قيادة العالم لا تكون إلا بالإسلام هو وحده الكفيل بإنقاذ البشريّة من الظّلم والظّلمات وإسعادها بأحكام ربّ الأرض والسّماوات
February 28, 2021

قيادة العالم لا تكون إلا بالإسلام هو وحده الكفيل بإنقاذ البشريّة من الظّلم والظّلمات وإسعادها بأحكام ربّ الأرض والسّماوات

قيادة العالم لا تكون إلا بالإسلام
هو وحده الكفيل بإنقاذ البشريّة من الظّلم والظّلمات
وإسعادها بأحكام ربّ الأرض والسّماوات


أكّد البنك الدّولي في تقرير له نشره في 07 تشرين الأول/أكتوبر 2020 أنّ عدد الفقراء في العالم سيتزايد وأنّه "بحلول العام 2021 قد يصل هذا العدد إلى 150 مليون شخص يعيشون بـ1,90 دولار في اليوم أي أقلّ من سعر فنجان قهوة في بلد متطوّر. وسيعيش 80% من الفقراء الجدد في دول متوسّطة الدّخل". و"سيكون الأطفال نصف الفقراء" كما ستمثّل النّساء "أغلبيّة الفقراء في معظم المناطق" ( فرانس 24، 2020/10/7)


وفي تقرير لها يوم 2020/12/10 أوردت صحيفة "ديلي إكسبرس" البريطانيّة 6 مناطق حول العالم، قالت إنّ أيّا منها يمكن أن يشهد اندلاع حرب بين دولتين تكون شرارة لإشعال حرب كبرى في العالم أجمع. فبمَ يَعِدون؟ وبمَ يبشِّرون؟


جوع وفقر وبطالة، حروب وضحايا ودمار، عناوين كثيرة لصيقة بالنّظام العالميّ الذي يقود البشريّة اليوم. عناوين لا تنبئ إلّا بطريق مظلم يهوي بالنّاس في الظّلمات. لا يختلف اثنان على ما تعانيه البشريّة في ظلّ هذا النّظام الذي سقطت كلّ أقنعته فظهر وجهه الحقيقيّ: نظام متوحّش يقتات على مآسي النّاس ويقودهم بالحديد والنّار ليفرض وجوده ويحافظ عليه.


قيادة لا همّ لها من ورائها إلّا السّيطرة والتّحكّم في العالم بكلّ الوسائل: بالمناورة، بالقوّة، بالتّحكّم في الرّقاب. يقود النّاس ليجعلهم عبيدا له فيسيّرهم كيفما يشاء حتّى يحافظ على وجوده ويدافع عنه. قيادة فاشلة تستند لنظام وضعيّ بشريّ ناقص عجز عن قيادة السّفينة والرسوّ بها في برّ الأمان، يتخبّط بين أمواج مشاكل البشريّة المتجدّدة ويستنجد بالمنظّمات والجمعيّات فيوظّفها لتبيّض سواد مفاهيمه وقوانينه التي يتفنّن في تغييرها وتجديدها وتنقيحها بين الحين والحين ليظهر سعيه وعمله المتواصل للخروج من الأزمات، جعل من أيّام السّنة أيّاما عالميّة يغطّي بها فشله وعجزه عن حلّ المشاكل المتزايدة (يوم عالميّ للمرأة، للطّفل، لكبار السّنّ، للصّحة، للبيئة...)، وليظهر نظاما عالميّا يرعى النّاس ويسعى لحلّ مشاكلهم وأنّه وحده القادر على قيادتهم ولا بديل له. لكنّ الحقائق تفنّد ادّعاءاته وتكشف وجهه القبيح: نظام فاسد متوحّش يسهر فقط على مصالح ثلّة قليلة من الرّأسماليين ويدوس على الملايين من النّاس فيذيقهم الويلات ويفرض عليهم بالقوّة مفاهيمه وقيادته فينصاعون له مكرهين.


من طبيعة الأمم أنّها تقاد وتبحث دوما عن قيادة لها في الحياة حتّى تسوسها وفق أفكارها التي آمنت بها، لذا كان لا بدّ من شخص يرأس الأمّة لتصلح بصلاحه فإن افتقر إلى مقوّمات القائد الحقيقيّ وبحث عن السّيادة واعتلاء العروش هلكت وتاهت وتمكّن منها أعداؤها. وما يعيشه النّاس اليوم في ظلّ النّظام الرّأسماليّ (فقر، قهر، وظلم) يعكس صورة هذه القيادة التي لا تبحث إلّا عن تحقيق مصالحها رامية بآمال هؤلاء في العيش الهنيء عرض الحائط.


