محاولات هدم دولة الخلافة
محاولات هدم دولة الخلافة

الحمد لله رب العالمين والصلاة والسلام على أشرف الأنبياء والمرسلين سيدنا محمد وعلى آله وصحبه ومن تبعهم بإحسان إلى يوم الدين. ...

0:00 0:00
Speed:
February 24, 2020

محاولات هدم دولة الخلافة

        الحمد لله رب العالمين والصلاة والسلام على أشرف الأنبياء والمرسلين سيدنا محمد وعلى آله وصحبه ومن تبعهم بإحسان إلى يوم الدين.

محاولات هدم دولة الخلافة

        جرت محاولات هدم دولة الخلافة منذ العام الأول لإقامتها, وبقيت هذه المحاولات وتلك المؤامرات ما يقرب من ألف وثلاثمائة وخمسة وأربعين عاما وهي على أشدها, تمثل بعضها بالحرب وبعضها بالكيد والتآمر, إلى أن تمكنوا من هدمها, لأن الكفار في صراع دائم مع المسلمين, وسيبقوا في صراع ما دامت السماوات والأرض, وها نحن نشهد عداءهم في جميع بلاد المسلمين, احتلالا وقهرا وسلبا للخيرات وقتلا للأنفس وانتهاكا للأعراض, وصدق الله إذ يقول: (كيف وإن يظهروا عليكم, لا يرقبوا فيكم إلا ولا ذمة يرضونكم بأفواههم وتأبى قلوبهم وأكثرهم فاسقون).

         وقد حذرنا الله تعالى منهم في كثير من الآيات المحكمات والتي لا شبهة في دلالاتها, فقد حاولوا هدم الدولة الإسلامية مرات ومرات, وقد نجحوا في هدمها كما أسلفنا, ولو إلى حين, ولكنهم لم ولن ينجحوا في اجتثاث عقيدة لا إله إلا الله محمد رسول الله من نفوس المسلمين, ولا القرآن الكريم, ولا السنة المطهرة, ولا فكرة قيام الدولة وطريقة استئنافها, مهما بلغوا من قوة مادية, فالله تعالى يقول: (يريدون أن يطفئوا نور الله بأفواههم ويأبى الله إلا أن يتم نوره ولو كره الكافرون *هو الذي أرسل رسوله بالهدى ودين الحق ليظهره على الدين كله ولو كره المشركون) ويقول أيضا: (ولا يزالون يقاتلونكم حتى يردوكم عن دينكم إن استطاعوا) وقال: (ولن ترضى عنك اليهود ولا النصارى حتى تتبع ملتهم قل إن هدى الله هو الهدى ولئن اتبعت أهواءهم بعد الذي جاءك من العلم مالك من الله من ولي ولا نصير)، ولقد حذرنا سبحانه وتعالى منهم في آيات كثيرة حيث يقول: (يا أيها الذين آمنوا لا تتخذوا عدوي وعدوكم أولياء تلقون إليهم بالمودة) ويقول: (يا أيها الذين آمنوا لا تتخذوا اليهود والنصارى أولياء بعضهم أولياء بعض ومن يتولهم منكم فإنه منهم إن الله لا يهدي القوم الظالمين).

            عندما قامت الدولة الإسلامية في المدينة المنورة للمرة الأولى أحس الكفار من قريش وفي جزيرة العرب بالخطر الحقيقي, الذي سيفقدهم نفوذهم وسيادتهم, ويفقدهم شهواتهم من حب للمال والنساء, فتجمعت القبائل مع قريش ومع يهود خيبر ويهود بني النضير, الذين أجلاهم الرسول صلى الله عليه وسلم عن المدينة, وخرجوا بقيادة أبي سفيان لغزو المدينة وهدم الدولة الإسلامية التي بناها الرسول صلى الله عليه وسلم, وكانت هذه غزوة الأحزاب, ولكن الله كان للكفار بالمرصاد فهزمهم بجنود من عنده, وكان النصر والتمكين لهذه الدولة, ولم يتمكنوا من هدمها، فكان هذا مؤشر لفتح مكة وانتهاء الكفر من الجزيرة العربية للأبد.

