كيف تتحرر يا أقصى من براثن يهود؟
July 24, 2017

كيف تتحرر يا أقصى من براثن يهود؟

كيف تتحرر يا أقصى من براثن يهود؟

يدمي القلب ويحرقه ما وصل إليه عالمنا الإسلامي وكأنه ما كان له تاريخ مشرق مشرف سطرته آلاف الكتب والمؤلفات وشهد لهذا العالم البعيد قبل القريب والعدو قبل الحبيب للإسلام ودولته؛ عقيدة مقنعة للعقل متبلورة فيه وموافقة للفطرة، ونظام جدير بأن يعالج مشاكل الحياة، ودولة حكمت بحكم رسول الله e صانت الحجر والشجر والبشر بمختلف عقائدهم وقومياتهم وطوائفهم وجنسياتهم وألوانهم، كانت أبعد ما تكون عن العنصرية أو المذهبية أو الطائفية؛ فكان الناس سواسية لا فرق بين عجميهم وبين عربيهم إلا بالتقوى، كونهم بشراً خلقهم خالق وأمرهم بالعدل والإحسان والموعظة الحسنة، فكانت حقا مثالا يحتذى به. نعم أقولها بالفم الملآن: يدمي القلب ما أصاب هذا العالم المترامي الأطراف من ضعف وهوان وذلة وصغار بعد أن كان يهابه الغرب الصليبي وترتعد له فرائصه. فما يحدث للمسلمين في كل مكان من اضطهاد وقتل وحرق في كشمير وفي بورما تعذيب حتى الموت، قطع للرؤوس وضرب بالحجارة على الرؤوس وحرق للأجساد... حتى الرضع لم يسلموا من حقد دفين ملأ قلوب البوذيين؛ فقد مورس على هؤلاء الرضع التعذيب بالكهرباء حتى الموت، أي حقد هذا وأي دين هذا وأي حيوانية وبهائمية هذه...؟؟؟

وما يحدث في الشام ليس ببعيد فما يحدث من إبادة جماعية للمسلمين على يد فرعون العصر طاغية سوريا وأعوانه أمريكا وإيران وحزبها وتركيا وروسيا ليدل دلالة واضحة على الحقد على الإسلام والعمل على حربه وإبادة أهله، أما أوزبيكستان وروسيا فحدث ولا حرج عن التعذيب والقتل؛ فكان ثباتهم وإيمانهم أعظم من القتل ذاته، إيمان الجبال الراسيات، وما يحدث في تركيا ومصر وإندونيسيا وبنغلاديش من تعسف وحظر للإسلام ودعاته ﴿وَمَا نَقَمُوا مِنْهُمْ إِلَّا أَن يُؤْمِنُوا بِاللَّهِ الْعَزِيزِ الْحَمِيدِ﴾. أما الخليج وما أدراك ما الخليج فذل وجبن وخنوع وانبطاح للغرب وصل إلى سقف دفع الأتاوات التي بلغت 450 ملياراً رغم ما تعانيه دولهم من بطالة وفقر وفساد... وإن ما خفي أعظم، هذا كله من أجل حماية أمريكا لهم ولعروشهم، هذا وقد تبجح بذلك ترامب بكل وقاحة وخسة، وقد كان الأولى أن تدفع هذه المبالغ لشعوبهم الفقيرة أو الباطلة عن العمل أو إلى بلادهم التي تعاني العجز في الميزانية، فأي حال وصلنا لها؟!!

وأخيرا ما أقدم عليه أجبن خلق الله يهود من تدنيس للحرم القدسي واحتلاله واعتداء وقتل للمسلمين هناك وآخرها تركيب بوابات إلكترونية بهدف إذلال وإخضاع مسلمي فلسطين لهم. ترد هذه الأخبار وتجري هذه الأحداث بشكل مستمر وعلى فترات، وكلما حدث اعتداء على المسجد الأقصى تطل علينا الأقلام بكتابات من هنا وهناك وتخرج المظاهرات وتتعالى الأصوات والشعارات والأناشيد وتدمع المقل لما أصاب المسجد الأسير وتنفض الجيوب تبرعا ودعما ونصرة له، فهل أجدت هذه كلها نفعا؟ وهل حررت أقصانا الجريح؟ فلو كانت هذه كلها مجدية لحُرر الأقصى ودحر كيان يهود ولكنه لم يحدث. إذا فلماذا نعمي أبصارنا ونصم آذاننا عن الحقيقة ونستغشي ثيابنا ونصر على المهدئات بدلا من المنجيات؟

