رد مدير الإذاعة على قناة أمة واحدة بخصوص: هل نطلب من اليهود الخروج صلحا؟
October 07, 2010

رد مدير الإذاعة على قناة أمة واحدة بخصوص: هل نطلب من اليهود الخروج صلحا؟

رد مدير الإذاعة على قناة أمة واحدة بخصوص: هل نطلب من اليهود الخروج صلحا؟

بسم الله الرحمن الرحيم والصلاة والسلام على سيد المرسلين وإمام المتقين وبعد,

قال الله تعالى في محكم كتابه في حق اليهود: (وَإِذْ تَأَذَّنَ رَبُّكَ لَيَبْعَثَنَّ عَلَيْهِمْ إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ مَنْ يَسُومُهُمْ سُوءَ الْعَذَابِ).

وقال رسول الله صلى الله عليه وسلم فيما رواه مسلم في صحيحه عن أبي هريرة: أن رسول الله-صلى الله عليه وسلم- قال: «لا تَقُومُ السَّاعَةُ حَتَّى يُقَاتِلَ الْمُسْلِمُونَ الْيَهُودَ فَيَقْتُلُهُمْ الْمُسْلِمُونَ حَتَّى يَخْتَبِئَ الْيَهُودِيُّ مِنْ وَرَاءِ الْحَجَرِ وَالشَّجَرِ فَيَقُولُ الْحَجَرُ أَوْ الشَّجَرُ يَا مُسْلِمُ يَا عَبْدَ اللَّهِ هَذَا يَهُودِيٌّ خَلْفِي فَتَعَالَ فَاقْتُلْهُ إِلَّا الْغَرْقَدَ فَإِنَّهُ مِنْ شَجَرِ الْيَهُودِ».

إن من أفظع المؤامرات التي تحاك ضد أبناء الأمة الإسلامية منذ عقود, محاولة إعطاء صبغة شرعية وحق تاريخي ليهود في أرض الإسراء والمعراج، وذلك من خلال فتح قنوات واتصالات ومؤتمرات تفاوضية، هدفها الأول والأخير حماية كيان يهود, وتامين استقراره واستمراره, وشاركت بهذه المؤامرات أنظمةٌ قمعيةٌ جاثمةٌ على صدور المسلمين, ولم تسلم جماعاتٌ علمانية وحركات يسارية وتحررية وحركات مقاومة وحركات إسلامية وغيرها من محاولات زجِّها في دربِ الخيانةِ المسمى مفاوضات، فتغيرت المسميات على مقاييس الحركات، فأصبح من مفرداتهم السياسية مصطلح سلام مؤقت أو هدنة دائمة أو مؤقتة, وتفاوض صلح, وتفاوض سلام, وتفاوض انسحاب كلي أو جزئي, وغيرها من هذه المفردات التي وإن كان يقول بعض السائرين في هذا الطريق أن لهم نوايا حسنة, إلا أن النوايا المجردة لا تكفي في هذا المقام، بل المطلوب هو التحقق من الأحكام الشرعية المتعلقة بكيفية التعامل مع المحتل الغاصب المستعمر.

إن مجرد التخاطب مع دولة يهود كدولة، وطلب التفاوض معها، أو طلب الصلح معها مهما كان مضمونه، هو اعتراف بدولتها القائمة على أرض المسلمين التي اغتصبتها، فدولة يهود ليست دولة قائمة على أرض لها حتى يجوز التفاوض معها في صلح أو نحوه كما فعل رسول الله ﷺ مع قريش، حيث كانت قريش حينها قائمة على أرض لها لم يفتحها المسلمون بعد، فلم تكن تحتل أرضاً للمسلمين، لكن دولة يهود ليست كذلك، فهي قائمة على أرض إسلامية احتلتها، لذلك فأي مخاطبة لها كدولة أو مفاوضة معها هو اعتراف بكيانها في فلسطين، وهذه جريمة وإثم كبير.

هذا من ناحية، ومن ناحية أخرى فإن تحرير فلسطين، وغيرها من بلاد المسلمين المحتلة، لا يكون إلا من خلال الجيوش الجرارة, وسنابك الخيل المجاهدة، وبذل الغالي والنفيس في تحريرها، وإراقة الدماء في سبيل الله لإنقاذها.

هكذا هو في كتاب الله القوي العزيز (يَسُومُهُمْ سُوءَ الْعَذَابِ)...