        أما بالنسبة ليهود المدينة ويهود الجزيرة فتآمروا على الدولة وحاربوا المسلمين مع إخوانهم الكفار, وقد أخذوا عند قيام الدولة, يهاجمون الإسلام عقائده وأحكامه, وبدأت حرب جدل بين المسلمين واليهود, أشد عداءً وأكبر مكرا من حرب الجدل التي كانت بينهم وبين قريش في مكة, وفي هذه الحرب الفكرية كانت الدسيسة والنفاق, ولكن قوة الدعوة الإسلامية, وقوة الفكر الإسلامي, والحجة البالغة التي يملكها المسلمون, قضت على جميع محاولاتهم, بل قضت عليهم, وأخرجوا من المدينة المنورة, وتركز الإسلام ونشر لواؤه من ناحية الفكر ومن ناحية الحكم, إلا أن نفوس اليهود والمنافقين, ظلت وستبقى منطوية على كراهية المسلمين, تحمل الحقد عليهم والبغض لهم ما دامت السماوات والأرض.

        وجرت محاولات هدم الخلافة من المغول عندما هاجموها واحتلوا عاصمتها بغداد, وسفكوا الدماء وعاثوا في الدولة الفساد, وقتلوا الخليفة وبقيت الدولة بدون خليفة ما يقرب من ثلاث سنوات كما تحدثت بعض كتب التاريخ, ولكن سرعان ما قام المسلمون بتنصيب الخليفة وإعادة سلطانه, ثم تلا ذلك الغزو الصليبي الذي كان من أول أهدافه هدم دولة الإسلام وإبعاد الإسلام عن الحياة, فكانت الحروب الصليبية التي جيشوا لها الجيوش, وعبؤوا فيها النفوس بالحقد على الإسلام وأهله, فأصبح عداؤهم للمسلمين والإسلام في نفوس الأوروبيين تتوارثه الأجيال حتى يومنا هذا, وهذا العداء هو الذي حمل جميع نصارى أوروبا أن يبعثوا الحركات التبشيرية في بلاد الإسلام باسم المدارس والمستشفيات والجمعيات والنوادي وأن يبذلوا في سبيل ذلك الأموال الطائلة, والجهود الضخمة, وأن يتفقوا على ضرب المسلمين رغم اختلاف مصالحهم, وتباين سياساتهم, وأن يجمع على ذلك جميعهم دولا وشعوبا, وأن يجعلوه من أعمال قناصلهم وسفاراتهم, كما هو من أعمال الموفدين والمبشرين, وهذا العداء الصليبي الكامن في النفوس الغربية كلها, ولا سيما أوروبا، وعلى الأخص بريطانيا المتآمر الأول على الخلافة والمسلمين والإسلام, هذا العداء المتأصل والحقد اللئيم هو الذي أوجد هذه الخطط الجهنمية للقضاء على الخلافة, وهو الذي سبب إذلالنا في بلداننا هذا الإذلال, وإذا كان اللورد أللنبي قد قال حين فتح القدس وهو يدخلها 1917 (اليوم فقط انتهت الحروب الصليبية)، فإنما ذلك تعبير صادق عن مكنون نفسه وشدة حقده, وتأصل بغض الأوروبيين للإسلام والمسلمين وصدق الله العظيم حيث يقول: (قد بدت البغضاء من أفواههم, وما تخفي صدورهم أكبر) وقد امتد هذا الحقد والبغض منذ أيام الصليبيين ولا يزال يمتد حتى يرث الله الأرض ومن عليها, وما نلاقيه من اضطهاد وإذلال واستعمار واستغلال هو إلى جانب الناحية السياسية التي فيه, أمر انتقامي منا نحن المسلمين بوجه خاص.

 وبعدما اعترى الدولة الإسلامية الضعف الفكري, الذي بدأ في القرن الخامس الهجري فتراكم حتى وصل إلى ذروته, سَهُل على الكفار وأعوانهم من هدم الدولة الإسلامية, سنة ألف وثلاثمائة وخمسة وأربعين هجرية الموافق لسنة ألف وتسعمائة وأربعة وعشرين ميلادية.

