من هم الصقور ومن هم الدواجن؟
من هم الصقور ومن هم الدواجن؟

وقفت الدجاجة أمام الصقر وقالت له: "لماذا تطير عاليا وتسكن في الأعالي؟ ألا ترى أن عددكم قليل؟ تعال معنا وادخل القن... فهناك من يطعمنا ولا نتعب أنفسنا بالطيران، ولا يوجد ذئب يهددنا"!!!

0:00 0:00
Speed:
July 17, 2017

من هم الصقور ومن هم الدواجن؟

من هم الصقور ومن هم الدواجن؟

وقفت الدجاجة أمام الصقر وقالت له: "لماذا تطير عاليا وتسكن في الأعالي؟ ألا ترى أن عددكم قليل؟ تعال معنا وادخل القن... فهناك من يطعمنا ولا نتعب أنفسنا بالطيران، ولا يوجد ذئب يهددنا"!!!

ضحك الصقر من كلامها كثيرا ثم قال: "عندما تحلقين عاليا ستشعرين بنشوة العزة والكرامة والشموخ... وعندما تسكنين الأعالي سيحسدك الذين يسكنون الوادي... وعندما تأكلين ما تتعبين بالحصول عليه ستجدين حلاوة الجهد والكد وستعلمين معنى الحياة... ألا ترين أن من يطعمك من بقايا طعامه يذبح فراخك، ويأخذ بيضك، ويحبسك طوال الوقت بحجة الذئب؟!"

فضحكت الدجاجة لكلامه وقالت: "إنك تتكلم بكلام غير مفهوم مثل: النشوة - العزة - الكرامة - الشموخ - الحياة.. أظنك جننت أو في طريقك إلى الجنون".

فقال لها الصقر: "أنا أفهم ما تقولين، لأنك ولدت في القفص وعشت فيه، ولن تفهمي ما أقول إلا بعد أن تخرجي من هذا السجن وتتحرري من الذي رباك على هذا المنطق!!" (منقول بتصرف)

هذا الحوار الخيالي بين الصقر والدجاجة يصور لنا الواقع كما هو عليه في دنيا البشر. فالدجاجة وهي من الدواجن تصور لك معنى التدجين، وتعطيك فكرة عن منطق الذين مورس عليهم التدجين. فهؤلاء الذين عاشوا لعقود تحت التدجين يصعب عليهم فهم منطق الصقور، ولن يفقهوه أبدا حتى يتخلصوا من التدجين ويحلقوا عاليا مع الصقور الحرة.

ففي دنيا البشر تجد أشخاصا يحسبون أنفسهم صقورا حرة وهم في الحقيقة مثل الدواجن راضين بالعيش في الأقفاص. بل قل كم من شعب في دنيا البشر يرى نفسه شعبا أبيّا ينشد العلا وهو في الحقيقة شعب يساق سوق الأنعام بالعصا، فلا ترى لهم نخوة ولا عزة ولا كرامة.

وقد تجد في دنيا البشر من يقول لك عن نفسه إني أنا الليث والضرغام وعند الاختبار حين الابتلاء والمحن يخرس لسانه وتراه من شدة الخوف يرقص ارتجافا مثل الأرنب المذعور.

ويأبى الجميع في دنيا البشر أن تشبههم بالدواجن ويفخرون إذا ما شبهتهم بالصقور. لكن هل نصدق الدجاجة إن زعمت أنها الصقر والنسر والعقاب، وهل نكذب الصقر ونحط من شأنه فنجعله دجاجة؟

ففي دنيا البشر ليس للمرء إلا ما اختاره لنفسه، ولا ينفعه اللسان إن قال عن نفسه إني أنا الفارس المغوار وأنا الحر لا العبد المستكين، فلسان الحال يغني عن لسان المقال، ولكل شخص شواهد ذاتية تدل على حقيقته فإن كانت مقالته تنطبق على حاله فقد صدق وإن كانت لا تنطبق فقد كذب. لأن الصقور الحرة لا تحتاج لمن يدل الناس عن حقيقتها، والطيور الدواجن لا يمكنها أن تخفي حالها عن الناس. فإما أن نكون من الصقور الحرة وإما أن نكون مثل الدجاج من الدواجن.

والسبيل الوحيد لمعرفة حالنا هو أن ينظر كل منا في أحواله وأحوال من يخالط وأحوال الشعب الذي ينتمي إليه. أي علينا أن ننظر في الإنسان وأفكاره ومشاعره وقناعاته وسلوكه وعلى ماذا وطّن نفسه. وننظر كذلك في الشعوب وما هي عليه.

وبالنظر والتدبر فيما سيلي سيعلم كل منا حقيقة أمره، وإن كان نزيها سيحكم على نفسه بنفسه إن كان من الصقور الحرة أم من الدواجن الأليفة.

