رضا الله بإقامة الخلافة
March 12, 2021

رضا الله بإقامة الخلافة

رضا الله بإقامة الخلافة


تستند كثير من الأحزاب والمفكرين اليوم إلى أفكار متباينة تعكس وتحكي اختلاف سلوكياتهم النابعة من اختلاف تلك الأفكار، ولكن ما يكشف زيف تلك الأفكار أو صدقها مدى مطابقتها للأدلة الشرعية إضافة إلى صدق نجاحها في الواقع المعاش لتعكس نتائج طيبة لها أثرها في الحياة، ومن هذه الأفكار الأفكار التي تتعلق بوجهة النظر في الحياة، أي العقيدة وما ينبثق عنها من أنظمة تعالج مشاكل البشر. فإن كانت تلك العقيدة صحيحة كان ما نتج عنها صحيحاً والعكس صحيح. وتختلف أحزاب اليوم ليس في أخذها للعقيدة فمعظمها وأخص منها الإسلامية تأخذ بها مع وجود بعض الشوائب، ولكن ما أقصده هو ما ينبثق عن هذه العقيدة من أفكار ومعالجات حيث هنا لب الاختلاف، فمثلا تختلف اليوم الجماعات في طريقة إقامتها للإسلام ودولته، وكأن هذا الاختلاف هو من باب التنوع في الأسلوب أو الوسيلة رغم أن هذا الاختلاف غير جائز لكونه حكماً شرعياً ثابتاً لا يتغير بتغير الزمان أو المكان أو الظروف لأن الذي يتغير هي فقط الوسائل والأساليب، أما طريقة التغيير فثابتة وهي طريقة الرسول ﷺ، فالأشخاص هم الأشخاص لم يحدث بهم أي تغيير، فالإنسان تتكون شخصيته من جانب عقلي وآخر نفسي فهو الإنسان ذاته الذي يتكون من لحم ودم وعظم. فالتغيير لا يكون إلا كما علمنا رسول الله تغيير الأفكار لدى الإنسان لأنها هي التي تحدث تغييرا في المفاهيم والتي حتما تؤثر في السلوك، وما اختلف ليس إلا نوع الأفكار، فكانت أفكار الكفر كعبادة الأوثان ووأد البنات والغش في الميزان والقمار والربا والزنا، واليوم أفكار الديمقراطية ومساواة الرجل بالمرأة والحريات، فلم تتغير هذه الأفكار سوى في شكلها ولكنها ترجع في أصلها الباطل مخالفة لأفكار الإسلام. لذلك بعث رب هذا الكون عز وجل رسوله الكريم ﷺ ليغير هذا الواقع ويصلح حاله وينقله من حال الانحطاط إلى حال الارتباط بالله عز وجل ونشر أوامره عز وجل والانتهاء عن نواهيه عبر إقامة شرعه، فقد قال الله سبحانه في محكم كتابه: ﴿وَمَا خَلَقْتُ الْجِنَّ وَالْإِنسَ إِلَّا لِيَعْبُدُونِ﴾، فكانت العبادة الحقيقية هي الامتثال والاستسلام والخضوع بكل ما أمرنا الله به ونهانا عنه بإقامة الإسلام في الأرض.


والسؤال المطروح كيف يقام الإسلام في الأرض لننال رضا الله عز وجل؟ ومن الموكول له إقامة الإسلام؟ إنه مما لا شك فيه أن قيام الإسلام فرض علينا ولكن من نحن؟ هل نحن كأفراد أو كجماعات أو كدولة؟


قبل أن نحدد من هو الموكول له إقامة الإسلام لا بد لنا أن نعرف كيف يقام الإسلام؟ هل بالعبادات بالصلاة والنوافل والصدقات والصيام والحج فقط أم بأعمال تضاف للأولى؟ إن نظرنا للإسلام فإننا نعلم أنه نظام غير كهنوتي وليس نظاماً تعبدياً فقط بل جاء ليعالج ثلاث مشاكل وعلاقات هي: علاقة الإنسان بخالقه (العقائد والعبادات)، وعلاقة الإنسان بنفسه (المطعومات والمشروبات والأخلاق)، وعلاقة الإنسان بغيره (المعاملات والعقوبات)، فكيف نطبق مثلا فرض الزكاة وإزالة الربا والقمار والغش في الميزان وتطبيق عقوبة السرقة والقتل والزنا وجمع الجزية والخراج والعشور والفيء والركاز وإقامة الجهاد ونشر الإسلام وبث فكر الإسلام في المجتمع وإقامة الصلاة وليس أداءها، أي تطبيق الإسلام كاملا من غير نقص أو تدرج، فالفرد لا يستطيع فعل ذلك بمفرده. ومن قراءة سيرة المصطفى ﷺ لم يستطع أن يقيمها ولو كان باستطاعته لفعلها وهو خير البشر، ثم إن الفرد موكول له فروض فرضها الله عليه كإقامة الصلاة والزكاة وسائر العبادات والأخلاق كالأمانة والصدق والعفاف والبعد عن الفحشاء والمنكر، وهذا ما دلت عليه الآيات الكريمة ﴿وَأَقِيمُوا الصَّلَاةَ وَآتُوا الزَّكَاةَ﴾، ﴿الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلاَةَ وَمِمَّا رَزَقْنَاهُمْ يُنفِقُونَ﴾.


