قوانينهم الوضعيّة ظالمة وضيعة  وأحكام الله وحدها القوانين العادلة الرّفيعة
August 14, 2017

قوانينهم الوضعيّة ظالمة وضيعة وأحكام الله وحدها القوانين العادلة الرّفيعة

قوانينهم الوضعيّة ظالمة وضيعة

وأحكام الله وحدها القوانين العادلة الرّفيعة

ذكرت (رويترز) أنّ لجنة بمجلس الشيوخ الأمريكيّ أقرّت مشروع قانون تتوقّف بموجبه مساعدات سنويّة قيمتها 300 مليون دولار تقدّمها أمريكا للسّلطة الفلسطينيّة إلاّ إذا أوقفت صرف ما وصفها مشرّعون بأنّها مبالغ ماليّة تكافئ الجرائم العنيفة. وصوّتت لجنة العلاقات الخارجيّة بمجلس الشّيوخ بأغلبيّة 17 صوتا مقابل أربعة لصالح مشروع القانون المعروف باسم تيلور فورس بعد أن قتل فلسطينيّ أمريكيّاً يبلغ من العمر 29 عاما (وهو خرّيج مثاليّ من "ويست بوينت" ومحارب سابق) طعنا حين كان في زيارة لكيان يهود العام الماضي. ويجب أن يقرّ مجلسا النّوّاب والشّيوخ بكامل أعضائهما مشروع القانون ليتحوّل إلى قانون.

وعلى هذا الأساس بدأ الكونغرس بدراسة قانون لمنع "السّلطة الفلسطينيّة" من التّحريض على العنف. التي - حسب زعمه - لطالما قدّمت لأسر الفلسطينيّين الذين يشنّون هجمات ضدّ يهود مكافآت ماليّة ترتبط بفترة بقائهم في سجون يهود، إلى جانب الأُسر التي يلقى أقرباؤها حتفهم خلال أعمال عنف ضدّ الأبرياء.

وعرج إلى أنّها قد برّرت هذه الممارسة بأنّها إن لم توفّر هذه المزايا فحركة "حماس" ستفعل. ولكنّه اعتبر أنّ هذه الحجّة واهية فكيف لها بكسب ميزة على خصمها الإسلاميّ الذي تتنافس معه على النّفوذ السّياسيّ وهي تعتمد سياسة تبرّر العنف؟!!

وفي حال تمّ تمرير القانون، يقول "ديفيد ماكوفسكي" مدير مشروع عمليّة السّلام في الشّرق الأوسط في معهد واشنطن وعضو في مجلس العلاقات الخارجيّة والمعهد الدّوليّ للدّراسات الاستراتيجية الذي مقرّه في لندن "سيحمل رسالة واضحة إلى "السّلطة الفلسطينيّة" مفادها أنّ ممارسة تقديم المزايا إلى الذين ينفّذون أعمال عنف ضدّ يهود أو أمريكيّين مقيتة وغير مقبولة."

هذا وتجدر الإشارة إلى أنّ أمريكا قدّمت اقتراحا رسميّا في 2010 إلى "مكتب المفوّض السّامي لحقوق الإنسان" لحثّ جميع الحكومات على "التّحدث علناً ضدّ عدم التّسامح، بما في ذلك الدّعوة إلى الكراهيّة القوميّة أو العنصريّة أو الدّينيّة التي تشكّل تحريضاً" - وعلى إدانة المسؤولين الحكوميّين الذين يمارسون ذلك.

"أعمال عنف ضدّ يهود أو أمريكييّن"؟؟ وماذا عن الأعمال التي يقوم بها كيان يهود ضدّ أهل فلسطين؟ بم تُنعَت؟ هل هي دفاع عن النّفس أم عن وجود "مفروض مرفوض"؟ ماذا عن الأعمال التي نفّذها الجنود الأمريكان في العراق؟ وفي أفغانستان؟ وفي سوريا؟ أم أنّ قانونهم "يكيل بمكيالين"؟!

لئن تضاربت مصالح الدّول العظمى فيما بينها فإنّها تتّحد للحفاظ على النّظام الذي يسيّرها؛ "النّظام الرّأسماليّ"، فتكون يداً من حديد تضرب من يهدّد كيانه، والإسلام هو النّظام الوحيد الذي بقي ينافسه والذي بانت ملامح عودته إلى الحياة بعد أن أقصي عنها منذ سقوط دولته سنة 1924م.