إنّ الأمّة الإسلاميّة - والبشريّة عموما - تستصرخ وتنشد قيادة صحيحة ترى فيها الحياة الهنيئة فتتبعها مطمئنة راضية تسير وراءها وهي على يقين بأنّها سترسو بها وبالبشريّة في برّ الأمان وستخلّصهم جميعا من متاعب الحياة ومشاكلها؛ إذ إنّ هذه القيادة ستحرّكهم في اتّجاه محدّد ومخطّط له وتحفّزهم على العمل والبذل حتّى تحقّق مصالحهم على المدى القريب والبعيد. فالقيادة - بمعناها الحقيقيّ - مسؤوليّة تجاه المجموعة التي تقاد وليست حبّ ظهور ولا سيادة، فمن كانت هذه غايته قاد النّاس للهلاك وألقى بهم لقمة سائغة للدّول الأخرى كما هو حال قادة المسلمين الذين جعلوا من الشّعوب أيتاما على موائد اللّئام. فقد تبع هؤلاء الحكّام الغرب وصاروا خدما لهم بدل أن يكونوا خدما لشعوبهم (وسيّد القوم خادمهم). انبتّوا عن الأمّة ولم يتبنّوا فكرها ولم يحملوا عقيدتها بل "ماركة مسجّلة" صنعها الغرب حسب مقاييسه لينفّذوا أوامره ومخطّطاته الخبيثة فيتمكّن من قيادة الأمّة وإدخالها جحره ويحكم الخناق عليها فيسيّرها دون وعي منها حسب نظرته الرّأسماليّة الفاسدة التي تقصي الإسلام وتخرجه وأحكامه من الحياة. وهذه نتيجة حتميّة لحال كلّ أمّة تترك صناعة قادتها لغيرها ولا تصنعهم بنفسها.


فأمّة الإسلام لمّا كانت تحت إمرة قادتها الذين صنعتهم وكانوا من أبنائها البررة الذين يخشون الله فيها ويسعون إلى صلاحها وفلاحها وينفّذون فيها أحكام ربّهم، كانت تقود العالم بنور الله عزيزة قويّة تنشر رحمة الله وهداه في العالمين، لكن حين سقطت دولتها وتحكّم فيها الأعداء وصنعوا لها قادة عملاء ضلّت وضعفت وصارت منتهكة أعراضها ومسلوبة أراضيها ومسفوكة دماء أبنائها.


يقول سبحانه وتعالى ﴿الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ وَأَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتِي وَرَضِيتُ لَكُمُ الإِسْلاَمَ دِيناً﴾، حسب ما جاء في تفسير ابن كثير لهذه الآية أنّ "هذه أكبر نعم الله عزّ وجلّ على هذه الأمّة حيث أكمل تعالى لهم دينهم، فلا يحتاجون إلى دين غيره، ولا إلى نبيّ غير نبيّهم، صلوات الله وسلامه عليه، ولهذا جعله الله خاتم الأنبياء، وبعثه إلى الإنس والجنّ، فلا حلال إلّا ما أحلّه، ولا حرام إلاّ ما حرّمه، ولا دين إلّا ما شرّعه، وكلّ شيء أخبر به فهو حقّ وصدق لا كذب فيه ولا خلف".


لذلك فالإسلام وهو دين الله الذي ﴿لَا يَأْتِيهِ الْبَاطِلُ مِنْ بَيْنِ يَدَيْهِ وَلَا مِنْ خَلْفِهِ تَنْزِيلٌ مِنْ حَكِيمٍ حَمِيدٍ﴾ هو وحده الكفيل بقيادة أمّة الإسلام والبشريّة جمعاء. كما أنّ أمّة الإسلام التي هي خير أمّة أخرجت للنّاس بما حباها الله من تشريع ينير دربها ويسيّر حياتها هي وحدها منبت خير قادة يمكن أن تجود بهم الدّنيا إن هم تمسّكوا بالإسلام وأحكامه وساروا على هديها. هؤلاء القادة الذين تملّكهم الإحساس بالمسؤوليّة والخوف من المساءلة والمحاسبة من خالقهم سعوا دوما لشقّ الصّعاب وقيادة الأمّة والنّاس إلى برّ الأمان على هدي حضارة متميّزة ترفع شأن الإنسان وترتقي به إلى أعلى مراتب الفكر فتحييه حياة طيّبة... ساروا تضيء دربهم حضارة لها من الخصائص السّامية الرّفيعة ما يميّزها عن كلّ الحضارات الأخرى، كيف لا وهي من الخالق العالم بشؤون عباده؟ أمّا الحضارات الأخرى فتقف عاجزة فاشلة أمام مشاكل النّاس المتزايدة ولا تجد لها حلولا؛ قيادات تعود بالنّاس إلى عالم الظّلم والظّلمات لأنّها من وضع إنسان ناقص عاجز.