        أيها الأخوة: هذا العداء الموروث عندهم لنا, لا يزال هو الذي يورث نار الحقد في نفوسهم على المسلمين, ويصور الإسلام حتى في بلاد المسلمين للمسلمين وغيرهم, بأنه الإرهاب, وأنه بعبع الإنسانية أو المارد الهائل الذي سيقضي على تقدم الإنسانية, وأنه التخلف, حتى أن شيطانهم الأكبر البابا الحالي تهجم على الرسول صلى الله عليه وسلم وعلى القرآن الكريم, معبرا عما يجيش في نفسه من غل, وما يخفي صدره أعظم.

        أيها الأخوة المسلمون: إن الحروب التي سعرت, والمعاهدات التي أبرمت, والمؤامرات التي حيكت, ضد دولتكم في القديم والحديث, لهي أكبر وازع لكم للعمل لإقامة دولة الخلافة التي هدمها الكفار وعملاؤهم, وحافظ على إقصائها عن الواقع بل وحارب دعاتها حكامكم, وأذاقوكم مر العيش وضنك الحياة, وتعاونوا مع أعدائكم لإذلالكم,

        ألم تكف كل هذه المصائب التي أحاطت بكم أن توقظكم من سباتكم؟

        أما أحسستم بالذل والهوان الذي يلفه حكامكم على رقابكم؟

        احزموا واعزموا على العمل بجد واجتهاد لإقامة الخلافة فتعيدوا العزة لكم, وتنصروا الله بها فينصركم، واعملوا مع حزب التحرير الذي يقودكم لما فيه عز الدارين. 

والسلام عليكم ورحمة الله وبركاته.

More from null

تأملاتی در کتاب: "از مؤلفه‌های روانشناسی اسلامی" - قسمت پانزدهم

تأملاتی در کتاب: "از مؤلفه‌های روانشناسی اسلامی"

تهیه کننده: استاد محمد احمد النادی

قسمت پانزدهم

الحمدلله رب العالمین، و الصلاة و السلام علی امام المتقین، و سید المرسلین، مبعوث رحمت للعالمین، سیدنا محمد و علی آله و صحبه اجمعین، و اجعلنا معهم، و احشرنا فی زمرتهم برحمتک یا ارحم الراحمین.

شنوندگان گرامی، شنوندگان رادیو دفتر اطلاع رسانی حزب التحریر:

السلام علیکم و رحمه الله و برکاته، و بعد: در این قسمت، تأملات خود را در کتاب: "از مؤلفه های روانشناسی اسلامی" ادامه می دهیم. و به منظور ساختن شخصیت اسلامی، با توجه به ذهنیت اسلامی و روانشناسی اسلامی، می گوییم و از خدا توفیق می طلبیم:

ای مسلمانان:

در قسمت گذشته گفتیم: برای مسلمان نیز سنت است که برای برادرش در غیابش دعا کند، همانطور که برایش سنت است که از برادرش بخواهد که برایش دعا کند، و برای او سنت است که پس از دوست داشتن او، از او دیدار کند و با او بنشیند و با او پیوند برقرار کند و در راه خدا با او بذل و بخشش کند. و برای مسلمان مستحب است که با آنچه دوست دارد با برادرش ملاقات کند تا او را با این کار خوشحال کند. و در این قسمت اضافه می کنیم و می گوییم: برای مسلمان مستحب است که به برادرش هدیه دهد، به دلیل حدیث ابوهریره که بخاری در الأدب المفرد و ابویعلی در مسندش و نسائی در الکنی و ابن عبدالبر در التمهید آورده اند، و عراقی گفته است: سند آن خوب است، و ابن حجر در تلخیص الحبیر گفته است: سند آن حسن است، گفت: رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم فرمود: "به همدیگر هدیه دهید تا یکدیگر را دوست داشته باشید".

و همچنین مستحب است که هدیه او را بپذیرد، و در مقابل آن پاداش دهد، به دلیل حدیث عایشه نزد بخاری که گفت: "رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم هدیه را می پذیرفت و در مقابل آن پاداش می داد".