الحرب على الإسلام هي حرب صليبيّة يتفانى أعداؤه لقيادتها وإبراز قدرتهم على التّفنّن في اختيار الأسلحة الأكثر وحشيّة للنّيل من المدنييّن العزّل فطالت الأطفال والنّساء!! فأين قوانينهم تلك التي تندّد بالعنف أمام ما ألقي على الأبرياء من أبناء سوريا من قنابل عنقوديّة وبراميل متفجّرة أتت على الأخضر واليابس؟! إنّ قانونهم هذا يقضي بإدانة وذمّ من يتعرّض لأحد أبنائهم... وبالأمر القبيح المذموم يصفون ذلك وتسنّ القوانين التي بمقتضاها تسحب المساعدات الأمريكية للسلطة الفلسطينية بحجّة أنّها تصرف في دعم (الإرهاب) ومساعدة منفّذيه وأسرهم وإن كان المدان يدافع عن أرضه ومقدّساتها... فينعت بـ(الإرهابيّ) لأنّه يدافع عن أقصاه ويُبَرَّأ المغتصبُ اليهوديّ الذي يعتقل الأطفال ويروّعهم وينكّل بالنّساء ويقتل زهرات بدم بارد لا يأبه لأحد... أمّا إن كان هذا العنف موجّها نحو مجموعات مسلمة فالمقياس مختلف تماما فتُغدَق الأموالُ وتُسنَد جوائزُ نوبل للقائمين عليها وينفون ما يحدث من جرائم وينكرونه، كما أنكرت أونغ سان سو كاي رئيسة حكومة بورما وهي إحدى أشهر النّاشطات الحقوقيّات في العالم، وحائزة على جائزة نوبل للسّلام، أنكرت ما يجري في بلادها من انتهاكات وجرائم ضدّ الإنسانيّة ورفضت الرّدّ على هذه الاتهامات... فأين هم من هذا؟! أين قوانينهم ممّا يحدث للأبرياء من مسلمي الرّوهينجيا من إبادة وتطهير عرقيّ ومن ذبح للرضّع والأطفال بالسّكاكين في منازلهم خلال الحملات التي تقوم بها قوات الشّرطة والجيش هناك والتي تسمّى «مناطق عمليّات الإخلاء» والتي أدّت إلى مقتل المئات منذ 9 تشرين الأول/أكتوبر من العام الماضي؟؟

موتُ أمريكيٍّ أقام الدّنيا ولم يقعدها وسُنّ لأجله قانون، أمّا قتل المسلمين في أمريكا (2015/02/11 حادثة قتل الأمريكيّ كريج ستيفين هيكس لـ3 طلّاب مسلمين بدافع "كره الإسلام")، فلم يحرّك للرّئاسة الأمريكيّة ساكنا ممّا جعل حوادث العنف ضدّ المسلمين تزيد بشكل ملحوظ، وهو ما زاد في تنامي الإسلاموفوبيا خاصّة بعد تولّي ترامب الرّئاسة الأمريكيّة والذي صرّح في عديد من المناسبات بكرهه للإسلام الذي لا تنطبق عليه مواصفات الإسلام الأمريكيّ: خدوم مطيع معتدل وديع لا يختلف مع الحضارة الغربيّة ويتلاقح معها ويقبل بها بل ينصهر ويذوب فيها و... يتخلّى عن حضارته ومفاهيمه ليتعايش معها بسلام وأمان!...

لا يخفي هذا الرّئيس حقده على الإسلام الذي نعته بـ"المتطرّف" لأنّه يهدّد مصالحه وينادي بوحدة الأمّة وفكّ قيود الغرب عنها، فضمن الخطاب الذي ألقاه وخلال حفل أكّد بأنّه سيوحّد العالم بهدف "محو الإسلام المتطرّف من على وجه الأرض". (بي بي سي، 23 كانون الثاني/يناير 2017)

أمّا قتل المسلمين فلا حراك ولا تعليق عليه، وحادثة المسجد الأخيرة التي جدّت بولاية مينيسوتا الأمريكيّة تؤكّد تجاهل ترامب لهذه الأعمال، فلم يكلّف خاطرا للرّدّ على هذه الفاجعة ولزم الصّمت. قال سيباستيان غوركا، مسؤول الأمن القوميّ في البيت الأبيض "صمت ترامب يرتبط بعدم التّأكّد بعد، من وجود أسباب أيديولوجية وراء التّفجير". تلك هي السّياسة العالميّة اليوم في ظلّ هذا النّظام الرّأسماليّ الفاسد، عمل على تغوّل الحاكمين والقائمين عليها من أصحاب رؤوس الأموال ودولهم ليمتصّوا دماء الشّعوب وثرواتها. تراهم يهبّون لدمِ واحدٍ من رعاياهم حتّى يثبتوا لهم قدرتهم على حمايتهم فيضمنوا بذلك حبّهم ويحافظوا على مراكزهم، ويماطلون ويتملّصون ويصمتون إن تعلّق الأمر بدماء آلاف المسلمين.

