August 02, 2017

رسالة دعم للمسجد الأقصى

رسالة دعم للمسجد الأقصى

كتبتها: د. نسرين نواز

مديرة القسم النسائي في المكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير

29 تموز/يوليو 2017م

(مترجمة)

الإخوة والأخوات الأعزاء،

لو كان المسجد الحرام والكعبة في مكة المكرمة واقعين تحت الاحتلال، أو أن المسجد النبوي في المدينة المنورة حيث دفن رسولنا الحبيب e كان قد دنسه ونجسه المحتلون الأشرار، فماذا ستكون ردة فعلكم؟ لو كان أعداء الإسلام يمكنهم أن ينتهكوا ويغلقوا هذه الأماكن المقدسة متى شاؤوا، ويسعون إلى تدميرها، وممارسة سلطتهم عليها، وترويع وقتل المصلين،... ماذا سيكون ردكم؟ لا شك أننا لن نستريح حتى نزيل هذا الاحتلال!

حسناً أيها الإخوة والأخوات الأعزاء، في أيامنا هذه؛ إن ثالث مسجد من حيث القدسية لنا كمسلمين، وأول قبلة لنا، ومسرى رسول الله e، المسجد الأقصى يصرخ منادياً علينا نحن أمته لتحريره من براثن المحتلين الذين دنسوه ونجسوه وانتهكوا حرمته وروعوا وقتلوا المصلين فيه دون أن يعاقبوا على ذلك... فكيف سيكون ردنا؟؟؟

اليوم سيجتمع المسلمون من جميع أنحاء بريطانيا في مسيرة في لندن نظمها حزب التحرير في بريطانيا بعنوان "الوقوف والنضال والتضحية من أجل الأقصى". وقد نظمت أمام السفارة السعودية... وهي واحدة من الأنظمة الخائنة في العالم الإسلامي التي تخلت عن المسجد الأقصى والأرض المباركة فلسطين.

إن هذه المسيرة لديها رسالة بسيطة... هي استدعاء هذه الأمة الإسلامية الشريفة وجيوشها الضخمة لإقامة دولة الخلافة على منهاج النبوة والتي وحدها يمكنها أن تقتلع هذه الكتلة السرطانية الخبيثة من العالم الإسلامي وتحرير الأقصى، وإعادة الشرف والأمن إلى هذه الأرض المباركة.

الإخوة والأخوات الأعزاء، هل تعتقدون أنه لو كانت الخلافة على منهاج النبوة، وهي الحارس والدرع الحامي لهذه الأمة ولهذا الدين، والدولة التي توحد العالم الإسلامي، لو كانت حاضرةً اليوم، فهل سيجرؤ أعداء الإسلام حتى أن يحلموا باحتلال شبر واحد من هذه الأرض المباركة فلسطين؟؟؟ بالطبع لا؛ لن يجرؤواا!

هل تعتقدون أنه لو كان الجيش الإسلامي العظيم التابع لدولة الخلافة العظيمة خلف الأقصى وشعبه، هل سيجرؤ كيان يهود الجبان على أن يخطو خطوة واحدة في هذا المكان المقدس؟ بالطبع لا!

وهل تعتقدون أنه لو حكم هذه الأمة قائد ورع وتقي في دولة الخلافة؛ والذي من شأنه أن يسخر حياته من أجل دينه، والذي قد فهم حقا واجبه في حماية دم كل مؤمن، بدلا من حكام الخيانة والجبن الذين يحكمون اليوم في بلادنا، فهل ستجرؤ قوات أمن كيان يهود على إذلال أو إرهاب رجل واحد مسلم، أو امرأة، أو طفل؟ بالطبع لا!

في الواقع، لقد قال النبي e: «إِنَّمَا الْإِمَامُ جُنَّةٌ يُقَاتَلُ مِنْ وَرَائِهِ وَيُتَّقَى بِهِ» ولكن اليوم، وفي غياب هذا الدرع؛ دولة الخلافة الراشدة: فإن هذا الكيان المحتل الإرهابي يشجع على تدنيس وإغلاق الأقصى، والاعتداء على المصلين وقتلهم، بمن فيهم النساء المسلمات وأطفالهن، دون خوف من أي عقوبة. وكونهم قد أزالوا البوابات الإلكترونية عن أبوابه؛ فإن ذلك لا يغير شيئاً من حقيقة أن الأقصى لا يزال تحت ظلمة الاحتلال ولا يزال رهنا لأهواء محتليه الذين يشعرون بأنهم يستطيعون ممارسة سلطتهم عليه متى شاؤوا. كيف يجرؤون على مجرد التفكير في أن لهم الحق في أن يقرروا من يدخل هذا المسجد المقدس لعبادة الله سبحانه وتعالى أو من لا يدخله، أو أن لهم الحق في أداء طقوسهم الباطلة في أماكننا المقدسة، أو تنفيذ خططهم لتهويد القدس؟!