والسؤال المطروح كيف تتحرر يا أقصانا من براثن يهود؟؟؟

إن الحكام باعوا الأقصى ليس من اليوم بل منذ زمن بعيد لكيان يهود، فهم المنافقون فاحذرهم فهم العملاء فاحذرهم، فهم الخون فاحذرهم، ولا خير فيهم؛ حقيقة جلية يعلمها الطفل قبل الكبير. إن الأحزاب التي تظلها أنظمة بلاد المسلمين وتسبح الحاكم وتقدسه وتلجم فاها عن قول الحق من أجل مصالحها الدنيوية لن تحرر الأقصى ولن تحرر الأمة من عبوديتها للغرب طالما أنها أبواق لحكام المسلمين أذناب الغرب الكافر. أما ما تسمى نفسها حركات المقاومة فقواعدها مخلصة تبغي التحرير رغم أنها سطحية في تفكيرها، وهذا لا يكفي فلا بد من الإخلاص والوعي حتى تؤتي الثمرة أكلها ويكون التحرير، وهذا بخلاف قياداتها الذين يتخبطون هنا وهناك يمنة ويسرة فتغدق عليهم الأموال من كل حدب وصوب؛ من إيران إلى تركيا إلى سوريا إلى قطر إلى السعودية إلى مصر إلى الخليج... فتصبح رهينة بيد هذه الدول المأجورة والعميلة تنفذ أجندتها التي هي أبعد ما تكون عن التحرير وطريقه، فإذا كانت هذه الدول مأجورة وتابعة وعميلة فهل تبغي التحرير؟ وهل التحرير يكون بالدعم بالأموال؟ فإذا كان كذلك فلماذا لا تتحرر البلاد المحتلة ومنها فلسطين وأقصانا الحبيب؟ أم أن التحرير يكون بالجيوش والدماء والسلاح؟ وهذا هو قانون الله وسننه التي سنها في الكون فقد قال عز من قائل: ﴿وَأَعِدُّواْ لَهُم مَّا اسْتَطَعْتُم مِّن قُوَّةٍ وَمِن رِّبَاطِ الْخَيْلِ تُرْهِبُونَ بِهِ عَدْوَّ اللّهِ وَعَدُوَّكُمْ﴾. ويتبادر للذهن تساؤل، كيف تلتقي هذه الحركات، حركات المقاومة مثل حماس والجهاد وحزب إيران وغيرها من الحركات، مع أهداف حكام المسلمين عملاء الغرب؟؟؟ أليست هذه مفارقة عجبية غريبة؟! وخاصة أن هذه الحركات توصلت إلى هدن واتفاقيات سرية مخزية بينها وبين كيان يهود كما فعل ذلك حزب إيران مع كيان يهود وأوقف الحرب الأخيرة في عام 2006م، أما حماس فقد توصلت إلى وثيقة الاعتراف بحدود يهود عام 1967م. فأي مبدئية هذه؟ وأي تنازل هذا؟ وصدق من قال (ما بني على باطل فهو باطل).

وعندما يجري الحديث مع أبناء الأمة تحس بالمشاعر الملتهبة والقلوب التي تتمزق شوقا ولهفة للقاء يهود فتتشرف بالاستشهاد دفاعا وبسالة من أجل الأقصى بدلا من دخولهم في حرب فتنة يقتتل الأخ مع أخيه خدمة للحكام عملاء الغرب الكافر من هذا الجانب أو ذاك، ونجد هذه المشاعر بعد مدة سرعان ما تبرد لأن دافعها كان الحماس والثورة دون الوعي والإدراك على مفاتيح الحل التي تغذي دائما شعلة العمل والتحرك نحو التحرير الحقيقي والتي تتمثل بالإيمان بالمبدأ وهو الفكرة الكلية عن الكون والإنسان والحياة وما قبلها وما بعدها وعن علاقة ما قبلها بما بعدها؛ (عقيدة) هي لا إله إلا الله محمد رسول الله، وكذلك الطريقة التي تتمثل بالكيفية كيفية حمل الدعوة والجهاد وكيفية الحفاظ على المبدأ وكيفية حمله وتنفيذه وكيفية تنفيذ أحكام الإسلام، وهي خطوات عملية واقعية ليست خيالاً أو خرافات أو أوهاماً. ومن هنا نقول إن التحرير الحقيقي للأقصى وبلاد المسلمين يتم بالتغيير الحقيقي وليس بالمظاهرات والمسيرات التي تقود الشعوب وليس بتبرعاتها وكذلك ليس بالشعارات والهتافات وكذلك ليس بالاتباع الأعمى للأشخاص أو الجماعات، بل باتباع الحق أينما وجد وأينما كان، أي اتباع الشرع وإنزاله على الواقع بعد فهمه والذي يفضي للتحرير.