حتّى إبادة شعب لا تحرّك لهؤلاء المشرّعين الذين يقودون العالم ساكنا!! فأين هم ممّا يحدث لأهلنا في سوريا (أكثر من 400 ألف قتيل من بينهم 25 ألف طفل وأكثر من 1200مجزرة)؟! أين هم ممّا يحدث في اليمن؟! أين هم ممّا تسعى إليه حكومة الهند حثيثا لجعل المسلمين أقلّيّة في إقليم كشمير؟! فـ"القوات الهندية ترتكب جرائم ضدّ الإنسانية أسفرت عن مقتل 15 مدنيًا خلال الأسبوع الماضي وحده". كما جاء على لسان نافيس زكريا المتحدّث باسم وزارة الخارجيّة الباكستانيّة في تقرير الوزارة الصحفيّ الأسبوعيّ.

 تسنّ القوانين وتمرّر لخدمة من يسودون العالم وتفصّل حسب مصالحهم ومنافعهم وتتغيّر بتغيّرها دون مراعاة للآخرين؛ إذ يقوم هذا النّظام العالميّ على تثبيت مصالح الدّول العظمى التي تمتصّ ثروات بلاد المسلمين بعد أن قسّمتها - ولا غرابة في ذلك - فمن قام بسنّها لا همّ له سوى الحفاظ على مكانته وتثبيت نفوذه وسيطرته.

لقد أدركت الولايات المتّحدة ودول أوروبّا، ومن يدور في فلكها من الدّول العميلة لها والخائنة لدينها ولأمّتها أنّ الأمّة بدأت تتحسّس طريق نجاتها وأنّ أعناقها اشرأبّت تنتظر عودة الإسلام إلى حياتها، وبهذه العودة ينهار صرح النّظام الرأسماليّ؛ لذلك تعمل جاهدة على الحيلولة دون وقوعه أو على الأقلّ تأخير ذلك.

تُسَنُّ القوانينُ لتدعم القويّ وتُضاعِف قوّته وإن كان في غنى عن هذه القوانين لأنّه يقتصّ ولا ينتظر قانونا يشرّع له أعماله... فها هو كيان يهود ينال من خصمه "أهل فلسطين" وممّن اعتدى على قطعانه وينال منه ويقوم بهدم منزله وينكّل بعائلته دون إذن، بل هو يقوم بالانتهاكات والاعتداءات غير آبه بقوانين دولية ولا مجلس أمن، وهل ينتظر غاصب ومحتلّ إذنا؟!... تمادى هذا الكيان في عنجهيّته وغطرسته وانتهاكاته لأنّه يعلم يقينا أنّه يعمل على قهر العدوّ اللّدود "الإسلام" للنّظام الرّأسماليّ السّائد، ولن يجد من القائمين عليه سوى التّأييد والدّعم و"الصّمت" على انتهاكاته.

هوان وأيّ هوان تعيشه الأمّة الإسلاميّة بعد أن أصبح أبناؤها كالأيتام. يموتون أفرادا وتقام فيهم عمليّات إبادة جماعيّة (بورما، والعراق، وسوريا، وكشمير،...) فلا دولة لهم مهابة ولا راعي يدافع عنهم ويذود عن دمائهم وأعراضهم وثرواتهم وأراضيهم ضدّ كفار يصنعون لهم المآسي ويغرقونهم في بحار من الدّماء غير مبالين ولا مكترثين.

لقد اجتمع على الأمّة الأعداء من الكفّار وساندهم حكّامها العملاء ووقفوا يحاربون الإسلام والمسلمين بحجّة الحرب على (الإرهاب) التي رفع رايتها الغرب الكافر ليغطّي حربه "الحقيقيّة على الإسلام"، وكان لعلمائها - إلا من رحم ربّي - الدّور الكبير في دعم هذه الهجمة الشّرسة بتضليل الأمّة وحرفها عن المسار ومعرفة عدوّها وعدوّ دينها. هؤلاء العلماء الذين صمتوا عن مناداة الجيوش ودعوتها للدّفاع عن الشّعوب وعن أراضيها وعن مقدّساتها... صمتوا عن إطلاق نداء عاجل لتحرير المسجد الأقصى من نجس يهود ولإغاثة أبناء سوريا من بطش طاغيتهم... لنجدة أبناء اليمن الذين يعانون الجوع والمرض والخوف في ظلّ حرب دائرة بين الطّوائف يؤجّج نيرانها الغربُ الكافر ويستمتع بمشاهدة الضّحايا والموتى بدم بارد...

هل يعقل أن تعدم أمّة الإسلام رجالا غيورين رشيدين يقودون الجيوش لتحريرها من الغرب وفكّ قيوده عنها؟!

أيعقل أن لا تلد هذه الأمّة من الفحول والشجعان والقادة المبرزين أمثال صلاح الدّين وبيبرس ممّن شهدت لهم ميادين الوغى وملاحم البطولة؟!

