مع الكتاب: كيف ننتصر؟
April 16, 2023

مع الكتاب: كيف ننتصر؟

مع الكتاب: كيف ننتصر؟

قال تعالى: ﴿بِآيَاتِنَا أَنتُمَا وَمَنِ اتَّبَعَكُمَا الْغَالِبُونَ﴾، آية عظيمة في سورة القصص يبين الله عز وجل فيها لموسى وأخيه هارون عليهما السلام، أن الغلبة والنصر سيكونان لهما لا محالة، نعم سيغلبان وينتصران لا محالة على فرعون وملئه وجيشه. وهنا يتبادر للذهن، ولكن كيف؟ كيف سينتصر رجلان أعزلان لا يملكان شيئا يذكر من أسباب النصر المادية من عدة وعتاد واستعداد وجنود ومنجنيق وغيرها من سبل العدة المادية؟ كيف سينتصران ويغلبان فرعون وملأه وجيشه الجرار وجنده الكثيرين وآلته الحربية وثرواته التي لا تنضب؟

تجيب الآية الكريمة على هذا التساؤل وتلك الحيرة بكلمة واحدة فقط ﴿بِآيَاتِنَا﴾، نعم كلمة واحدة فقط يتلخص فيها سبب النصر، كلمة واحدة، ﴿بِآيَاتِنَا﴾ تلك الكلمة التي من شأنها أن تجعل النصر حليف الضعفاء والمضطهدين والمظلومين، بآيات الله عز وجل يعز الذليل، ويقوى الضعيف، وينتصر المغلوب، ويتبدل الحال من ضعف وهوان ومن ذل وعبودية، ومن فقر وضنك، ومن جهل وتردٍّ، يتبدل الحال بكلمة واحدة إلى عز وقوة وغلبة وأنفة وارتقاء وإنشاء، وتطور ورخاء، واستقلال وقرار وسيادة وعمار... نعم بآيات الله يحصل كل ذلك. فالتزام المؤمنين في كل عصر بآيات الله عز وجل يؤدي إلى نتيجة نوعية فورية مؤثرة تحير العقلاء وتدهش المتابعين والمراقبين.

بكلمة واحدة فقط ﴿بِآيَاتِنَا﴾ اختصرت الآية العديد من البحوث ورسالات الدكتوراة التي ينسجها الأخصائيون، اختصرت كثيرا من الأطروحات التي يقدمها الاقتصاديون والخبراء وعلماء الاجتماع، وعلماء النفس وعلماء التكنوقراط في كل العالم من أجل المنافسة من أجل الحصول على مقعد الدولة الأولى في العالم قوة وعلما واقتصادا واجتماعا ... بآيات الله أيها المؤمنون ستحصلون على كل ذلك، إن أنتم التزمتم بها سيتحقق لكم كل ذلك وأكثر، بل وستكونون المفلحين في دار القرار أيضا يوم القيامة، ﴿بِآيَاتِنَا﴾ ستكونون أصحاب الدنيا والآخرة، هذا وعد من رب العزة القادر على كل ذلك.

بكلمة واحدة فقط ﴿بِآيَاتِنَا﴾ حل لكل المشاكل التي أعيت الحكومات الفاشلة في دولنا، ﴿بِآيَاتِنَا﴾ حل لكل المعضلات الاقتصادية التي نعاني منها، ﴿بِآيَاتِنَا﴾ حل للتخلص من العبودية لدول الاستعمار، ﴿بِآيَاتِنَا﴾ حل لتحرير فلسطين وكل بلاد المسلمين المحتلة، ﴿بِآيَاتِنَا﴾ حل للتخلص من تسلط البنك الدولي وصندوق النقد العالمي ومؤسسات الأمم المتحدة الظالمة الجائرة المستغلة لثروات المسلمين وجهدهم وعرقهم، ﴿بِآيَاتِنَا﴾ سبيل للتخلص من عملاء الغرب من حكام المسلمين الذين يمعنون في تقسيم الأمة وتمزيقها في أكثر من خمسين كياناً وطنياً هزيلاً، ﴿بِآيَاتِنَا﴾ خلاص من حدود سايكس بيكو ومن الجوازات والتأشيرات التي فرضها علينا الاستعمار بعد هدم دولة الخلافة العثمانية 1924م، ﴿بِآيَاتِنَا﴾ يمكننا نحن المسلمين أن نستعيد خلافتنا التي هدمها الغرب. نعم، كل شيء يحل بكلمة واحدة مذكورة في الآية؛ ﴿بِآيَاتِنَا﴾.

