنانی که به نیابت از رئیس جمهور در دومین اجلاس جهانی توسعه اجتماعی در دوحه، پایتخت قطر، ایراد کرد، گفت که مصر رویکردی جامع برای ریشه کنی فقر در همه اشکال و ابعاد آن، از جمله "فقر چند بعدی" را اعمال می کند.

سال‌هاست که تقریباً هیچ سخنرانی رسمی در مصر خالی از عباراتی مانند «رویکردی جامع برای ریشه کنی فقر» و «شروع واقعی اقتصاد مصر» نیست. مقامات این شعارها را در کنفرانس‌ها و مناسبت‌ها تکرار می‌کنند و با تصاویری براق از پروژه‌های سرمایه‌گذاری، هتل‌ها و استراحتگاه‌ها همراه است. اما واقعیت، همانطور که گزارش های بین المللی گواه است، کاملاً متفاوت است. فقر در مصر همچنان یک پدیده ریشه دار است، بلکه با وجود وعده‌های مکرر دولت برای بهبود و نوسازی، رو به وخامت است.

بر اساس گزارش های یونیسف، اسکوا و برنامه جهانی غذا برای سال های 2024 و 2025، حدود یک نفر از هر پنج مصری در فقر چند بعدی زندگی می کنند، یعنی از بیش از یک جنبه از جنبه های اساسی زندگی مانند آموزش، بهداشت، مسکن، کار و خدمات محروم هستند. داده ها همچنین تأیید می کنند که بیش از 49٪ از خانواده ها در دسترسی به غذای کافی با مشکل مواجه هستند، که این رقم تکان دهنده ای است که عمق بحران معیشتی را منعکس می کند.

اما فقر مالی، یعنی کاهش درآمد در مقایسه با هزینه های زندگی، به شدت افزایش یافته است، در نتیجه امواج متوالی تورم که دستمزدها، تلاش ها و پس انداز مردم را خورده است، تا جایی که درصد زیادی از مصری ها علی رغم کار مداوم زیر خط فقر مالی هستند.

درحالی که دولت از ابتکاراتی مانند "تکافل و کرامه" و "زندگی کریمانه" صحبت می‌کند، آمارهای بین‌المللی نشان می‌دهد که این برنامه‌ها ساختار فقر را اساساً تغییر نداده‌اند، بلکه به مسکن‌های موقتی شبیه هستند که مانند قطره‌ای است که در صحرا ریخته می‌شود. روستا نشین مصر که بیش از نیمی از جمعیت را در خود جای داده است، همچنان از ضعف خدمات، فقدان فرصت‌های شغلی مناسب و فرسودگی زیرساخت‌ها رنج می‌برد. گزارش اسکوا تأیید می کند که محرومیت در روستا چندین برابر بیشتر از شهرها است که نشان دهنده توزیع ناعادلانه ثروت و غفلت مزمن از حاشیه ها است.

هنگامی که نخست وزیر از پسر وطن "که با دولت اقدامات اصلاحات اقتصادی را تحمل کرد" تشکر می کند، در واقع به وجود رنج واقعی ناشی از این سیاست ها اعتراف می کند. با این حال، این اعتراف با تغییری در رویکرد همراه نیست، بلکه ادامه حرکت در همان مسیر سرمایه‌داری است که باعث بحران شد.

اصلاحات ادعایی که در سال 2016 با برنامه "شناورسازی"، افزایش یارانه ها و افزایش مالیات ها آغاز شد، اصلاح نبود، بلکه تحمیل هزینه بدهی ها و کسری به فقرا بود. در حالی که مقامات از "شروع" صحبت می کنند، سرمایه گذاری های هنگفت به سمت املاک لوکس و پروژه های توریستی که در خدمت صاحبان سرمایه هستند، می رود، در حالی که میلیون ها جوان فرصتی برای کار یا مسکن پیدا نمی کنند. بلکه بسیاری از این پروژه‌ها، مانند منطقه علم الروم در مطروح که سرمایه‌گذاری آن 29 میلیارد دلار تخمین زده می‌شود، مشارکت‌های سرمایه‌داری خارجی هستند که زمین‌ها و ثروت‌ها را به دست می‌آورند و آن‌ها را به منبع سود برای سرمایه‌گذاران تبدیل می‌کنند، نه منبع درآمد برای مردم.