- أولا: عليك أن تنظر في المنهج الذي اخترته لنفسك. فإن كنت قد اخترت المنهج الذي حدده لك الله واتبعت الكتاب والسنة في كل كبيرة وصغيرة واتخذت الإسلام مبدأ لك، وسعيت اليوم لإيجاده في واقع الحياة بعد هذا الغياب الطويل، وأبيت أن تركع للأنظمة الوضعية القائمة وضحيت بنفسك ومالك وولدك من أجل نصرة الإسلام وعزة المسلمين، وقاومت هيمنة الدول الاستعمارية الكافرة المتحكمة فينا عن طريق عملائها، وكافحتهم وكشفت مؤامراتهم وخططهم. فاعلم أن عملية التدجين قد فشلت معك وأنك صقر من الصقور الحرة تحلق في الأعالي لتهيمن بإسلامك على كل المبادئ الوضعية. لأن الله يقول: ﴿هُوَ الَّذِي أَرْسَلَ رَسُولَهُ بِالْهُدَى وَدِينِ الْحَقِّ لِيُظْهِرَهُ عَلَى الدِّينِ كُلِّهِ وَلَوْ كَرِهَ الْمُشْرِكُونَ﴾ [التوبة: 33]. ويقول سبحانه: ﴿وَلِلَّهِ الْعِزَّةُ وَلِرَسُولِهِ وَلِلْمُؤْمِنِينَ وَلَكِنَّ الْمُنَافِقِينَ لَا يَعْلَمُونَ﴾ [المنافقون: 8]. ويقول سبحانه: ﴿وَلَنْ يَجْعَلَ اللَّهُ لِلْكَافِرِينَ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ سَبِيلًا﴾ [النساء: 141].

- أما إذا اخترت المنهج الوضعي الذي وضعه الإنسان العاجز والناقص والمحتاج صاحب العقل المحدود، واستوردت من الغرب الكافر أفكاره ومفاهيمه الوضعية وقيدت نفسك بها في جميع شؤون حياتك أو في بعضها، ودعوت لها وسعيت في سبيلها لتكون هي النافذة والحاكمة في الحياة، مثل الديمقراطية والاشتراكية، وجعلت من نفسك لسان دفاع عنها، وركعت لها ولمن يطبقها عليك، وقاومت من يتصدى لها ويحاربها... فاعلم أن عملية التدجين لم تفشل معك وأنك صرت من الدواجن الأليفة.

- ثانيا: إن كنت ترى نفسك فردا من أفراد هذه الأمة الخيرة صاحبة الرسالة المحمدية، وترى أنك مكلف بحمل هذه الرسالة إلى العالم لنشر الإسلام في ربوعه، وأنك لا تعترف بالحدود التي سجنوك بداخلها وفصلوك بها عن أمتك، وتعمل على إزالتها لتوحد العالم الإسلامي من جديد... فاعلم أنك صقر حر طليق تأبى العيش في الأقفاص التي وضعوك فيها.

- أما إن كنت راضياً بتقسيمات "سايكس وبيكو" ومعتزا بالرقعة التي سجنوك بداخلها، وتفخر برفع الخرقة التي صمموها لك، وطغت عليك مشاعر الوطنية وتردد بنشوة مع الناعقين النشيد الوطني، وتحافظ على الحدود القائمة وتقاتل في سبيل بقائها، وتعتبر أبناء أمتك وإخوانك في الأوطان الأخرى أجانب عنك، وتعاديهم وتشارك في العدوان عليهم باسم الوطنية والدفاع عن الوطن... فإن كانت هكذا مشاعرك وقناعتك فاعلم أنك من الدواجن راض بالسجن الذي سجنوك فيه والقفص الذي وضعوك فيه.

- ثالثا: إن كنت تعلم أن ما فوق الأرض وما تحتها هو الرزق الذي ساقه الله إليك، وأن لك الحق في تملكه حسب أحكام التملك وأنواع الملكية، وأن الثروات التي تحت يد الأمة لا يجوز لغيرها من الدول الاستعمارية أن تنهبها منها بغير وجه حق، وأنك تعمل على رفع يد هذه الدول الرأسمالية الجشعة عن ثرواتك واقتصادك، وتدرك أن مشكلة الفقر والبطالة سببها هيمنة الدول الرأسمالية على خيرات العالم، وتعمل على تحريك الأمة لتقف في وجه هذا النهب والاستنزاف للثروات، وتدرك في الوقت نفسه أن الثروات الموجودة على أرض الإسلام من بترول وغاز وملح وفوسفات وغيرها هي حق للأمة بأكملها وليست حقا لبعض الأقطار والرقع الجغرافية التي حددتها مسطرة الخبيثين الإنجليزي والفرنسي "سايكس وبيكو". فإن كنت على هذه الدرجة من الوعي فاعلم أنك من الصقور الحرة لا تقيدك قيود ولا تحرمك حدود من رزق الله.

