مساجد الله تنادي واخلافتاه، فمتى يلبّى النداء؟!
February 17, 2021

مساجد الله تنادي واخلافتاه، فمتى يلبّى النداء؟!

مساجد الله تنادي واخلافتاه، فمتى يلبّى النداء؟!


عن ابن عباس رضي الله عنه قال: «الْمَسَاجِدُ بُيُوتُ اللَّهِ فِي الْأَرْضِ تُضِيءُ لِأَهْلِ السَّمَاءِ كَمَا تُضِيءُ نُجُومُ السَّمَاءِ لِأَهْلِ الْأَرْضِ». [رواه الطبراني في الكبير، قال الهيثمي في مجمع الزوائد رجاله موثقون]. المسجد هو أحق الأماكن بأن يصان ولا يهان، ويكفي المساجد شرفاً ومنزلة أنّ الله سبحانه وتعالى أضافها إلى ذاته العليّة، ونسبها إليه، فقال سبحانه: ﴿وَأَنَّ الْمَسَاجِدَ لِلهِ فَلَا تَدْعُوا مَعَ اللهِ أَحَداً﴾. وقد كان أول أعمال سيدنا محمد ﷺ عند قدومه إلى قباء، مهاجرا من مكة إلى المدينة، بناء أول مسجد للمسلمين، وهو مسجد قباء، الذي نزل فيه قوله تعالى: ﴿لَمَسْجِدٌ أُسِّسَ عَلَى التَّقْوَى مِنْ أَوَّلِ يَوْمٍ أَحَقُّ أَنْ تَقُومَ فِيهِ فِيهِ رِجَالٌ يُحِبُّونَ أَنْ يَتَطَهَّرُوا وَاللَّهُ يُحِبُّ الْمُطَّهِّرِينَ﴾. وبعد انتقاله من قباء إلى المدينة كان أول أعماله كذلك بناء مسجده، ﷺ، وهو المسجد النبوي الشريف بالمدينة المنورة، الذي شارك في بنائه وحمل أحجاره بيديه الكريمتين ليرغّب المسلمين في العمل فيه، وعملوا فيه جميعاً مهاجرين وأنصاراً. فكان بناء المسجد النبوي أولى خطوات النبي ﷺ لبناء المجتمع الإسلامي.


فإضافة إلى كونه دار عبادة وصلاة تقام فيه الجمع والجماعات، كان مسجده، ﷺ، دار الدولة الإسلامية الأولى، يدير منه شؤون الأمة صغيرها وكبيرها، يستقبل فيه الوفود ورسل الملوك، ويعقد الألوية والرايات، ومنه يعلن الحرب، وتسير منه الجيوش غازية فاتحة، تنشر الإسلام في ربوع الأرض عقيدة ونظام حياة.


وبعد وفاته، ﷺ، استمر المسلمون في الفتوحات وكلما وطأوا أرضاً أو فتحوا مصراً يكون عملهم الأول أن يبنوا مسجداً لله، فهو موضع عبادتهم، ومركز تجمعهم، والمظهر العملي لخضوع البلاد لسلطان الإسلام، وهو مصنع العلماء الأجلاء والقواد العظماء، الذين أصبحوا في مدة وجيزة سادة وقادة، وأصبحت الأمة الإسلامية، خير أمة أخرجت للناس، مهيبة الجانب، عزيزة السلطان، تحمل رسالة الهدى للعالمين التي تربط الأفراد بعضهم ببعض برابطة عقيدتهم الغراء فتذوب أمامها كل الفوارق والصِّلات، وتزول بها كل العصبيات، وتَبني حضارة شامخة أساسها (لا إله إلا الله محمد رسول الله)، فاستحقت أن تكون ﴿أُمَّةً وَسَطاً﴾، ﴿شُهَدَاء عَلَى النَّاسِ﴾.


ورغم ما أصاب المسلمين من وهن وضعف بعد هدم دولتهم، وغياب إمامهم الجُنـّة، وضياع سلطانهم، وحَكَمتهم أنظمة ضالةٌ مُضِلّة، تعادي الدين كنظام حياة، عزلت الدين في المسجد وفصلته عن الحكم والسياسة، ظلّ المسجد يمثل نقطة التقاء المسلمين ورمز وحدتهم. لذلك ليس من الصدفة أن يتنافس الكفار في الشرق والغرب، للنيل من مساجد المسلمين ومقدساتهم الواحدة تلو الأخرى، وأن تتكرر الاعتداءات والممارسات الإجراميّة المتوحّشة تجاه المسلمين ومقدساتهم ليلا ونهارا، أمام سمع وبصر العالم أجمع، دون أن يكون للمسلمين دولة تردع الظالمين وتوقفهم عند حدهم، وتحمي المسلمين ومقدساتهم وأعراضهم من التعدي والانتهاك والاستخفاف.