يا أبناء الأمة! تتحدثون أن السبب المعيق للتحرير هو الحكام! والقضية أكبر من ذلك فقد تجرأ حكام المسلمين على العباد والبلاد بعد أن تجرؤوا على الله ببعدهم عنه وحكمهم بالطاغوت ﴿أَلَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ يَزْعُمُونَ أَنَّهُمْ آمَنُواْ بِمَا أُنزِلَ إِلَيْكَ وَمَا أُنزِلَ مِن قَبْلِكَ يُرِيدُونَ أَن يَتَحَاكَمُواْ إِلَى الطَّاغُوتِ وَقَدْ أُمِرُواْ أَن يَكْفُرُواْ بِهِ وَيُرِيدُ الشَّيْطَانُ أَن يُضِلَّهُمْ ضَلاَلاً بَعِيدًا﴾. وعدم حكمهم بشرعه وتسليمهم البلاد للغرب الكافر فعاثوا في الأرض فسادا في كل شيء وفي كل نظام؛ في الأخلاق وفي النظام الاقتصادي والسياسي والاجتماعي والقضائي والتعليمي والعسكري...، ويضغطون على شعوبهم فلا حق في التعبير ولا حق في العيش الكريم ولا أمن اقتصادي ولا أمن غذائي ولا أمن صحي ولا أمن حضاري وثقافي، حتى التعليم يتدخل فيه الغرب. فهل قمنا بإزالة هذا المعيق حكام المسلمين؟ وهل أخذنا بالأسباب وهي سنة من سنن الله في الحياة؟ قال تعالى: ﴿وَقُلِ اعْمَلُواْ فَسَيَرَى اللّهُ عَمَلَكُمْ وَرَسُولُهُ وَالْمُؤْمِنُونَ﴾، ﴿إِنَّ اللَّهَ لاَ يُغَيِّرُ مَا بِقَوْمٍ حَتَّى يُغَيِّرُوا مَا بِأَنفُسِهِمْ﴾.

إن التحرير لا يكون إلا بـ:

1- الوعي على أحكام الإسلام (أحكام الشرع في الاقتصاد والحكم والقضاء والمعاملات...) وهو واجب وفرض لكي نعبد الله بحق وبعلم، وبدون الوعي نعبد الله على جهل وهذا مغضب لله يستحق سخطه، والتعلم كذلك بهدف تعليم الغير فتعليم الغير فرض فرضه الله على كل مسلم ﴿كُنتُمْ خَيْرَ أُمَّةٍ أُخْرِجَتْ لِلنَّاسِ تَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَتَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنكَرِ وَتُؤْمِنُونَ بِاللّهِ﴾ حتى يسود في العالم العلم بأحكام الله التي تنير لنا الطريق في حياتنا وتجنبنا من كل شر ومكروه فنستحق رضا الله علينا وجنته، وهذا ما فعله رسول الأمة صلى الله عليه وعلى آله وسلم حينما علم أصحابه رضوان الله عليهم ثم علم أصحابه عامة الناس عقيدة الإسلام وأحكامه في أول دور من أدوار التغيير، دور التثقيف بثقافة الإسلام.

2- الإدراك والوعي على الواقع السياسي، أي كشف مخططات الغرب وعملائه من الحكام والعمل على إحباط هذه المخططات والمؤامرات والرد عليها. فكشفها وفضحها هو إحباط لمشاريع الغرب وخططه في هزيمة المسلمين ومن ثم العمل على عمل مشاريع تصد مشاريع هذا الغرب الحاقد، وهذا يمثله توعية المسلمين وتدريبهم وخوضهم غمار التغيير فيكونون جند من جند الله وهذا واجب وفرض، فقد كان رسول الله يكشف مشاريع قريش فكان يرسل العيون ليعرف كم يذبحون من الإبل وليس القصد كم يأكلون وكم يشربون فالمعنى أبعد وأعمق لأنه بمعرفته لعدد الإبل يعرف كم عدد الذين يأكلون أي معرفة كم عدد أعدائه أي كشف قوة العدو. أي لا بد أن نكشف كم هي قوة العدو العسكرية والاقتصادية وكل جوانب القوة التي عنده حتى نستطيع مواجهتها وهذا يمثل جانباً مضيئا في خطط الرسول e العسكرية.

3- نشر هذا الوعي الشرعي والسياسي للأمة وهو واجب كي يزداد سواد الأمة المستنيرة والواعية ولكي لا تنطلي عليها الحيل والمؤامرات فتقع صريعة غفلة، فتوعى هذه الأمة بجميع فئاتها وشرائحها مدنيين وعسكريين وبشكل خاص العسكريين لحملهم على إزالة حكام الضرار وتنصيب من يحكم بكتاب الله وسنة رسوله e بدلا عنهم. وهذا ما فعله صلى الله عليه وعلى آله وسلم حينما استعان بعد الله سبحانه بالأوس والخزرج (الأنصار) وأقام الدولة ثم سعى إلى ضم البلاد المجاورة لها لدولة الإسلام. فكان علاجه علاجا ناجعا منطلقا من شرع الله، ومن حل ليس بمؤقت ومن غير استجداء أو ضعف، نعم كان حلا نابعا من أمة آمنت برسول الله وبفكر الإسلام وبحله وبنظامه فعاشت بهذا الفكر وماتت عليه. وهذا ما ينطق به لسان حالنا أن التحرير يكون بإقامة دولة في أي قطر صالح لذلك من أقطار المسلمين ومن ثم تضم البلاد الأخرى لهذا القطر ليكون بذلك تحريرا ليس للأقصى فقط وليس لفلسطين وحدها، بل لكل البلاد التي احتلها الغرب الكافر عسكريا واقتصاديا وسياسيا وثقافيا... لكل بلاد المسلمين من براثن يهود ونصارى.