- أما إن كنت ترى أن العميل الخائن الذي يحكمك كريم معك بما يرميه إليك من بقايا الفتات وفاضل الطعام وثرواتك يفوت فيها لأعدائك وأعداء الأمة، وكنت كذلك تنكر على من يقول لك إن الثروات الموجودة في الأقطار الأخرى من بلاد الإسلام هي ملك لجميع المسلمين أينما كانوا وتستهجن منه هذا القول وتستغربه، وكنت من المقتنعين بكلام الحكام الفاسدين وتصدقهم في كذبهم بأن البلاد فقيرة ولا توجد بها ثروات وتسانده في بعث مشاريع الاستثمار الأجنبي على أرضك، وتسعد بالحصول على وظيفة في هذه الشركات التي تستخدم أبناء بلدك كالعبيد في تنمية ثوراتها، فاعلم أن حالك كحال الدواجن التي تُرمى لها الفضلات وبقايا موائد الأسياد. والله سبحانه يقول: ﴿قُلْ مَنْ حَرَّمَ زِينَةَ اللَّهِ الَّتِي أَخْرَجَ لِعِبَادِهِ وَالطَّيِّبَاتِ مِنَ الرِّزْقِ قُلْ هِيَ لِلَّذِينَ آَمَنُوا فِي الْحَيَاةِ الدُّنْيَا خَالِصَةً يَوْمَ الْقِيَامَةِ كَذَلِكَ نُفَصِّلُ الْآَيَاتِ لِقَوْمٍ يَعْلَمُونَ﴾ [الأعراف: 32]. ويقول سبحانه: ﴿هُوَ الَّذِي جَعَلَ لَكُمُ الْأَرْضَ ذَلُولًا فَامْشُوا فِي مَنَاكِبِهَا وَكُلُوا مِنْ رِزْقِهِ وَإِلَيْهِ النُّشُورُ﴾ [الملك: 15].

- رابعا: إن كنت ترى أنك جزء لا يتجزأ من جسد هذه الأمة العزيزة، وترى أن من نطق بالشهادتين هو أخ لك في الدين، وأن أمتك أمة واحدة على اختلاف أعراقها وأجناسها وأنسابها وألوانها وألسنتها، وأن المؤمنين إخوة، لقوله تعالى: ﴿إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌ فَأَصْلِحُوا بَيْنَ أَخَوَيْكُمْ وَاتَّقُوا اللَّهَ لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ﴾ [الحجرات: 10]. وتعمل على مقاومة الأفكار التي تمزق جسد الأمة إلى شعوب متفرقة وقوميات متنازعة، وتدوس بقدمك على كل نعرة من نعرات الجاهلية سواء أكانت قبلية أو طائفية لما رواه ابن حبان في صحيحه عن أبي بن كعب أنه قال: "رأَيْتُ أُبيًّا رأى رجلًا تعزَّى بعزاءِ الجاهليَّةِ فأعَضَّه ولم يَكْنِ ثمَّ قال: قد أرى في أنفسِكم - أو في نفسِك - إنِّي لم أستطِعْ إذا سمِعْتُها ألَّا أقولَها سمِعْتُ رسولَ اللهِ ﷺ يقولُ: «مَنْ تَعَزَّى بِعَزَاءِ الْجَاهِلِيَّةِ، فَأَعِضُّوهُ، وَلَاتَكْنُوا». وكما جاء في سنن أبي داود عن أبي هريرة أنه قال: قال رسول الله ﷺ: «إِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ قَدْ أَذْهَبَ عَنْكُمْ عُبِّيَّةَ الْجَاهِلِيَّةِ، وَفَخْرَهَا بِالْآبَاءِ مُؤْمِنٌ تَقِيٌّ، وَفَاجِرٌ شَقِيٌّ، أَنْتُمْ بَنُو آدَمَ وَآدَمُ مِنْ تُرَابٍ، لَيَدَعَنَّ رِجَالٌ فَخْرَهُمْ بِأَقْوَامٍ، إِنَّمَا هُمْ فَحْمٌ مِنْ فَحْمِ جَهَنَّمَ، أَوْ لَيَكُونُنَّ أَهْوَنَ عَلَى اللَّهِ مِنَ الْجِعْلَانِ الَّتِي تَدْفَعُ بِأَنْفِهَا النَّتِنَ». إن كنت تتبع هذا الخط وتفتخر بانتمائك لأمة الإسلام فأنت الحر الأبي المعافى من داء الجاهلية.

- أما إن كنت مصابا بداء الجاهلية، وتنخرك ديدانها حتى عفنتك بعفن العصبية الجاهلية، فعدت تفتخر بوطنك أو بقوميتك، وترى في انتمائك إلى التراب هويتك وفي شجرة نسلك عرقك، وتبغض كل من لا ينتمي إلى وطنك ولا ينحدر من سلالتك وعرقك، وتطالب بالانفصال والحكم الذاتي، وتأبى أن تتحدث بلغة القرآن وتخير عليه اللسان الأعجمي القبلي، فاعلم أن الكافر المستعمر الذي دخل عليك بهذه النعرات الخبيثة قد نجح في خطته معك وها قد أثمرت فيك، فصرت تبغض أمتك وعدت تنادي في البلاد متفاخرا: - أنا العربي - أنا الكردي - أنا الأمازيغي - أنا الطوراني - أنا الفارسي - أنا السعودي - أنا الخليجي - أنا الجزائري -... ونراك حين المناوشات المفتعلة والفتن المصطنعة تهرع إلى جنسك وعرقك وقفصك كما يهرع كل مخلوق أبكم غير عاقل إلى فصيلته وجنسه ووكره وحفرته وجحره وعشه.