أما بالنسبة للكتلة والجماعة فهي ليس بمقدورها القيام بذلك لأنها مهما كانت قوتها فلن تستطيع القيام بكل أعباء تطبيق نظام الإسلام كاملا، ولو فعلت ذلك لكانت عرضة لكثير من المشاكل مع المجتمع كما حدث مع كثير من الجماعات التي حاولت فعل ذلك، وكذلك الآية الكريمة وضحت ذلك ﴿وَلْتَكُن مِّنكُمْ أُمَّةٌ يَدْعُونَ إِلَى الْخَيْرِ وَيَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَيَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنكَرِ﴾ فكانت مهمتها كما وضحتها الآية هي دعوة الناس للإسلام ونشر فكره والأمر بالمعروف والنهي عن المنكر، فلم يبق سوى الدولة وهي لا شك من تستطيع أن تقوم بهذا الحمل الثقيل، وهذا ما دلت عليه سيرة الرسول حينما أسس دولة الإسلام في المدينة، حيث قام بتطبيق الإسلام فيها فأنشأ دستوراً إسلامياً وعين الولاة والحكام وأقام الحدود ونظم المال وعين القضاة وقام بنشر الإسلام بالدعوة والجهاد، ولا شك أنها أعمال دولة وليست أعمال جماعة. ولذلك نقول إن تطبيق الإسلام لا يكون إلا بقيام دولة تحكم به وهذا ما دلت عليه الآيات ﴿وَعَدَ اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا مِنكُمْ وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ لَيَسْتَخْلِفَنَّهُم فِي الْأَرْضِ كَمَا اسْتَخْلَفَ الَّذِينَ مِن قَبْلِهِمْ وَلَيُمَكِّنَنَّ لَهُمْ دِينَهُمُ الَّذِي ارْتَضَى لَهُمْ وَلَيُبَدِّلَنَّهُم مِّن بَعْدِ خَوْفِهِمْ أَمْنًا يَعْبُدُونَنِي لَا يُشْرِكُونَ بِي شَيْئًا وَمَن كَفَرَ بَعْدَ ذَلِكَ فَأُوْلَئِكَ هُمُ الْفَاسِقُونَ﴾، أما الأحاديث «ثُمَّ تَكُونُ خِلَافَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ» فيبشرنا رسولنا بدولة قادمة ليطبق فيها الإسلام. فهل يبشر بأمر سيأتي من السماء أم بأمر لا بد أن نعمل لإيجاده؟ وحديث «مَنْ مَاتَ وَلَيْسَ فِي عُنُقِهِ بَيْعَةٌ مَاتَ مِيتَةً جَاهِلِيَّةً» أي البيعة على وجود حاكم يحكم بما أنزل الله. ثم واقع سيرة النبي ﷺ أنه لم يطبق الإسلام إلا بعد أن أقام الدولة فلم يستطع تطبيقه وهو في مكة ولكنه بمجرد أن أقام الإسلام عبر دولته في المدينة باشر بالتطبيق.


ولنأت لمحور آخر وهو من يقيم هذه الدولة؟ إنه من المعلوم من الآية الكريمة ﴿وَلْتَكُن مِّنكُمْ أُمَّةٌ﴾ أن الجماعة هي من تقيم هذه الدولة من خلال عملها وهو العمل الفكري؛ من فهم الإسلام ونشره وتعليم الناس له وطلب النصرة والمنعة من أهل القوة لحماية الدعوة وإقامة الدولة ونشر الإسلام، وهذا ما قام به الرسول ﷺ من إنشاء جماعة وهم صحابته الذين ثقفهم بثقافة الإسلام فكون شخصياتهم الإسلامية بجانبيها العقلي والنفسي ليخوضوا الصراع الفكري مع مجتمعهم ثم يخوضوا الصراع السياسي. ومثال على ذلك ما قام به ابن مسعود عندما قرأ على مسامع قريش القرآن وأزعجهم بها، وكما صعقت الآيات أبا لهب والمغيرة بمهاجمتهم وتعريتهم. ثم طلب النصرة من أهل القوة من القبائل التي رفضت ثم بالقبول من الأنصار الذين بهم أقيمت دولة الإسلام، فكان بالفعل من أقام الدولة هو الجماعة. ولكن لا بد لهذه الجماعة من شروط، وقبل الخوض في شروطها يجب التنبيه بأن لا تكون هذه الجماعة كجماعات اليوم والتي تقوم بـ:


1- المشاركة في الحكم وأنظمته ودخول اللعبة الديمقراطية كما في مصر وتونس والمغرب والسلطة الفلسطينية، وحتى في حكومة بريمر الأمريكي في العراق، فكانت مخالفة لطريقة الرسول الذي لم يشارك حكم قريش في نظامها الوضعي الكفري مع فارق أنهم كفار ونحن مسلمون، ولكن الحديث عن مشاركة الحكم الوضعي غير الإسلامي ﴿وَمَن يَبْتَغِ غَيْرَ الإِسْلاَمِ دِينًا فَلَن يُقْبَلَ مِنْهُ وَهُوَ فِي الآخِرَةِ مِنَ الْخَاسِرِينَ﴾.