تبحث الأمّة الإسلاميّة اليوم عن قادة حقيقيّين يعيدون لها مجدها الضّائع وعزّها المسلوب، تريد إسقاط النّظام ليحلّ نظام عقيدتها الذي سيحرّرها من التّبعيّة والارتهان. ولكنّها تحتاج لقيادة سياسيّة واعية تسير بها على هدي نبيّها وتسلك طريقه في التّغيير وفي قيادة الأمّة والنّاس كافّة.


لقد كوّن الرّسول ﷺ بعد بعثته حزبا على أساس الإسلام، هذا الحزب الذي جمع خيرة القادة الذين نشروا هذا الدّين ورفعوا من شأن أمّته. ولئن صارت الأمّة في ذيل الأمم بسبب ابتعادها عن شرع ربّها وخيانة قادتها إلّا أنّ الله يبعث من يسخّره لقيادة أمّة الإسلام القيادة الحقّة وليجدّد لها دينها؛ الشيخ تقيّ الدين النّبهاني الذي هداه الله إلى السّير على خطا النّبيّ ﷺ فقد وعى هذا القائد المجدّد على أحوال الأمّة وتفطّن لموطن الدّاء ووصف الدّواء فكان سياسيّا بامتياز كشف خطط الأعداء والعملاء وجعل همّه مصالح أمّته والنّهوض بها على أساس الإسلام. رسم غايته فجعلها عنوان عمله "استئناف الحياة الإسلاميّة بإقامة دولة الخلافة" التي ستجتثّ النّظام العالميّ القائم من جذوره وتغيّر وجه العالم وتعيد القيادة لأمّة الإسلام التي ستنهض النّهضة التي لا مثيل لها.


أسّس هذا القائد حزبه وبيّن فكرته وطريقته وغايته وغرس ذلك في أتباعه وأيقن أنّ هدفه لن يتحقّق بدون الأمّة والتفافها حوله وتأييدها له، لذلك عمل على أن يأخذ قيادتها لتتعرّف على الطّريق الصّحيح للنّهضة وتسترجع سلطانها فتعيد مجدها وعزّها، وهو ما تبنّاه فشدّد على شبابه ضرورة الالتحام بالأمّة والتّعايش معها والسّهر على رعاية شؤونها وتحذيرها من المخاطر التي تتهدّدها حتّى يكسبوا بذلك ثقتها ويتمكّنوا من إقناعها بالخير الذي يريده لها الحزب - كقائد ورائد لا يكذب أهله - بنصرتها له ولفكرته وعملها معه لتحقيق غايته.


ولئن عمل الأعداء - ولا زالوا - جاهدين على صنع قيادات جديدة للأمّة بعد أن ثارت على القيادات الأولى التي أذاقتها الويلات ويسعون لمحاربة القيادات المخلصة - التي يمكن أن تتوجّه إليها أنظار الأمّة وتأمل عندها الخلاص - بالتّضييق والملاحقة تارة وبالسّجن والاعتقالات والقتل تارة أخرى... فإنّ ذلك لم ولن يصرف المخلصين من أبناء الأمّة عن أداء مسؤوليّتهم نحو أمّتهم ونحو البشريّة قاطبة ﴿لِيَقْضِيَ اللَّهُ أَمْراً كَانَ مَفْعُولاً وَإِلَى اللَّهِ تُرْجَعُ الاُمُورُ﴾.