- خامسا: إن كنت تعلم أن الإسلام جاء ليحررك من العبودية ويعيد لك كرامتك كإنسان حر، وتعلم أن لا سيادة لأحد عليك إلا سيادة الشرع، وأن السلطان يعود إليك، وأنت الذي تختار من يحكمك بمنهج الله ويطبق عليك أحكام الكتاب والسنة، وأنك تأبى الظلم والاضطهاد وكتم الأفواه، وأنك لا تخشى إلا الله ولا تركن للظالمين لقوله تعالى: ﴿وَلَا تَرْكَنُوا إِلَى الَّذِينَ ظَلَمُوا فَتَمَسَّكُمُ النَّارُ وَمَا لَكُمْ مِنْ دُونِ اللَّهِ مِنْ أَوْلِيَاءَ ثُمَّ لَا تُنْصَرُونَ﴾ [هود: 113]. وكنت مستعدا أن تضحي بنفسك لإزالة أنظمة الكفر وهدم عروش الحكام الطواغيت وتعمل لاستئناف الحياة الإسلامية وإقامة الخلافة على منهاج النبوة، وأن عصا البوليس لا تردعك ولا تردك عن الحق، وأن ظلمة السجون لا تخيفك، وحبال المشانق لا تثنيك عن الشهادة في سبيل عزة الإسلام والمسلمين، وأن الحياة لا طعم لها إلا إذا كان الإسلام وحده هو لونها، وترى أن البشرية في حاجة لك لتخرجها من الظلمات إلى النور، فاعلم وتأكد أنك الصقر الحر تحلق في الفضاء وتنشد العلا.

- أما إن كنت ترى في الديكتاتور الذي يحكمك بالحديد والنار، ويطبق عليك شرعة الكفار، وترى كذلك ظلمه وجوره وتكميمه للأفواه ومنعه للأرزاق، وتراه كيف يراقبك بأجهزة مخابراته ورجال مباحثه، وكيف يترصد حركاتك وسكناتك، وتراه يحرم عليك الاشتغال بالسياسة، ويمنعك من محاسبته ومحاسبة موظفيه في السلطة، ويقطع لسانك إن تكلمت ويكسر قلمك إن كتبت، وترى زبانيته يقتحمون بيتك ويأخذون أبناءك من حجرك ويودعونهم في السجون، وترى موالاته للكفار الاستعماريين واتخاذه البطانة منهم، ويسمح لهم ببناء قواعدهم العسكرية على أرضك ويرخص لهم فتح أوكار التجسس عليك، ويعطيهم ما لا يعطيك، ومع ذلك تعتبره حامي حمى الوطن وتبرر مظالمه وتؤوّل حكمه بالكفر وتبحث له عن الأعذار وتقول هو مولاي الذي يحرسني من الذئاب، وولي أمري الذي أمرني ربي بطاعته، وتدعو له بطول العمر وطول البقاء على عرش الملك... فاعلم أنك من الدواجن، وأن منطقك لا يختلف عن منطق الدجاجة في حوارها مع الصقر.

هذه الخمسة التي ذكرتها لك تكفيك لتعرف واقعك وحالك وتعلم إن كنت من الصقور أم من الدواجن!

 ودعوني أقولها بصراحة: إن كلماتي هذه ستكون بردا وسلاما على الصقور الحرة، وستكون مزعجة ومستفزة للبعض وغير مفهومة عند البعض الآخر، ولعلها تكون محفزة لطرف آخر، وأي شخص شعر بالقلق منها ولم تعجبه فليسأل نفسه لماذا؟.

ونصيحتي في النهاية ﴿لِمَنْ كَانَ لَهُ قَلْبٌ أَوْ أَلْقَى السَّمْعَ وَهُوَ شَهِيدٌ﴾ [ق: 37]. خلص نفسك من التدجين الثقافي والإعلامي والاجتماعي والاقتصادي والسياسي، وخلص نفسك كذلك من تدجين تجار الدين شيوخ السلاطين الذين احتكروا المنابر والفضائيات، خلص نفسك وعُدْ إلى أمتك ولا تُعِنْ عليها الظلمة بسيرك معهم وسكوتك عنهم. فإن أعرضت عن نصحي وأدبرت عنه فلا أجد لك كلاما آخر أبلغ من كلام الله عز وجل في قوله تعالى: ﴿وَمَا يَسْتَوِي الْأَحْيَاءُ وَلَا الْأَمْوَاتُ إِنَّ اللَّهَ يُسْمِعُ مَنْ يَشَاءُ وَمَا أَنْتَ بِمُسْمِعٍ مَنْ فِي الْقُبُورِ * إِنْ أَنْتَ إِلَّا نَذِيرٌ﴾ [فاطر: 22-23].

كتبه لإذاعة المكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير

خالد العمراوي

More from null

فریب نام ها را نخورید، اعتبار به مواضع است نه به نسب‌ها

فریب نام ها را نخورید، اعتبار به مواضع است نه به نسب‌ها

هر بار که "نماد جدیدی" با ریشه های مسلمان یا ویژگی های شرقی به ما ارائه می شود، بسیاری از مسلمانان هلهله می کنند و امیدها بر توهمی به نام "نمایندگی سیاسی" در یک نظام کافرانه استوار می شود که اسلام را نه به عنوان حکومت، نه به عنوان عقیده و نه به عنوان شریعت به رسمیت نمی شناسد.