2- بالأعمال المادية والعنف مع العلم أنه صلوات ربي وسلامه عليه لم يقم بذلك، فقد استأذنه عبد الرحمن بن عوف للقيام بذلك فأجابه أمرنا بالعفو وأن لا نقاتل القوم. كما هو حال جماعات أفغانستان.


3- السفر للخارج ودعوة الناس للإسلام فلم يسافر رسول الله هو وجماعته عندما تجمد مجتمع مكة أمام الدعوة للروم أو للفرس أو لمصر أو للشام ليهديهم للإسلام، بل ركز دعوته في إقامة دولة الإسلام، ثم عمل على ضم من بجانب هذه الدولة ثم قام بالفتوحات الإسلامية بالدعوة والجهاد.


4- الدعوة للطائفية والمذهبية بحجة محبتهم لرسول الله وآل بيته، فهذا لم يقم به رسول الله ﷺ ولم يخص أحد من أهل بيته بذلك حتى إنه قال: «لَوْ أَنَّ فَاطِمَةَ بِنْتَ مُحَمَّدٍ سَرَقَتْ لَقَطَعْتُ يَدَهَا» رغم أنها فلذة كبده، فالحق أحق أن يتبع، وجعل الميزان والأفضلية للتقوى ﴿إِنَّ أَكْرَمَكُمْ عِندَ اللَّهِ أَتْقَاكُمْ﴾، وقال ﷺ: «أَلَا لَا فَضْلَ لِعَرَبِيٍّ عَلَى أَعْجَمِيٍّ وَلَا لِعَجَمِيٍّ عَلَى عَرَبِيٍّ وَلَا لِأَحْمَرَ عَلَى أَسْوَدَ وَلَا أَسْوَدَ عَلَى أَحْمَرَ إِلَّا بِالتَّقْوَى» وقال: «مَا بَالُ دَعْوَى الْجَاهِلِيَّةِ؟ دَعُوهَا فَإِنَّهَا مُنْتِنَةٌ» وقال: «لَيْسَ مِنَّا مَنْ دَعَا إِلَى عَصَبِيَّةٍ»، ولذلك تحرم كل دعوة عصبية سواء أكانت لقومية أو وطنية أو مذهبية أو عنصرية أو إقليمية أو طبقية أو مناطقية أو غيرها، فلا أفضلية إلا للتقوى والإسلام.


5- الدعوة إلى إقامة السنن والنوافل والاعتراف بحكام اليوم بأنهم ولاة أمر، فهل إقامة الدين يكون بترك الفروض والواجبات كفرض قيام الخلافة الذي هو من أوجب الواجبات وإقامة الإسلام وتطبيقه وفرض الدستور الإسلامي ونشر الإسلام بالدعوة والجهاد ومحاسبة الحكام على تقصيرهم في تطبيق الإسلام في الحكم والمعاملات والاقتصاد والقضاء والتعليم والصحة والتربية وغيرها، فأين هذه كلها؟ فلِمَ هذا كله وقد كان رسول الله غير مداهن ولا مجامل بل يتكلم بالحق، وقد تعرض ما تعرض له من قول الحق وعدم خوفه في الله لومة لائم. قال رسول الله ﷺ: «إِنَّ مِنْ أَعْظَمِ الْجِهَادِ كَلِمَةَ عَدْلٍ عِنْدَ سُلْطَانٍ جَائِرٍ» فأين هم من يسمون أنفسهم بالعلماء من قول كلمة الحق، إن ولي الأمر هو وكيل عن الأمة ببيعة صحيحة على تولي شؤون المسلمين بإقامة الإسلام فيهم وتحكيم شرع الله ونشر الإسلام للعالم بالدعوة والجهاد، فلا مكان لهؤلاء الحكام في بلاد المسلمين ولا مكان لهم إلا إلقاءهم في هاوية سحيقة. ولذلك لا رضا لله إلا بإقامة الإسلام عبر قيام دولته، لا بأي طريقة سوى طريقة الإسلام، طريقة الرسول ﷺ الواجبة الاتباع لأنها حكم شرعي ثابت لا يتغير، وهذا لا يكون إلا وفق كتلة تعمل لذلك وتتوفر فيها:


1- هدف شامل أساسي كلي مبدئي تسعى إلى تحقيقه في الحياة لنيل رضا الله وبه تعالج مشاكل الحياة ولا يكون ذلك إلا بإقامة الخلافة لأنها الطريقة الوحيدة لتنفيذ الإسلام.