ففي الغرب الكافر، الذي لم تنته حروبه الصليبية ضد المسلمين بعد، تتم مهاجمة الإسلام وشعائره والإساءة إلى القرآن الكريم بحرقه وركله بالأقدام، وإلى نبي الإسلام ﷺ عبر الرسوم المسيئة بذريعة حرية التعبير، ناهيك عن الخطاب المسيء الذي يحض على الكراهية ضد المسلمين ينتج عنه قيام أفراد مبغضين بمهاجمة المسلمين وسفك دمائهم جهارا نهارا في مساجدهم. إضافة إلى تنافس الحكومات الغربية على تهميش المسلمين بسن القوانين الحاقدة التي تستهدف الإسلام والمسلمين بوجه خاص، ضاربين عرض الحائط بشعاراتهم الجوفاء من حريات وديمقراطيات وحقوق الأقليات. فألمانيا تقوم بعمليات اقتحام ومداهمات متكررة للمساجد بحجج واهية، وفرنسا تشن حملات إغلاق المساجد والجمعيات الخيرية كما حدث مؤخرا لمواجهة ما تصفه بـ"الإسلام الراديكالي"، وفي أمريكا تتم تسمية مساجد بأكملها كمنظمات إرهابية، ما سمح للشرطة بالتجسس على الأئمة وتسجيل الخطب في المساجد حتى بدون وجود دلائل لأي أنشطة إجرامية، وفي السويد يشن عدد من السياسيين معركة حامية ضد الإسلام والمسلمين في محاولة لتجريم الممارسات الإسلامية، بما في ذلك محاولة حظر الأذان.


وفي تركستان الشرقية، كانت المساجد هي البؤر التي تنفث فيها الصين الملحدة حقدها على الإسلام وعلى الإيغور المسلمين، فقد هدمت السلطات الصينية ما يقارب 16 ألف مسجدا في الإقليم منذ 2017، وهي مستمرة في عدوانها محاوِلةً طمس الهوية الإسلامية لمسلمي الإيغور وسلخهم عن دينهم وهويتهم الإسلامية، بإزالة القباب ذات الطراز الإسلامي والعناصر الزخرفية من المساجد المتبقية. كما استغلت السلطات الصينية، تفشي جائحة فيروس كورونا لإبقاء العديد من المساجد مغلقة، بالرغم من مزاعم انتصارها على الوباء.


وفي سريلانكا، يعيش المسلمون مضطهدين مهضومي الحقوق، يخشون ارتياد مساجدهم وقد هجروها خوفا من ردود أفعال البوذيّين المجرمين الانتقاميّة خاصّة بعد اعتداءات عيد الفصح في نيسان/أبريل 2019 والتي وجّهوا فيها أصابع الاتّهام نحو المسلمين.


وفي الهند تُهدم مساجد وتُقام معابد المشركين على أنقاضها، وليس بعيدا عنا ما تعرض له المسلمون أواخر شباط/فبراير العام الماضي في دلهي حيث جابت حشود من القوميين الهندوس شوارع المدينة وأضرموا النيران في المساجد ومنازل المسلمين ومتاجرهم وشركاتهم ونهبوها، وقتلوا أو أحرقوا المسلمين أحياء. وتأتي تلك المجزرة في أعقاب قانون الجنسية الجائر الذي أقرته حكومة مودي الهندوسية ضد المسلمين في الهند.


نعم، مع ذهاب دولة المسلمين، ضعف شأن المسلمين، وانحطت كرامتهم واستهان بهم أعداؤهم، وصار الأوغاد الأنجاس يتلذذون بانتهاك حرماتهم وهدم وتدنيس مقدساتهم، وما كان لهؤلاء المجرمين ولا غيرهم أن يجرؤوا على ارتكاب جرائمهم هذه لولا أن المسلمين أصبحوا كالأيتام على موائد اللئام، يتسلط عليهم في الداخل حكام أنذال عملاء للغرب الكافر لا يقلّون إجراما على شعوبهم وبغضا لشعائر الإسلام من الكفار المجرمين. فمصاب الأمة اليوم عظيم في حكامها الخونة الذين يظهرون الود للعدو ولا يرون ضيرا في هدم بيوت الله وتدنيس المقدسات وترويع إخوانهم المستضعفين في أصقاع الأرض، بل ويتآمرون مع الأعداء لإلغاء كل مظاهر الإسلام العملية على أرض الواقع، خوفا من نهضة الأمة النهضة الصحيحة وعودتها لتحكيم شرع الله فترميهم في مزابل التاريخ.


فالسيسي عدو الله هدم ما يزيد على السبعين مسجدا في مصر بحجة أنها على أرض الدولة، هذا بعد سنوات تغلق فيها المساجد بعد كل صلاة مباشرة ولا يسمح فيها بأي نشاط أيضا، في الوقت الذي أمر فيه ببناء كنيسة بكل مدينة جديدة يتم بناؤه، وتخصيص ملايين الجنيهات لترميم معابد لليهود تماشيا مع تعهداته بجعل الحفاظ على أماكن العبادة لليهود المصريين والنصارى الأقباط من أولوياته.