همه ما شادی عظیمی را به یاد می آوریم که با پیروزی اوباما در سال 2008 احساسات بسیاری را فرا گرفت. او پسر کنیا است و پدرش مسلمان است! و در اینجا برخی توهم کردند که اسلام و مسلمانان به نفوذ آمریکا نزدیک شده اند، اما اوباما یکی از آزاردهنده ترین روسای جمهور برای مسلمانان بود، زیرا لیبی را ویران کرد و در فاجعه سوریه سهیم شد و افغانستان و عراق را با هواپیماها و سربازانش به آتش کشید، بلکه خونریز یمن از طریق ابزارهای خود بود و دوران او ادامه خصومت نظام مند علیه امت بود.

امروز این صحنه تکرار می شود، اما با نام های جدید. زوهران ممدانی به این دلیل مورد تجلیل قرار می گیرد که مسلمان، مهاجر و جوان است، انگار که او منجی است! اما فقط تعداد کمی به مواضع سیاسی و فکری او نگاه می کنند. این مرد از حامیان سرسخت همجنس‌بازان است و در فعالیت‌های آنها شرکت می‌کند و انحراف آنها را حقوق بشر می‌داند!

چه ننگی است که مردم به آن امید می بندند؟! آیا این تکرار همان شکست سیاسی و فکری نبود که امت بارها و بارها در آن افتاده است؟! بله، زیرا او شیفته ظاهر است نه ذات! با لبخندها فریب می خورد و با احساسات برخورد می کند نه با عقیده، و با نام ها نه با مفاهیم، و با نمادها نه با اصول!

این شیفتگی به شکل ها و نام ها نتیجه غیبت آگاهی سیاسی شرعی است، زیرا اسلام با اصل و نسب یا نام یا نژاد سنجیده نمی شود، بلکه با التزام به اصل اسلام به طور کامل؛ نظام، عقیده و شریعت. و هیچ ارزشی برای مسلمانی نیست که به اسلام حکومت نکند و از آن یاری ندهد، بلکه تابع نظام سرمایه داری کافر است و کفر و انحرافات را به نام "آزادی" توجیه می کند.

و تمام مسلمانانی که از پیروزی او خوشحال شدند و گمان کردند که او بذر خیر یا آغاز بیداری است، بدانند که بیداری از درون نظام های کفر، نه با ابزارهای آن، نه از طریق صندوق های رای آن، و نه زیر سقف قانون اساسی آن صورت نمی گیرد.

کسی که خود را از طریق نظام دموکراتیک ارائه می دهد و به احترام به قوانین آن سوگند یاد می کند، سپس از انحراف جنسی دفاع می کند و آن را جشن می گیرد و به چیزی که خدا را خشمگین می کند دعوت می کند، یاور اسلام و امید امت نیست، بلکه ابزاری برای صیقل دادن و رقیق کردن است، و نمایندگی دروغینی است که هیچ سود و زیانی ندارد.

آنچه که به اصطلاح موفقیت های سیاسی در غرب برای برخی از شخصیت ها با نام های اسلامی خوانده می شود، چیزی جز خرده هایی نیست که به عنوان مسکن برای امت ارائه می شود، تا به آنها گفته شود: ببینید، تغییر از طریق نظام های ما امکان پذیر است.

 حقیقت این "نمایندگی" چیست؟

غرب درهای حکومت را به روی اسلام باز نمی کند، بلکه فقط به روی کسانی باز می کند که با ارزش ها و افکار آن همخوانی داشته باشند. و هر کسی که وارد نظام آنها شود باید قانون اساسی آنها و قوانین عرفی آنها را بپذیرد و از حکومت اسلام چشم پوشی کند، اگر به این راضی شود، به یک الگوی قابل قبول تبدیل می شود، اما مسلمان واقعی، از ریشه مورد قبول آنها نیست.

زوهران ممدانی کیست؟ و چرا این توهم ساخته می شود؟

او فردی است که نام مسلمان دارد اما دستور کار منحرفی را اتخاذ می کند که کاملاً مخالف فطرت اسلام است، از حمایت از همجنس گرایان و ترویج آنچه "حقوق" آنها نامیده می شود، و او یک الگوی زنده برای چگونگی ساخت الگوهای خود توسط غرب است: مسلمان به نام، سکولار در عمل، خدمتگزار دستور کار لیبرالیسم غربی نه بیشتر. بلکه برای مشغول کردن امت از مسیر واقعی خود، به جای اینکه خواستار دولت اسلامی و خلافت شود، درگیر کرسی های پارلمانی و مناصب در نظام های کفر می شود! و به جای اینکه برای آزادی فلسطین رو کند، منتظر کسی می ماند که "از غزه" از داخل کنگره آمریکا یا پارلمان اروپا "دفاع کند"!

حقیقت این است که این تحریف مسیر تغییر واقعی است، که برپایی خلافت راشده بر منهج نبوت است، که پرچم اسلام را بالا می برد، شریعت خدا را برپا می کند و امت را پشت سر یک خلیفه متحد می کند که از پشت سرش می جنگند و از او تقوا می کنند.

پس فریب نام ها را نخورید و از کسانی که از نظر ظاهری به شما تعلق دارند و از نظر محتوایی با شما مخالفند، خوشحال نشوید، زیرا هر کس نام سعید یا علی یا زوهران را یدک می کشد در راه پیامبر ما محمد ﷺ نیست.

و بدانید که تغییر از داخل پارلمان های کفر نمی آید، بلکه از ارتش های امت می آید که زمان آن رسیده است که به حرکت درآیند، و از جوانان آگاه آن که شب و روز برای براندازی غرب و مزدوران و پیروان خائن آن در سرزمین های اسلام و مسلمانان تلاش می کنند.