وهكذا هو في حديث رسول الله ﷺ «حتى يقاتل المسلمون اليهود، فيقتلهم المسلمون»...

هكذا تُحرر فلسطين، بضربات الجيوش الإسلامية، وليس بنداءٍ من قناة فضائية! حتى وإن كان صاحب القناة ذا نيةٍ حسنة! فإن النوايا الحسنة لا تكفي للقيام بالأعمال والتلبس بها, أفلم يقل الله عز وجل (وَأَعِدُّواْ لَهُم مَّا اسْتَطَعْتُم مِّن قُوَّةٍ وَمِن رِّبَاطِ الْخَيْلِ)؟ وهل يكون الإعداد لقتال يهود بإرسال برقيات تطالبهم بالصلح؟!!!!

كيف نحقق وعد رسول الله صلى الله عليه وسلم بقتال يهود حتى ينطق الحجر والشجر؟!!! أنحقق ذلك بمطالبتهم بفتح بابٍ للصلح والتفاوض!!! أم يكون ذلك بتحريض الجيوش المسلمة للخروج من ثكناتها وبذل الأرواح والمهج في سبيل تحريرها؟!

ثم هل سياسة الدول وتدابيرها تتوقف على الأفراد والعامة ووسائل الإعلام والفضائيات, أو هي ترتكز على أهل القوة والحكم والنصرة, أهل القرار, والمتحكمين بعناصر قوة الدولة, الفاعلين فيها والقادرين على التغيير فيها، حكاماً وجيوشاً وأهل منعة؟ ومن ثَمَّ إقامة الخلافة، وقيادة الخليفة لجيوش المسلمين «إِنَّمَا الْإِمَامُ جُنَّةٌ يُقَاتَلُ مِنْ وَرَائِهِ وَيُتَّقَى بِهِ» متفق عليه، فيقضي على كيان يهود بضربات تنسيهم وساوس الشيطان، ويشرَّد بهم من خلفهم!

إن الحالة السياسية السائدة إعلامياً, هي محاولة فرض الرؤى الغربية على جميع فئات الشعوب المسلمة, وفرض رؤى التفاوض والتصالح, ومحاولة جعله رأياً عاماً لدى المسلمين, وخياراً وحيداً لهم.

وبغض النظر عن المطالب الجزئية والكلية من وراء التفاوض والصلح، إلا إن الغاية للغرب تتركز على قبول المسلمين بمبدأ التفاوض والصلح, وذلك من أجل تغييب أحكام الجهاد والقتال, ليتسنى للغرب أن يحدد الوعاء السياسي والقالب التفاوضي والأطراف اللاعبة فيه. وبهذا يصبح الجهاد نسياً منسيا, وأحكام جهاد الدفع والقتال تبقى في أمهات الكتب وعلى الرفوف.

وإنه من كياسة المؤمن، أن لا يقع فريسة لهذه الأساليب الخبيثة، وإن كانت نيته حسنة، كونه بهذا ينزلق إلى ما يريده الغرب، سواء أكان فردا أم جماعة أم مؤسسة أم قناة فضائية أم حزباً سياسياً، فانزلاقه يوصله إلى الارتماء بأحضان الغرب ومؤامراته، عالماً بذلك أم جاهلا.

إن مطالبة دولة يهود بالتفاوض والصلح, على الرغم من عدم جدواها عملياً, وحرمتها شرعياً, فإنها تكونُ وصمةً لا تنفك عن صاحبها، وهي تجعله في خندق المتفاوضين المنبطحين للخطط السياسية الغربية... ولا يقولن قائل إننا نعرض عليهم أن يخرجوا من بلادنا صلحاً، مع أخذ كل حقوقنا، لا يقولن قائل هذا القول، فهو أبعد ما يكون عن التفكير السليم والقول الفصل، بل هو أقرب إلى سذاجة الفكر والقول الهزل!، فهل سمع أحد أو رأى محتلاً عبر التاريخ خرج من أرض احتلها برسالة توجه إليه من فرد أعزل لا دولة له ولا جيش؟!!