أيتها الأمة الكريمة! فلتتحركي بالإسلام الذي أعزك الله به وأذلك بدونه ﴿نَسُوا اللَّهَ فَأَنسَاهُمْ أَنفُسَهُمْ﴾، فلتتحركوا أيها العسكريون ويا أقارب وأصحاب العسكريين للتغيير الفكري الذي يغير القناعات ويغير الأعمال فتكون أعمالاً مباركة ترضي الله ورسوله وتحقق نصرا لله ورسوله، نصرا مؤزرا يعيد الأمجاد والفتوحات ويعيد للأمة بهجتها وهيبتها وتعيد البلاد والعباد إلى بوتقة الإسلام وتزيل تسلطا وقتلا وذبحا وتعذيبا للإسلام والمسلمين. ولتكن سيرتكم سيرة الأوائل ممن احتضنوا الإسلام وأحبوه وحافظوا عليه خير حفاظ ونشروه خير نشر وكانت أعينهم رقيبة عليه وعلى كل من يتربص به الدوائر من الكفار عليهم دائرة السوء، ولتكن أعمالكم أعمالاً مباركة بعد أن كانت هباء منثورا، أعمالا كانت لدنيا فانية لجاه أو منصب أو مال زائل، وليكن عملكم لله وبالله وعلى الله التكلان، فتستحقوا نصر الله، وهذا لا يكون إلا للمؤمنين المتقين المخلصين العاملين الراشدين الواعين. نسأل الله أن نكون أمثالهم وأن يعزنا بعد ذلة ويرشدنا إلى الصواب بعد ضلال إنه سميع قريب مجيب الدعاء ﴿إِن تَنصُرُوا اللَّهَ يَنصُرْكُمْ وَيُثَبِّتْ أَقْدَامَكُمْ﴾.

كتبه للمكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير

أبو أحمد العامري – اليمن

#الأقصى_يستصرخ_الجيوش

#Aqsa_calls_armie

More from null

فریب نام ها را نخورید، اعتبار به مواضع است نه به نسب‌ها

فریب نام ها را نخورید، اعتبار به مواضع است نه به نسب‌ها

هر بار که "نماد جدیدی" با ریشه های مسلمان یا ویژگی های شرقی به ما ارائه می شود، بسیاری از مسلمانان هلهله می کنند و امیدها بر توهمی به نام "نمایندگی سیاسی" در یک نظام کافرانه استوار می شود که اسلام را نه به عنوان حکومت، نه به عنوان عقیده و نه به عنوان شریعت به رسمیت نمی شناسد.

همه ما شادی عظیمی را به یاد می آوریم که با پیروزی اوباما در سال 2008 احساسات بسیاری را فرا گرفت. او پسر کنیا است و پدرش مسلمان است! و در اینجا برخی توهم کردند که اسلام و مسلمانان به نفوذ آمریکا نزدیک شده اند، اما اوباما یکی از آزاردهنده ترین روسای جمهور برای مسلمانان بود، زیرا لیبی را ویران کرد و در فاجعه سوریه سهیم شد و افغانستان و عراق را با هواپیماها و سربازانش به آتش کشید، بلکه خونریز یمن از طریق ابزارهای خود بود و دوران او ادامه خصومت نظام مند علیه امت بود.

امروز این صحنه تکرار می شود، اما با نام های جدید. زوهران ممدانی به این دلیل مورد تجلیل قرار می گیرد که مسلمان، مهاجر و جوان است، انگار که او منجی است! اما فقط تعداد کمی به مواضع سیاسی و فکری او نگاه می کنند. این مرد از حامیان سرسخت همجنس‌بازان است و در فعالیت‌های آنها شرکت می‌کند و انحراف آنها را حقوق بشر می‌داند!

چه ننگی است که مردم به آن امید می بندند؟! آیا این تکرار همان شکست سیاسی و فکری نبود که امت بارها و بارها در آن افتاده است؟! بله، زیرا او شیفته ظاهر است نه ذات! با لبخندها فریب می خورد و با احساسات برخورد می کند نه با عقیده، و با نام ها نه با مفاهیم، و با نمادها نه با اصول!

این شیفتگی به شکل ها و نام ها نتیجه غیبت آگاهی سیاسی شرعی است، زیرا اسلام با اصل و نسب یا نام یا نژاد سنجیده نمی شود، بلکه با التزام به اصل اسلام به طور کامل؛ نظام، عقیده و شریعت. و هیچ ارزشی برای مسلمانی نیست که به اسلام حکومت نکند و از آن یاری ندهد، بلکه تابع نظام سرمایه داری کافر است و کفر و انحرافات را به نام "آزادی" توجیه می کند.