﴿وَاللَّهُ متِمُّ نُورِهِ وَلَوْ كَرِهَ الْكَافِرُونَ﴾


#أقيموا_الخلافة
#ReturnTheKhilafah
#YenidenHilafet
#خلافت_کو_قائم_کرو

كتبته للمكتب الإعلاميّ المركزيّ لحزب التّحرير
زينة الصّامت

More from null

فریب نام ها را نخورید، اعتبار به مواضع است نه به نسب‌ها

فریب نام ها را نخورید، اعتبار به مواضع است نه به نسب‌ها

هر بار که "نماد جدیدی" با ریشه های مسلمان یا ویژگی های شرقی به ما ارائه می شود، بسیاری از مسلمانان هلهله می کنند و امیدها بر توهمی به نام "نمایندگی سیاسی" در یک نظام کافرانه استوار می شود که اسلام را نه به عنوان حکومت، نه به عنوان عقیده و نه به عنوان شریعت به رسمیت نمی شناسد.

همه ما شادی عظیمی را به یاد می آوریم که با پیروزی اوباما در سال 2008 احساسات بسیاری را فرا گرفت. او پسر کنیا است و پدرش مسلمان است! و در اینجا برخی توهم کردند که اسلام و مسلمانان به نفوذ آمریکا نزدیک شده اند، اما اوباما یکی از آزاردهنده ترین روسای جمهور برای مسلمانان بود، زیرا لیبی را ویران کرد و در فاجعه سوریه سهیم شد و افغانستان و عراق را با هواپیماها و سربازانش به آتش کشید، بلکه خونریز یمن از طریق ابزارهای خود بود و دوران او ادامه خصومت نظام مند علیه امت بود.

امروز این صحنه تکرار می شود، اما با نام های جدید. زوهران ممدانی به این دلیل مورد تجلیل قرار می گیرد که مسلمان، مهاجر و جوان است، انگار که او منجی است! اما فقط تعداد کمی به مواضع سیاسی و فکری او نگاه می کنند. این مرد از حامیان سرسخت همجنس‌بازان است و در فعالیت‌های آنها شرکت می‌کند و انحراف آنها را حقوق بشر می‌داند!

چه ننگی است که مردم به آن امید می بندند؟! آیا این تکرار همان شکست سیاسی و فکری نبود که امت بارها و بارها در آن افتاده است؟! بله، زیرا او شیفته ظاهر است نه ذات! با لبخندها فریب می خورد و با احساسات برخورد می کند نه با عقیده، و با نام ها نه با مفاهیم، و با نمادها نه با اصول!

این شیفتگی به شکل ها و نام ها نتیجه غیبت آگاهی سیاسی شرعی است، زیرا اسلام با اصل و نسب یا نام یا نژاد سنجیده نمی شود، بلکه با التزام به اصل اسلام به طور کامل؛ نظام، عقیده و شریعت. و هیچ ارزشی برای مسلمانی نیست که به اسلام حکومت نکند و از آن یاری ندهد، بلکه تابع نظام سرمایه داری کافر است و کفر و انحرافات را به نام "آزادی" توجیه می کند.

و تمام مسلمانانی که از پیروزی او خوشحال شدند و گمان کردند که او بذر خیر یا آغاز بیداری است، بدانند که بیداری از درون نظام های کفر، نه با ابزارهای آن، نه از طریق صندوق های رای آن، و نه زیر سقف قانون اساسی آن صورت نمی گیرد.

کسی که خود را از طریق نظام دموکراتیک ارائه می دهد و به احترام به قوانین آن سوگند یاد می کند، سپس از انحراف جنسی دفاع می کند و آن را جشن می گیرد و به چیزی که خدا را خشمگین می کند دعوت می کند، یاور اسلام و امید امت نیست، بلکه ابزاری برای صیقل دادن و رقیق کردن است، و نمایندگی دروغینی است که هیچ سود و زیانی ندارد.

آنچه که به اصطلاح موفقیت های سیاسی در غرب برای برخی از شخصیت ها با نام های اسلامی خوانده می شود، چیزی جز خرده هایی نیست که به عنوان مسکن برای امت ارائه می شود، تا به آنها گفته شود: ببینید، تغییر از طریق نظام های ما امکان پذیر است.

 حقیقت این "نمایندگی" چیست؟

غرب درهای حکومت را به روی اسلام باز نمی کند، بلکه فقط به روی کسانی باز می کند که با ارزش ها و افکار آن همخوانی داشته باشند. و هر کسی که وارد نظام آنها شود باید قانون اساسی آنها و قوانین عرفی آنها را بپذیرد و از حکومت اسلام چشم پوشی کند، اگر به این راضی شود، به یک الگوی قابل قبول تبدیل می شود، اما مسلمان واقعی، از ریشه مورد قبول آنها نیست.