وفي الختام، فإني أتوجه إليك ناصحاً، من باب «الدِّينُ النَّصِيحَةُ...» متفق عليه:

إن اسم قناتك "أمة واحدة" وهو اسم عظيم، يحتاج صاحبه إلى فقه في أحكام الإسلام، ووعي في السياسة الشرعية، في كيفية رعاية شئون الأمة... فتدبر كتاب الله سبحانه وسنة رسوله ﷺ، وانظر طريقة الرسول ﷺ في إقامة الدولة الإسلامية الأولى وانهج نهجه، والتزم طريقته ولا تتجاوزها، وكن كيِّساً فَطِناً، فالمسلم ليس خباً ولا الخب يخدعه... اطلب العلم من مظانه الصحيحة، والتمس الحق من مصادره النقية الصافية، وكن مع أهل الحق ترشد بإذن الله.

لقد أرشدناك خلال اتصالاتنا بك فقلت إن منهجك مختلف، وأضفت أن بينك وبيننا بوناً شاسعاً!

يا سبحان الله! كيف تسمي قناتك الفضائية "أمة واحدة" وتعمل للخلافة... وفي الوقت نفسه تجد نفسك بعيداً عن الحزب الذي يعمل للخلافة وللأمة الواحدة، وتقول إن بوناً شاسعاً بينك وبين هؤلاء العاملين للخلافة بفكر مستقيم، ووعيٍ سياسيٍ قويم، وطريقة جلية واضحة، متسنِّمين خطى رسول الله في مسيرته لإقامة الدولة الإسلامية الأولى؟!كيف؟ كيف؟

يا أخي إن الذي دفعنا إلى تلك الاتصالات وذلك الإرشاد ليس هو لمصلحة دنيوية لنا، فإن حزب التحرير غنيٌّ بالمسلمين الذين يُقْبلون عليه، وليس فقيراً لمن يقول إنَّ بينه وبين الحزب بوناً شاسعاً! فإننا نتجه بقلوبنا إلى الله وليس إلى أحدٍ سواه، إنما الذي دفعنا لتلك الاتصالات وذلك الإرشاد هو حرص منا عليك، خشية أن تُخدع من أعداء الإسلام والمسلمين، أو تقع في حبائلهم، وذلك لعدم وضوح الفكرة والطريقة المستنبطتين من الأدلة الشرعية، ولضعف الوعي على الأوضاع السياسية، فقد لاحظنا عليك أموراً لا تستقيم:

1- فأنت تقول إنك ضد آل سعود، وإنهم يدركون أنك الأخطر عليهم، ومع ذلك فعنوانك معروف لهم، وأنت تدير وكالة شركة سيارات واضحة المكان والعنوان! فكيف يتركونك إذن تعمل ضدهم، إلا أن يكون لهم غرض؟!

2- وأنت تقول إن الصين تدعم مشروعك... فكيف تدعم الصين مشروعاً إسلامياً "أمة واحدة"، وخلافة راشدة، وهي تبطش بالمسلمين في تركستان الشرقية بطشاً شديداً، إلا أن يكون الأمر على غير ما يظهر لك؟!

3- ثم ثالثة الأثافي هذه الاستشارة التي تعرضها في قناتك بأن ترسل إلى دولة يهود، أشد الناس عداوة، مغتصبي أرض الإسراء والمعراج، ترسل لهم نداء ليخرجوا من فلسطين صلحاً!! فكيف لرجلٍ أعزل، لا دولة له ولا جيش، يوجه نداء إلى دولة يهود المدججة بالسلاح، القائمة على الغصب والعدوان... يقول لها: اخرجي من فلسطين صلحاً!

كل هذا دفعنا إلى الاتصال بك ونصحك وإرشادك إلى ما فيه خيرك وخير المسلمين وخيرنا أجمعين.

نسأل الله سبحانه أن يهدينا أجمعين إلى أرشد أمرنا (وَمَنْ يُؤْمِنْ بِاللَّهِ يَهْدِ قَلْبَهُ وَاللَّهُ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيمٌ).

والسلام عليكم ورحمة الله وبركاته

أخوكم

مدير إذاعة المكتب الإعلامي لحزب التحرير

More from null

فریب نام ها را نخورید، اعتبار به مواضع است نه به نسب‌ها

فریب نام ها را نخورید، اعتبار به مواضع است نه به نسب‌ها

هر بار که "نماد جدیدی" با ریشه های مسلمان یا ویژگی های شرقی به ما ارائه می شود، بسیاری از مسلمانان هلهله می کنند و امیدها بر توهمی به نام "نمایندگی سیاسی" در یک نظام کافرانه استوار می شود که اسلام را نه به عنوان حکومت، نه به عنوان عقیده و نه به عنوان شریعت به رسمیت نمی شناسد.