2- طريقتها طريقة الرسول ﷺ في إقامة الدولة لأن بها يقام الإسلام وبدونها لا يقام كما هو حالنا اليوم.


3- سلامة العقيدة والأفكار التي تدعو إليها وكذلك سلامة القواعد الشرعية من أي شوائب أو قواعد باطلة قد تختلط بها.


4- عدم تلقيها لأي دعم من دول العالم اليوم لأنها حينها ستكون أسيرة ورهينة لهدف وغاية من يدعمها فتضيع كل أهدافها التي كانت تنوي تحقيقها.


5- أن تدعو دعوة فكرية في المجتمع دون مجاملة أو نفاق بل تتحدث بالحق ولا تخاف في الله لومة لائم.


6- لها مشروع نهضوي حقيقي ينهض بالأمة وينقذ البشر من إرهاب الرأسمالية العفنة والتي أذاقتهم البؤس والشقاء والصراع والأمراض الجسدية والنفسية والقتل والفقر والشذوذ والحقد والأنانية والكره.


7- أن يكون لديها الوعي السياسي الكافي لإفشال كل مشاريع الغرب وأذنابه من الحكام.


8- سياسية ترعى الناس على بصيرة بالإسلام وتثقف الأمة بثقافة الإسلام وتزيل كل ما هو مخالف الإسلام لتوعية الأمة وقيادتها إلى بر نجاتها.


9- عالمية تنشر الفكر في كل مكان فتنير للبشر درب سيرهم.


10- تبتغي مرضاة الله لا مرضاة ذاتها وأهوائها أي لا يكون هدفها دنيويا بل سعيها للآخرة.


نعم إن نوال رضوان الله لا يتحقق إلا بإقامة شرعه وإسلامه الذي أمرنا بتطبيقه ونشره وإنارة سبل الخير للعالم، وهذا لا يكون إلا كما أقامها الأولون وذلك بإقامة دولة الإسلام الخلافة الراشدة الثانية على منهاج النبوة والتي بينت ذلك الأدلة الشرعية والواقع المعاش الذي نعيشه، فهلم يا أمة محمد للعمل مع الكتلة المنجية بإذن الله مع حزب التحرير الذي به تبرأ الذمة وتنقذ الأمة وتشتد به الهمة.


#أقيموا_الخلافة
#ReturnTheKhilafah
#YenidenHilafet
#خلافت_کو_قائم_کرو

كتبه للمكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير
الأستاذ عبد الرحمن العامري – ولاية اليمن

More from null

فریب نام ها را نخورید، اعتبار به مواضع است نه به نسب‌ها

فریب نام ها را نخورید، اعتبار به مواضع است نه به نسب‌ها

هر بار که "نماد جدیدی" با ریشه های مسلمان یا ویژگی های شرقی به ما ارائه می شود، بسیاری از مسلمانان هلهله می کنند و امیدها بر توهمی به نام "نمایندگی سیاسی" در یک نظام کافرانه استوار می شود که اسلام را نه به عنوان حکومت، نه به عنوان عقیده و نه به عنوان شریعت به رسمیت نمی شناسد.

همه ما شادی عظیمی را به یاد می آوریم که با پیروزی اوباما در سال 2008 احساسات بسیاری را فرا گرفت. او پسر کنیا است و پدرش مسلمان است! و در اینجا برخی توهم کردند که اسلام و مسلمانان به نفوذ آمریکا نزدیک شده اند، اما اوباما یکی از آزاردهنده ترین روسای جمهور برای مسلمانان بود، زیرا لیبی را ویران کرد و در فاجعه سوریه سهیم شد و افغانستان و عراق را با هواپیماها و سربازانش به آتش کشید، بلکه خونریز یمن از طریق ابزارهای خود بود و دوران او ادامه خصومت نظام مند علیه امت بود.

امروز این صحنه تکرار می شود، اما با نام های جدید. زوهران ممدانی به این دلیل مورد تجلیل قرار می گیرد که مسلمان، مهاجر و جوان است، انگار که او منجی است! اما فقط تعداد کمی به مواضع سیاسی و فکری او نگاه می کنند. این مرد از حامیان سرسخت همجنس‌بازان است و در فعالیت‌های آنها شرکت می‌کند و انحراف آنها را حقوق بشر می‌داند!

چه ننگی است که مردم به آن امید می بندند؟! آیا این تکرار همان شکست سیاسی و فکری نبود که امت بارها و بارها در آن افتاده است؟! بله، زیرا او شیفته ظاهر است نه ذات! با لبخندها فریب می خورد و با احساسات برخورد می کند نه با عقیده، و با نام ها نه با مفاهیم، و با نمادها نه با اصول!