لقد كانت هذه الكلمة سببا لانتصار موسى وهارون عليهما السلام وبني إسرائيل على فرعون وجيشه وجنده وملئه، وبهذه الكلمة انتصر رسول الله ﷺ وصحبه الكرام على أكبر إمبراطوريات العالم؛ الفرس والروم، وبهذه الكلمة نستطيع اليوم أن نستعيد خلافتنا ونرجع أسياداً في هذه الدنيا من جديد. نعم بآيات ربنا يمكننا فعل كل ذلك. ونحن مؤمنون بذلك والله تعالى يؤكد ذلك في أكثر من موضع في كتابه الكريم، لا يتسع المقام لذكرها كلها ولكن نذكر منها واحدة ﴿وَنُنَزِّلُ مِنَ الْقُرْآنِ مَا هُوَ شِفَاءٌ وَرَحْمَةٌ لِّلْمُؤْمِنِينَ وَلَا يَزِيدُ الظَّالِمِينَ إِلَّا خَسَاراً﴾ فآيات الله عز وجل شفاء لهمومنا وحل لكل مشاكلنا وقضايانا على الصعيد الفردي وعلى صعيد الأمة، وفي الوقت نفسه هي حلول مريحة ففيها رحمة وهداية، وهذا دلالة على أن الشقاء والضلال هما في ترك هذه الآيات وترك كتاب الله والتولي عنه والعياذ بالله.

ولذا على من ينشد التغيير الصحيح ومن يرنو للحصول على الغلبة والنصر أن يتوجه بكل طاقته وعزمه إلى هذه الآيات لتدله وتهديه وتقوده للنصر والغلبة والتغيير الصحيح، عليه أن لا يتوجه لطلب الحلول من أمريكا وبريطانيا وفرنسا وروسيا وغيرهم، عليه أن لا يتوجه إلى الأمم المتحدة ومجلس الأمن، عليه أن لا يتوجه لطلب القروض من البنك الدولي وصندوق النقد العالمي، تلك القروض الربوية التي تكبل العباد والبلاد للدول الكبرى وتزيد من تبعية البلدان للدول الكبرى المستعمرة، بل عليه أن يتوجه إلى آيات الله ليجد الحل والرحمة معا، ليجد الطمأنينة والحلول الميسرة، نعم عليه أن يتوجه إلى كتاب الله ليجد الحلول والمعالجات.

على السائرين في طريق التغيير، وعلى الثائرين على حكوماتهم وأنظمتهم أن يتسلحوا بآيات الله ليجدوا الحلول الصحيحة لإيصال ثوراتهم إلى المكان المطلوب، فليست القضية إبدال عميل بعميل وحكومة بحكومة أخرى ويبقى الفساد والبلاد على حالهما، وإنما المطلوب هو تغيير الحكومات والأنظمة والدستور كله بآيات الله عز وجل، المطلوب تحرير البلاد والعباد من دساتير الغرب وقوانينه التي هي حبال الغرب التي يسيطر بها وبحكام بلادنا علينا وعلى بلادنا وعلى كل شرايين الحياة فيها، المطلوب أن نتحرر من هذه الدساتير الغربية ومن تلك الأنظمة ومن أولئك الحكام واستبدال آيات الله وشرعه بهذه الدساتير. وبذلك فقط يكون النصر والغلبة لنا، نعم بتلك الكلمة التي قالها الله لموسى وهارون ﴿بِآيَاتِنَا﴾.

لقد وضع حزب التحرير يده على مكمن المشكلة منذ عام 1953 وكان ذلك بعد دراسة واستقراء لآيات الله وسنة نبيه، وحدد أن مشكلتنا تكمن في غياب الإسلام عن الحكم وفي غياب دولة الخلافة وفي غياب الخليفة. إذ كيف ستكون آيات الله فاعلة ومطبقة ونافذة إذا لم تكن هناك دولة تتبناها وتطبقها وتحملها رسالة للعالمين؟ ولهذا كله بين الحزب في ثقافته أن غايته استئناف الحياة الإسلامية من جديد بإقامة الخلافة إذ بدونها لن نستطيع تفعيل وتطبيق آيات الله في الحياة بالصورة الصحيحة التي أوجبها الله على المسلمين، والتي بها تتم هداية غير المسلمين ونشر الدعوة وحملها لهم.