همه ما شادی عظیمی را به یاد می آوریم که با پیروزی اوباما در سال 2008 احساسات بسیاری را فرا گرفت. او پسر کنیا است و پدرش مسلمان است! و در اینجا برخی توهم کردند که اسلام و مسلمانان به نفوذ آمریکا نزدیک شده اند، اما اوباما یکی از آزاردهنده ترین روسای جمهور برای مسلمانان بود، زیرا لیبی را ویران کرد و در فاجعه سوریه سهیم شد و افغانستان و عراق را با هواپیماها و سربازانش به آتش کشید، بلکه خونریز یمن از طریق ابزارهای خود بود و دوران او ادامه خصومت نظام مند علیه امت بود.

امروز این صحنه تکرار می شود، اما با نام های جدید. زوهران ممدانی به این دلیل مورد تجلیل قرار می گیرد که مسلمان، مهاجر و جوان است، انگار که او منجی است! اما فقط تعداد کمی به مواضع سیاسی و فکری او نگاه می کنند. این مرد از حامیان سرسخت همجنس‌بازان است و در فعالیت‌های آنها شرکت می‌کند و انحراف آنها را حقوق بشر می‌داند!

چه ننگی است که مردم به آن امید می بندند؟! آیا این تکرار همان شکست سیاسی و فکری نبود که امت بارها و بارها در آن افتاده است؟! بله، زیرا او شیفته ظاهر است نه ذات! با لبخندها فریب می خورد و با احساسات برخورد می کند نه با عقیده، و با نام ها نه با مفاهیم، و با نمادها نه با اصول!

این شیفتگی به شکل ها و نام ها نتیجه غیبت آگاهی سیاسی شرعی است، زیرا اسلام با اصل و نسب یا نام یا نژاد سنجیده نمی شود، بلکه با التزام به اصل اسلام به طور کامل؛ نظام، عقیده و شریعت. و هیچ ارزشی برای مسلمانی نیست که به اسلام حکومت نکند و از آن یاری ندهد، بلکه تابع نظام سرمایه داری کافر است و کفر و انحرافات را به نام "آزادی" توجیه می کند.

و تمام مسلمانانی که از پیروزی او خوشحال شدند و گمان کردند که او بذر خیر یا آغاز بیداری است، بدانند که بیداری از درون نظام های کفر، نه با ابزارهای آن، نه از طریق صندوق های رای آن، و نه زیر سقف قانون اساسی آن صورت نمی گیرد.

کسی که خود را از طریق نظام دموکراتیک ارائه می دهد و به احترام به قوانین آن سوگند یاد می کند، سپس از انحراف جنسی دفاع می کند و آن را جشن می گیرد و به چیزی که خدا را خشمگین می کند دعوت می کند، یاور اسلام و امید امت نیست، بلکه ابزاری برای صیقل دادن و رقیق کردن است، و نمایندگی دروغینی است که هیچ سود و زیانی ندارد.

آنچه که به اصطلاح موفقیت های سیاسی در غرب برای برخی از شخصیت ها با نام های اسلامی خوانده می شود، چیزی جز خرده هایی نیست که به عنوان مسکن برای امت ارائه می شود، تا به آنها گفته شود: ببینید، تغییر از طریق نظام های ما امکان پذیر است.

 حقیقت این "نمایندگی" چیست؟

غرب درهای حکومت را به روی اسلام باز نمی کند، بلکه فقط به روی کسانی باز می کند که با ارزش ها و افکار آن همخوانی داشته باشند. و هر کسی که وارد نظام آنها شود باید قانون اساسی آنها و قوانین عرفی آنها را بپذیرد و از حکومت اسلام چشم پوشی کند، اگر به این راضی شود، به یک الگوی قابل قبول تبدیل می شود، اما مسلمان واقعی، از ریشه مورد قبول آنها نیست.