این شیفتگی به شکل ها و نام ها نتیجه غیبت آگاهی سیاسی شرعی است، زیرا اسلام با اصل و نسب یا نام یا نژاد سنجیده نمی شود، بلکه با التزام به اصل اسلام به طور کامل؛ نظام، عقیده و شریعت. و هیچ ارزشی برای مسلمانی نیست که به اسلام حکومت نکند و از آن یاری ندهد، بلکه تابع نظام سرمایه داری کافر است و کفر و انحرافات را به نام "آزادی" توجیه می کند.

و تمام مسلمانانی که از پیروزی او خوشحال شدند و گمان کردند که او بذر خیر یا آغاز بیداری است، بدانند که بیداری از درون نظام های کفر، نه با ابزارهای آن، نه از طریق صندوق های رای آن، و نه زیر سقف قانون اساسی آن صورت نمی گیرد.

کسی که خود را از طریق نظام دموکراتیک ارائه می دهد و به احترام به قوانین آن سوگند یاد می کند، سپس از انحراف جنسی دفاع می کند و آن را جشن می گیرد و به چیزی که خدا را خشمگین می کند دعوت می کند، یاور اسلام و امید امت نیست، بلکه ابزاری برای صیقل دادن و رقیق کردن است، و نمایندگی دروغینی است که هیچ سود و زیانی ندارد.

آنچه که به اصطلاح موفقیت های سیاسی در غرب برای برخی از شخصیت ها با نام های اسلامی خوانده می شود، چیزی جز خرده هایی نیست که به عنوان مسکن برای امت ارائه می شود، تا به آنها گفته شود: ببینید، تغییر از طریق نظام های ما امکان پذیر است.

 حقیقت این "نمایندگی" چیست؟

غرب درهای حکومت را به روی اسلام باز نمی کند، بلکه فقط به روی کسانی باز می کند که با ارزش ها و افکار آن همخوانی داشته باشند. و هر کسی که وارد نظام آنها شود باید قانون اساسی آنها و قوانین عرفی آنها را بپذیرد و از حکومت اسلام چشم پوشی کند، اگر به این راضی شود، به یک الگوی قابل قبول تبدیل می شود، اما مسلمان واقعی، از ریشه مورد قبول آنها نیست.

زوهران ممدانی کیست؟ و چرا این توهم ساخته می شود؟

او فردی است که نام مسلمان دارد اما دستور کار منحرفی را اتخاذ می کند که کاملاً مخالف فطرت اسلام است، از حمایت از همجنس گرایان و ترویج آنچه "حقوق" آنها نامیده می شود، و او یک الگوی زنده برای چگونگی ساخت الگوهای خود توسط غرب است: مسلمان به نام، سکولار در عمل، خدمتگزار دستور کار لیبرالیسم غربی نه بیشتر. بلکه برای مشغول کردن امت از مسیر واقعی خود، به جای اینکه خواستار دولت اسلامی و خلافت شود، درگیر کرسی های پارلمانی و مناصب در نظام های کفر می شود! و به جای اینکه برای آزادی فلسطین رو کند، منتظر کسی می ماند که "از غزه" از داخل کنگره آمریکا یا پارلمان اروپا "دفاع کند"!

حقیقت این است که این تحریف مسیر تغییر واقعی است، که برپایی خلافت راشده بر منهج نبوت است، که پرچم اسلام را بالا می برد، شریعت خدا را برپا می کند و امت را پشت سر یک خلیفه متحد می کند که از پشت سرش می جنگند و از او تقوا می کنند.

پس فریب نام ها را نخورید و از کسانی که از نظر ظاهری به شما تعلق دارند و از نظر محتوایی با شما مخالفند، خوشحال نشوید، زیرا هر کس نام سعید یا علی یا زوهران را یدک می کشد در راه پیامبر ما محمد ﷺ نیست.

و بدانید که تغییر از داخل پارلمان های کفر نمی آید، بلکه از ارتش های امت می آید که زمان آن رسیده است که به حرکت درآیند، و از جوانان آگاه آن که شب و روز برای براندازی غرب و مزدوران و پیروان خائن آن در سرزمین های اسلام و مسلمانان تلاش می کنند.

مسلمانان از طریق انتخابات دموکراسی و نه از طریق صندوق های غرب به پا نخواهند خاست، بلکه با یک بیداری واقعی بر اساس عقیده اسلامی، با برپایی دولت خلافت راشده که جایگاه اسلام را باز می گرداند، عزت مسلمانان را باز می گرداند و توهمات دموکراسی را درهم می شکند.

فریب نام ها را نخورید و امید خود را به افراد در نظام های کفر نبندید، بلکه به پروژه بزرگ خود بازگردید: از سرگیری زندگی اسلامی، این تنها راه عزت و پیروزی و تمکین است.