ففي شهر نيسان/أبريل من هذا العام، سمح للمتطرفين اليهود بممارسة طقوس يهودية تتضمن التضحية بخروف بالقرب من الأقصى - وهو عمل مرتبط ببناء هيكلهم المزعوم مكان الأقصى. وفي حزيران/يونيو من هذا العام، أعلن كيان يهود عن مشاريع بناء بمئات الملايين بهدف تشديد قبضته على المسجد الأقصى والقدس. كما أعلن عن خطط لإجبار المدارس الفلسطينية في القدس الشرقية على اعتماد منهجهم الذي يدرس التاريخ الصهيوني فقط ويمحو اتصال الشباب المسلم بالقدس، وذلك بتعليمهم أن لكيانهم الحق في المدينة. وفي شهر أيار/مايو، ذكر نتنياهو في خطاب بمناسبة ما يسمى بـ"يوم القدس" أن أرض المسجد الأقصى (أو ما أسماه جبل الهيكل) "سيظل دائما تحت السيادة الإسرائيلية".

وعلى الرغم من كل ذلك، فإن السلطة الفلسطينية العميلة لا تزال تعمل لحفظ أمن كيان يهود، إذ أبدت مستوى عالياً من الخيانة لمسلمي فلسطين، بما في ذلك تقوية الاحتلال من خلال اتفاقيات استسلامية، والدعوة إلى مزيد من المفاوضات والاتفاقات الخيانية مع هذا الكيان الإرهابي المتعصب الذي لا يفهم إلا لغة العنف والوحشية وجرف المنازل وسرقة الأراضي.

اليوم أيها الإخوة والأخوات، وفي ظل غياب دولة الخلافة النبيلة:

هذه الأمة يحكمها الحكام الرويبضات الذين تآمروا مع كيان يهود الإرهابي في جرائمه ضد المسلمين وضد هذا الدين، وكانوا بمثابة حماة خط المواجهة من خلال اتفاقاتهم وسياساتهم. ولم يحركوا ساكناً لحماية المسجد الأقصى والمؤمنين، بل حبسوا جيوشنا الإسلامية، ومنعوها من الزحف للدفاع عن هذا المسجد المبارك وعن فلسطين فضلاً عن إخوتهم وأخواتهم في جميع أنحاء العالم، والاستعانة بمصادر خارجية لتسيير جيوشنا للقتال في سبيل قضايا تحقق مصالح القوى الغربية بدلاً من نصرة دينهم.

إن الحكام الرويبضات - الذين بدلا من توجيه جيوشهم لتحرير الأقصى من براثن المحتلين الأشرار، اختاروا توجيه قنابلهم ورصاصاتهم ضد إخوتهم وأخواتهم المسلمين في سوريا والعراق واليمن وأفغانستان وباكستان وغيرها بناء على طلب من أسيادهم الغربيين - إن الشيء الوحيد الذي يقدسه أولئك الحكام الغادرون هو أنفسهم وعروشهم وأوامر أسيادهم في واشنطن ولندن وباريس.

أردوغان في تركيا على سبيل المثال... يتخوف من الإسلام ويدعو المسلمين لزيارة القدس للدفاع عن الأقصى، مع ذلك يمنع جيشه من زيارة القدس؛ الذي لديه فعلاً القدرة على تحرير الأقصى، ويرسله بدلاً من ذلك لقتل المسلمين في سوريا... أو سلمان وآل سعود الذين يسمون أنفسهم أمناء الأماكن المقدسة... ولكنهم يرسلون طائراتهم لقصف وتجويع أطفال اليمن، في حين يغسلون أيديهم من الدفاع عن ثالث أقدس موقع عتد المسلمين! أو روحاني رئيس إيران الذي يدعي أنه يحكم دولة تحكمها القوانين الإسلامية... ولكنه يستخدم جيشه ليس لتحرير القدس ولكن لدعم الجزار العلماني الفاسد بشار الأسد الذي شن حرباً على أهل سوريا!