و تمام مسلمانانی که از پیروزی او خوشحال شدند و گمان کردند که او بذر خیر یا آغاز بیداری است، بدانند که بیداری از درون نظام های کفر، نه با ابزارهای آن، نه از طریق صندوق های رای آن، و نه زیر سقف قانون اساسی آن صورت نمی گیرد.

کسی که خود را از طریق نظام دموکراتیک ارائه می دهد و به احترام به قوانین آن سوگند یاد می کند، سپس از انحراف جنسی دفاع می کند و آن را جشن می گیرد و به چیزی که خدا را خشمگین می کند دعوت می کند، یاور اسلام و امید امت نیست، بلکه ابزاری برای صیقل دادن و رقیق کردن است، و نمایندگی دروغینی است که هیچ سود و زیانی ندارد.

آنچه که به اصطلاح موفقیت های سیاسی در غرب برای برخی از شخصیت ها با نام های اسلامی خوانده می شود، چیزی جز خرده هایی نیست که به عنوان مسکن برای امت ارائه می شود، تا به آنها گفته شود: ببینید، تغییر از طریق نظام های ما امکان پذیر است.

 حقیقت این "نمایندگی" چیست؟

غرب درهای حکومت را به روی اسلام باز نمی کند، بلکه فقط به روی کسانی باز می کند که با ارزش ها و افکار آن همخوانی داشته باشند. و هر کسی که وارد نظام آنها شود باید قانون اساسی آنها و قوانین عرفی آنها را بپذیرد و از حکومت اسلام چشم پوشی کند، اگر به این راضی شود، به یک الگوی قابل قبول تبدیل می شود، اما مسلمان واقعی، از ریشه مورد قبول آنها نیست.

زوهران ممدانی کیست؟ و چرا این توهم ساخته می شود؟

او فردی است که نام مسلمان دارد اما دستور کار منحرفی را اتخاذ می کند که کاملاً مخالف فطرت اسلام است، از حمایت از همجنس گرایان و ترویج آنچه "حقوق" آنها نامیده می شود، و او یک الگوی زنده برای چگونگی ساخت الگوهای خود توسط غرب است: مسلمان به نام، سکولار در عمل، خدمتگزار دستور کار لیبرالیسم غربی نه بیشتر. بلکه برای مشغول کردن امت از مسیر واقعی خود، به جای اینکه خواستار دولت اسلامی و خلافت شود، درگیر کرسی های پارلمانی و مناصب در نظام های کفر می شود! و به جای اینکه برای آزادی فلسطین رو کند، منتظر کسی می ماند که "از غزه" از داخل کنگره آمریکا یا پارلمان اروپا "دفاع کند"!

حقیقت این است که این تحریف مسیر تغییر واقعی است، که برپایی خلافت راشده بر منهج نبوت است، که پرچم اسلام را بالا می برد، شریعت خدا را برپا می کند و امت را پشت سر یک خلیفه متحد می کند که از پشت سرش می جنگند و از او تقوا می کنند.

پس فریب نام ها را نخورید و از کسانی که از نظر ظاهری به شما تعلق دارند و از نظر محتوایی با شما مخالفند، خوشحال نشوید، زیرا هر کس نام سعید یا علی یا زوهران را یدک می کشد در راه پیامبر ما محمد ﷺ نیست.

و بدانید که تغییر از داخل پارلمان های کفر نمی آید، بلکه از ارتش های امت می آید که زمان آن رسیده است که به حرکت درآیند، و از جوانان آگاه آن که شب و روز برای براندازی غرب و مزدوران و پیروان خائن آن در سرزمین های اسلام و مسلمانان تلاش می کنند.

مسلمانان از طریق انتخابات دموکراسی و نه از طریق صندوق های غرب به پا نخواهند خاست، بلکه با یک بیداری واقعی بر اساس عقیده اسلامی، با برپایی دولت خلافت راشده که جایگاه اسلام را باز می گرداند، عزت مسلمانان را باز می گرداند و توهمات دموکراسی را درهم می شکند.

فریب نام ها را نخورید و امید خود را به افراد در نظام های کفر نبندید، بلکه به پروژه بزرگ خود بازگردید: از سرگیری زندگی اسلامی، این تنها راه عزت و پیروزی و تمکین است.