هل يعقل أن يبقى أبناء الأمّة من علماء وجنود وضبّاط مكمّمي الأفواه صامتين مكتوفي الأيدي وحرائر الأقصى يستغثن ويصرخن "ومعتصماه"... ثمّ يذدن عنه بعزم الرّجال ولم يلبّ النّداء أحد من الرّجال؟!

هل يعقل أن يقتَّل أبناءُ خير أمّة وتُنتَهك أعراضُها وحرماتُها ولا حراك؟!!

هل عدمت النّخوة والغيرة على الإسلام ليبقى أعداؤه يجولون في أراضيه يتبخترون متكبّرين؟

ألا يحرّك ما يحدث للأمّة نخوة الجيوش ويُغلي الدّماء في عروقها لتهبّ هبّة رجل واحد يزيل الهوان والذلّ عنها ويعيد عزّتها ومجدها؟!

إنّ اليقين بنصر الله وتمكينه ووعده الذي سيتمّه بإذنه هو ما سيحرّك المخلصين من أبناء الأمّة ليخلّصوها من براثن الوحوش التي تنهش جسدها، فبعد سواد اللّيل ينبلج الصّبح وبعد العسر يأتي اليسر وبعد الضّيق ثمّة المخرج. ووعد الله حقّ...

﴿فَاصْبِرْ إِنَّ وَعْدَ اللَّهِ حَقٌّ وَلَا يَسْتَخِفَّنَّكَ الَّذِينَ لَا يُوقِنُونَ﴾ [الرّوم: 60]

كتبته للمكتب الإعلامي المركزي لحزب التّحرير

زينة الصّامت

More from null

فریب نام ها را نخورید، اعتبار به مواضع است نه به نسب‌ها

فریب نام ها را نخورید، اعتبار به مواضع است نه به نسب‌ها

هر بار که "نماد جدیدی" با ریشه های مسلمان یا ویژگی های شرقی به ما ارائه می شود، بسیاری از مسلمانان هلهله می کنند و امیدها بر توهمی به نام "نمایندگی سیاسی" در یک نظام کافرانه استوار می شود که اسلام را نه به عنوان حکومت، نه به عنوان عقیده و نه به عنوان شریعت به رسمیت نمی شناسد.

همه ما شادی عظیمی را به یاد می آوریم که با پیروزی اوباما در سال 2008 احساسات بسیاری را فرا گرفت. او پسر کنیا است و پدرش مسلمان است! و در اینجا برخی توهم کردند که اسلام و مسلمانان به نفوذ آمریکا نزدیک شده اند، اما اوباما یکی از آزاردهنده ترین روسای جمهور برای مسلمانان بود، زیرا لیبی را ویران کرد و در فاجعه سوریه سهیم شد و افغانستان و عراق را با هواپیماها و سربازانش به آتش کشید، بلکه خونریز یمن از طریق ابزارهای خود بود و دوران او ادامه خصومت نظام مند علیه امت بود.

امروز این صحنه تکرار می شود، اما با نام های جدید. زوهران ممدانی به این دلیل مورد تجلیل قرار می گیرد که مسلمان، مهاجر و جوان است، انگار که او منجی است! اما فقط تعداد کمی به مواضع سیاسی و فکری او نگاه می کنند. این مرد از حامیان سرسخت همجنس‌بازان است و در فعالیت‌های آنها شرکت می‌کند و انحراف آنها را حقوق بشر می‌داند!

چه ننگی است که مردم به آن امید می بندند؟! آیا این تکرار همان شکست سیاسی و فکری نبود که امت بارها و بارها در آن افتاده است؟! بله، زیرا او شیفته ظاهر است نه ذات! با لبخندها فریب می خورد و با احساسات برخورد می کند نه با عقیده، و با نام ها نه با مفاهیم، و با نمادها نه با اصول!

این شیفتگی به شکل ها و نام ها نتیجه غیبت آگاهی سیاسی شرعی است، زیرا اسلام با اصل و نسب یا نام یا نژاد سنجیده نمی شود، بلکه با التزام به اصل اسلام به طور کامل؛ نظام، عقیده و شریعت. و هیچ ارزشی برای مسلمانی نیست که به اسلام حکومت نکند و از آن یاری ندهد، بلکه تابع نظام سرمایه داری کافر است و کفر و انحرافات را به نام "آزادی" توجیه می کند.

و تمام مسلمانانی که از پیروزی او خوشحال شدند و گمان کردند که او بذر خیر یا آغاز بیداری است، بدانند که بیداری از درون نظام های کفر، نه با ابزارهای آن، نه از طریق صندوق های رای آن، و نه زیر سقف قانون اساسی آن صورت نمی گیرد.