لا حول ولا قوة إلا بالله!

إذن أيها الإخوة والأخوات، في غياب دولة الخلافة التي تحشد جيشها لحماية هذا الدين، وأماكننا المقدسة، فقد ترك لمسلمي فلسطين الشجعان حماية الأقصى، بما في ذلك النساء والأطفال المسلمين الشرفاء، الذين واجهوا جنود يهود الجبناء المسلحين والذين لا يملكون شيئا سوى إيمانهم وأصواتهم؛ فهم على استعداد للتضحية بحريتهم وحتى بحياتهم لحماية قدسية هذا المسجد.

إن أخواتنا العزيزات في ظل اليأس من حكامهن؛ وفي ظل غياب صلاح الدين أو المعتصم ومن أجل حماية دعوتهن، أخذن على عاتقهن الدفاع عن الأقصى وعن هذه الأرض المباركة. وقد تعرضن للإذلال والضرب والاعتقال والسجن والقتل من قبل كيان يهود الإرهابي. ومع ذلك لم يتم كسر عزيمة أخواتنا. لقد صدعن بالتكبيرات في مواجهة المضطهدين وأعداء الإسلام، فهن لا يخشين إلا الله ولن يتخلين أبدا عن دينهن كما فعل حكامهن. لقد أثبتن صدق إيمانهن كمؤمنات. الله أكبر!

ولكن كيف سنظهر لله أننا صادقون وثابتون على إيماننا؟ كيف سنبين لله سبحانه وتعالى أن الشهادة التي نطلبها ليست مجرد كلمة نعلنها بل إنها تعبر عن الإيمان بأننا على استعداد للوقوف والنضال والتضحية؟ كيف نستجيب عندما يطالبنا الأقصى بتحريره، ويستغيث بنا إخواننا وأخواتنا في فلسطين لتحرير أرضهم وحماية دمائهم؟

هل نجلس ونأمل بأن تحمي الأمم المتحدة والمجتمع الدولي المنهاران الأقصى وأن يضمنا بقاءه في يد المسلمين؟ إن الأمم المتحدة والمجتمع الدولي هم من أسس هذا الكيان الإجرامي وموّله وقوّاه، وأعطوه الضوء الأخضر لتشويه وذبح مسلمي غزة دون عقاب، وأقاموا جداراً من الصمت حول جرائمه البشعة... وذلك حتى عندما انتهكت مرارا وتكرارا الاتفاقيات والقوانين الخاصة بهم! كلا أيها الإخوة والأخوات؛ لا يمكننا أبدا الاعتماد على الأمم المتحدة أو أية حكومة أو هيئة أجنبية لحل هذه القضية.

إنه فقط الجيش المسلم الذي تحشده القيادة الإسلامية لدولة الخلافة من يمثل حقاً مصالح المسلمين وهذا الدين، وهو الذي سيقتلع كيان يهود الإرهابي وسيحرر ليس فقط الأقصى وفلسطين وإنما كل بلادنا الإسلامية من محتليها وحكامها الرويبضات. أيها الإخوة والأخوات ندعوكم إلى بذل كل ما في وسعكم من جهود لنشر هذه الدعوة لنقيم دولة الخلافة الراشدة بشكل عاجل، والأهم من ذلك لتحفيز كل من تعرفونهم في جيوش العالم الإسلامي للارتقاء إلى واجبهم الإسلامي للدفاع عن الأقصى وعن هذه الأمة، ولإعطاء النصرة لحزب التحرير لإقامة الخلافة وتطبيق نظام الله سبحانه وتعالى على أراضينا، حيث ستصبح القدس عاصمة دولة الخلافة بإذن الله!

أتوجه بكلماتي الآن إلى أبناء الجيوش المسلمة، قادة الإيمان الذين عهد إليهم واجب حماية هذه الأمة ودين الإسلام... لماذا تركتم الأقصى ليحميه العزل من رجال ونساء وأطفال فلسطين، في حين إن لديكم الدبابات والطائرات التي تمكنكم من تحرير هذا المسجد المبارك؛ مسرى النبي الحبيب ﷺ من المحتلين الأشرار؟ ألا تشعرون بالخزي لأنكم تخليتم عن واجب ثقيل وتركتموه على أكتاف إخوتكم العزل ليحملوه؟

كيف يمكنكم مشاهدتهم بصمت بينما تقوم قوات يهود بتدنيس أماكنكم المقدسة ويمدون أيديهم على أمهاتكم المسلمات وجداتكم وأخواتكم وبناتكم ويهينونهن بأشد الكلمات ويسفكون دماءهن؟! وكيف يمكنكم خدمة القيادات التي أعطت ظهرها لهذه الأمة وتخلت عنها، وهذا دين، ومنعتكم من إعطاء النصرة للإسلام؟!