ولم يكتف حكام المسلمين بالوقوف صامتين أمام تدنيس يهود لمقدسات المسلمين في المسجد الأقصى بل نجدهم يتهافتون على التطبيع مع كيان يهود المحتل لأرض الإسراء والمعراج متحدين مشاعر أكثر من مليار مسلم. وكأنه لا يكفينا احتلال يهود للأرض المباركة فلسطين ومخططاتهم لهدم المسجد الأقصى مسرى نبينا محمد ﷺ وما يقوم به عشرات المستوطنين من اقتحامات وجولات استفزازية وتدنيس للمسجد الأقصى، كأن هذا كله لا يكفي حتى تمنح وزارة السياحة الفلسطينية، تصريحا لتنظيم حفل موسيقى صاخب تضمن رقصاً وتناولاً للخمور في مسجد ومقام النبي موسى عليه السلام شرق مدينة القدس المحتلة.


أما في سوريا، فقد أدركت أمريكا رأس الكفر تميّز ثورة الشام عن باقي انتفاضات المنطقة وأرعبتها هتافات الثائرين وتكبيراتهم، فما كان منها إلا أن أطلقت العنان لعميلها السفاح بشار ليصبّ حقده وبغضه على أهل الشام الثائرين، قصفاً وبطشاً وتدميراً، واستهدافاً لبيوت الله، التي منها انطلقت ثورة الشام المباركة، ومنها دوّت صيحات الثائرين بالتكبير، وهتفت حناجرهم: "هي لله هي لله" و"قائدنا للأبد سيدنا محمد"، فقامت مليشياته المجرمة بعمليات تدمير ممنهجة لآلاف المساجد في سوريا، وحولتها لكومة من الركام، فلاقت المساجد نصيبها من غطرسة ووحشية النظام المجرم وحلفائه الروس الحاقدين، حيث دمرت الآلاف من المساجد بشكل كامل أو جزئي في جميع أنحاء سوريا. كما كانت المساجد هدفا رئيسيا للتحالف الصليبي الدولي الذي تقوده أمريكا في حربها على الإسلام؛ فلا ننسى ارتكاب التحالف المجرم مجزرة الجينة بتاريخ 2017/3/16م، حيث استهدف مسجد عمر بن الخطاب بعد صلاة العشاء والتي راح ضحيتها أكثر من خمسين مسلما من المصلين في قرية الجينة قرب مدينة الأتارب، وأيضا مشاركتها طائرات النظام والطائرات الروسية القصف الجوي المتواصل على مدينة إدلب، والذي أتى على مؤسساتها الخدمية ومساجدها فدمرها، وخلف عشرات القتلى والجرحى جلّهم أطفال ونساء، كما تم تدمير العشرات من المساجد بقصف التحالف الدولي في الرقة وحدها.


ولأن الأنظمة القائمة في بلاد المسلمين تابعة لأعداء الله ولا تقيم وزناً لشعائر الإسلام بل تحاربها وتصد عنها، فقد امتدت جرأتها على دين الله وأحكامه إلى مدى غير مسبوق حين أقدمت على إغلاق المساجد ومنع الجُمَعِ وصلوات الجماعة بدعوى الحدِّ من عَدْوى وباء كورونا، الذي أصبح شماعة للقضاء على ما تبقى من شعائِر الإسلام. وإمعاناً منها في محاربة الله ورسوله لاحقت الناس بالترهيب والاعتقال منعاً لهم من إقامة صلاة الجمعة، في الوقت الذي تبقي فيه العديد من الأنشطة التجارية والترفيهية مفتوحة وتسمح فيه بتجمع الناس في الأسواق، والمصارف ووسائل النقل، وأمام الدوائر العامة. فبعد أن أجمعت تلك الأنظمة بلا استثناء على نقض عروة الحكم بالتحاكم إلى الطاغوت وهجر أحكام الله، أجمعت كذلك على نقض آخر عرى الإسلام وهي الصلاة، وصدق رسول الله ﷺ حين قال: «لَتُنْتَقَضَنَّ عُرَى الْإِسْلَامِ عُرْوَةً عُرْوَةً، فَكُلَّمَا انْتَقَضَتْ عُرْوَةٌ تَشَبَّثَ النَّاسُ بِالَّتِي تَلِيهَا، وَأَوَّلُهُنَّ نَقْضًا الْحُكْمُ وَآخِرُهُنَّ الصَّلَاةُ». وتحققت فيهم صفة الظلم بتعطيلهم شريعة الله والحكم بغير ما أنزل ﴿وَمَن لَّمْ يَحْكُم بِمَا أَنزَلَ اللّهُ فَأُوْلَـئِكَ هُمُ الْظالِمُونَ﴾، وبصدهم ومنعهم ذكر الله في مساجده ﴿وَمَنْ أَظْلَمُ مِمَّن مَّنَعَ مَسَاجِدَ اللّهِ أَن يُذْكَرَ فِيهَا اسْمُهُ وَسَعَى فِي خَرَابِهَا أُوْلَـئِكَ مَا كَانَ لَهُمْ أَن يَدْخُلُوهَا إِلاَّ خَآئِفِينَ لهُمْ فِي الدُّنْيَا خِزْيٌ وَلَهُمْ فِي الآخِرَةِ عَذَابٌ عَظِيمٌ﴾.