زوهران ممدانی کیست؟ و چرا این توهم ساخته می شود؟

او فردی است که نام مسلمان دارد اما دستور کار منحرفی را اتخاذ می کند که کاملاً مخالف فطرت اسلام است، از حمایت از همجنس گرایان و ترویج آنچه "حقوق" آنها نامیده می شود، و او یک الگوی زنده برای چگونگی ساخت الگوهای خود توسط غرب است: مسلمان به نام، سکولار در عمل، خدمتگزار دستور کار لیبرالیسم غربی نه بیشتر. بلکه برای مشغول کردن امت از مسیر واقعی خود، به جای اینکه خواستار دولت اسلامی و خلافت شود، درگیر کرسی های پارلمانی و مناصب در نظام های کفر می شود! و به جای اینکه برای آزادی فلسطین رو کند، منتظر کسی می ماند که "از غزه" از داخل کنگره آمریکا یا پارلمان اروپا "دفاع کند"!

حقیقت این است که این تحریف مسیر تغییر واقعی است، که برپایی خلافت راشده بر منهج نبوت است، که پرچم اسلام را بالا می برد، شریعت خدا را برپا می کند و امت را پشت سر یک خلیفه متحد می کند که از پشت سرش می جنگند و از او تقوا می کنند.

پس فریب نام ها را نخورید و از کسانی که از نظر ظاهری به شما تعلق دارند و از نظر محتوایی با شما مخالفند، خوشحال نشوید، زیرا هر کس نام سعید یا علی یا زوهران را یدک می کشد در راه پیامبر ما محمد ﷺ نیست.

و بدانید که تغییر از داخل پارلمان های کفر نمی آید، بلکه از ارتش های امت می آید که زمان آن رسیده است که به حرکت درآیند، و از جوانان آگاه آن که شب و روز برای براندازی غرب و مزدوران و پیروان خائن آن در سرزمین های اسلام و مسلمانان تلاش می کنند.

مسلمانان از طریق انتخابات دموکراسی و نه از طریق صندوق های غرب به پا نخواهند خاست، بلکه با یک بیداری واقعی بر اساس عقیده اسلامی، با برپایی دولت خلافت راشده که جایگاه اسلام را باز می گرداند، عزت مسلمانان را باز می گرداند و توهمات دموکراسی را درهم می شکند.

فریب نام ها را نخورید و امید خود را به افراد در نظام های کفر نبندید، بلکه به پروژه بزرگ خود بازگردید: از سرگیری زندگی اسلامی، این تنها راه عزت و پیروزی و تمکین است.

صحنه تکرار خفت باری از مصیبت های قدیمی است: نمادهای جعلی، وفاداری به نظام های غربی، و انحراف از مسیر اسلام. و هر کس این مسیر را تشویق کند، امت را گمراه می کند. پس به پروژه خلافت بازگردید و اجازه ندهید دشمنان اسلام رهبران و نمایندگان شما را بسازند. عزت در کرسی های دموکراسی نیست، بلکه در منصب خلافت است که حزب التحریر برای آن تلاش می کند و امت را از این انحطاط فکری و سیاسی برحذر می دارد. پس هیچ نجاتی برای ما نیست جز با دولت خلافت، که اجازه نمی دهد کسانی که به دینی غیر از اسلام معتقدند بر مسلمانان حکومت کنند، نه کسانی که انحراف و انحراف را توجیه می کنند، و نه کسانی که برای مردم غیر از آنچه خدا نازل کرده است قانونگذاری می کنند.

نوشته شده برای رادیو دفتر رسانه ای مرکزی حزب التحریر

عبدالمحمود العامری - ولایت یمن

مصر بین شعارهای دولتی و واقعیت تلخ  حقیقت کامل درباره فقر و سیاست‌های سرمایه‌داری

مصر بین شعارهای دولتی و واقعیت تلخ

حقیقت کامل درباره فقر و سیاست‌های سرمایه‌داری

درگاه الاهرام روز سه شنبه 4 نوامبر 2025 گزارش داد که نخست وزیر مصر در سخنانی که به نیابت از رئیس جمهور در دومین اجلاس جهانی توسعه اجتماعی در دوحه، پایتخت قطر، ایراد کرد، گفت که مصر رویکردی جامع برای ریشه کنی فقر در همه اشکال و ابعاد آن، از جمله "فقر چند بعدی" را اعمال می کند.