صحنه تکرار خفت باری از مصیبت های قدیمی است: نمادهای جعلی، وفاداری به نظام های غربی، و انحراف از مسیر اسلام. و هر کس این مسیر را تشویق کند، امت را گمراه می کند. پس به پروژه خلافت بازگردید و اجازه ندهید دشمنان اسلام رهبران و نمایندگان شما را بسازند. عزت در کرسی های دموکراسی نیست، بلکه در منصب خلافت است که حزب التحریر برای آن تلاش می کند و امت را از این انحطاط فکری و سیاسی برحذر می دارد. پس هیچ نجاتی برای ما نیست جز با دولت خلافت، که اجازه نمی دهد کسانی که به دینی غیر از اسلام معتقدند بر مسلمانان حکومت کنند، نه کسانی که انحراف و انحراف را توجیه می کنند، و نه کسانی که برای مردم غیر از آنچه خدا نازل کرده است قانونگذاری می کنند.

نوشته شده برای رادیو دفتر رسانه ای مرکزی حزب التحریر

عبدالمحمود العامری - ولایت یمن

مصر بین شعارهای دولتی و واقعیت تلخ  حقیقت کامل درباره فقر و سیاست‌های سرمایه‌داری

مصر بین شعارهای دولتی و واقعیت تلخ

حقیقت کامل درباره فقر و سیاست‌های سرمایه‌داری

درگاه الاهرام روز سه شنبه 4 نوامبر 2025 گزارش داد که نخست وزیر مصر در سخنانی که به نیابت از رئیس جمهور در دومین اجلاس جهانی توسعه اجتماعی در دوحه، پایتخت قطر، ایراد کرد، گفت که مصر رویکردی جامع برای ریشه کنی فقر در همه اشکال و ابعاد آن، از جمله "فقر چند بعدی" را اعمال می کند.

سال‌هاست که تقریباً هیچ سخنرانی رسمی در مصر خالی از عباراتی مانند «رویکردی جامع برای ریشه کنی فقر» و «شروع واقعی اقتصاد مصر» نیست. مقامات این شعارها را در کنفرانس‌ها و مناسبت‌ها تکرار می‌کنند و با تصاویری براق از پروژه‌های سرمایه‌گذاری، هتل‌ها و استراحتگاه‌ها همراه است. اما واقعیت، همانطور که گزارش های بین المللی گواه است، کاملاً متفاوت است. فقر در مصر همچنان یک پدیده ریشه دار است، بلکه با وجود وعده‌های مکرر دولت برای بهبود و نوسازی، رو به وخامت است.

بر اساس گزارش های یونیسف، اسکوا و برنامه جهانی غذا برای سال های 2024 و 2025، حدود یک نفر از هر پنج مصری در فقر چند بعدی زندگی می کنند، یعنی از بیش از یک جنبه از جنبه های اساسی زندگی مانند آموزش، بهداشت، مسکن، کار و خدمات محروم هستند. داده ها همچنین تأیید می کنند که بیش از 49٪ از خانواده ها در دسترسی به غذای کافی با مشکل مواجه هستند، که این رقم تکان دهنده ای است که عمق بحران معیشتی را منعکس می کند.

اما فقر مالی، یعنی کاهش درآمد در مقایسه با هزینه های زندگی، به شدت افزایش یافته است، در نتیجه امواج متوالی تورم که دستمزدها، تلاش ها و پس انداز مردم را خورده است، تا جایی که درصد زیادی از مصری ها علی رغم کار مداوم زیر خط فقر مالی هستند.

درحالی که دولت از ابتکاراتی مانند "تکافل و کرامه" و "زندگی کریمانه" صحبت می‌کند، آمارهای بین‌المللی نشان می‌دهد که این برنامه‌ها ساختار فقر را اساساً تغییر نداده‌اند، بلکه به مسکن‌های موقتی شبیه هستند که مانند قطره‌ای است که در صحرا ریخته می‌شود. روستا نشین مصر که بیش از نیمی از جمعیت را در خود جای داده است، همچنان از ضعف خدمات، فقدان فرصت‌های شغلی مناسب و فرسودگی زیرساخت‌ها رنج می‌برد. گزارش اسکوا تأیید می کند که محرومیت در روستا چندین برابر بیشتر از شهرها است که نشان دهنده توزیع ناعادلانه ثروت و غفلت مزمن از حاشیه ها است.

هنگامی که نخست وزیر از پسر وطن "که با دولت اقدامات اصلاحات اقتصادی را تحمل کرد" تشکر می کند، در واقع به وجود رنج واقعی ناشی از این سیاست ها اعتراف می کند. با این حال، این اعتراف با تغییری در رویکرد همراه نیست، بلکه ادامه حرکت در همان مسیر سرمایه‌داری است که باعث بحران شد.