این نظام شکست می خورد نه تنها به این دلیل که فاسد است، بلکه به این دلیل که بر اساس یک ایده باطل یعنی نظام سرمایه داری عمل می کند، که پول را محور تمام سیاست های دولت قرار می دهد. سرمایه داری بر آزادی مطلق مالکیت استوار است و اجازه می دهد ثروت در دست اقلیتی که ابزار تولید را در اختیار دارند، انباشته شود، در حالی که اکثریت بار مالیات ها، قیمت ها و بدهی های عمومی را بر دوش می کشند.

به همین دلیل، تمام آنچه «برنامه‌های حمایت اجتماعی» نامیده می‌شود، تلاشی برای زیبا جلوه دادن چهره وحشی سرمایه‌داری و طولانی کردن عمر نظامی ناعادلانه است که به ثروتمندان اهمیت می‌دهد و از فقرا مالیات می‌گیرد. به جای درمان ریشه درد؛ یعنی انحصار ثروت و تبعیت اقتصاد از مؤسسات بین‌المللی، تنها به توزیع خرده‌ای از کمک‌های نقدی بسنده می‌شود که نه فقری را از بین می‌برد و نه عزتی را حفظ می‌کند.

مراقبت، لطفی از سوی حاکم به رعیت نیست، بلکه یک وظیفه شرعی و مسئولیتی است که خداوند در دنیا و آخرت او را به خاطر آن بازخواست خواهد کرد. آنچه امروز در حال وقوع است، غفلت عمدی از امور مردم و دست کشیدن از وظیفه مراقبت به نفع وام های مشروط از صندوق بین المللی پول و بانک جهانی است.

دولت واسطه ای بین فقیر و طلبکار خارجی شده است، مالیات وضع می کند، یارانه ها را کاهش می دهد و اموال عمومی را برای جبران کسری متورم که توسط خود نظام سرمایه داری ایجاد شده است، می فروشد. در این میان، مفاهیم شرعی که اقتصاد را تنظیم می کنند، مانند حرام بودن ربا، ممنوعیت تملک ثروت های عمومی توسط افراد و وجوب نفقه بر رعیت از بیت المال مسلمین، غایب است.

اسلام یک نظام اقتصادی یکپارچه ارائه کرده است که فقر را از ریشه درمان می کند، نه فقط با کمک های نقدی یا پروژه های زیبایی. این نظام بر مبانی شرعی ثابتی استوار است که مهمترین آنها عبارتند از:

1- حرام بودن ربا و بدهی های ربوی که دولت را مقید می کند و منابع آن را تحلیل می برد، با از بین رفتن ربا، وابستگی اقتصاد به مؤسسات بین المللی از بین می رود و حاکمیت مالی به امت باز می گردد.

2- قرار دادن مالکیت ها در سه نوع:

مالکیت فردی: مانند خانه ها، مغازه ها و مزارع خصوصی...

مالکیت عمومی: شامل ثروت های بزرگ مانند نفت، گاز، معادن و آب...

مالکیت دولت: مانند زمین های فیء، رکاز و خراج...

با این توزیع، عدالت محقق می شود، زیرا از انحصار منابع امت توسط گروهی اندک جلوگیری می شود.

3- تضمین کفایت برای هر فرد از رعیت: دولت نیازهای اساسی هر انسانی را در رعیت خود از خوراک، پوشاک و مسکن تامین می کند، اگر از کار ناتوان باشد، بیت المال باید از او انفاق کند.

4- زکات و انفاق اجباری: زکات احسان نیست بلکه فریضه است، دولت آن را جمع آوری می کند و در مصارف شرعی آن برای فقرا، مساکین و بدهکاران صرف می کند. این یک ابزار توزیع موثر است که پول را به چرخه زندگی در جامعه باز می گرداند.

همراه با تشویق به کار مولد و منع بهره کشی، و ترغیب به سرمایه گذاری منابع در پروژه های مفید واقعی مانند صنایع سنگین و نظامی، نه در سفته بازی ها، املاک لوکس و پروژه های خیالی. علاوه بر تنظیم قیمت ها با عرضه و تقاضای واقعی، نه با انحصار و نه با شناورسازی.

تنها دولت خلافت بر منهاج نبوت قادر به اجرای عملی این احکام است، زیرا بر اساس عقیده اسلامی بنا شده است و هدف آن مراقبت از امور مردم است نه جمع آوری اموال آنها. در سایه خلافت، نه ربا وجود دارد و نه وام های مشروط، و نه فروش ثروت های عمومی به خارجی ها، بلکه منابع به گونه ای اداره می شوند که مصلحت امت را تامین کند، و بیت المال تامین مالی مراقبت های بهداشتی، آموزش و پرورش و تاسیسات عمومی را از منابع دولت، خراج، انفال و مالکیت عمومی بر عهده می گیرد.