كيف ستجيبون الله على كل هذا؟؟؟ عندما يسألكم أين كنتم عندما دُنِّس الأقصى؟ ألا تتوقون إلى كسب الشرف الذي ناله صلاح الدين الأيوبي العظيم لتحريره لهذه الأرض المباركة، وكسب الأجر العظيم لتحرير إخوتكم وأخواتكم من قمع المحتل؟! ثم تكسرون ولاءكم لهذه القيادات الجبانة التي شوهت أسماءكم ولم تجلب لكم شيئا سوى العار؟ ألا تقومون بواجبكم الإسلامي لتنالوا الشرف العظيم لتحرير الأقصى والدفاع عن أمتكم؟! وتقومون باقتلاع هذا النظام الصهيوني السرطاني من وجه العالم الإسلامي؟!

وتصبحون كالأنصار اليوم بإعطائكم النصرة لإقامة الخلافة على منهاج النبوة التي ستحشدكم للغاية التي أمركم ربكم بالالتزام بها - وهي أن تكونوا حماة المسلمين وأن تحموا دينكم، وتعيدوا الشرف لأسمائكم، مما يجعلكم أبطال شعبكم، ويحقق لكم الأجر والثواب الأكبر الذي لا يمكنكم تصوره في الآخرة!!!

أختم بالقول لإخوتنا وأخواتنا الشجعان في فلسطين الذين دافعوا عن الأقصى بلا شيء سوى أصواتهم وأجسادهم... أنتم تشكلون إلهاماً حقيقياً لهذه الأمة ومثالاً يحتذى به لنا جميعاً يبين كيف نكون حقاً عباداً لله عز وجل! إننا ندعو الله سبحانه وتعالى أن يبقيكم ثابتين ويثبتكم في كفاحكم من أجل هذا الدين، وأن لا يكون الوقت طويلا قبل أن تشهدوا النصر الذي تتوق إليه قلوبكم... فإن الله سبحانه وتعالى وعدنا بالنصر على هذا الأرض المباركة ولن يخلف الله وعده. يقول الله سبحانه وتعالى: ﴿وَاللّهُ غَالِبٌ عَلَى أَمْرِهِ وَلَـكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لاَ يَعْلَمُونَ﴾ [يوسف: 21]

More from null

فریب نام ها را نخورید، اعتبار به مواضع است نه به نسب‌ها

فریب نام ها را نخورید، اعتبار به مواضع است نه به نسب‌ها

هر بار که "نماد جدیدی" با ریشه های مسلمان یا ویژگی های شرقی به ما ارائه می شود، بسیاری از مسلمانان هلهله می کنند و امیدها بر توهمی به نام "نمایندگی سیاسی" در یک نظام کافرانه استوار می شود که اسلام را نه به عنوان حکومت، نه به عنوان عقیده و نه به عنوان شریعت به رسمیت نمی شناسد.

همه ما شادی عظیمی را به یاد می آوریم که با پیروزی اوباما در سال 2008 احساسات بسیاری را فرا گرفت. او پسر کنیا است و پدرش مسلمان است! و در اینجا برخی توهم کردند که اسلام و مسلمانان به نفوذ آمریکا نزدیک شده اند، اما اوباما یکی از آزاردهنده ترین روسای جمهور برای مسلمانان بود، زیرا لیبی را ویران کرد و در فاجعه سوریه سهیم شد و افغانستان و عراق را با هواپیماها و سربازانش به آتش کشید، بلکه خونریز یمن از طریق ابزارهای خود بود و دوران او ادامه خصومت نظام مند علیه امت بود.

امروز این صحنه تکرار می شود، اما با نام های جدید. زوهران ممدانی به این دلیل مورد تجلیل قرار می گیرد که مسلمان، مهاجر و جوان است، انگار که او منجی است! اما فقط تعداد کمی به مواضع سیاسی و فکری او نگاه می کنند. این مرد از حامیان سرسخت همجنس‌بازان است و در فعالیت‌های آنها شرکت می‌کند و انحراف آنها را حقوق بشر می‌داند!