زوهران ممدانی کیست؟ و چرا این توهم ساخته می شود؟

او فردی است که نام مسلمان دارد اما دستور کار منحرفی را اتخاذ می کند که کاملاً مخالف فطرت اسلام است، از حمایت از همجنس گرایان و ترویج آنچه "حقوق" آنها نامیده می شود، و او یک الگوی زنده برای چگونگی ساخت الگوهای خود توسط غرب است: مسلمان به نام، سکولار در عمل، خدمتگزار دستور کار لیبرالیسم غربی نه بیشتر. بلکه برای مشغول کردن امت از مسیر واقعی خود، به جای اینکه خواستار دولت اسلامی و خلافت شود، درگیر کرسی های پارلمانی و مناصب در نظام های کفر می شود! و به جای اینکه برای آزادی فلسطین رو کند، منتظر کسی می ماند که "از غزه" از داخل کنگره آمریکا یا پارلمان اروپا "دفاع کند"!

حقیقت این است که این تحریف مسیر تغییر واقعی است، که برپایی خلافت راشده بر منهج نبوت است، که پرچم اسلام را بالا می برد، شریعت خدا را برپا می کند و امت را پشت سر یک خلیفه متحد می کند که از پشت سرش می جنگند و از او تقوا می کنند.

پس فریب نام ها را نخورید و از کسانی که از نظر ظاهری به شما تعلق دارند و از نظر محتوایی با شما مخالفند، خوشحال نشوید، زیرا هر کس نام سعید یا علی یا زوهران را یدک می کشد در راه پیامبر ما محمد ﷺ نیست.

و بدانید که تغییر از داخل پارلمان های کفر نمی آید، بلکه از ارتش های امت می آید که زمان آن رسیده است که به حرکت درآیند، و از جوانان آگاه آن که شب و روز برای براندازی غرب و مزدوران و پیروان خائن آن در سرزمین های اسلام و مسلمانان تلاش می کنند.

مسلمانان از طریق انتخابات دموکراسی و نه از طریق صندوق های غرب به پا نخواهند خاست، بلکه با یک بیداری واقعی بر اساس عقیده اسلامی، با برپایی دولت خلافت راشده که جایگاه اسلام را باز می گرداند، عزت مسلمانان را باز می گرداند و توهمات دموکراسی را درهم می شکند.

فریب نام ها را نخورید و امید خود را به افراد در نظام های کفر نبندید، بلکه به پروژه بزرگ خود بازگردید: از سرگیری زندگی اسلامی، این تنها راه عزت و پیروزی و تمکین است.

صحنه تکرار خفت باری از مصیبت های قدیمی است: نمادهای جعلی، وفاداری به نظام های غربی، و انحراف از مسیر اسلام. و هر کس این مسیر را تشویق کند، امت را گمراه می کند. پس به پروژه خلافت بازگردید و اجازه ندهید دشمنان اسلام رهبران و نمایندگان شما را بسازند. عزت در کرسی های دموکراسی نیست، بلکه در منصب خلافت است که حزب التحریر برای آن تلاش می کند و امت را از این انحطاط فکری و سیاسی برحذر می دارد. پس هیچ نجاتی برای ما نیست جز با دولت خلافت، که اجازه نمی دهد کسانی که به دینی غیر از اسلام معتقدند بر مسلمانان حکومت کنند، نه کسانی که انحراف و انحراف را توجیه می کنند، و نه کسانی که برای مردم غیر از آنچه خدا نازل کرده است قانونگذاری می کنند.

نوشته شده برای رادیو دفتر رسانه ای مرکزی حزب التحریر

عبدالمحمود العامری - ولایت یمن

مصر بین شعارهای دولتی و واقعیت تلخ  حقیقت کامل درباره فقر و سیاست‌های سرمایه‌داری

مصر بین شعارهای دولتی و واقعیت تلخ

حقیقت کامل درباره فقر و سیاست‌های سرمایه‌داری

درگاه الاهرام روز سه شنبه 4 نوامبر 2025 گزارش داد که نخست وزیر مصر در سخنانی که به نیابت از رئیس جمهور در دومین اجلاس جهانی توسعه اجتماعی در دوحه، پایتخت قطر، ایراد کرد، گفت که مصر رویکردی جامع برای ریشه کنی فقر در همه اشکال و ابعاد آن، از جمله "فقر چند بعدی" را اعمال می کند.