کسی که خود را از طریق نظام دموکراتیک ارائه می دهد و به احترام به قوانین آن سوگند یاد می کند، سپس از انحراف جنسی دفاع می کند و آن را جشن می گیرد و به چیزی که خدا را خشمگین می کند دعوت می کند، یاور اسلام و امید امت نیست، بلکه ابزاری برای صیقل دادن و رقیق کردن است، و نمایندگی دروغینی است که هیچ سود و زیانی ندارد.

آنچه که به اصطلاح موفقیت های سیاسی در غرب برای برخی از شخصیت ها با نام های اسلامی خوانده می شود، چیزی جز خرده هایی نیست که به عنوان مسکن برای امت ارائه می شود، تا به آنها گفته شود: ببینید، تغییر از طریق نظام های ما امکان پذیر است.

 حقیقت این "نمایندگی" چیست؟

غرب درهای حکومت را به روی اسلام باز نمی کند، بلکه فقط به روی کسانی باز می کند که با ارزش ها و افکار آن همخوانی داشته باشند. و هر کسی که وارد نظام آنها شود باید قانون اساسی آنها و قوانین عرفی آنها را بپذیرد و از حکومت اسلام چشم پوشی کند، اگر به این راضی شود، به یک الگوی قابل قبول تبدیل می شود، اما مسلمان واقعی، از ریشه مورد قبول آنها نیست.

زوهران ممدانی کیست؟ و چرا این توهم ساخته می شود؟

او فردی است که نام مسلمان دارد اما دستور کار منحرفی را اتخاذ می کند که کاملاً مخالف فطرت اسلام است، از حمایت از همجنس گرایان و ترویج آنچه "حقوق" آنها نامیده می شود، و او یک الگوی زنده برای چگونگی ساخت الگوهای خود توسط غرب است: مسلمان به نام، سکولار در عمل، خدمتگزار دستور کار لیبرالیسم غربی نه بیشتر. بلکه برای مشغول کردن امت از مسیر واقعی خود، به جای اینکه خواستار دولت اسلامی و خلافت شود، درگیر کرسی های پارلمانی و مناصب در نظام های کفر می شود! و به جای اینکه برای آزادی فلسطین رو کند، منتظر کسی می ماند که "از غزه" از داخل کنگره آمریکا یا پارلمان اروپا "دفاع کند"!

حقیقت این است که این تحریف مسیر تغییر واقعی است، که برپایی خلافت راشده بر منهج نبوت است، که پرچم اسلام را بالا می برد، شریعت خدا را برپا می کند و امت را پشت سر یک خلیفه متحد می کند که از پشت سرش می جنگند و از او تقوا می کنند.

پس فریب نام ها را نخورید و از کسانی که از نظر ظاهری به شما تعلق دارند و از نظر محتوایی با شما مخالفند، خوشحال نشوید، زیرا هر کس نام سعید یا علی یا زوهران را یدک می کشد در راه پیامبر ما محمد ﷺ نیست.

و بدانید که تغییر از داخل پارلمان های کفر نمی آید، بلکه از ارتش های امت می آید که زمان آن رسیده است که به حرکت درآیند، و از جوانان آگاه آن که شب و روز برای براندازی غرب و مزدوران و پیروان خائن آن در سرزمین های اسلام و مسلمانان تلاش می کنند.

مسلمانان از طریق انتخابات دموکراسی و نه از طریق صندوق های غرب به پا نخواهند خاست، بلکه با یک بیداری واقعی بر اساس عقیده اسلامی، با برپایی دولت خلافت راشده که جایگاه اسلام را باز می گرداند، عزت مسلمانان را باز می گرداند و توهمات دموکراسی را درهم می شکند.

فریب نام ها را نخورید و امید خود را به افراد در نظام های کفر نبندید، بلکه به پروژه بزرگ خود بازگردید: از سرگیری زندگی اسلامی، این تنها راه عزت و پیروزی و تمکین است.

صحنه تکرار خفت باری از مصیبت های قدیمی است: نمادهای جعلی، وفاداری به نظام های غربی، و انحراف از مسیر اسلام. و هر کس این مسیر را تشویق کند، امت را گمراه می کند. پس به پروژه خلافت بازگردید و اجازه ندهید دشمنان اسلام رهبران و نمایندگان شما را بسازند. عزت در کرسی های دموکراسی نیست، بلکه در منصب خلافت است که حزب التحریر برای آن تلاش می کند و امت را از این انحطاط فکری و سیاسی برحذر می دارد. پس هیچ نجاتی برای ما نیست جز با دولت خلافت، که اجازه نمی دهد کسانی که به دینی غیر از اسلام معتقدند بر مسلمانان حکومت کنند، نه کسانی که انحراف و انحراف را توجیه می کنند، و نه کسانی که برای مردم غیر از آنچه خدا نازل کرده است قانونگذاری می کنند.