اصلاحات ادعایی که در سال 2016 با برنامه "شناورسازی"، افزایش یارانه ها و افزایش مالیات ها آغاز شد، اصلاح نبود، بلکه تحمیل هزینه بدهی ها و کسری به فقرا بود. در حالی که مقامات از "شروع" صحبت می کنند، سرمایه گذاری های هنگفت به سمت املاک لوکس و پروژه های توریستی که در خدمت صاحبان سرمایه هستند، می رود، در حالی که میلیون ها جوان فرصتی برای کار یا مسکن پیدا نمی کنند. بلکه بسیاری از این پروژه‌ها، مانند منطقه علم الروم در مطروح که سرمایه‌گذاری آن 29 میلیارد دلار تخمین زده می‌شود، مشارکت‌های سرمایه‌داری خارجی هستند که زمین‌ها و ثروت‌ها را به دست می‌آورند و آن‌ها را به منبع سود برای سرمایه‌گذاران تبدیل می‌کنند، نه منبع درآمد برای مردم.

این نظام شکست می خورد نه تنها به این دلیل که فاسد است، بلکه به این دلیل که بر اساس یک ایده باطل یعنی نظام سرمایه داری عمل می کند، که پول را محور تمام سیاست های دولت قرار می دهد. سرمایه داری بر آزادی مطلق مالکیت استوار است و اجازه می دهد ثروت در دست اقلیتی که ابزار تولید را در اختیار دارند، انباشته شود، در حالی که اکثریت بار مالیات ها، قیمت ها و بدهی های عمومی را بر دوش می کشند.

به همین دلیل، تمام آنچه «برنامه‌های حمایت اجتماعی» نامیده می‌شود، تلاشی برای زیبا جلوه دادن چهره وحشی سرمایه‌داری و طولانی کردن عمر نظامی ناعادلانه است که به ثروتمندان اهمیت می‌دهد و از فقرا مالیات می‌گیرد. به جای درمان ریشه درد؛ یعنی انحصار ثروت و تبعیت اقتصاد از مؤسسات بین‌المللی، تنها به توزیع خرده‌ای از کمک‌های نقدی بسنده می‌شود که نه فقری را از بین می‌برد و نه عزتی را حفظ می‌کند.

مراقبت، لطفی از سوی حاکم به رعیت نیست، بلکه یک وظیفه شرعی و مسئولیتی است که خداوند در دنیا و آخرت او را به خاطر آن بازخواست خواهد کرد. آنچه امروز در حال وقوع است، غفلت عمدی از امور مردم و دست کشیدن از وظیفه مراقبت به نفع وام های مشروط از صندوق بین المللی پول و بانک جهانی است.

دولت واسطه ای بین فقیر و طلبکار خارجی شده است، مالیات وضع می کند، یارانه ها را کاهش می دهد و اموال عمومی را برای جبران کسری متورم که توسط خود نظام سرمایه داری ایجاد شده است، می فروشد. در این میان، مفاهیم شرعی که اقتصاد را تنظیم می کنند، مانند حرام بودن ربا، ممنوعیت تملک ثروت های عمومی توسط افراد و وجوب نفقه بر رعیت از بیت المال مسلمین، غایب است.

اسلام یک نظام اقتصادی یکپارچه ارائه کرده است که فقر را از ریشه درمان می کند، نه فقط با کمک های نقدی یا پروژه های زیبایی. این نظام بر مبانی شرعی ثابتی استوار است که مهمترین آنها عبارتند از:

1- حرام بودن ربا و بدهی های ربوی که دولت را مقید می کند و منابع آن را تحلیل می برد، با از بین رفتن ربا، وابستگی اقتصاد به مؤسسات بین المللی از بین می رود و حاکمیت مالی به امت باز می گردد.

2- قرار دادن مالکیت ها در سه نوع:

مالکیت فردی: مانند خانه ها، مغازه ها و مزارع خصوصی...

مالکیت عمومی: شامل ثروت های بزرگ مانند نفت، گاز، معادن و آب...

مالکیت دولت: مانند زمین های فیء، رکاز و خراج...

با این توزیع، عدالت محقق می شود، زیرا از انحصار منابع امت توسط گروهی اندک جلوگیری می شود.

3- تضمین کفایت برای هر فرد از رعیت: دولت نیازهای اساسی هر انسانی را در رعیت خود از خوراک، پوشاک و مسکن تامین می کند، اگر از کار ناتوان باشد، بیت المال باید از او انفاق کند.

4- زکات و انفاق اجباری: زکات احسان نیست بلکه فریضه است، دولت آن را جمع آوری می کند و در مصارف شرعی آن برای فقرا، مساکین و بدهکاران صرف می کند. این یک ابزار توزیع موثر است که پول را به چرخه زندگی در جامعه باز می گرداند.

همراه با تشویق به کار مولد و منع بهره کشی، و ترغیب به سرمایه گذاری منابع در پروژه های مفید واقعی مانند صنایع سنگین و نظامی، نه در سفته بازی ها، املاک لوکس و پروژه های خیالی. علاوه بر تنظیم قیمت ها با عرضه و تقاضای واقعی، نه با انحصار و نه با شناورسازی.