مسلمانان از طریق انتخابات دموکراسی و نه از طریق صندوق های غرب به پا نخواهند خاست، بلکه با یک بیداری واقعی بر اساس عقیده اسلامی، با برپایی دولت خلافت راشده که جایگاه اسلام را باز می گرداند، عزت مسلمانان را باز می گرداند و توهمات دموکراسی را درهم می شکند.

فریب نام ها را نخورید و امید خود را به افراد در نظام های کفر نبندید، بلکه به پروژه بزرگ خود بازگردید: از سرگیری زندگی اسلامی، این تنها راه عزت و پیروزی و تمکین است.

صحنه تکرار خفت باری از مصیبت های قدیمی است: نمادهای جعلی، وفاداری به نظام های غربی، و انحراف از مسیر اسلام. و هر کس این مسیر را تشویق کند، امت را گمراه می کند. پس به پروژه خلافت بازگردید و اجازه ندهید دشمنان اسلام رهبران و نمایندگان شما را بسازند. عزت در کرسی های دموکراسی نیست، بلکه در منصب خلافت است که حزب التحریر برای آن تلاش می کند و امت را از این انحطاط فکری و سیاسی برحذر می دارد. پس هیچ نجاتی برای ما نیست جز با دولت خلافت، که اجازه نمی دهد کسانی که به دینی غیر از اسلام معتقدند بر مسلمانان حکومت کنند، نه کسانی که انحراف و انحراف را توجیه می کنند، و نه کسانی که برای مردم غیر از آنچه خدا نازل کرده است قانونگذاری می کنند.

نوشته شده برای رادیو دفتر رسانه ای مرکزی حزب التحریر

عبدالمحمود العامری - ولایت یمن

مصر بین شعارهای دولتی و واقعیت تلخ  حقیقت کامل درباره فقر و سیاست‌های سرمایه‌داری

مصر بین شعارهای دولتی و واقعیت تلخ

حقیقت کامل درباره فقر و سیاست‌های سرمایه‌داری

درگاه الاهرام روز سه شنبه 4 نوامبر 2025 گزارش داد که نخست وزیر مصر در سخنانی که به نیابت از رئیس جمهور در دومین اجلاس جهانی توسعه اجتماعی در دوحه، پایتخت قطر، ایراد کرد، گفت که مصر رویکردی جامع برای ریشه کنی فقر در همه اشکال و ابعاد آن، از جمله "فقر چند بعدی" را اعمال می کند.

سال‌هاست که تقریباً هیچ سخنرانی رسمی در مصر خالی از عباراتی مانند «رویکردی جامع برای ریشه کنی فقر» و «شروع واقعی اقتصاد مصر» نیست. مقامات این شعارها را در کنفرانس‌ها و مناسبت‌ها تکرار می‌کنند و با تصاویری براق از پروژه‌های سرمایه‌گذاری، هتل‌ها و استراحتگاه‌ها همراه است. اما واقعیت، همانطور که گزارش های بین المللی گواه است، کاملاً متفاوت است. فقر در مصر همچنان یک پدیده ریشه دار است، بلکه با وجود وعده‌های مکرر دولت برای بهبود و نوسازی، رو به وخامت است.

بر اساس گزارش های یونیسف، اسکوا و برنامه جهانی غذا برای سال های 2024 و 2025، حدود یک نفر از هر پنج مصری در فقر چند بعدی زندگی می کنند، یعنی از بیش از یک جنبه از جنبه های اساسی زندگی مانند آموزش، بهداشت، مسکن، کار و خدمات محروم هستند. داده ها همچنین تأیید می کنند که بیش از 49٪ از خانواده ها در دسترسی به غذای کافی با مشکل مواجه هستند، که این رقم تکان دهنده ای است که عمق بحران معیشتی را منعکس می کند.

اما فقر مالی، یعنی کاهش درآمد در مقایسه با هزینه های زندگی، به شدت افزایش یافته است، در نتیجه امواج متوالی تورم که دستمزدها، تلاش ها و پس انداز مردم را خورده است، تا جایی که درصد زیادی از مصری ها علی رغم کار مداوم زیر خط فقر مالی هستند.

درحالی که دولت از ابتکاراتی مانند "تکافل و کرامه" و "زندگی کریمانه" صحبت می‌کند، آمارهای بین‌المللی نشان می‌دهد که این برنامه‌ها ساختار فقر را اساساً تغییر نداده‌اند، بلکه به مسکن‌های موقتی شبیه هستند که مانند قطره‌ای است که در صحرا ریخته می‌شود. روستا نشین مصر که بیش از نیمی از جمعیت را در خود جای داده است، همچنان از ضعف خدمات، فقدان فرصت‌های شغلی مناسب و فرسودگی زیرساخت‌ها رنج می‌برد. گزارش اسکوا تأیید می کند که محرومیت در روستا چندین برابر بیشتر از شهرها است که نشان دهنده توزیع ناعادلانه ثروت و غفلت مزمن از حاشیه ها است.