اما نیازهای اساسی فقرا، یکایک آنها تامین می شود، نه از طریق صدقات موقت، بلکه به عنوان یک حق شرعی تضمین شده. بنابراین، مبارزه با فقر در اسلام یک شعار سیاسی نیست، بلکه یک نظام زندگی یکپارچه است که عدالت را برقرار می کند، از ظلم جلوگیری می کند و ثروت را به صاحبانش باز می گرداند.

بین سخنان رسمی و واقعیت زندگی، فاصله بسیار زیادی وجود دارد که از دید هیچ کس پنهان نیست. در حالی که دولت از پروژه‌های «غول‌پیکر» و «آغاز واقعی» خود می‌خواند، میلیون‌ها مصری زیر خط فقر زندگی می‌کنند و از گرانی، بیکاری و ناامیدی رنج می‌برند. حقیقت این است که این رنج از بین نخواهد رفت تا زمانی که مصر در راه سرمایه‌داری گام بردارد، اقتصاد خود را به رباخواران تسلیم کند و تابع سیاست‌های مؤسسات بین‌المللی باشد.

بحران ها و مشکلات مصر، مشکلات انسانی هستند نه مادی، و احکام شرعی مربوط به آن، چگونگی برخورد و درمان آن بر اساس اسلام را نشان می دهد، و راه حل ها آسان تر از چشم پوشی هستند، اما نیاز به مدیریت مخلصانه ای دارند که اراده ای آزاد داشته باشد و بخواهد در مسیر درست گام بردارد و واقعاً خیر مصر و مردم آن را بخواهد، و در این صورت این مدیریت باید تمام قراردادهایی را که قبلاً منعقد شده و با تمام شرکت هایی که دارایی های کشور و آنچه از دارایی های عمومی آن است را در انحصار خود دارند و در راس آنها شرکت های اکتشاف گاز، نفت، طلا و سایر معادن و ثروت ها هستند، بازبینی کند و تمام این شرکت ها را اخراج کند زیرا آنها اصولا شرکت های استعماری غارتگر ثروت های کشور هستند، سپس پیمانی جدید تدوین کند که بر توانمندسازی مردم از ثروت های کشور استوار باشد و شرکت هایی را ایجاد یا اجاره کند که خود به تولید ثروت از منابع نفت، گاز، طلا و سایر معادن بپردازند و این ثروت ها را دوباره در بین مردم توزیع کنند، در این صورت مردم قادر خواهند بود زمین های موات را کشت کنند که دولت آنها را قادر می سازد از حق خود در آن بهره برداری کنند و همچنین قادر خواهند بود آنچه را که باید تولید کنند تا اقتصاد مصر را ارتقا دهند و نیازهای مردم آن را برآورده سازند و دولت در این راه از آنها حمایت خواهد کرد و تمام اینها ضرب المثل خیالی نیست و نه غیرممکن است و نه پروژه ای که برای آزمایش ارائه می دهیم که ممکن است موفق شود یا شکست بخورد، بلکه احکام شرعی لازم الاجرا برای دولت و رعیت است، پس دولت نمی تواند از ثروت های کشور که متعلق به مردم است به بهانه قراردادهایی که قوانین بین المللی ناعادلانه تصویب، تایید و حمایت می کند، چشم پوشی کند و نه می تواند مردم را از آن منع کند، بلکه باید هر دستی را که غارتگرانه به ثروت های مردم دراز می شود، قطع کند، این چیزی است که اسلام ارائه می دهد و باید اجرا شود، اما به طور جدا از سایر نظام های اسلام اجرا نمی شود، بلکه تنها از طریق دولت خلافت راشده بر منهاج نبوت اجرا می شود، این دولتی است که حزب التحریر دغدغه و دعوت به آن را دارد و از مصر و مردم آن، مردم و ارتش، می خواهد که با آن برای رسیدن به آن همکاری کنند، باشد که خداوند پیروزی را از جانب خود بنویسد و آن را واقعیتی ببینیم که اسلام و پیروانش را عزیز می دارد، خدایا هر چه زودتر.

﴿وَلَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرَىٰ آمَنُوا وَاتَّقَوْا لَفَتَحْنَا عَلَيْهِم بَرَكَاتٍ مِّنَ السَّمَاءِ وَالْأَرْضِ﴾

نوشته شده برای دفتر رسانه ای مرکزی حزب التحریر

سعید فضل

عضو دفتر رسانه ای حزب التحریر در ولایت مصر