سال‌هاست که تقریباً هیچ سخنرانی رسمی در مصر خالی از عباراتی مانند «رویکردی جامع برای ریشه کنی فقر» و «شروع واقعی اقتصاد مصر» نیست. مقامات این شعارها را در کنفرانس‌ها و مناسبت‌ها تکرار می‌کنند و با تصاویری براق از پروژه‌های سرمایه‌گذاری، هتل‌ها و استراحتگاه‌ها همراه است. اما واقعیت، همانطور که گزارش های بین المللی گواه است، کاملاً متفاوت است. فقر در مصر همچنان یک پدیده ریشه دار است، بلکه با وجود وعده‌های مکرر دولت برای بهبود و نوسازی، رو به وخامت است.

بر اساس گزارش های یونیسف، اسکوا و برنامه جهانی غذا برای سال های 2024 و 2025، حدود یک نفر از هر پنج مصری در فقر چند بعدی زندگی می کنند، یعنی از بیش از یک جنبه از جنبه های اساسی زندگی مانند آموزش، بهداشت، مسکن، کار و خدمات محروم هستند. داده ها همچنین تأیید می کنند که بیش از 49٪ از خانواده ها در دسترسی به غذای کافی با مشکل مواجه هستند، که این رقم تکان دهنده ای است که عمق بحران معیشتی را منعکس می کند.

اما فقر مالی، یعنی کاهش درآمد در مقایسه با هزینه های زندگی، به شدت افزایش یافته است، در نتیجه امواج متوالی تورم که دستمزدها، تلاش ها و پس انداز مردم را خورده است، تا جایی که درصد زیادی از مصری ها علی رغم کار مداوم زیر خط فقر مالی هستند.

درحالی که دولت از ابتکاراتی مانند "تکافل و کرامه" و "زندگی کریمانه" صحبت می‌کند، آمارهای بین‌المللی نشان می‌دهد که این برنامه‌ها ساختار فقر را اساساً تغییر نداده‌اند، بلکه به مسکن‌های موقتی شبیه هستند که مانند قطره‌ای است که در صحرا ریخته می‌شود. روستا نشین مصر که بیش از نیمی از جمعیت را در خود جای داده است، همچنان از ضعف خدمات، فقدان فرصت‌های شغلی مناسب و فرسودگی زیرساخت‌ها رنج می‌برد. گزارش اسکوا تأیید می کند که محرومیت در روستا چندین برابر بیشتر از شهرها است که نشان دهنده توزیع ناعادلانه ثروت و غفلت مزمن از حاشیه ها است.

هنگامی که نخست وزیر از پسر وطن "که با دولت اقدامات اصلاحات اقتصادی را تحمل کرد" تشکر می کند، در واقع به وجود رنج واقعی ناشی از این سیاست ها اعتراف می کند. با این حال، این اعتراف با تغییری در رویکرد همراه نیست، بلکه ادامه حرکت در همان مسیر سرمایه‌داری است که باعث بحران شد.

اصلاحات ادعایی که در سال 2016 با برنامه "شناورسازی"، افزایش یارانه ها و افزایش مالیات ها آغاز شد، اصلاح نبود، بلکه تحمیل هزینه بدهی ها و کسری به فقرا بود. در حالی که مقامات از "شروع" صحبت می کنند، سرمایه گذاری های هنگفت به سمت املاک لوکس و پروژه های توریستی که در خدمت صاحبان سرمایه هستند، می رود، در حالی که میلیون ها جوان فرصتی برای کار یا مسکن پیدا نمی کنند. بلکه بسیاری از این پروژه‌ها، مانند منطقه علم الروم در مطروح که سرمایه‌گذاری آن 29 میلیارد دلار تخمین زده می‌شود، مشارکت‌های سرمایه‌داری خارجی هستند که زمین‌ها و ثروت‌ها را به دست می‌آورند و آن‌ها را به منبع سود برای سرمایه‌گذاران تبدیل می‌کنند، نه منبع درآمد برای مردم.

این نظام شکست می خورد نه تنها به این دلیل که فاسد است، بلکه به این دلیل که بر اساس یک ایده باطل یعنی نظام سرمایه داری عمل می کند، که پول را محور تمام سیاست های دولت قرار می دهد. سرمایه داری بر آزادی مطلق مالکیت استوار است و اجازه می دهد ثروت در دست اقلیتی که ابزار تولید را در اختیار دارند، انباشته شود، در حالی که اکثریت بار مالیات ها، قیمت ها و بدهی های عمومی را بر دوش می کشند.