﴿بِآيَاتِنَا﴾ انطلق حزب التحرير يدعو الأمة بكل أطيافها: جيوشها وعامتها وعلمائها ومفكريها وسياسييها وخطبائها، فكلهم معنيون لأنهم مسلمون ولأنهم يتوجب عليهم تغيير حال الأمة والعودة بأمتهم إلى آيات الله التي تدعو إلى الوحدة في دار عز، وتطبيق شرع الله وآياته لتحل مشاكل المسلمين الواحدة تلو الأخرى.

لم يبلغ حزب التحرير غايته بعد بإقامة دولة الخلافة الراشدة القادمة قريبا بإذن الله، لم يتمكن بعد من إقامتها، ليس من أجل الوصول للحكم، بل من أجل إيصال آيات الله ودستور الإسلام للحكم، لم يتمكن حزب التحرير إلى الآن من بلوغ هذا الهدف وهو يسعى بجد ودون كلل ولا ملل لبلوغه بإذن الله.

ومن المعلوم أن هناك جهوداً مضادة لعمل حزب التحرير وغايته من جهة أعداء الله الكفرة وأدواتهم حكام المسلمين، وبعض علماء السلطان، وأصحاب الأقلام المسمومة من الكتاب والمفكرين، فهؤلاء هدفهم منع حزب التحرير من إيصال آيات الله عز وجل للحكم.

وهناك، للأسف، الكثير من علماء المسلمين وشباب المسلمين الذين ما زالوا متخلفين عن الركب، وقرروا الوقوف على الحياد وآثروا التفرج والترقب، واختاروا النأي بأنفسهم عن هذا الصراع الذي يخوضه حزب التحرير وشبابه وعلماؤه مع أعداء الله وحكام المسلمين!

إن هذا الصراع مستمر حتى يتمكن الحزب من إيصال آيات الله إلى الحكم لتكون دستور الأمة الجديد بإذن الله قريبا في دولة الخلافة الراشدة الثانية على منهاج النبوة، فهذه الدعوة ستنتصر، لأنها انطلقت من كتاب الله عز وجل وآياته، وتعمل على هديها، وغايتها هي إيصالها إلى الحكم لتتفعل وتطبق على مستوى الدولة، ولذا فهذه الدعوة حتما ستنتصر لأن الآية وعدت بالنصر لمن يتشبث ويتمسك بآيات الله، قال تعالى: ﴿بِآيَاتِنَا أَنتُمَا وَمَنِ اتَّبَعَكُمَا الْغَالِبُونَ﴾.

يا من تتخلفون عن ركب هذا الصراع، يا من تبطئون عن اللحاق بدعوة الخلافة التي يقودها حزب التحرير: أسرعوا باللحاق بهذا الركب فتكونوا ممن عمل وسعى لإيصال آيات الله لسدة الحكم وعمل وسعى لاستئناف الحياة الإسلامية بإقامة الخلافة، وعمل وسعى لتحقيق مراد الله، فليس من سعى لإيجاد دولة الإسلام كمن سيعيش في ظل هذه الدولة دون جهد وسعي وتضحية لإيجادها، فهل من الممكن أن يكون أجر المهاجرين والأنصار رضي الله عنهم كأجر غيرهم من المسلمين الذين لم يبنوا ويشاركوا ويسعوا لإقامة الدولة الإسلامية الأولى في المدينة؟ وهل سيكون أجر العاملين اليوم لإقامة الخلافة القادمة الثانية على منهاج النبوة نفس أجر من حصل عليها بكل أريحية بعد إقامتها؟ ليس الأمر كذلك، فالله تعالى يقول في كتابه الكريم: ﴿لَا يَسْتَوِي مِنكُم مَّنْ أَنفَقَ مِن قَبْلِ الْفَتْحِ وَقَاتَلَ أُولَٰئِكَ أَعْظَمُ دَرَجَةً مِّنَ الَّذِينَ أَنفَقُوا مِن بَعْدُ وَقَاتَلُوا﴾ والرسول ﷺ يقول: «مَنْ مَاتَ وَلَيْسَ فِي عُنُقِهِ بَيْعَةٌ مَاتَ مِيتَةً جَاهِلِيَّةً» إذ كيف يعيش المسلم ويموت ولم يعمل لتحقيق مراد الله بأن يكون للمسلمين دولة وخليفة، وتطبق أحكام الشرع وتنفذ قوانين الله عز وجل؟! فالأمر ليس على الخيار، بل لا بد لكل المسلمين أن يهتموا ويسعوا ويجدّوا لتحقيق هذا الأمر الجلل الذي هو تاج الفروض والذي يرتبط به العمل بكتاب الله وسنة نبيه وتطبيق شرع الله الذي سيؤدي بنا إلى الغلبة والنصر لا محالة.