هنگامی که نخست وزیر از پسر وطن "که با دولت اقدامات اصلاحات اقتصادی را تحمل کرد" تشکر می کند، در واقع به وجود رنج واقعی ناشی از این سیاست ها اعتراف می کند. با این حال، این اعتراف با تغییری در رویکرد همراه نیست، بلکه ادامه حرکت در همان مسیر سرمایه‌داری است که باعث بحران شد.

اصلاحات ادعایی که در سال 2016 با برنامه "شناورسازی"، افزایش یارانه ها و افزایش مالیات ها آغاز شد، اصلاح نبود، بلکه تحمیل هزینه بدهی ها و کسری به فقرا بود. در حالی که مقامات از "شروع" صحبت می کنند، سرمایه گذاری های هنگفت به سمت املاک لوکس و پروژه های توریستی که در خدمت صاحبان سرمایه هستند، می رود، در حالی که میلیون ها جوان فرصتی برای کار یا مسکن پیدا نمی کنند. بلکه بسیاری از این پروژه‌ها، مانند منطقه علم الروم در مطروح که سرمایه‌گذاری آن 29 میلیارد دلار تخمین زده می‌شود، مشارکت‌های سرمایه‌داری خارجی هستند که زمین‌ها و ثروت‌ها را به دست می‌آورند و آن‌ها را به منبع سود برای سرمایه‌گذاران تبدیل می‌کنند، نه منبع درآمد برای مردم.

این نظام شکست می خورد نه تنها به این دلیل که فاسد است، بلکه به این دلیل که بر اساس یک ایده باطل یعنی نظام سرمایه داری عمل می کند، که پول را محور تمام سیاست های دولت قرار می دهد. سرمایه داری بر آزادی مطلق مالکیت استوار است و اجازه می دهد ثروت در دست اقلیتی که ابزار تولید را در اختیار دارند، انباشته شود، در حالی که اکثریت بار مالیات ها، قیمت ها و بدهی های عمومی را بر دوش می کشند.

به همین دلیل، تمام آنچه «برنامه‌های حمایت اجتماعی» نامیده می‌شود، تلاشی برای زیبا جلوه دادن چهره وحشی سرمایه‌داری و طولانی کردن عمر نظامی ناعادلانه است که به ثروتمندان اهمیت می‌دهد و از فقرا مالیات می‌گیرد. به جای درمان ریشه درد؛ یعنی انحصار ثروت و تبعیت اقتصاد از مؤسسات بین‌المللی، تنها به توزیع خرده‌ای از کمک‌های نقدی بسنده می‌شود که نه فقری را از بین می‌برد و نه عزتی را حفظ می‌کند.

مراقبت، لطفی از سوی حاکم به رعیت نیست، بلکه یک وظیفه شرعی و مسئولیتی است که خداوند در دنیا و آخرت او را به خاطر آن بازخواست خواهد کرد. آنچه امروز در حال وقوع است، غفلت عمدی از امور مردم و دست کشیدن از وظیفه مراقبت به نفع وام های مشروط از صندوق بین المللی پول و بانک جهانی است.

دولت واسطه ای بین فقیر و طلبکار خارجی شده است، مالیات وضع می کند، یارانه ها را کاهش می دهد و اموال عمومی را برای جبران کسری متورم که توسط خود نظام سرمایه داری ایجاد شده است، می فروشد. در این میان، مفاهیم شرعی که اقتصاد را تنظیم می کنند، مانند حرام بودن ربا، ممنوعیت تملک ثروت های عمومی توسط افراد و وجوب نفقه بر رعیت از بیت المال مسلمین، غایب است.

اسلام یک نظام اقتصادی یکپارچه ارائه کرده است که فقر را از ریشه درمان می کند، نه فقط با کمک های نقدی یا پروژه های زیبایی. این نظام بر مبانی شرعی ثابتی استوار است که مهمترین آنها عبارتند از:

1- حرام بودن ربا و بدهی های ربوی که دولت را مقید می کند و منابع آن را تحلیل می برد، با از بین رفتن ربا، وابستگی اقتصاد به مؤسسات بین المللی از بین می رود و حاکمیت مالی به امت باز می گردد.

2- قرار دادن مالکیت ها در سه نوع:

مالکیت فردی: مانند خانه ها، مغازه ها و مزارع خصوصی...

مالکیت عمومی: شامل ثروت های بزرگ مانند نفت، گاز، معادن و آب...

مالکیت دولت: مانند زمین های فیء، رکاز و خراج...

با این توزیع، عدالت محقق می شود، زیرا از انحصار منابع امت توسط گروهی اندک جلوگیری می شود.

3- تضمین کفایت برای هر فرد از رعیت: دولت نیازهای اساسی هر انسانی را در رعیت خود از خوراک، پوشاک و مسکن تامین می کند، اگر از کار ناتوان باشد، بیت المال باید از او انفاق کند.

4- زکات و انفاق اجباری: زکات احسان نیست بلکه فریضه است، دولت آن را جمع آوری می کند و در مصارف شرعی آن برای فقرا، مساکین و بدهکاران صرف می کند. این یک ابزار توزیع موثر است که پول را به چرخه زندگی در جامعه باز می گرداند.

همراه با تشویق به کار مولد و منع بهره کشی، و ترغیب به سرمایه گذاری منابع در پروژه های مفید واقعی مانند صنایع سنگین و نظامی، نه در سفته بازی ها، املاک لوکس و پروژه های خیالی. علاوه بر تنظیم قیمت ها با عرضه و تقاضای واقعی، نه با انحصار و نه با شناورسازی.