سال‌هاست که تقریباً هیچ سخنرانی رسمی در مصر خالی از عباراتی مانند «رویکردی جامع برای ریشه کنی فقر» و «شروع واقعی اقتصاد مصر» نیست. مقامات این شعارها را در کنفرانس‌ها و مناسبت‌ها تکرار می‌کنند و با تصاویری براق از پروژه‌های سرمایه‌گذاری، هتل‌ها و استراحتگاه‌ها همراه است. اما واقعیت، همانطور که گزارش های بین المللی گواه است، کاملاً متفاوت است. فقر در مصر همچنان یک پدیده ریشه دار است، بلکه با وجود وعده‌های مکرر دولت برای بهبود و نوسازی، رو به وخامت است.

بر اساس گزارش های یونیسف، اسکوا و برنامه جهانی غذا برای سال های 2024 و 2025، حدود یک نفر از هر پنج مصری در فقر چند بعدی زندگی می کنند، یعنی از بیش از یک جنبه از جنبه های اساسی زندگی مانند آموزش، بهداشت، مسکن، کار و خدمات محروم هستند. داده ها همچنین تأیید می کنند که بیش از 49٪ از خانواده ها در دسترسی به غذای کافی با مشکل مواجه هستند، که این رقم تکان دهنده ای است که عمق بحران معیشتی را منعکس می کند.

اما فقر مالی، یعنی کاهش درآمد در مقایسه با هزینه های زندگی، به شدت افزایش یافته است، در نتیجه امواج متوالی تورم که دستمزدها، تلاش ها و پس انداز مردم را خورده است، تا جایی که درصد زیادی از مصری ها علی رغم کار مداوم زیر خط فقر مالی هستند.

درحالی که دولت از ابتکاراتی مانند "تکافل و کرامه" و "زندگی کریمانه" صحبت می‌کند، آمارهای بین‌المللی نشان می‌دهد که این برنامه‌ها ساختار فقر را اساساً تغییر نداده‌اند، بلکه به مسکن‌های موقتی شبیه هستند که مانند قطره‌ای است که در صحرا ریخته می‌شود. روستا نشین مصر که بیش از نیمی از جمعیت را در خود جای داده است، همچنان از ضعف خدمات، فقدان فرصت‌های شغلی مناسب و فرسودگی زیرساخت‌ها رنج می‌برد. گزارش اسکوا تأیید می کند که محرومیت در روستا چندین برابر بیشتر از شهرها است که نشان دهنده توزیع ناعادلانه ثروت و غفلت مزمن از حاشیه ها است.

هنگامی که نخست وزیر از پسر وطن "که با دولت اقدامات اصلاحات اقتصادی را تحمل کرد" تشکر می کند، در واقع به وجود رنج واقعی ناشی از این سیاست ها اعتراف می کند. با این حال، این اعتراف با تغییری در رویکرد همراه نیست، بلکه ادامه حرکت در همان مسیر سرمایه‌داری است که باعث بحران شد.

اصلاحات ادعایی که در سال 2016 با برنامه "شناورسازی"، افزایش یارانه ها و افزایش مالیات ها آغاز شد، اصلاح نبود، بلکه تحمیل هزینه بدهی ها و کسری به فقرا بود. در حالی که مقامات از "شروع" صحبت می کنند، سرمایه گذاری های هنگفت به سمت املاک لوکس و پروژه های توریستی که در خدمت صاحبان سرمایه هستند، می رود، در حالی که میلیون ها جوان فرصتی برای کار یا مسکن پیدا نمی کنند. بلکه بسیاری از این پروژه‌ها، مانند منطقه علم الروم در مطروح که سرمایه‌گذاری آن 29 میلیارد دلار تخمین زده می‌شود، مشارکت‌های سرمایه‌داری خارجی هستند که زمین‌ها و ثروت‌ها را به دست می‌آورند و آن‌ها را به منبع سود برای سرمایه‌گذاران تبدیل می‌کنند، نه منبع درآمد برای مردم.

این نظام شکست می خورد نه تنها به این دلیل که فاسد است، بلکه به این دلیل که بر اساس یک ایده باطل یعنی نظام سرمایه داری عمل می کند، که پول را محور تمام سیاست های دولت قرار می دهد. سرمایه داری بر آزادی مطلق مالکیت استوار است و اجازه می دهد ثروت در دست اقلیتی که ابزار تولید را در اختیار دارند، انباشته شود، در حالی که اکثریت بار مالیات ها، قیمت ها و بدهی های عمومی را بر دوش می کشند.