به همین دلیل، تمام آنچه «برنامه‌های حمایت اجتماعی» نامیده می‌شود، تلاشی برای زیبا جلوه دادن چهره وحشی سرمایه‌داری و طولانی کردن عمر نظامی ناعادلانه است که به ثروتمندان اهمیت می‌دهد و از فقرا مالیات می‌گیرد. به جای درمان ریشه درد؛ یعنی انحصار ثروت و تبعیت اقتصاد از مؤسسات بین‌المللی، تنها به توزیع خرده‌ای از کمک‌های نقدی بسنده می‌شود که نه فقری را از بین می‌برد و نه عزتی را حفظ می‌کند.

مراقبت، لطفی از سوی حاکم به رعیت نیست، بلکه یک وظیفه شرعی و مسئولیتی است که خداوند در دنیا و آخرت او را به خاطر آن بازخواست خواهد کرد. آنچه امروز در حال وقوع است، غفلت عمدی از امور مردم و دست کشیدن از وظیفه مراقبت به نفع وام های مشروط از صندوق بین المللی پول و بانک جهانی است.

دولت واسطه ای بین فقیر و طلبکار خارجی شده است، مالیات وضع می کند، یارانه ها را کاهش می دهد و اموال عمومی را برای جبران کسری متورم که توسط خود نظام سرمایه داری ایجاد شده است، می فروشد. در این میان، مفاهیم شرعی که اقتصاد را تنظیم می کنند، مانند حرام بودن ربا، ممنوعیت تملک ثروت های عمومی توسط افراد و وجوب نفقه بر رعیت از بیت المال مسلمین، غایب است.

اسلام یک نظام اقتصادی یکپارچه ارائه کرده است که فقر را از ریشه درمان می کند، نه فقط با کمک های نقدی یا پروژه های زیبایی. این نظام بر مبانی شرعی ثابتی استوار است که مهمترین آنها عبارتند از:

1- حرام بودن ربا و بدهی های ربوی که دولت را مقید می کند و منابع آن را تحلیل می برد، با از بین رفتن ربا، وابستگی اقتصاد به مؤسسات بین المللی از بین می رود و حاکمیت مالی به امت باز می گردد.

2- قرار دادن مالکیت ها در سه نوع:

مالکیت فردی: مانند خانه ها، مغازه ها و مزارع خصوصی...

مالکیت عمومی: شامل ثروت های بزرگ مانند نفت، گاز، معادن و آب...

مالکیت دولت: مانند زمین های فیء، رکاز و خراج...

با این توزیع، عدالت محقق می شود، زیرا از انحصار منابع امت توسط گروهی اندک جلوگیری می شود.

3- تضمین کفایت برای هر فرد از رعیت: دولت نیازهای اساسی هر انسانی را در رعیت خود از خوراک، پوشاک و مسکن تامین می کند، اگر از کار ناتوان باشد، بیت المال باید از او انفاق کند.

4- زکات و انفاق اجباری: زکات احسان نیست بلکه فریضه است، دولت آن را جمع آوری می کند و در مصارف شرعی آن برای فقرا، مساکین و بدهکاران صرف می کند. این یک ابزار توزیع موثر است که پول را به چرخه زندگی در جامعه باز می گرداند.

همراه با تشویق به کار مولد و منع بهره کشی، و ترغیب به سرمایه گذاری منابع در پروژه های مفید واقعی مانند صنایع سنگین و نظامی، نه در سفته بازی ها، املاک لوکس و پروژه های خیالی. علاوه بر تنظیم قیمت ها با عرضه و تقاضای واقعی، نه با انحصار و نه با شناورسازی.

تنها دولت خلافت بر منهاج نبوت قادر به اجرای عملی این احکام است، زیرا بر اساس عقیده اسلامی بنا شده است و هدف آن مراقبت از امور مردم است نه جمع آوری اموال آنها. در سایه خلافت، نه ربا وجود دارد و نه وام های مشروط، و نه فروش ثروت های عمومی به خارجی ها، بلکه منابع به گونه ای اداره می شوند که مصلحت امت را تامین کند، و بیت المال تامین مالی مراقبت های بهداشتی، آموزش و پرورش و تاسیسات عمومی را از منابع دولت، خراج، انفال و مالکیت عمومی بر عهده می گیرد.