و حدیث ابن عمر نزد احمد و ابوداود و نسائی، گفت: رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم فرمود: "هر کس به خدا پناه برد، به او پناه دهید، و هر کس از شما به نام خدا چیزی خواست، به او بدهید، و هر کس از خدا طلب پناهندگی کرد، به او پناه دهید، و هر کس به شما احسانی کرد، به او پاداش دهید، و اگر نیافتید، برای او دعا کنید تا بدانید که به او پاداش داده اید".

و این بین برادران است، و هیچ ارتباطی با هدایای رعیت به حاکمان ندارد، زیرا آنها مانند رشوه حرام هستند، و از پاداش دادن این است که بگوید: خدا به تو جزای خیر دهد.

ترمذی از اسامه بن زید رضی الله عنهما روایت کرده و گفته است حسن صحیح است، گفت: رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم فرمود: "هر کس به او احسانی شود و به کننده آن بگوید: "خدا به تو جزای خیر دهد" به درستی که در ستایش مبالغه کرده است". و ستایش شکر است، یعنی پاداش دادن، به ویژه از کسی که غیر از آن چیزی نمی یابد، به دلیل آنچه ابن حبان در صحیح خود از جابر بن عبدالله روایت کرده است، گفت: شنیدم که پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم می فرمود: "هر کس نیکی کند و جز ستایش برای او خیری نیابد، پس او را شکر کرده است، و هر کس آن را پنهان کند، کفر ورزیده است، و هر کس به باطل زینت کند، مانند کسی است که دو لباس دروغ پوشیده است". و با سند حسن نزد ترمذی از جابر بن عبدالله روایت شده است که گفت: رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم فرمود: "هر کس عطایی کند و چیزی بیابد، باید آن را جبران کند، و اگر نیابد، باید او را ستایش کند، پس هر کس او را ستایش کند، او را شکر کرده است، و هر کس آن را پنهان کند، کفر ورزیده است، و هر کس به چیزی که به او داده نشده است زینت کند، مانند کسی است که دو لباس دروغ پوشیده است". و کفر ورزیدن به عطاء یعنی پنهان کردن و پوشاندن آن.

و با سند صحیح ابوداود و نسائی از انس روایت کرده اند که گفت: "مهاجرین گفتند ای رسول خدا، انصار همه پاداش را بردند، ما قومی را ندیدیم که بهتر از آنها در دادن چیزهای زیاد بذل و بخشش کنند، و نه بهتر از آنها در همدردی در چیزهای کم، و آنها مخارج ما را کفایت کردند، فرمود: آیا شما آنها را به خاطر آن ستایش نمی کنید و برای آنها دعا نمی کنید؟ گفتند: آری، فرمود: پس آن در مقابل آن است".

و شایسته است که مسلمان کم را مانند زیاد شکر کند، و از مردمی که به او خیری می رسانند تشکر کند، به دلیل آنچه عبدالله بن احمد در زوائد خود با سند حسن از نعمان بن بشیر روایت کرده است که گفت: رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم فرمود: "هر کس کم را شکر نکند، زیاد را شکر نکرده است، و هر کس از مردم تشکر نکند، خدا را شکر نکرده است، و سخن گفتن از نعمت خدا شکر است، و ترک آن کفر است، و جماعت رحمت است، و تفرقه عذاب است".

و از سنت است که برای برادرش برای منفعت خیر یا آسان کردن دشواری شفاعت کند، به دلیل آنچه بخاری از ابوموسی روایت کرده است، گفت: "پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم نشسته بود که مردی آمد و سؤال کرد، یا نیازمندی حاجتی را طلب کرد، رو به ما کرد و فرمود: شفاعت کنید تا پاداش داده شوید و خداوند بر زبان پیامبرش آنچه را که می خواهد جاری کند".

و به دلیل آنچه مسلم از ابن عمر از پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم روایت کرده است که فرمود: "هر کس برای برادر مسلمانش به صاحب قدرتی برای منفعت خیر یا آسان کردن دشواری واسطه شود، در روزی که قدم ها می لغزند، برای عبور از صراط یاری می شود".

و همچنین برای مسلمان مستحب است که در غیاب از آبروی برادرش دفاع کند، به دلیل آنچه ترمذی روایت کرده و گفته است این حدیث حسن است از ابودرداء از پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم که فرمود: "هر کس از آبروی برادرش دفاع کند، خداوند در روز قیامت آتش را از صورتش دور می کند". و حدیث ابودرداء را احمد آورده و گفته است سندش حسن است، و هیثمی نیز همین را گفته است.