نوشته شده برای رادیو دفتر رسانه ای مرکزی حزب التحریر

عبدالمحمود العامری - ولایت یمن

مصر بین شعارهای دولتی و واقعیت تلخ  حقیقت کامل درباره فقر و سیاست‌های سرمایه‌داری

مصر بین شعارهای دولتی و واقعیت تلخ

حقیقت کامل درباره فقر و سیاست‌های سرمایه‌داری

درگاه الاهرام روز سه شنبه 4 نوامبر 2025 گزارش داد که نخست وزیر مصر در سخنانی که به نیابت از رئیس جمهور در دومین اجلاس جهانی توسعه اجتماعی در دوحه، پایتخت قطر، ایراد کرد، گفت که مصر رویکردی جامع برای ریشه کنی فقر در همه اشکال و ابعاد آن، از جمله "فقر چند بعدی" را اعمال می کند.

سال‌هاست که تقریباً هیچ سخنرانی رسمی در مصر خالی از عباراتی مانند «رویکردی جامع برای ریشه کنی فقر» و «شروع واقعی اقتصاد مصر» نیست. مقامات این شعارها را در کنفرانس‌ها و مناسبت‌ها تکرار می‌کنند و با تصاویری براق از پروژه‌های سرمایه‌گذاری، هتل‌ها و استراحتگاه‌ها همراه است. اما واقعیت، همانطور که گزارش های بین المللی گواه است، کاملاً متفاوت است. فقر در مصر همچنان یک پدیده ریشه دار است، بلکه با وجود وعده‌های مکرر دولت برای بهبود و نوسازی، رو به وخامت است.

بر اساس گزارش های یونیسف، اسکوا و برنامه جهانی غذا برای سال های 2024 و 2025، حدود یک نفر از هر پنج مصری در فقر چند بعدی زندگی می کنند، یعنی از بیش از یک جنبه از جنبه های اساسی زندگی مانند آموزش، بهداشت، مسکن، کار و خدمات محروم هستند. داده ها همچنین تأیید می کنند که بیش از 49٪ از خانواده ها در دسترسی به غذای کافی با مشکل مواجه هستند، که این رقم تکان دهنده ای است که عمق بحران معیشتی را منعکس می کند.

اما فقر مالی، یعنی کاهش درآمد در مقایسه با هزینه های زندگی، به شدت افزایش یافته است، در نتیجه امواج متوالی تورم که دستمزدها، تلاش ها و پس انداز مردم را خورده است، تا جایی که درصد زیادی از مصری ها علی رغم کار مداوم زیر خط فقر مالی هستند.

درحالی که دولت از ابتکاراتی مانند "تکافل و کرامه" و "زندگی کریمانه" صحبت می‌کند، آمارهای بین‌المللی نشان می‌دهد که این برنامه‌ها ساختار فقر را اساساً تغییر نداده‌اند، بلکه به مسکن‌های موقتی شبیه هستند که مانند قطره‌ای است که در صحرا ریخته می‌شود. روستا نشین مصر که بیش از نیمی از جمعیت را در خود جای داده است، همچنان از ضعف خدمات، فقدان فرصت‌های شغلی مناسب و فرسودگی زیرساخت‌ها رنج می‌برد. گزارش اسکوا تأیید می کند که محرومیت در روستا چندین برابر بیشتر از شهرها است که نشان دهنده توزیع ناعادلانه ثروت و غفلت مزمن از حاشیه ها است.

هنگامی که نخست وزیر از پسر وطن "که با دولت اقدامات اصلاحات اقتصادی را تحمل کرد" تشکر می کند، در واقع به وجود رنج واقعی ناشی از این سیاست ها اعتراف می کند. با این حال، این اعتراف با تغییری در رویکرد همراه نیست، بلکه ادامه حرکت در همان مسیر سرمایه‌داری است که باعث بحران شد.

اصلاحات ادعایی که در سال 2016 با برنامه "شناورسازی"، افزایش یارانه ها و افزایش مالیات ها آغاز شد، اصلاح نبود، بلکه تحمیل هزینه بدهی ها و کسری به فقرا بود. در حالی که مقامات از "شروع" صحبت می کنند، سرمایه گذاری های هنگفت به سمت املاک لوکس و پروژه های توریستی که در خدمت صاحبان سرمایه هستند، می رود، در حالی که میلیون ها جوان فرصتی برای کار یا مسکن پیدا نمی کنند. بلکه بسیاری از این پروژه‌ها، مانند منطقه علم الروم در مطروح که سرمایه‌گذاری آن 29 میلیارد دلار تخمین زده می‌شود، مشارکت‌های سرمایه‌داری خارجی هستند که زمین‌ها و ثروت‌ها را به دست می‌آورند و آن‌ها را به منبع سود برای سرمایه‌گذاران تبدیل می‌کنند، نه منبع درآمد برای مردم.