به همین دلیل، تمام آنچه «برنامه‌های حمایت اجتماعی» نامیده می‌شود، تلاشی برای زیبا جلوه دادن چهره وحشی سرمایه‌داری و طولانی کردن عمر نظامی ناعادلانه است که به ثروتمندان اهمیت می‌دهد و از فقرا مالیات می‌گیرد. به جای درمان ریشه درد؛ یعنی انحصار ثروت و تبعیت اقتصاد از مؤسسات بین‌المللی، تنها به توزیع خرده‌ای از کمک‌های نقدی بسنده می‌شود که نه فقری را از بین می‌برد و نه عزتی را حفظ می‌کند.

مراقبت، لطفی از سوی حاکم به رعیت نیست، بلکه یک وظیفه شرعی و مسئولیتی است که خداوند در دنیا و آخرت او را به خاطر آن بازخواست خواهد کرد. آنچه امروز در حال وقوع است، غفلت عمدی از امور مردم و دست کشیدن از وظیفه مراقبت به نفع وام های مشروط از صندوق بین المللی پول و بانک جهانی است.

دولت واسطه ای بین فقیر و طلبکار خارجی شده است، مالیات وضع می کند، یارانه ها را کاهش می دهد و اموال عمومی را برای جبران کسری متورم که توسط خود نظام سرمایه داری ایجاد شده است، می فروشد. در این میان، مفاهیم شرعی که اقتصاد را تنظیم می کنند، مانند حرام بودن ربا، ممنوعیت تملک ثروت های عمومی توسط افراد و وجوب نفقه بر رعیت از بیت المال مسلمین، غایب است.

اسلام یک نظام اقتصادی یکپارچه ارائه کرده است که فقر را از ریشه درمان می کند، نه فقط با کمک های نقدی یا پروژه های زیبایی. این نظام بر مبانی شرعی ثابتی استوار است که مهمترین آنها عبارتند از:

1- حرام بودن ربا و بدهی های ربوی که دولت را مقید می کند و منابع آن را تحلیل می برد، با از بین رفتن ربا، وابستگی اقتصاد به مؤسسات بین المللی از بین می رود و حاکمیت مالی به امت باز می گردد.

2- قرار دادن مالکیت ها در سه نوع:

مالکیت فردی: مانند خانه ها، مغازه ها و مزارع خصوصی...

مالکیت عمومی: شامل ثروت های بزرگ مانند نفت، گاز، معادن و آب...

مالکیت دولت: مانند زمین های فیء، رکاز و خراج...

با این توزیع، عدالت محقق می شود، زیرا از انحصار منابع امت توسط گروهی اندک جلوگیری می شود.

3- تضمین کفایت برای هر فرد از رعیت: دولت نیازهای اساسی هر انسانی را در رعیت خود از خوراک، پوشاک و مسکن تامین می کند، اگر از کار ناتوان باشد، بیت المال باید از او انفاق کند.

4- زکات و انفاق اجباری: زکات احسان نیست بلکه فریضه است، دولت آن را جمع آوری می کند و در مصارف شرعی آن برای فقرا، مساکین و بدهکاران صرف می کند. این یک ابزار توزیع موثر است که پول را به چرخه زندگی در جامعه باز می گرداند.

همراه با تشویق به کار مولد و منع بهره کشی، و ترغیب به سرمایه گذاری منابع در پروژه های مفید واقعی مانند صنایع سنگین و نظامی، نه در سفته بازی ها، املاک لوکس و پروژه های خیالی. علاوه بر تنظیم قیمت ها با عرضه و تقاضای واقعی، نه با انحصار و نه با شناورسازی.

تنها دولت خلافت بر منهاج نبوت قادر به اجرای عملی این احکام است، زیرا بر اساس عقیده اسلامی بنا شده است و هدف آن مراقبت از امور مردم است نه جمع آوری اموال آنها. در سایه خلافت، نه ربا وجود دارد و نه وام های مشروط، و نه فروش ثروت های عمومی به خارجی ها، بلکه منابع به گونه ای اداره می شوند که مصلحت امت را تامین کند، و بیت المال تامین مالی مراقبت های بهداشتی، آموزش و پرورش و تاسیسات عمومی را از منابع دولت، خراج، انفال و مالکیت عمومی بر عهده می گیرد.