تنها دولت خلافت بر منهاج نبوت قادر به اجرای عملی این احکام است، زیرا بر اساس عقیده اسلامی بنا شده است و هدف آن مراقبت از امور مردم است نه جمع آوری اموال آنها. در سایه خلافت، نه ربا وجود دارد و نه وام های مشروط، و نه فروش ثروت های عمومی به خارجی ها، بلکه منابع به گونه ای اداره می شوند که مصلحت امت را تامین کند، و بیت المال تامین مالی مراقبت های بهداشتی، آموزش و پرورش و تاسیسات عمومی را از منابع دولت، خراج، انفال و مالکیت عمومی بر عهده می گیرد.

اما نیازهای اساسی فقرا، یکایک آنها تامین می شود، نه از طریق صدقات موقت، بلکه به عنوان یک حق شرعی تضمین شده. بنابراین، مبارزه با فقر در اسلام یک شعار سیاسی نیست، بلکه یک نظام زندگی یکپارچه است که عدالت را برقرار می کند، از ظلم جلوگیری می کند و ثروت را به صاحبانش باز می گرداند.

بین سخنان رسمی و واقعیت زندگی، فاصله بسیار زیادی وجود دارد که از دید هیچ کس پنهان نیست. در حالی که دولت از پروژه‌های «غول‌پیکر» و «آغاز واقعی» خود می‌خواند، میلیون‌ها مصری زیر خط فقر زندگی می‌کنند و از گرانی، بیکاری و ناامیدی رنج می‌برند. حقیقت این است که این رنج از بین نخواهد رفت تا زمانی که مصر در راه سرمایه‌داری گام بردارد، اقتصاد خود را به رباخواران تسلیم کند و تابع سیاست‌های مؤسسات بین‌المللی باشد.

بحران ها و مشکلات مصر، مشکلات انسانی هستند نه مادی، و احکام شرعی مربوط به آن، چگونگی برخورد و درمان آن بر اساس اسلام را نشان می دهد، و راه حل ها آسان تر از چشم پوشی هستند، اما نیاز به مدیریت مخلصانه ای دارند که اراده ای آزاد داشته باشد و بخواهد در مسیر درست گام بردارد و واقعاً خیر مصر و مردم آن را بخواهد، و در این صورت این مدیریت باید تمام قراردادهایی را که قبلاً منعقد شده و با تمام شرکت هایی که دارایی های کشور و آنچه از دارایی های عمومی آن است را در انحصار خود دارند و در راس آنها شرکت های اکتشاف گاز، نفت، طلا و سایر معادن و ثروت ها هستند، بازبینی کند و تمام این شرکت ها را اخراج کند زیرا آنها اصولا شرکت های استعماری غارتگر ثروت های کشور هستند، سپس پیمانی جدید تدوین کند که بر توانمندسازی مردم از ثروت های کشور استوار باشد و شرکت هایی را ایجاد یا اجاره کند که خود به تولید ثروت از منابع نفت، گاز، طلا و سایر معادن بپردازند و این ثروت ها را دوباره در بین مردم توزیع کنند، در این صورت مردم قادر خواهند بود زمین های موات را کشت کنند که دولت آنها را قادر می سازد از حق خود در آن بهره برداری کنند و همچنین قادر خواهند بود آنچه را که باید تولید کنند تا اقتصاد مصر را ارتقا دهند و نیازهای مردم آن را برآورده سازند و دولت در این راه از آنها حمایت خواهد کرد و تمام اینها ضرب المثل خیالی نیست و نه غیرممکن است و نه پروژه ای که برای آزمایش ارائه می دهیم که ممکن است موفق شود یا شکست بخورد، بلکه احکام شرعی لازم الاجرا برای دولت و رعیت است، پس دولت نمی تواند از ثروت های کشور که متعلق به مردم است به بهانه قراردادهایی که قوانین بین المللی ناعادلانه تصویب، تایید و حمایت می کند، چشم پوشی کند و نه می تواند مردم را از آن منع کند، بلکه باید هر دستی را که غارتگرانه به ثروت های مردم دراز می شود، قطع کند، این چیزی است که اسلام ارائه می دهد و باید اجرا شود، اما به طور جدا از سایر نظام های اسلام اجرا نمی شود، بلکه تنها از طریق دولت خلافت راشده بر منهاج نبوت اجرا می شود، این دولتی است که حزب التحریر دغدغه و دعوت به آن را دارد و از مصر و مردم آن، مردم و ارتش، می خواهد که با آن برای رسیدن به آن همکاری کنند، باشد که خداوند پیروزی را از جانب خود بنویسد و آن را واقعیتی ببینیم که اسلام و پیروانش را عزیز می دارد، خدایا هر چه زودتر.

﴿وَلَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرَىٰ آمَنُوا وَاتَّقَوْا لَفَتَحْنَا عَلَيْهِم بَرَكَاتٍ مِّنَ السَّمَاءِ وَالْأَرْضِ﴾

نوشته شده برای دفتر رسانه ای مرکزی حزب التحریر

سعید فضل

عضو دفتر رسانه ای حزب التحریر در ولایت مصر