و آنچه اسحاق بن راهویه از اسماء بنت یزید روایت کرده است که گفت: شنیدم که رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم می فرمود: "هر کس در غیاب از آبروی برادرش دفاع کند، بر خدا حق است که او را از آتش آزاد کند".

و قضاعی در مسند الشهاب از انس آورده است، که گفت: رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم فرمود: "هر کس در غیاب برادرش را یاری کند، خداوند او را در دنیا و آخرت یاری می کند". و قضاعی همچنین از عمران بن حصین با این اضافه آورده است: "و او توانایی یاری کردن او را دارد". و به دلیل آنچه ابوداود و بخاری در الأدب المفرد آورده اند، و زین عراقی گفته است: سندش حسن است از ابوهریره که رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم فرمود: "مؤمن آینه مؤمن است، و مؤمن برادر مؤمن است، از هر کجا که او را ملاقات کند، زیان او را از او دفع می کند و از پشت سر از او محافظت می کند".

ای مسلمانان:

از طریق احادیث نبوی شریفی که در این قسمت و قسمت قبل وارد شده است، دانستید که برای کسی که برادری را در راه خدا دوست دارد، سنت است که او را از دوست داشتن خود آگاه کند و به او اطلاع دهد. و همچنین برای مسلمان سنت است که برای برادرش در غیابش دعا کند. همانطور که برایش سنت است که از برادرش بخواهد که برایش دعا کند. و برای او سنت است که پس از دوست داشتن او، از او دیدار کند و با او بنشیند و با او پیوند برقرار کند و در راه خدا با او بذل و بخشش کند. و برای مسلمان مستحب است که با آنچه دوست دارد با برادرش ملاقات کند تا او را با این کار خوشحال کند. و برای مسلمان مستحب است که به برادرش هدیه دهد. و همچنین مستحب است که هدیه او را بپذیرد، و در مقابل آن پاداش دهد.

و شایسته است که مسلمان از مردمی که به او خیری می رسانند تشکر کند. و از سنت است که برای برادرش برای منفعت خیر یا آسان کردن دشواری شفاعت کند. و همچنین برای او مستحب است که در غیاب از آبروی برادرش دفاع کند. پس آیا به این احکام شرعی و سایر احکام اسلام پایبند باشیم؛ تا همانگونه باشیم که پروردگارمان دوست دارد و از آن راضی می شود، تا آنچه را که در ماست تغییر دهد، و احوال ما را اصلاح کند، و به خیر دنیا و آخرت دست یابیم؟!

شنوندگان گرامی: شنوندگان رادیو دفتر اطلاع رسانی حزب التحریر:

در این قسمت به این مقدار بسنده می کنیم، به این امید که تأملات خود را در قسمت های آینده ان شاء الله تعالی تکمیل کنیم، تا آن زمان و تا زمانی که شما را ملاقات کنیم، شما را در پناه خدا و حفظ و امان او می گذاریم. از حسن توجه شما سپاسگزاریم و السلام علیکم و رحمه الله و برکاته.

بدانید ای مسلمانان! - قسمت 15

بدانید ای مسلمانان!

قسمت 15

اینکه از دستگاههای دولت خلافت، یاری دهندگان هستند، و آنها وزیرانی هستند که خلیفه آنها را با خود منصوب می کند، تا در تحمل بارهای خلافت و انجام مسئولیت های آن به او کمک کنند، زیرا فراوانی بارهای خلافت، به ویژه هر چه دولت خلافت بزرگتر و گسترده تر شود، خلیفه به تنهایی از حمل آن ناتوان می شود و نیاز به کسی دارد که در حمل آن برای انجام مسئولیت هایش به او کمک کند، اما درست نیست که آنها را بدون قید و شرط وزیر بنامیم تا معنای وزیر در اسلام که به معنای معاون است، با معنای وزیر در نظام های عرفی کنونی بر اساس دموکراسی سرمایه داری سکولار یا سایر نظام هایی که در عصر حاضر شاهد آن هستیم، اشتباه نشود.