اللهم لا تحرمنا أجر العمل لنصرة دينك لبلوغ الخلافة ولتحكيم آياتك لنحصل بها على النصر الذي وعدتنا به، اللهم اجعل لنا سهما في هذه الدعوة ولا تجعلنا ممن يتخلفون ويتقاعسون عنها وعن نصرتها وعن هذا الصراع لنصرة دينك، اللهم هيئ وعجل باستئناف الحياة الإسلامية بإقامة الخلافة الراشدة الثانية على منهاج النبوة.

كتبه للمكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير

د. فرج ممدوح

More from null

فریب نام ها را نخورید، اعتبار به مواضع است نه به نسب‌ها

فریب نام ها را نخورید، اعتبار به مواضع است نه به نسب‌ها

هر بار که "نماد جدیدی" با ریشه های مسلمان یا ویژگی های شرقی به ما ارائه می شود، بسیاری از مسلمانان هلهله می کنند و امیدها بر توهمی به نام "نمایندگی سیاسی" در یک نظام کافرانه استوار می شود که اسلام را نه به عنوان حکومت، نه به عنوان عقیده و نه به عنوان شریعت به رسمیت نمی شناسد.

همه ما شادی عظیمی را به یاد می آوریم که با پیروزی اوباما در سال 2008 احساسات بسیاری را فرا گرفت. او پسر کنیا است و پدرش مسلمان است! و در اینجا برخی توهم کردند که اسلام و مسلمانان به نفوذ آمریکا نزدیک شده اند، اما اوباما یکی از آزاردهنده ترین روسای جمهور برای مسلمانان بود، زیرا لیبی را ویران کرد و در فاجعه سوریه سهیم شد و افغانستان و عراق را با هواپیماها و سربازانش به آتش کشید، بلکه خونریز یمن از طریق ابزارهای خود بود و دوران او ادامه خصومت نظام مند علیه امت بود.

امروز این صحنه تکرار می شود، اما با نام های جدید. زوهران ممدانی به این دلیل مورد تجلیل قرار می گیرد که مسلمان، مهاجر و جوان است، انگار که او منجی است! اما فقط تعداد کمی به مواضع سیاسی و فکری او نگاه می کنند. این مرد از حامیان سرسخت همجنس‌بازان است و در فعالیت‌های آنها شرکت می‌کند و انحراف آنها را حقوق بشر می‌داند!

چه ننگی است که مردم به آن امید می بندند؟! آیا این تکرار همان شکست سیاسی و فکری نبود که امت بارها و بارها در آن افتاده است؟! بله، زیرا او شیفته ظاهر است نه ذات! با لبخندها فریب می خورد و با احساسات برخورد می کند نه با عقیده، و با نام ها نه با مفاهیم، و با نمادها نه با اصول!

این شیفتگی به شکل ها و نام ها نتیجه غیبت آگاهی سیاسی شرعی است، زیرا اسلام با اصل و نسب یا نام یا نژاد سنجیده نمی شود، بلکه با التزام به اصل اسلام به طور کامل؛ نظام، عقیده و شریعت. و هیچ ارزشی برای مسلمانی نیست که به اسلام حکومت نکند و از آن یاری ندهد، بلکه تابع نظام سرمایه داری کافر است و کفر و انحرافات را به نام "آزادی" توجیه می کند.

و تمام مسلمانانی که از پیروزی او خوشحال شدند و گمان کردند که او بذر خیر یا آغاز بیداری است، بدانند که بیداری از درون نظام های کفر، نه با ابزارهای آن، نه از طریق صندوق های رای آن، و نه زیر سقف قانون اساسی آن صورت نمی گیرد.

کسی که خود را از طریق نظام دموکراتیک ارائه می دهد و به احترام به قوانین آن سوگند یاد می کند، سپس از انحراف جنسی دفاع می کند و آن را جشن می گیرد و به چیزی که خدا را خشمگین می کند دعوت می کند، یاور اسلام و امید امت نیست، بلکه ابزاری برای صیقل دادن و رقیق کردن است، و نمایندگی دروغینی است که هیچ سود و زیانی ندارد.

آنچه که به اصطلاح موفقیت های سیاسی در غرب برای برخی از شخصیت ها با نام های اسلامی خوانده می شود، چیزی جز خرده هایی نیست که به عنوان مسکن برای امت ارائه می شود، تا به آنها گفته شود: ببینید، تغییر از طریق نظام های ما امکان پذیر است.