لا شك أن غياب دولة الخلافة الراشدة على منهاج النبوة التي تحمي بيضة المسلمين هو الذي جرّأ الأعداء الكفار في الشرق والغرب للتآمر على دين الله ليبعدوه عن حياة المسلمين عقيدة ومنهاج حياة. ولن يتوقف هؤلاء المجرمون وأذنابهم في بلاد المسلمين ولن يرضوا حتى نتبع ملتهم، ونرتد عن ديننا، ولكن ﴿وَيَمْكُرُونَ وَيَمْكُرُ اللّهُ وَاللّهُ خَيْرُ الْمَاكِرِينَ﴾. فقد أثبتت الثورات التي هبت في بلاد المسلمين، حيوية الأمة ورغبتها الجامحة في التغيير واستعادة كبريائها وكرامتها من خلال عودتها للحياة وفق طراز الإسلام في العيش، ورفضها للكفار ولقوانينهم ولعملائهم. كما أن الظروف الدولية الآن مهيأة أكثر من أي وقت مضى لقيادة المسلمين العالم قيادة سياسية فكرية على أساس الإسلام، من خلال دولة الخلافة الإسلامية الراشدة. فالرأسمالية التي تقود العالم اليوم تحتضر، وقد قربت نهايتها، وبان عوارها وفساد ديمقراطيتها وإفلاسها الفكري، وعدم قدرتها على حل مشاكل البشر حلاً صحيحاً، شأنها شأن جميع الأنظمة الوضعية. والدول الاستعمارية وفي مقدمتها أمريكا في مأزق وتلاحقها الأزمات، والحكام في البلاد الإسلامية سقطوا جميعهم في نظر الأمة وبانت خيانتهم لله ولرسوله وللمؤمنين، وتكشفت عمالتهم لأعداء الأمة، وارتفع مؤشر الوعي لدى الأمة على فكرة الخلافة، وبأنها هي وحدها طوق نجاتها من الضعف والهوان التي هي فيها، والبديل الوحيد الصالح لقيادة البشرية، لأنه من لدن الخالق المدبر الحكيم، برغم السهام المسمومة التي توجه لها صباح مساء من قبل أعداء الأمة وأذنابهم في بلاد المسلمين.


فما على الأمة إلا أن تنصر الله وحده وتعتصم بحبله، وتتوحد على المشروع الذي يرضي ربها، مشروع الخلافة على منهاج النبوة، الذي بشر به رسولنا الكريم ﷺ في قوله: «ثُمَّ تَكُونُ خِلافَةً عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ»، فتعطي النصرة لحزب التحرير الذي يعمل لإقامة شرع الله ببيعة خليفة واحد على المسلمين، الذي يعيد للأمة كرامتها ومجدها، وللمساجد هيبتها ورونقها، ويفرض على أعداء المسلمين احترامها، حينها لن يجرؤ الكفار المستعمرون ولا أذنابهم على الإساءة للإسلام، ولن يتجرأ عليها ولا على دينها أي حاقد، فرسول الله ﷺ يقول: «إِنَّمَا الْإِمَامُ جُنَّةٌ يُقَاتَلُ مِنْ وَرَائِهِ وَيُتَّقَى بِهِ».


#أقيموا_الخلافة
#ReturnTheKhilafah
#YenidenHilafet
#خلافت_کو_قائم_کرو

كتبته للمكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير
فاطمة بنت محمد

More from null

فریب نام ها را نخورید، اعتبار به مواضع است نه به نسب‌ها

فریب نام ها را نخورید، اعتبار به مواضع است نه به نسب‌ها

هر بار که "نماد جدیدی" با ریشه های مسلمان یا ویژگی های شرقی به ما ارائه می شود، بسیاری از مسلمانان هلهله می کنند و امیدها بر توهمی به نام "نمایندگی سیاسی" در یک نظام کافرانه استوار می شود که اسلام را نه به عنوان حکومت، نه به عنوان عقیده و نه به عنوان شریعت به رسمیت نمی شناسد.

همه ما شادی عظیمی را به یاد می آوریم که با پیروزی اوباما در سال 2008 احساسات بسیاری را فرا گرفت. او پسر کنیا است و پدرش مسلمان است! و در اینجا برخی توهم کردند که اسلام و مسلمانان به نفوذ آمریکا نزدیک شده اند، اما اوباما یکی از آزاردهنده ترین روسای جمهور برای مسلمانان بود، زیرا لیبی را ویران کرد و در فاجعه سوریه سهیم شد و افغانستان و عراق را با هواپیماها و سربازانش به آتش کشید، بلکه خونریز یمن از طریق ابزارهای خود بود و دوران او ادامه خصومت نظام مند علیه امت بود.

امروز این صحنه تکرار می شود، اما با نام های جدید. زوهران ممدانی به این دلیل مورد تجلیل قرار می گیرد که مسلمان، مهاجر و جوان است، انگار که او منجی است! اما فقط تعداد کمی به مواضع سیاسی و فکری او نگاه می کنند. این مرد از حامیان سرسخت همجنس‌بازان است و در فعالیت‌های آنها شرکت می‌کند و انحراف آنها را حقوق بشر می‌داند!