اما نیازهای اساسی فقرا، یکایک آنها تامین می شود، نه از طریق صدقات موقت، بلکه به عنوان یک حق شرعی تضمین شده. بنابراین، مبارزه با فقر در اسلام یک شعار سیاسی نیست، بلکه یک نظام زندگی یکپارچه است که عدالت را برقرار می کند، از ظلم جلوگیری می کند و ثروت را به صاحبانش باز می گرداند.

بین سخنان رسمی و واقعیت زندگی، فاصله بسیار زیادی وجود دارد که از دید هیچ کس پنهان نیست. در حالی که دولت از پروژه‌های «غول‌پیکر» و «آغاز واقعی» خود می‌خواند، میلیون‌ها مصری زیر خط فقر زندگی می‌کنند و از گرانی، بیکاری و ناامیدی رنج می‌برند. حقیقت این است که این رنج از بین نخواهد رفت تا زمانی که مصر در راه سرمایه‌داری گام بردارد، اقتصاد خود را به رباخواران تسلیم کند و تابع سیاست‌های مؤسسات بین‌المللی باشد.

بحران ها و مشکلات مصر، مشکلات انسانی هستند نه مادی، و احکام شرعی مربوط به آن، چگونگی برخورد و درمان آن بر اساس اسلام را نشان می دهد، و راه حل ها آسان تر از چشم پوشی هستند، اما نیاز به مدیریت مخلصانه ای دارند که اراده ای آزاد داشته باشد و بخواهد در مسیر درست گام بردارد و واقعاً خیر مصر و مردم آن را بخواهد، و در این صورت این مدیریت باید تمام قراردادهایی را که قبلاً منعقد شده و با تمام شرکت هایی که دارایی های کشور و آنچه از دارایی های عمومی آن است را در انحصار خود دارند و در راس آنها شرکت های اکتشاف گاز، نفت، طلا و سایر معادن و ثروت ها هستند، بازبینی کند و تمام این شرکت ها را اخراج کند زیرا آنها اصولا شرکت های استعماری غارتگر ثروت های کشور هستند، سپس پیمانی جدید تدوین کند که بر توانمندسازی مردم از ثروت های کشور استوار باشد و شرکت هایی را ایجاد یا اجاره کند که خود به تولید ثروت از منابع نفت، گاز، طلا و سایر معادن بپردازند و این ثروت ها را دوباره در بین مردم توزیع کنند، در این صورت مردم قادر خواهند بود زمین های موات را کشت کنند که دولت آنها را قادر می سازد از حق خود در آن بهره برداری کنند و همچنین قادر خواهند بود آنچه را که باید تولید کنند تا اقتصاد مصر را ارتقا دهند و نیازهای مردم آن را برآورده سازند و دولت در این راه از آنها حمایت خواهد کرد و تمام اینها ضرب المثل خیالی نیست و نه غیرممکن است و نه پروژه ای که برای آزمایش ارائه می دهیم که ممکن است موفق شود یا شکست بخورد، بلکه احکام شرعی لازم الاجرا برای دولت و رعیت است، پس دولت نمی تواند از ثروت های کشور که متعلق به مردم است به بهانه قراردادهایی که قوانین بین المللی ناعادلانه تصویب، تایید و حمایت می کند، چشم پوشی کند و نه می تواند مردم را از آن منع کند، بلکه باید هر دستی را که غارتگرانه به ثروت های مردم دراز می شود، قطع کند، این چیزی است که اسلام ارائه می دهد و باید اجرا شود، اما به طور جدا از سایر نظام های اسلام اجرا نمی شود، بلکه تنها از طریق دولت خلافت راشده بر منهاج نبوت اجرا می شود، این دولتی است که حزب التحریر دغدغه و دعوت به آن را دارد و از مصر و مردم آن، مردم و ارتش، می خواهد که با آن برای رسیدن به آن همکاری کنند، باشد که خداوند پیروزی را از جانب خود بنویسد و آن را واقعیتی ببینیم که اسلام و پیروانش را عزیز می دارد، خدایا هر چه زودتر.

﴿وَلَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرَىٰ آمَنُوا وَاتَّقَوْا لَفَتَحْنَا عَلَيْهِم بَرَكَاتٍ مِّنَ السَّمَاءِ وَالْأَرْضِ﴾

نوشته شده برای دفتر رسانه ای مرکزی حزب التحریر

سعید فضل

عضو دفتر رسانه ای حزب التحریر در ولایت مصر