صحنه تکرار خفت باری از مصیبت های قدیمی است: نمادهای جعلی، وفاداری به نظام های غربی، و انحراف از مسیر اسلام. و هر کس این مسیر را تشویق کند، امت را گمراه می کند. پس به پروژه خلافت بازگردید و اجازه ندهید دشمنان اسلام رهبران و نمایندگان شما را بسازند. عزت در کرسی های دموکراسی نیست، بلکه در منصب خلافت است که حزب التحریر برای آن تلاش می کند و امت را از این انحطاط فکری و سیاسی برحذر می دارد. پس هیچ نجاتی برای ما نیست جز با دولت خلافت، که اجازه نمی دهد کسانی که به دینی غیر از اسلام معتقدند بر مسلمانان حکومت کنند، نه کسانی که انحراف و انحراف را توجیه می کنند، و نه کسانی که برای مردم غیر از آنچه خدا نازل کرده است قانونگذاری می کنند.

نوشته شده برای رادیو دفتر رسانه ای مرکزی حزب التحریر

عبدالمحمود العامری - ولایت یمن

مصر بین شعارهای دولتی و واقعیت تلخ  حقیقت کامل درباره فقر و سیاست‌های سرمایه‌داری

مصر بین شعارهای دولتی و واقعیت تلخ

حقیقت کامل درباره فقر و سیاست‌های سرمایه‌داری

درگاه الاهرام روز سه شنبه 4 نوامبر 2025 گزارش داد که نخست وزیر مصر در سخنانی که به نیابت از رئیس جمهور در دومین اجلاس جهانی توسعه اجتماعی در دوحه، پایتخت قطر، ایراد کرد، گفت که مصر رویکردی جامع برای ریشه کنی فقر در همه اشکال و ابعاد آن، از جمله "فقر چند بعدی" را اعمال می کند.

سال‌هاست که تقریباً هیچ سخنرانی رسمی در مصر خالی از عباراتی مانند «رویکردی جامع برای ریشه کنی فقر» و «شروع واقعی اقتصاد مصر» نیست. مقامات این شعارها را در کنفرانس‌ها و مناسبت‌ها تکرار می‌کنند و با تصاویری براق از پروژه‌های سرمایه‌گذاری، هتل‌ها و استراحتگاه‌ها همراه است. اما واقعیت، همانطور که گزارش های بین المللی گواه است، کاملاً متفاوت است. فقر در مصر همچنان یک پدیده ریشه دار است، بلکه با وجود وعده‌های مکرر دولت برای بهبود و نوسازی، رو به وخامت است.

بر اساس گزارش های یونیسف، اسکوا و برنامه جهانی غذا برای سال های 2024 و 2025، حدود یک نفر از هر پنج مصری در فقر چند بعدی زندگی می کنند، یعنی از بیش از یک جنبه از جنبه های اساسی زندگی مانند آموزش، بهداشت، مسکن، کار و خدمات محروم هستند. داده ها همچنین تأیید می کنند که بیش از 49٪ از خانواده ها در دسترسی به غذای کافی با مشکل مواجه هستند، که این رقم تکان دهنده ای است که عمق بحران معیشتی را منعکس می کند.

اما فقر مالی، یعنی کاهش درآمد در مقایسه با هزینه های زندگی، به شدت افزایش یافته است، در نتیجه امواج متوالی تورم که دستمزدها، تلاش ها و پس انداز مردم را خورده است، تا جایی که درصد زیادی از مصری ها علی رغم کار مداوم زیر خط فقر مالی هستند.

درحالی که دولت از ابتکاراتی مانند "تکافل و کرامه" و "زندگی کریمانه" صحبت می‌کند، آمارهای بین‌المللی نشان می‌دهد که این برنامه‌ها ساختار فقر را اساساً تغییر نداده‌اند، بلکه به مسکن‌های موقتی شبیه هستند که مانند قطره‌ای است که در صحرا ریخته می‌شود. روستا نشین مصر که بیش از نیمی از جمعیت را در خود جای داده است، همچنان از ضعف خدمات، فقدان فرصت‌های شغلی مناسب و فرسودگی زیرساخت‌ها رنج می‌برد. گزارش اسکوا تأیید می کند که محرومیت در روستا چندین برابر بیشتر از شهرها است که نشان دهنده توزیع ناعادلانه ثروت و غفلت مزمن از حاشیه ها است.

هنگامی که نخست وزیر از پسر وطن "که با دولت اقدامات اصلاحات اقتصادی را تحمل کرد" تشکر می کند، در واقع به وجود رنج واقعی ناشی از این سیاست ها اعتراف می کند. با این حال، این اعتراف با تغییری در رویکرد همراه نیست، بلکه ادامه حرکت در همان مسیر سرمایه‌داری است که باعث بحران شد.

اصلاحات ادعایی که در سال 2016 با برنامه "شناورسازی"، افزایش یارانه ها و افزایش مالیات ها آغاز شد، اصلاح نبود، بلکه تحمیل هزینه بدهی ها و کسری به فقرا بود. در حالی که مقامات از "شروع" صحبت می کنند، سرمایه گذاری های هنگفت به سمت املاک لوکس و پروژه های توریستی که در خدمت صاحبان سرمایه هستند، می رود، در حالی که میلیون ها جوان فرصتی برای کار یا مسکن پیدا نمی کنند. بلکه بسیاری از این پروژه‌ها، مانند منطقه علم الروم در مطروح که سرمایه‌گذاری آن 29 میلیارد دلار تخمین زده می‌شود، مشارکت‌های سرمایه‌داری خارجی هستند که زمین‌ها و ثروت‌ها را به دست می‌آورند و آن‌ها را به منبع سود برای سرمایه‌گذاران تبدیل می‌کنند، نه منبع درآمد برای مردم.