 حقیقت این "نمایندگی" چیست؟

غرب درهای حکومت را به روی اسلام باز نمی کند، بلکه فقط به روی کسانی باز می کند که با ارزش ها و افکار آن همخوانی داشته باشند. و هر کسی که وارد نظام آنها شود باید قانون اساسی آنها و قوانین عرفی آنها را بپذیرد و از حکومت اسلام چشم پوشی کند، اگر به این راضی شود، به یک الگوی قابل قبول تبدیل می شود، اما مسلمان واقعی، از ریشه مورد قبول آنها نیست.

زوهران ممدانی کیست؟ و چرا این توهم ساخته می شود؟

او فردی است که نام مسلمان دارد اما دستور کار منحرفی را اتخاذ می کند که کاملاً مخالف فطرت اسلام است، از حمایت از همجنس گرایان و ترویج آنچه "حقوق" آنها نامیده می شود، و او یک الگوی زنده برای چگونگی ساخت الگوهای خود توسط غرب است: مسلمان به نام، سکولار در عمل، خدمتگزار دستور کار لیبرالیسم غربی نه بیشتر. بلکه برای مشغول کردن امت از مسیر واقعی خود، به جای اینکه خواستار دولت اسلامی و خلافت شود، درگیر کرسی های پارلمانی و مناصب در نظام های کفر می شود! و به جای اینکه برای آزادی فلسطین رو کند، منتظر کسی می ماند که "از غزه" از داخل کنگره آمریکا یا پارلمان اروپا "دفاع کند"!

حقیقت این است که این تحریف مسیر تغییر واقعی است، که برپایی خلافت راشده بر منهج نبوت است، که پرچم اسلام را بالا می برد، شریعت خدا را برپا می کند و امت را پشت سر یک خلیفه متحد می کند که از پشت سرش می جنگند و از او تقوا می کنند.

پس فریب نام ها را نخورید و از کسانی که از نظر ظاهری به شما تعلق دارند و از نظر محتوایی با شما مخالفند، خوشحال نشوید، زیرا هر کس نام سعید یا علی یا زوهران را یدک می کشد در راه پیامبر ما محمد ﷺ نیست.

و بدانید که تغییر از داخل پارلمان های کفر نمی آید، بلکه از ارتش های امت می آید که زمان آن رسیده است که به حرکت درآیند، و از جوانان آگاه آن که شب و روز برای براندازی غرب و مزدوران و پیروان خائن آن در سرزمین های اسلام و مسلمانان تلاش می کنند.

مسلمانان از طریق انتخابات دموکراسی و نه از طریق صندوق های غرب به پا نخواهند خاست، بلکه با یک بیداری واقعی بر اساس عقیده اسلامی، با برپایی دولت خلافت راشده که جایگاه اسلام را باز می گرداند، عزت مسلمانان را باز می گرداند و توهمات دموکراسی را درهم می شکند.

فریب نام ها را نخورید و امید خود را به افراد در نظام های کفر نبندید، بلکه به پروژه بزرگ خود بازگردید: از سرگیری زندگی اسلامی، این تنها راه عزت و پیروزی و تمکین است.

صحنه تکرار خفت باری از مصیبت های قدیمی است: نمادهای جعلی، وفاداری به نظام های غربی، و انحراف از مسیر اسلام. و هر کس این مسیر را تشویق کند، امت را گمراه می کند. پس به پروژه خلافت بازگردید و اجازه ندهید دشمنان اسلام رهبران و نمایندگان شما را بسازند. عزت در کرسی های دموکراسی نیست، بلکه در منصب خلافت است که حزب التحریر برای آن تلاش می کند و امت را از این انحطاط فکری و سیاسی برحذر می دارد. پس هیچ نجاتی برای ما نیست جز با دولت خلافت، که اجازه نمی دهد کسانی که به دینی غیر از اسلام معتقدند بر مسلمانان حکومت کنند، نه کسانی که انحراف و انحراف را توجیه می کنند، و نه کسانی که برای مردم غیر از آنچه خدا نازل کرده است قانونگذاری می کنند.

نوشته شده برای رادیو دفتر رسانه ای مرکزی حزب التحریر

عبدالمحمود العامری - ولایت یمن

مصر بین شعارهای دولتی و واقعیت تلخ  حقیقت کامل درباره فقر و سیاست‌های سرمایه‌داری

مصر بین شعارهای دولتی و واقعیت تلخ

حقیقت کامل درباره فقر و سیاست‌های سرمایه‌داری

درگاه الاهرام روز سه شنبه 4 نوامبر 2025 گزارش داد که نخست وزیر مصر در سخنانی که به نیابت از رئیس جمهور در دومین اجلاس جهانی توسعه اجتماعی در دوحه، پایتخت قطر، ایراد کرد، گفت که مصر رویکردی جامع برای ریشه کنی فقر در همه اشکال و ابعاد آن، از جمله "فقر چند بعدی" را اعمال می کند.