این نظام شکست می خورد نه تنها به این دلیل که فاسد است، بلکه به این دلیل که بر اساس یک ایده باطل یعنی نظام سرمایه داری عمل می کند، که پول را محور تمام سیاست های دولت قرار می دهد. سرمایه داری بر آزادی مطلق مالکیت استوار است و اجازه می دهد ثروت در دست اقلیتی که ابزار تولید را در اختیار دارند، انباشته شود، در حالی که اکثریت بار مالیات ها، قیمت ها و بدهی های عمومی را بر دوش می کشند.

به همین دلیل، تمام آنچه «برنامه‌های حمایت اجتماعی» نامیده می‌شود، تلاشی برای زیبا جلوه دادن چهره وحشی سرمایه‌داری و طولانی کردن عمر نظامی ناعادلانه است که به ثروتمندان اهمیت می‌دهد و از فقرا مالیات می‌گیرد. به جای درمان ریشه درد؛ یعنی انحصار ثروت و تبعیت اقتصاد از مؤسسات بین‌المللی، تنها به توزیع خرده‌ای از کمک‌های نقدی بسنده می‌شود که نه فقری را از بین می‌برد و نه عزتی را حفظ می‌کند.

مراقبت، لطفی از سوی حاکم به رعیت نیست، بلکه یک وظیفه شرعی و مسئولیتی است که خداوند در دنیا و آخرت او را به خاطر آن بازخواست خواهد کرد. آنچه امروز در حال وقوع است، غفلت عمدی از امور مردم و دست کشیدن از وظیفه مراقبت به نفع وام های مشروط از صندوق بین المللی پول و بانک جهانی است.

دولت واسطه ای بین فقیر و طلبکار خارجی شده است، مالیات وضع می کند، یارانه ها را کاهش می دهد و اموال عمومی را برای جبران کسری متورم که توسط خود نظام سرمایه داری ایجاد شده است، می فروشد. در این میان، مفاهیم شرعی که اقتصاد را تنظیم می کنند، مانند حرام بودن ربا، ممنوعیت تملک ثروت های عمومی توسط افراد و وجوب نفقه بر رعیت از بیت المال مسلمین، غایب است.

اسلام یک نظام اقتصادی یکپارچه ارائه کرده است که فقر را از ریشه درمان می کند، نه فقط با کمک های نقدی یا پروژه های زیبایی. این نظام بر مبانی شرعی ثابتی استوار است که مهمترین آنها عبارتند از:

1- حرام بودن ربا و بدهی های ربوی که دولت را مقید می کند و منابع آن را تحلیل می برد، با از بین رفتن ربا، وابستگی اقتصاد به مؤسسات بین المللی از بین می رود و حاکمیت مالی به امت باز می گردد.

2- قرار دادن مالکیت ها در سه نوع:

مالکیت فردی: مانند خانه ها، مغازه ها و مزارع خصوصی...

مالکیت عمومی: شامل ثروت های بزرگ مانند نفت، گاز، معادن و آب...

مالکیت دولت: مانند زمین های فیء، رکاز و خراج...

با این توزیع، عدالت محقق می شود، زیرا از انحصار منابع امت توسط گروهی اندک جلوگیری می شود.

3- تضمین کفایت برای هر فرد از رعیت: دولت نیازهای اساسی هر انسانی را در رعیت خود از خوراک، پوشاک و مسکن تامین می کند، اگر از کار ناتوان باشد، بیت المال باید از او انفاق کند.

4- زکات و انفاق اجباری: زکات احسان نیست بلکه فریضه است، دولت آن را جمع آوری می کند و در مصارف شرعی آن برای فقرا، مساکین و بدهکاران صرف می کند. این یک ابزار توزیع موثر است که پول را به چرخه زندگی در جامعه باز می گرداند.

همراه با تشویق به کار مولد و منع بهره کشی، و ترغیب به سرمایه گذاری منابع در پروژه های مفید واقعی مانند صنایع سنگین و نظامی، نه در سفته بازی ها، املاک لوکس و پروژه های خیالی. علاوه بر تنظیم قیمت ها با عرضه و تقاضای واقعی، نه با انحصار و نه با شناورسازی.

تنها دولت خلافت بر منهاج نبوت قادر به اجرای عملی این احکام است، زیرا بر اساس عقیده اسلامی بنا شده است و هدف آن مراقبت از امور مردم است نه جمع آوری اموال آنها. در سایه خلافت، نه ربا وجود دارد و نه وام های مشروط، و نه فروش ثروت های عمومی به خارجی ها، بلکه منابع به گونه ای اداره می شوند که مصلحت امت را تامین کند، و بیت المال تامین مالی مراقبت های بهداشتی، آموزش و پرورش و تاسیسات عمومی را از منابع دولت، خراج، انفال و مالکیت عمومی بر عهده می گیرد.