چه ننگی است که مردم به آن امید می بندند؟! آیا این تکرار همان شکست سیاسی و فکری نبود که امت بارها و بارها در آن افتاده است؟! بله، زیرا او شیفته ظاهر است نه ذات! با لبخندها فریب می خورد و با احساسات برخورد می کند نه با عقیده، و با نام ها نه با مفاهیم، و با نمادها نه با اصول!

این شیفتگی به شکل ها و نام ها نتیجه غیبت آگاهی سیاسی شرعی است، زیرا اسلام با اصل و نسب یا نام یا نژاد سنجیده نمی شود، بلکه با التزام به اصل اسلام به طور کامل؛ نظام، عقیده و شریعت. و هیچ ارزشی برای مسلمانی نیست که به اسلام حکومت نکند و از آن یاری ندهد، بلکه تابع نظام سرمایه داری کافر است و کفر و انحرافات را به نام "آزادی" توجیه می کند.

و تمام مسلمانانی که از پیروزی او خوشحال شدند و گمان کردند که او بذر خیر یا آغاز بیداری است، بدانند که بیداری از درون نظام های کفر، نه با ابزارهای آن، نه از طریق صندوق های رای آن، و نه زیر سقف قانون اساسی آن صورت نمی گیرد.

کسی که خود را از طریق نظام دموکراتیک ارائه می دهد و به احترام به قوانین آن سوگند یاد می کند، سپس از انحراف جنسی دفاع می کند و آن را جشن می گیرد و به چیزی که خدا را خشمگین می کند دعوت می کند، یاور اسلام و امید امت نیست، بلکه ابزاری برای صیقل دادن و رقیق کردن است، و نمایندگی دروغینی است که هیچ سود و زیانی ندارد.

آنچه که به اصطلاح موفقیت های سیاسی در غرب برای برخی از شخصیت ها با نام های اسلامی خوانده می شود، چیزی جز خرده هایی نیست که به عنوان مسکن برای امت ارائه می شود، تا به آنها گفته شود: ببینید، تغییر از طریق نظام های ما امکان پذیر است.

 حقیقت این "نمایندگی" چیست؟

غرب درهای حکومت را به روی اسلام باز نمی کند، بلکه فقط به روی کسانی باز می کند که با ارزش ها و افکار آن همخوانی داشته باشند. و هر کسی که وارد نظام آنها شود باید قانون اساسی آنها و قوانین عرفی آنها را بپذیرد و از حکومت اسلام چشم پوشی کند، اگر به این راضی شود، به یک الگوی قابل قبول تبدیل می شود، اما مسلمان واقعی، از ریشه مورد قبول آنها نیست.

زوهران ممدانی کیست؟ و چرا این توهم ساخته می شود؟

او فردی است که نام مسلمان دارد اما دستور کار منحرفی را اتخاذ می کند که کاملاً مخالف فطرت اسلام است، از حمایت از همجنس گرایان و ترویج آنچه "حقوق" آنها نامیده می شود، و او یک الگوی زنده برای چگونگی ساخت الگوهای خود توسط غرب است: مسلمان به نام، سکولار در عمل، خدمتگزار دستور کار لیبرالیسم غربی نه بیشتر. بلکه برای مشغول کردن امت از مسیر واقعی خود، به جای اینکه خواستار دولت اسلامی و خلافت شود، درگیر کرسی های پارلمانی و مناصب در نظام های کفر می شود! و به جای اینکه برای آزادی فلسطین رو کند، منتظر کسی می ماند که "از غزه" از داخل کنگره آمریکا یا پارلمان اروپا "دفاع کند"!

حقیقت این است که این تحریف مسیر تغییر واقعی است، که برپایی خلافت راشده بر منهج نبوت است، که پرچم اسلام را بالا می برد، شریعت خدا را برپا می کند و امت را پشت سر یک خلیفه متحد می کند که از پشت سرش می جنگند و از او تقوا می کنند.

پس فریب نام ها را نخورید و از کسانی که از نظر ظاهری به شما تعلق دارند و از نظر محتوایی با شما مخالفند، خوشحال نشوید، زیرا هر کس نام سعید یا علی یا زوهران را یدک می کشد در راه پیامبر ما محمد ﷺ نیست.

و بدانید که تغییر از داخل پارلمان های کفر نمی آید، بلکه از ارتش های امت می آید که زمان آن رسیده است که به حرکت درآیند، و از جوانان آگاه آن که شب و روز برای براندازی غرب و مزدوران و پیروان خائن آن در سرزمین های اسلام و مسلمانان تلاش می کنند.

مسلمانان از طریق انتخابات دموکراسی و نه از طریق صندوق های غرب به پا نخواهند خاست، بلکه با یک بیداری واقعی بر اساس عقیده اسلامی، با برپایی دولت خلافت راشده که جایگاه اسلام را باز می گرداند، عزت مسلمانان را باز می گرداند و توهمات دموکراسی را درهم می شکند.