این نظام شکست می خورد نه تنها به این دلیل که فاسد است، بلکه به این دلیل که بر اساس یک ایده باطل یعنی نظام سرمایه داری عمل می کند، که پول را محور تمام سیاست های دولت قرار می دهد. سرمایه داری بر آزادی مطلق مالکیت استوار است و اجازه می دهد ثروت در دست اقلیتی که ابزار تولید را در اختیار دارند، انباشته شود، در حالی که اکثریت بار مالیات ها، قیمت ها و بدهی های عمومی را بر دوش می کشند.

به همین دلیل، تمام آنچه «برنامه‌های حمایت اجتماعی» نامیده می‌شود، تلاشی برای زیبا جلوه دادن چهره وحشی سرمایه‌داری و طولانی کردن عمر نظامی ناعادلانه است که به ثروتمندان اهمیت می‌دهد و از فقرا مالیات می‌گیرد. به جای درمان ریشه درد؛ یعنی انحصار ثروت و تبعیت اقتصاد از مؤسسات بین‌المللی، تنها به توزیع خرده‌ای از کمک‌های نقدی بسنده می‌شود که نه فقری را از بین می‌برد و نه عزتی را حفظ می‌کند.

مراقبت، لطفی از سوی حاکم به رعیت نیست، بلکه یک وظیفه شرعی و مسئولیتی است که خداوند در دنیا و آخرت او را به خاطر آن بازخواست خواهد کرد. آنچه امروز در حال وقوع است، غفلت عمدی از امور مردم و دست کشیدن از وظیفه مراقبت به نفع وام های مشروط از صندوق بین المللی پول و بانک جهانی است.

دولت واسطه ای بین فقیر و طلبکار خارجی شده است، مالیات وضع می کند، یارانه ها را کاهش می دهد و اموال عمومی را برای جبران کسری متورم که توسط خود نظام سرمایه داری ایجاد شده است، می فروشد. در این میان، مفاهیم شرعی که اقتصاد را تنظیم می کنند، مانند حرام بودن ربا، ممنوعیت تملک ثروت های عمومی توسط افراد و وجوب نفقه بر رعیت از بیت المال مسلمین، غایب است.

اسلام یک نظام اقتصادی یکپارچه ارائه کرده است که فقر را از ریشه درمان می کند، نه فقط با کمک های نقدی یا پروژه های زیبایی. این نظام بر مبانی شرعی ثابتی استوار است که مهمترین آنها عبارتند از:

1- حرام بودن ربا و بدهی های ربوی که دولت را مقید می کند و منابع آن را تحلیل می برد، با از بین رفتن ربا، وابستگی اقتصاد به مؤسسات بین المللی از بین می رود و حاکمیت مالی به امت باز می گردد.

2- قرار دادن مالکیت ها در سه نوع:

مالکیت فردی: مانند خانه ها، مغازه ها و مزارع خصوصی...

مالکیت عمومی: شامل ثروت های بزرگ مانند نفت، گاز، معادن و آب...

مالکیت دولت: مانند زمین های فیء، رکاز و خراج...

با این توزیع، عدالت محقق می شود، زیرا از انحصار منابع امت توسط گروهی اندک جلوگیری می شود.

3- تضمین کفایت برای هر فرد از رعیت: دولت نیازهای اساسی هر انسانی را در رعیت خود از خوراک، پوشاک و مسکن تامین می کند، اگر از کار ناتوان باشد، بیت المال باید از او انفاق کند.

4- زکات و انفاق اجباری: زکات احسان نیست بلکه فریضه است، دولت آن را جمع آوری می کند و در مصارف شرعی آن برای فقرا، مساکین و بدهکاران صرف می کند. این یک ابزار توزیع موثر است که پول را به چرخه زندگی در جامعه باز می گرداند.

همراه با تشویق به کار مولد و منع بهره کشی، و ترغیب به سرمایه گذاری منابع در پروژه های مفید واقعی مانند صنایع سنگین و نظامی، نه در سفته بازی ها، املاک لوکس و پروژه های خیالی. علاوه بر تنظیم قیمت ها با عرضه و تقاضای واقعی، نه با انحصار و نه با شناورسازی.