تنها دولت خلافت بر منهاج نبوت قادر به اجرای عملی این احکام است، زیرا بر اساس عقیده اسلامی بنا شده است و هدف آن مراقبت از امور مردم است نه جمع آوری اموال آنها. در سایه خلافت، نه ربا وجود دارد و نه وام های مشروط، و نه فروش ثروت های عمومی به خارجی ها، بلکه منابع به گونه ای اداره می شوند که مصلحت امت را تامین کند، و بیت المال تامین مالی مراقبت های بهداشتی، آموزش و پرورش و تاسیسات عمومی را از منابع دولت، خراج، انفال و مالکیت عمومی بر عهده می گیرد.

اما نیازهای اساسی فقرا، یکایک آنها تامین می شود، نه از طریق صدقات موقت، بلکه به عنوان یک حق شرعی تضمین شده. بنابراین، مبارزه با فقر در اسلام یک شعار سیاسی نیست، بلکه یک نظام زندگی یکپارچه است که عدالت را برقرار می کند، از ظلم جلوگیری می کند و ثروت را به صاحبانش باز می گرداند.

بین سخنان رسمی و واقعیت زندگی، فاصله بسیار زیادی وجود دارد که از دید هیچ کس پنهان نیست. در حالی که دولت از پروژه‌های «غول‌پیکر» و «آغاز واقعی» خود می‌خواند، میلیون‌ها مصری زیر خط فقر زندگی می‌کنند و از گرانی، بیکاری و ناامیدی رنج می‌برند. حقیقت این است که این رنج از بین نخواهد رفت تا زمانی که مصر در راه سرمایه‌داری گام بردارد، اقتصاد خود را به رباخواران تسلیم کند و تابع سیاست‌های مؤسسات بین‌المللی باشد.

بحران ها و مشکلات مصر، مشکلات انسانی هستند نه مادی، و احکام شرعی مربوط به آن، چگونگی برخورد و درمان آن بر اساس اسلام را نشان می دهد، و راه حل ها آسان تر از چشم پوشی هستند، اما نیاز به مدیریت مخلصانه ای دارند که اراده ای آزاد داشته باشد و بخواهد در مسیر درست گام بردارد و واقعاً خیر مصر و مردم آن را بخواهد، و در این صورت این مدیریت باید تمام قراردادهایی را که قبلاً منعقد شده و با تمام شرکت هایی که دارایی های کشور و آنچه از دارایی های عمومی آن است را در انحصار خود دارند و در راس آنها شرکت های اکتشاف گاز، نفت، طلا و سایر معادن و ثروت ها هستند، بازبینی کند و تمام این شرکت ها را اخراج کند زیرا آنها اصولا شرکت های استعماری غارتگر ثروت های کشور هستند، سپس پیمانی جدید تدوین کند که بر توانمندسازی مردم از ثروت های کشور استوار باشد و شرکت هایی را ایجاد یا اجاره کند که خود به تولید ثروت از منابع نفت، گاز، طلا و سایر معادن بپردازند و این ثروت ها را دوباره در بین مردم توزیع کنند، در این صورت مردم قادر خواهند بود زمین های موات را کشت کنند که دولت آنها را قادر می سازد از حق خود در آن بهره برداری کنند و همچنین قادر خواهند بود آنچه را که باید تولید کنند تا اقتصاد مصر را ارتقا دهند و نیازهای مردم آن را برآورده سازند و دولت در این راه از آنها حمایت خواهد کرد و تمام اینها ضرب المثل خیالی نیست و نه غیرممکن است و نه پروژه ای که برای آزمایش ارائه می دهیم که ممکن است موفق شود یا شکست بخورد، بلکه احکام شرعی لازم الاجرا برای دولت و رعیت است، پس دولت نمی تواند از ثروت های کشور که متعلق به مردم است به بهانه قراردادهایی که قوانین بین المللی ناعادلانه تصویب، تایید و حمایت می کند، چشم پوشی کند و نه می تواند مردم را از آن منع کند، بلکه باید هر دستی را که غارتگرانه به ثروت های مردم دراز می شود، قطع کند، این چیزی است که اسلام ارائه می دهد و باید اجرا شود، اما به طور جدا از سایر نظام های اسلام اجرا نمی شود، بلکه تنها از طریق دولت خلافت راشده بر منهاج نبوت اجرا می شود، این دولتی است که حزب التحریر دغدغه و دعوت به آن را دارد و از مصر و مردم آن، مردم و ارتش، می خواهد که با آن برای رسیدن به آن همکاری کنند، باشد که خداوند پیروزی را از جانب خود بنویسد و آن را واقعیتی ببینیم که اسلام و پیروانش را عزیز می دارد، خدایا هر چه زودتر.

﴿وَلَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرَىٰ آمَنُوا وَاتَّقَوْا لَفَتَحْنَا عَلَيْهِم بَرَكَاتٍ مِّنَ السَّمَاءِ وَالْأَرْضِ﴾

نوشته شده برای دفتر رسانه ای مرکزی حزب التحریر

سعید فضل

عضو دفتر رسانه ای حزب التحریر در ولایت مصر