اما نیازهای اساسی فقرا، یکایک آنها تامین می شود، نه از طریق صدقات موقت، بلکه به عنوان یک حق شرعی تضمین شده. بنابراین، مبارزه با فقر در اسلام یک شعار سیاسی نیست، بلکه یک نظام زندگی یکپارچه است که عدالت را برقرار می کند، از ظلم جلوگیری می کند و ثروت را به صاحبانش باز می گرداند.

بین سخنان رسمی و واقعیت زندگی، فاصله بسیار زیادی وجود دارد که از دید هیچ کس پنهان نیست. در حالی که دولت از پروژه‌های «غول‌پیکر» و «آغاز واقعی» خود می‌خواند، میلیون‌ها مصری زیر خط فقر زندگی می‌کنند و از گرانی، بیکاری و ناامیدی رنج می‌برند. حقیقت این است که این رنج از بین نخواهد رفت تا زمانی که مصر در راه سرمایه‌داری گام بردارد، اقتصاد خود را به رباخواران تسلیم کند و تابع سیاست‌های مؤسسات بین‌المللی باشد.

بحران ها و مشکلات مصر، مشکلات انسانی هستند نه مادی، و احکام شرعی مربوط به آن، چگونگی برخورد و درمان آن بر اساس اسلام را نشان می دهد، و راه حل ها آسان تر از چشم پوشی هستند، اما نیاز به مدیریت مخلصانه ای دارند که اراده ای آزاد داشته باشد و بخواهد در مسیر درست گام بردارد و واقعاً خیر مصر و مردم آن را بخواهد، و در این صورت این مدیریت باید تمام قراردادهایی را که قبلاً منعقد شده و با تمام شرکت هایی که دارایی های کشور و آنچه از دارایی های عمومی آن است را در انحصار خود دارند و در راس آنها شرکت های اکتشاف گاز، نفت، طلا و سایر معادن و ثروت ها هستند، بازبینی کند و تمام این شرکت ها را اخراج کند زیرا آنها اصولا شرکت های استعماری غارتگر ثروت های کشور هستند، سپس پیمانی جدید تدوین کند که بر توانمندسازی مردم از ثروت های کشور استوار باشد و شرکت هایی را ایجاد یا اجاره کند که خود به تولید ثروت از منابع نفت، گاز، طلا و سایر معادن بپردازند و این ثروت ها را دوباره در بین مردم توزیع کنند، در این صورت مردم قادر خواهند بود زمین های موات را کشت کنند که دولت آنها را قادر می سازد از حق خود در آن بهره برداری کنند و همچنین قادر خواهند بود آنچه را که باید تولید کنند تا اقتصاد مصر را ارتقا دهند و نیازهای مردم آن را برآورده سازند و دولت در این راه از آنها حمایت خواهد کرد و تمام اینها ضرب المثل خیالی نیست و نه غیرممکن است و نه پروژه ای که برای آزمایش ارائه می دهیم که ممکن است موفق شود یا شکست بخورد، بلکه احکام شرعی لازم الاجرا برای دولت و رعیت است، پس دولت نمی تواند از ثروت های کشور که متعلق به مردم است به بهانه قراردادهایی که قوانین بین المللی ناعادلانه تصویب، تایید و حمایت می کند، چشم پوشی کند و نه می تواند مردم را از آن منع کند، بلکه باید هر دستی را که غارتگرانه به ثروت های مردم دراز می شود، قطع کند، این چیزی است که اسلام ارائه می دهد و باید اجرا شود، اما به طور جدا از سایر نظام های اسلام اجرا نمی شود، بلکه تنها از طریق دولت خلافت راشده بر منهاج نبوت اجرا می شود، این دولتی است که حزب التحریر دغدغه و دعوت به آن را دارد و از مصر و مردم آن، مردم و ارتش، می خواهد که با آن برای رسیدن به آن همکاری کنند، باشد که خداوند پیروزی را از جانب خود بنویسد و آن را واقعیتی ببینیم که اسلام و پیروانش را عزیز می دارد، خدایا هر چه زودتر.

﴿وَلَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرَىٰ آمَنُوا وَاتَّقَوْا لَفَتَحْنَا عَلَيْهِم بَرَكَاتٍ مِّنَ السَّمَاءِ وَالْأَرْضِ﴾

نوشته شده برای دفتر رسانه ای مرکزی حزب التحریر

سعید فضل

عضو دفتر رسانه ای حزب التحریر در ولایت مصر