تنها دولت خلافت بر منهاج نبوت قادر به اجرای عملی این احکام است، زیرا بر اساس عقیده اسلامی بنا شده است و هدف آن مراقبت از امور مردم است نه جمع آوری اموال آنها. در سایه خلافت، نه ربا وجود دارد و نه وام های مشروط، و نه فروش ثروت های عمومی به خارجی ها، بلکه منابع به گونه ای اداره می شوند که مصلحت امت را تامین کند، و بیت المال تامین مالی مراقبت های بهداشتی، آموزش و پرورش و تاسیسات عمومی را از منابع دولت، خراج، انفال و مالکیت عمومی بر عهده می گیرد.

اما نیازهای اساسی فقرا، یکایک آنها تامین می شود، نه از طریق صدقات موقت، بلکه به عنوان یک حق شرعی تضمین شده. بنابراین، مبارزه با فقر در اسلام یک شعار سیاسی نیست، بلکه یک نظام زندگی یکپارچه است که عدالت را برقرار می کند، از ظلم جلوگیری می کند و ثروت را به صاحبانش باز می گرداند.

بین سخنان رسمی و واقعیت زندگی، فاصله بسیار زیادی وجود دارد که از دید هیچ کس پنهان نیست. در حالی که دولت از پروژه‌های «غول‌پیکر» و «آغاز واقعی» خود می‌خواند، میلیون‌ها مصری زیر خط فقر زندگی می‌کنند و از گرانی، بیکاری و ناامیدی رنج می‌برند. حقیقت این است که این رنج از بین نخواهد رفت تا زمانی که مصر در راه سرمایه‌داری گام بردارد، اقتصاد خود را به رباخواران تسلیم کند و تابع سیاست‌های مؤسسات بین‌المللی باشد.

بحران ها و مشکلات مصر، مشکلات انسانی هستند نه مادی، و احکام شرعی مربوط به آن، چگونگی برخورد و درمان آن بر اساس اسلام را نشان می دهد، و راه حل ها آسان تر از چشم پوشی هستند، اما نیاز به مدیریت مخلصانه ای دارند که اراده ای آزاد داشته باشد و بخواهد در مسیر درست گام بردارد و واقعاً خیر مصر و مردم آن را بخواهد، و در این صورت این مدیریت باید تمام قراردادهایی را که قبلاً منعقد شده و با تمام شرکت هایی که دارایی های کشور و آنچه از دارایی های عمومی آن است را در انحصار خود دارند و در راس آنها شرکت های اکتشاف گاز، نفت، طلا و سایر معادن و ثروت ها هستند، بازبینی کند و تمام این شرکت ها را اخراج کند زیرا آنها اصولا شرکت های استعماری غارتگر ثروت های کشور هستند، سپس پیمانی جدید تدوین کند که بر توانمندسازی مردم از ثروت های کشور استوار باشد و شرکت هایی را ایجاد یا اجاره کند که خود به تولید ثروت از منابع نفت، گاز، طلا و سایر معادن بپردازند و این ثروت ها را دوباره در بین مردم توزیع کنند، در این صورت مردم قادر خواهند بود زمین های موات را کشت کنند که دولت آنها را قادر می سازد از حق خود در آن بهره برداری کنند و همچنین قادر خواهند بود آنچه را که باید تولید کنند تا اقتصاد مصر را ارتقا دهند و نیازهای مردم آن را برآورده سازند و دولت در این راه از آنها حمایت خواهد کرد و تمام اینها ضرب المثل خیالی نیست و نه غیرممکن است و نه پروژه ای که برای آزمایش ارائه می دهیم که ممکن است موفق شود یا شکست بخورد، بلکه احکام شرعی لازم الاجرا برای دولت و رعیت است، پس دولت نمی تواند از ثروت های کشور که متعلق به مردم است به بهانه قراردادهایی که قوانین بین المللی ناعادلانه تصویب، تایید و حمایت می کند، چشم پوشی کند و نه می تواند مردم را از آن منع کند، بلکه باید هر دستی را که غارتگرانه به ثروت های مردم دراز می شود، قطع کند، این چیزی است که اسلام ارائه می دهد و باید اجرا شود، اما به طور جدا از سایر نظام های اسلام اجرا نمی شود، بلکه تنها از طریق دولت خلافت راشده بر منهاج نبوت اجرا می شود، این دولتی است که حزب التحریر دغدغه و دعوت به آن را دارد و از مصر و مردم آن، مردم و ارتش، می خواهد که با آن برای رسیدن به آن همکاری کنند، باشد که خداوند پیروزی را از جانب خود بنویسد و آن را واقعیتی ببینیم که اسلام و پیروانش را عزیز می دارد، خدایا هر چه زودتر.

﴿وَلَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرَىٰ آمَنُوا وَاتَّقَوْا لَفَتَحْنَا عَلَيْهِم بَرَكَاتٍ مِّنَ السَّمَاءِ وَالْأَرْضِ﴾

نوشته شده برای دفتر رسانه ای مرکزی حزب التحریر

سعید فضل

عضو دفتر رسانه ای حزب التحریر در ولایت مصر