سال‌هاست که تقریباً هیچ سخنرانی رسمی در مصر خالی از عباراتی مانند «رویکردی جامع برای ریشه کنی فقر» و «شروع واقعی اقتصاد مصر» نیست. مقامات این شعارها را در کنفرانس‌ها و مناسبت‌ها تکرار می‌کنند و با تصاویری براق از پروژه‌های سرمایه‌گذاری، هتل‌ها و استراحتگاه‌ها همراه است. اما واقعیت، همانطور که گزارش های بین المللی گواه است، کاملاً متفاوت است. فقر در مصر همچنان یک پدیده ریشه دار است، بلکه با وجود وعده‌های مکرر دولت برای بهبود و نوسازی، رو به وخامت است.

بر اساس گزارش های یونیسف، اسکوا و برنامه جهانی غذا برای سال های 2024 و 2025، حدود یک نفر از هر پنج مصری در فقر چند بعدی زندگی می کنند، یعنی از بیش از یک جنبه از جنبه های اساسی زندگی مانند آموزش، بهداشت، مسکن، کار و خدمات محروم هستند. داده ها همچنین تأیید می کنند که بیش از 49٪ از خانواده ها در دسترسی به غذای کافی با مشکل مواجه هستند، که این رقم تکان دهنده ای است که عمق بحران معیشتی را منعکس می کند.

اما فقر مالی، یعنی کاهش درآمد در مقایسه با هزینه های زندگی، به شدت افزایش یافته است، در نتیجه امواج متوالی تورم که دستمزدها، تلاش ها و پس انداز مردم را خورده است، تا جایی که درصد زیادی از مصری ها علی رغم کار مداوم زیر خط فقر مالی هستند.

درحالی که دولت از ابتکاراتی مانند "تکافل و کرامه" و "زندگی کریمانه" صحبت می‌کند، آمارهای بین‌المللی نشان می‌دهد که این برنامه‌ها ساختار فقر را اساساً تغییر نداده‌اند، بلکه به مسکن‌های موقتی شبیه هستند که مانند قطره‌ای است که در صحرا ریخته می‌شود. روستا نشین مصر که بیش از نیمی از جمعیت را در خود جای داده است، همچنان از ضعف خدمات، فقدان فرصت‌های شغلی مناسب و فرسودگی زیرساخت‌ها رنج می‌برد. گزارش اسکوا تأیید می کند که محرومیت در روستا چندین برابر بیشتر از شهرها است که نشان دهنده توزیع ناعادلانه ثروت و غفلت مزمن از حاشیه ها است.

هنگامی که نخست وزیر از پسر وطن "که با دولت اقدامات اصلاحات اقتصادی را تحمل کرد" تشکر می کند، در واقع به وجود رنج واقعی ناشی از این سیاست ها اعتراف می کند. با این حال، این اعتراف با تغییری در رویکرد همراه نیست، بلکه ادامه حرکت در همان مسیر سرمایه‌داری است که باعث بحران شد.

اصلاحات ادعایی که در سال 2016 با برنامه "شناورسازی"، افزایش یارانه ها و افزایش مالیات ها آغاز شد، اصلاح نبود، بلکه تحمیل هزینه بدهی ها و کسری به فقرا بود. در حالی که مقامات از "شروع" صحبت می کنند، سرمایه گذاری های هنگفت به سمت املاک لوکس و پروژه های توریستی که در خدمت صاحبان سرمایه هستند، می رود، در حالی که میلیون ها جوان فرصتی برای کار یا مسکن پیدا نمی کنند. بلکه بسیاری از این پروژه‌ها، مانند منطقه علم الروم در مطروح که سرمایه‌گذاری آن 29 میلیارد دلار تخمین زده می‌شود، مشارکت‌های سرمایه‌داری خارجی هستند که زمین‌ها و ثروت‌ها را به دست می‌آورند و آن‌ها را به منبع سود برای سرمایه‌گذاران تبدیل می‌کنند، نه منبع درآمد برای مردم.