فریب نام ها را نخورید و امید خود را به افراد در نظام های کفر نبندید، بلکه به پروژه بزرگ خود بازگردید: از سرگیری زندگی اسلامی، این تنها راه عزت و پیروزی و تمکین است.

صحنه تکرار خفت باری از مصیبت های قدیمی است: نمادهای جعلی، وفاداری به نظام های غربی، و انحراف از مسیر اسلام. و هر کس این مسیر را تشویق کند، امت را گمراه می کند. پس به پروژه خلافت بازگردید و اجازه ندهید دشمنان اسلام رهبران و نمایندگان شما را بسازند. عزت در کرسی های دموکراسی نیست، بلکه در منصب خلافت است که حزب التحریر برای آن تلاش می کند و امت را از این انحطاط فکری و سیاسی برحذر می دارد. پس هیچ نجاتی برای ما نیست جز با دولت خلافت، که اجازه نمی دهد کسانی که به دینی غیر از اسلام معتقدند بر مسلمانان حکومت کنند، نه کسانی که انحراف و انحراف را توجیه می کنند، و نه کسانی که برای مردم غیر از آنچه خدا نازل کرده است قانونگذاری می کنند.

نوشته شده برای رادیو دفتر رسانه ای مرکزی حزب التحریر

عبدالمحمود العامری - ولایت یمن

مصر بین شعارهای دولتی و واقعیت تلخ  حقیقت کامل درباره فقر و سیاست‌های سرمایه‌داری

مصر بین شعارهای دولتی و واقعیت تلخ

حقیقت کامل درباره فقر و سیاست‌های سرمایه‌داری

درگاه الاهرام روز سه شنبه 4 نوامبر 2025 گزارش داد که نخست وزیر مصر در سخنانی که به نیابت از رئیس جمهور در دومین اجلاس جهانی توسعه اجتماعی در دوحه، پایتخت قطر، ایراد کرد، گفت که مصر رویکردی جامع برای ریشه کنی فقر در همه اشکال و ابعاد آن، از جمله "فقر چند بعدی" را اعمال می کند.

سال‌هاست که تقریباً هیچ سخنرانی رسمی در مصر خالی از عباراتی مانند «رویکردی جامع برای ریشه کنی فقر» و «شروع واقعی اقتصاد مصر» نیست. مقامات این شعارها را در کنفرانس‌ها و مناسبت‌ها تکرار می‌کنند و با تصاویری براق از پروژه‌های سرمایه‌گذاری، هتل‌ها و استراحتگاه‌ها همراه است. اما واقعیت، همانطور که گزارش های بین المللی گواه است، کاملاً متفاوت است. فقر در مصر همچنان یک پدیده ریشه دار است، بلکه با وجود وعده‌های مکرر دولت برای بهبود و نوسازی، رو به وخامت است.

بر اساس گزارش های یونیسف، اسکوا و برنامه جهانی غذا برای سال های 2024 و 2025، حدود یک نفر از هر پنج مصری در فقر چند بعدی زندگی می کنند، یعنی از بیش از یک جنبه از جنبه های اساسی زندگی مانند آموزش، بهداشت، مسکن، کار و خدمات محروم هستند. داده ها همچنین تأیید می کنند که بیش از 49٪ از خانواده ها در دسترسی به غذای کافی با مشکل مواجه هستند، که این رقم تکان دهنده ای است که عمق بحران معیشتی را منعکس می کند.

اما فقر مالی، یعنی کاهش درآمد در مقایسه با هزینه های زندگی، به شدت افزایش یافته است، در نتیجه امواج متوالی تورم که دستمزدها، تلاش ها و پس انداز مردم را خورده است، تا جایی که درصد زیادی از مصری ها علی رغم کار مداوم زیر خط فقر مالی هستند.

درحالی که دولت از ابتکاراتی مانند "تکافل و کرامه" و "زندگی کریمانه" صحبت می‌کند، آمارهای بین‌المللی نشان می‌دهد که این برنامه‌ها ساختار فقر را اساساً تغییر نداده‌اند، بلکه به مسکن‌های موقتی شبیه هستند که مانند قطره‌ای است که در صحرا ریخته می‌شود. روستا نشین مصر که بیش از نیمی از جمعیت را در خود جای داده است، همچنان از ضعف خدمات، فقدان فرصت‌های شغلی مناسب و فرسودگی زیرساخت‌ها رنج می‌برد. گزارش اسکوا تأیید می کند که محرومیت در روستا چندین برابر بیشتر از شهرها است که نشان دهنده توزیع ناعادلانه ثروت و غفلت مزمن از حاشیه ها است.

هنگامی که نخست وزیر از پسر وطن "که با دولت اقدامات اصلاحات اقتصادی را تحمل کرد" تشکر می کند، در واقع به وجود رنج واقعی ناشی از این سیاست ها اعتراف می کند. با این حال، این اعتراف با تغییری در رویکرد همراه نیست، بلکه ادامه حرکت در همان مسیر سرمایه‌داری است که باعث بحران شد.