اما نیازهای اساسی فقرا، یکایک آنها تامین می شود، نه از طریق صدقات موقت، بلکه به عنوان یک حق شرعی تضمین شده. بنابراین، مبارزه با فقر در اسلام یک شعار سیاسی نیست، بلکه یک نظام زندگی یکپارچه است که عدالت را برقرار می کند، از ظلم جلوگیری می کند و ثروت را به صاحبانش باز می گرداند.

بین سخنان رسمی و واقعیت زندگی، فاصله بسیار زیادی وجود دارد که از دید هیچ کس پنهان نیست. در حالی که دولت از پروژه‌های «غول‌پیکر» و «آغاز واقعی» خود می‌خواند، میلیون‌ها مصری زیر خط فقر زندگی می‌کنند و از گرانی، بیکاری و ناامیدی رنج می‌برند. حقیقت این است که این رنج از بین نخواهد رفت تا زمانی که مصر در راه سرمایه‌داری گام بردارد، اقتصاد خود را به رباخواران تسلیم کند و تابع سیاست‌های مؤسسات بین‌المللی باشد.

بحران ها و مشکلات مصر، مشکلات انسانی هستند نه مادی، و احکام شرعی مربوط به آن، چگونگی برخورد و درمان آن بر اساس اسلام را نشان می دهد، و راه حل ها آسان تر از چشم پوشی هستند، اما نیاز به مدیریت مخلصانه ای دارند که اراده ای آزاد داشته باشد و بخواهد در مسیر درست گام بردارد و واقعاً خیر مصر و مردم آن را بخواهد، و در این صورت این مدیریت باید تمام قراردادهایی را که قبلاً منعقد شده و با تمام شرکت هایی که دارایی های کشور و آنچه از دارایی های عمومی آن است را در انحصار خود دارند و در راس آنها شرکت های اکتشاف گاز، نفت، طلا و سایر معادن و ثروت ها هستند، بازبینی کند و تمام این شرکت ها را اخراج کند زیرا آنها اصولا شرکت های استعماری غارتگر ثروت های کشور هستند، سپس پیمانی جدید تدوین کند که بر توانمندسازی مردم از ثروت های کشور استوار باشد و شرکت هایی را ایجاد یا اجاره کند که خود به تولید ثروت از منابع نفت، گاز، طلا و سایر معادن بپردازند و این ثروت ها را دوباره در بین مردم توزیع کنند، در این صورت مردم قادر خواهند بود زمین های موات را کشت کنند که دولت آنها را قادر می سازد از حق خود در آن بهره برداری کنند و همچنین قادر خواهند بود آنچه را که باید تولید کنند تا اقتصاد مصر را ارتقا دهند و نیازهای مردم آن را برآورده سازند و دولت در این راه از آنها حمایت خواهد کرد و تمام اینها ضرب المثل خیالی نیست و نه غیرممکن است و نه پروژه ای که برای آزمایش ارائه می دهیم که ممکن است موفق شود یا شکست بخورد، بلکه احکام شرعی لازم الاجرا برای دولت و رعیت است، پس دولت نمی تواند از ثروت های کشور که متعلق به مردم است به بهانه قراردادهایی که قوانین بین المللی ناعادلانه تصویب، تایید و حمایت می کند، چشم پوشی کند و نه می تواند مردم را از آن منع کند، بلکه باید هر دستی را که غارتگرانه به ثروت های مردم دراز می شود، قطع کند، این چیزی است که اسلام ارائه می دهد و باید اجرا شود، اما به طور جدا از سایر نظام های اسلام اجرا نمی شود، بلکه تنها از طریق دولت خلافت راشده بر منهاج نبوت اجرا می شود، این دولتی است که حزب التحریر دغدغه و دعوت به آن را دارد و از مصر و مردم آن، مردم و ارتش، می خواهد که با آن برای رسیدن به آن همکاری کنند، باشد که خداوند پیروزی را از جانب خود بنویسد و آن را واقعیتی ببینیم که اسلام و پیروانش را عزیز می دارد، خدایا هر چه زودتر.

﴿وَلَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرَىٰ آمَنُوا وَاتَّقَوْا لَفَتَحْنَا عَلَيْهِم بَرَكَاتٍ مِّنَ السَّمَاءِ وَالْأَرْضِ﴾

نوشته شده برای دفتر رسانه ای مرکزی حزب التحریر

سعید فضل

عضو دفتر رسانه ای حزب التحریر در ولایت مصر