این نظام شکست می خورد نه تنها به این دلیل که فاسد است، بلکه به این دلیل که بر اساس یک ایده باطل یعنی نظام سرمایه داری عمل می کند، که پول را محور تمام سیاست های دولت قرار می دهد. سرمایه داری بر آزادی مطلق مالکیت استوار است و اجازه می دهد ثروت در دست اقلیتی که ابزار تولید را در اختیار دارند، انباشته شود، در حالی که اکثریت بار مالیات ها، قیمت ها و بدهی های عمومی را بر دوش می کشند.

به همین دلیل، تمام آنچه «برنامه‌های حمایت اجتماعی» نامیده می‌شود، تلاشی برای زیبا جلوه دادن چهره وحشی سرمایه‌داری و طولانی کردن عمر نظامی ناعادلانه است که به ثروتمندان اهمیت می‌دهد و از فقرا مالیات می‌گیرد. به جای درمان ریشه درد؛ یعنی انحصار ثروت و تبعیت اقتصاد از مؤسسات بین‌المللی، تنها به توزیع خرده‌ای از کمک‌های نقدی بسنده می‌شود که نه فقری را از بین می‌برد و نه عزتی را حفظ می‌کند.

مراقبت، لطفی از سوی حاکم به رعیت نیست، بلکه یک وظیفه شرعی و مسئولیتی است که خداوند در دنیا و آخرت او را به خاطر آن بازخواست خواهد کرد. آنچه امروز در حال وقوع است، غفلت عمدی از امور مردم و دست کشیدن از وظیفه مراقبت به نفع وام های مشروط از صندوق بین المللی پول و بانک جهانی است.

دولت واسطه ای بین فقیر و طلبکار خارجی شده است، مالیات وضع می کند، یارانه ها را کاهش می دهد و اموال عمومی را برای جبران کسری متورم که توسط خود نظام سرمایه داری ایجاد شده است، می فروشد. در این میان، مفاهیم شرعی که اقتصاد را تنظیم می کنند، مانند حرام بودن ربا، ممنوعیت تملک ثروت های عمومی توسط افراد و وجوب نفقه بر رعیت از بیت المال مسلمین، غایب است.

اسلام یک نظام اقتصادی یکپارچه ارائه کرده است که فقر را از ریشه درمان می کند، نه فقط با کمک های نقدی یا پروژه های زیبایی. این نظام بر مبانی شرعی ثابتی استوار است که مهمترین آنها عبارتند از:

1- حرام بودن ربا و بدهی های ربوی که دولت را مقید می کند و منابع آن را تحلیل می برد، با از بین رفتن ربا، وابستگی اقتصاد به مؤسسات بین المللی از بین می رود و حاکمیت مالی به امت باز می گردد.

2- قرار دادن مالکیت ها در سه نوع:

مالکیت فردی: مانند خانه ها، مغازه ها و مزارع خصوصی...

مالکیت عمومی: شامل ثروت های بزرگ مانند نفت، گاز، معادن و آب...

مالکیت دولت: مانند زمین های فیء، رکاز و خراج...

با این توزیع، عدالت محقق می شود، زیرا از انحصار منابع امت توسط گروهی اندک جلوگیری می شود.

3- تضمین کفایت برای هر فرد از رعیت: دولت نیازهای اساسی هر انسانی را در رعیت خود از خوراک، پوشاک و مسکن تامین می کند، اگر از کار ناتوان باشد، بیت المال باید از او انفاق کند.

4- زکات و انفاق اجباری: زکات احسان نیست بلکه فریضه است، دولت آن را جمع آوری می کند و در مصارف شرعی آن برای فقرا، مساکین و بدهکاران صرف می کند. این یک ابزار توزیع موثر است که پول را به چرخه زندگی در جامعه باز می گرداند.

همراه با تشویق به کار مولد و منع بهره کشی، و ترغیب به سرمایه گذاری منابع در پروژه های مفید واقعی مانند صنایع سنگین و نظامی، نه در سفته بازی ها، املاک لوکس و پروژه های خیالی. علاوه بر تنظیم قیمت ها با عرضه و تقاضای واقعی، نه با انحصار و نه با شناورسازی.

تنها دولت خلافت بر منهاج نبوت قادر به اجرای عملی این احکام است، زیرا بر اساس عقیده اسلامی بنا شده است و هدف آن مراقبت از امور مردم است نه جمع آوری اموال آنها. در سایه خلافت، نه ربا وجود دارد و نه وام های مشروط، و نه فروش ثروت های عمومی به خارجی ها، بلکه منابع به گونه ای اداره می شوند که مصلحت امت را تامین کند، و بیت المال تامین مالی مراقبت های بهداشتی، آموزش و پرورش و تاسیسات عمومی را از منابع دولت، خراج، انفال و مالکیت عمومی بر عهده می گیرد.