اصلاحات ادعایی که در سال 2016 با برنامه "شناورسازی"، افزایش یارانه ها و افزایش مالیات ها آغاز شد، اصلاح نبود، بلکه تحمیل هزینه بدهی ها و کسری به فقرا بود. در حالی که مقامات از "شروع" صحبت می کنند، سرمایه گذاری های هنگفت به سمت املاک لوکس و پروژه های توریستی که در خدمت صاحبان سرمایه هستند، می رود، در حالی که میلیون ها جوان فرصتی برای کار یا مسکن پیدا نمی کنند. بلکه بسیاری از این پروژه‌ها، مانند منطقه علم الروم در مطروح که سرمایه‌گذاری آن 29 میلیارد دلار تخمین زده می‌شود، مشارکت‌های سرمایه‌داری خارجی هستند که زمین‌ها و ثروت‌ها را به دست می‌آورند و آن‌ها را به منبع سود برای سرمایه‌گذاران تبدیل می‌کنند، نه منبع درآمد برای مردم.

این نظام شکست می خورد نه تنها به این دلیل که فاسد است، بلکه به این دلیل که بر اساس یک ایده باطل یعنی نظام سرمایه داری عمل می کند، که پول را محور تمام سیاست های دولت قرار می دهد. سرمایه داری بر آزادی مطلق مالکیت استوار است و اجازه می دهد ثروت در دست اقلیتی که ابزار تولید را در اختیار دارند، انباشته شود، در حالی که اکثریت بار مالیات ها، قیمت ها و بدهی های عمومی را بر دوش می کشند.

به همین دلیل، تمام آنچه «برنامه‌های حمایت اجتماعی» نامیده می‌شود، تلاشی برای زیبا جلوه دادن چهره وحشی سرمایه‌داری و طولانی کردن عمر نظامی ناعادلانه است که به ثروتمندان اهمیت می‌دهد و از فقرا مالیات می‌گیرد. به جای درمان ریشه درد؛ یعنی انحصار ثروت و تبعیت اقتصاد از مؤسسات بین‌المللی، تنها به توزیع خرده‌ای از کمک‌های نقدی بسنده می‌شود که نه فقری را از بین می‌برد و نه عزتی را حفظ می‌کند.

مراقبت، لطفی از سوی حاکم به رعیت نیست، بلکه یک وظیفه شرعی و مسئولیتی است که خداوند در دنیا و آخرت او را به خاطر آن بازخواست خواهد کرد. آنچه امروز در حال وقوع است، غفلت عمدی از امور مردم و دست کشیدن از وظیفه مراقبت به نفع وام های مشروط از صندوق بین المللی پول و بانک جهانی است.

دولت واسطه ای بین فقیر و طلبکار خارجی شده است، مالیات وضع می کند، یارانه ها را کاهش می دهد و اموال عمومی را برای جبران کسری متورم که توسط خود نظام سرمایه داری ایجاد شده است، می فروشد. در این میان، مفاهیم شرعی که اقتصاد را تنظیم می کنند، مانند حرام بودن ربا، ممنوعیت تملک ثروت های عمومی توسط افراد و وجوب نفقه بر رعیت از بیت المال مسلمین، غایب است.

اسلام یک نظام اقتصادی یکپارچه ارائه کرده است که فقر را از ریشه درمان می کند، نه فقط با کمک های نقدی یا پروژه های زیبایی. این نظام بر مبانی شرعی ثابتی استوار است که مهمترین آنها عبارتند از:

1- حرام بودن ربا و بدهی های ربوی که دولت را مقید می کند و منابع آن را تحلیل می برد، با از بین رفتن ربا، وابستگی اقتصاد به مؤسسات بین المللی از بین می رود و حاکمیت مالی به امت باز می گردد.

2- قرار دادن مالکیت ها در سه نوع:

مالکیت فردی: مانند خانه ها، مغازه ها و مزارع خصوصی...

مالکیت عمومی: شامل ثروت های بزرگ مانند نفت، گاز، معادن و آب...

مالکیت دولت: مانند زمین های فیء، رکاز و خراج...

با این توزیع، عدالت محقق می شود، زیرا از انحصار منابع امت توسط گروهی اندک جلوگیری می شود.

3- تضمین کفایت برای هر فرد از رعیت: دولت نیازهای اساسی هر انسانی را در رعیت خود از خوراک، پوشاک و مسکن تامین می کند، اگر از کار ناتوان باشد، بیت المال باید از او انفاق کند.

4- زکات و انفاق اجباری: زکات احسان نیست بلکه فریضه است، دولت آن را جمع آوری می کند و در مصارف شرعی آن برای فقرا، مساکین و بدهکاران صرف می کند. این یک ابزار توزیع موثر است که پول را به چرخه زندگی در جامعه باز می گرداند.

همراه با تشویق به کار مولد و منع بهره کشی، و ترغیب به سرمایه گذاری منابع در پروژه های مفید واقعی مانند صنایع سنگین و نظامی، نه در سفته بازی ها، املاک لوکس و پروژه های خیالی. علاوه بر تنظیم قیمت ها با عرضه و تقاضای واقعی، نه با انحصار و نه با شناورسازی.