اما نیازهای اساسی فقرا، یکایک آنها تامین می شود، نه از طریق صدقات موقت، بلکه به عنوان یک حق شرعی تضمین شده. بنابراین، مبارزه با فقر در اسلام یک شعار سیاسی نیست، بلکه یک نظام زندگی یکپارچه است که عدالت را برقرار می کند، از ظلم جلوگیری می کند و ثروت را به صاحبانش باز می گرداند.

بین سخنان رسمی و واقعیت زندگی، فاصله بسیار زیادی وجود دارد که از دید هیچ کس پنهان نیست. در حالی که دولت از پروژه‌های «غول‌پیکر» و «آغاز واقعی» خود می‌خواند، میلیون‌ها مصری زیر خط فقر زندگی می‌کنند و از گرانی، بیکاری و ناامیدی رنج می‌برند. حقیقت این است که این رنج از بین نخواهد رفت تا زمانی که مصر در راه سرمایه‌داری گام بردارد، اقتصاد خود را به رباخواران تسلیم کند و تابع سیاست‌های مؤسسات بین‌المللی باشد.

بحران ها و مشکلات مصر، مشکلات انسانی هستند نه مادی، و احکام شرعی مربوط به آن، چگونگی برخورد و درمان آن بر اساس اسلام را نشان می دهد، و راه حل ها آسان تر از چشم پوشی هستند، اما نیاز به مدیریت مخلصانه ای دارند که اراده ای آزاد داشته باشد و بخواهد در مسیر درست گام بردارد و واقعاً خیر مصر و مردم آن را بخواهد، و در این صورت این مدیریت باید تمام قراردادهایی را که قبلاً منعقد شده و با تمام شرکت هایی که دارایی های کشور و آنچه از دارایی های عمومی آن است را در انحصار خود دارند و در راس آنها شرکت های اکتشاف گاز، نفت، طلا و سایر معادن و ثروت ها هستند، بازبینی کند و تمام این شرکت ها را اخراج کند زیرا آنها اصولا شرکت های استعماری غارتگر ثروت های کشور هستند، سپس پیمانی جدید تدوین کند که بر توانمندسازی مردم از ثروت های کشور استوار باشد و شرکت هایی را ایجاد یا اجاره کند که خود به تولید ثروت از منابع نفت، گاز، طلا و سایر معادن بپردازند و این ثروت ها را دوباره در بین مردم توزیع کنند، در این صورت مردم قادر خواهند بود زمین های موات را کشت کنند که دولت آنها را قادر می سازد از حق خود در آن بهره برداری کنند و همچنین قادر خواهند بود آنچه را که باید تولید کنند تا اقتصاد مصر را ارتقا دهند و نیازهای مردم آن را برآورده سازند و دولت در این راه از آنها حمایت خواهد کرد و تمام اینها ضرب المثل خیالی نیست و نه غیرممکن است و نه پروژه ای که برای آزمایش ارائه می دهیم که ممکن است موفق شود یا شکست بخورد، بلکه احکام شرعی لازم الاجرا برای دولت و رعیت است، پس دولت نمی تواند از ثروت های کشور که متعلق به مردم است به بهانه قراردادهایی که قوانین بین المللی ناعادلانه تصویب، تایید و حمایت می کند، چشم پوشی کند و نه می تواند مردم را از آن منع کند، بلکه باید هر دستی را که غارتگرانه به ثروت های مردم دراز می شود، قطع کند، این چیزی است که اسلام ارائه می دهد و باید اجرا شود، اما به طور جدا از سایر نظام های اسلام اجرا نمی شود، بلکه تنها از طریق دولت خلافت راشده بر منهاج نبوت اجرا می شود، این دولتی است که حزب التحریر دغدغه و دعوت به آن را دارد و از مصر و مردم آن، مردم و ارتش، می خواهد که با آن برای رسیدن به آن همکاری کنند، باشد که خداوند پیروزی را از جانب خود بنویسد و آن را واقعیتی ببینیم که اسلام و پیروانش را عزیز می دارد، خدایا هر چه زودتر.

﴿وَلَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرَىٰ آمَنُوا وَاتَّقَوْا لَفَتَحْنَا عَلَيْهِم بَرَكَاتٍ مِّنَ السَّمَاءِ وَالْأَرْضِ﴾

نوشته شده برای دفتر رسانه ای مرکزی حزب التحریر

سعید فضل

عضو دفتر رسانه ای حزب التحریر در ولایت مصر