تنها دولت خلافت بر منهاج نبوت قادر به اجرای عملی این احکام است، زیرا بر اساس عقیده اسلامی بنا شده است و هدف آن مراقبت از امور مردم است نه جمع آوری اموال آنها. در سایه خلافت، نه ربا وجود دارد و نه وام های مشروط، و نه فروش ثروت های عمومی به خارجی ها، بلکه منابع به گونه ای اداره می شوند که مصلحت امت را تامین کند، و بیت المال تامین مالی مراقبت های بهداشتی، آموزش و پرورش و تاسیسات عمومی را از منابع دولت، خراج، انفال و مالکیت عمومی بر عهده می گیرد.

اما نیازهای اساسی فقرا، یکایک آنها تامین می شود، نه از طریق صدقات موقت، بلکه به عنوان یک حق شرعی تضمین شده. بنابراین، مبارزه با فقر در اسلام یک شعار سیاسی نیست، بلکه یک نظام زندگی یکپارچه است که عدالت را برقرار می کند، از ظلم جلوگیری می کند و ثروت را به صاحبانش باز می گرداند.

بین سخنان رسمی و واقعیت زندگی، فاصله بسیار زیادی وجود دارد که از دید هیچ کس پنهان نیست. در حالی که دولت از پروژه‌های «غول‌پیکر» و «آغاز واقعی» خود می‌خواند، میلیون‌ها مصری زیر خط فقر زندگی می‌کنند و از گرانی، بیکاری و ناامیدی رنج می‌برند. حقیقت این است که این رنج از بین نخواهد رفت تا زمانی که مصر در راه سرمایه‌داری گام بردارد، اقتصاد خود را به رباخواران تسلیم کند و تابع سیاست‌های مؤسسات بین‌المللی باشد.

بحران ها و مشکلات مصر، مشکلات انسانی هستند نه مادی، و احکام شرعی مربوط به آن، چگونگی برخورد و درمان آن بر اساس اسلام را نشان می دهد، و راه حل ها آسان تر از چشم پوشی هستند، اما نیاز به مدیریت مخلصانه ای دارند که اراده ای آزاد داشته باشد و بخواهد در مسیر درست گام بردارد و واقعاً خیر مصر و مردم آن را بخواهد، و در این صورت این مدیریت باید تمام قراردادهایی را که قبلاً منعقد شده و با تمام شرکت هایی که دارایی های کشور و آنچه از دارایی های عمومی آن است را در انحصار خود دارند و در راس آنها شرکت های اکتشاف گاز، نفت، طلا و سایر معادن و ثروت ها هستند، بازبینی کند و تمام این شرکت ها را اخراج کند زیرا آنها اصولا شرکت های استعماری غارتگر ثروت های کشور هستند، سپس پیمانی جدید تدوین کند که بر توانمندسازی مردم از ثروت های کشور استوار باشد و شرکت هایی را ایجاد یا اجاره کند که خود به تولید ثروت از منابع نفت، گاز، طلا و سایر معادن بپردازند و این ثروت ها را دوباره در بین مردم توزیع کنند، در این صورت مردم قادر خواهند بود زمین های موات را کشت کنند که دولت آنها را قادر می سازد از حق خود در آن بهره برداری کنند و همچنین قادر خواهند بود آنچه را که باید تولید کنند تا اقتصاد مصر را ارتقا دهند و نیازهای مردم آن را برآورده سازند و دولت در این راه از آنها حمایت خواهد کرد و تمام اینها ضرب المثل خیالی نیست و نه غیرممکن است و نه پروژه ای که برای آزمایش ارائه می دهیم که ممکن است موفق شود یا شکست بخورد، بلکه احکام شرعی لازم الاجرا برای دولت و رعیت است، پس دولت نمی تواند از ثروت های کشور که متعلق به مردم است به بهانه قراردادهایی که قوانین بین المللی ناعادلانه تصویب، تایید و حمایت می کند، چشم پوشی کند و نه می تواند مردم را از آن منع کند، بلکه باید هر دستی را که غارتگرانه به ثروت های مردم دراز می شود، قطع کند، این چیزی است که اسلام ارائه می دهد و باید اجرا شود، اما به طور جدا از سایر نظام های اسلام اجرا نمی شود، بلکه تنها از طریق دولت خلافت راشده بر منهاج نبوت اجرا می شود، این دولتی است که حزب التحریر دغدغه و دعوت به آن را دارد و از مصر و مردم آن، مردم و ارتش، می خواهد که با آن برای رسیدن به آن همکاری کنند، باشد که خداوند پیروزی را از جانب خود بنویسد و آن را واقعیتی ببینیم که اسلام و پیروانش را عزیز می دارد، خدایا هر چه زودتر.

﴿وَلَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرَىٰ آمَنُوا وَاتَّقَوْا لَفَتَحْنَا عَلَيْهِم بَرَكَاتٍ مِّنَ السَّمَاءِ وَالْأَرْضِ﴾

نوشته شده برای دفتر رسانه ای مرکزی حزب التحریر

سعید فضل

عضو دفتر رسانه ای حزب التحریر در ولایت مصر