چه ننگی است که مردم به آن امید می بندند؟! آیا این تکرار همان شکست سیاسی و فکری نبود که امت بارها و بارها در آن افتاده است؟! بله، زیرا او شیفته ظاهر است نه ذات! با لبخندها فریب می خورد و با احساسات برخورد می کند نه با عقیده، و با نام ها نه با مفاهیم، و با نمادها نه با اصول!

این شیفتگی به شکل ها و نام ها نتیجه غیبت آگاهی سیاسی شرعی است، زیرا اسلام با اصل و نسب یا نام یا نژاد سنجیده نمی شود، بلکه با التزام به اصل اسلام به طور کامل؛ نظام، عقیده و شریعت. و هیچ ارزشی برای مسلمانی نیست که به اسلام حکومت نکند و از آن یاری ندهد، بلکه تابع نظام سرمایه داری کافر است و کفر و انحرافات را به نام "آزادی" توجیه می کند.

و تمام مسلمانانی که از پیروزی او خوشحال شدند و گمان کردند که او بذر خیر یا آغاز بیداری است، بدانند که بیداری از درون نظام های کفر، نه با ابزارهای آن، نه از طریق صندوق های رای آن، و نه زیر سقف قانون اساسی آن صورت نمی گیرد.

کسی که خود را از طریق نظام دموکراتیک ارائه می دهد و به احترام به قوانین آن سوگند یاد می کند، سپس از انحراف جنسی دفاع می کند و آن را جشن می گیرد و به چیزی که خدا را خشمگین می کند دعوت می کند، یاور اسلام و امید امت نیست، بلکه ابزاری برای صیقل دادن و رقیق کردن است، و نمایندگی دروغینی است که هیچ سود و زیانی ندارد.

آنچه که به اصطلاح موفقیت های سیاسی در غرب برای برخی از شخصیت ها با نام های اسلامی خوانده می شود، چیزی جز خرده هایی نیست که به عنوان مسکن برای امت ارائه می شود، تا به آنها گفته شود: ببینید، تغییر از طریق نظام های ما امکان پذیر است.

 حقیقت این "نمایندگی" چیست؟

غرب درهای حکومت را به روی اسلام باز نمی کند، بلکه فقط به روی کسانی باز می کند که با ارزش ها و افکار آن همخوانی داشته باشند. و هر کسی که وارد نظام آنها شود باید قانون اساسی آنها و قوانین عرفی آنها را بپذیرد و از حکومت اسلام چشم پوشی کند، اگر به این راضی شود، به یک الگوی قابل قبول تبدیل می شود، اما مسلمان واقعی، از ریشه مورد قبول آنها نیست.

زوهران ممدانی کیست؟ و چرا این توهم ساخته می شود؟

او فردی است که نام مسلمان دارد اما دستور کار منحرفی را اتخاذ می کند که کاملاً مخالف فطرت اسلام است، از حمایت از همجنس گرایان و ترویج آنچه "حقوق" آنها نامیده می شود، و او یک الگوی زنده برای چگونگی ساخت الگوهای خود توسط غرب است: مسلمان به نام، سکولار در عمل، خدمتگزار دستور کار لیبرالیسم غربی نه بیشتر. بلکه برای مشغول کردن امت از مسیر واقعی خود، به جای اینکه خواستار دولت اسلامی و خلافت شود، درگیر کرسی های پارلمانی و مناصب در نظام های کفر می شود! و به جای اینکه برای آزادی فلسطین رو کند، منتظر کسی می ماند که "از غزه" از داخل کنگره آمریکا یا پارلمان اروپا "دفاع کند"!

حقیقت این است که این تحریف مسیر تغییر واقعی است، که برپایی خلافت راشده بر منهج نبوت است، که پرچم اسلام را بالا می برد، شریعت خدا را برپا می کند و امت را پشت سر یک خلیفه متحد می کند که از پشت سرش می جنگند و از او تقوا می کنند.

پس فریب نام ها را نخورید و از کسانی که از نظر ظاهری به شما تعلق دارند و از نظر محتوایی با شما مخالفند، خوشحال نشوید، زیرا هر کس نام سعید یا علی یا زوهران را یدک می کشد در راه پیامبر ما محمد ﷺ نیست.

و بدانید که تغییر از داخل پارلمان های کفر نمی آید، بلکه از ارتش های امت می آید که زمان آن رسیده است که به حرکت درآیند، و از جوانان آگاه آن که شب و روز برای براندازی غرب و مزدوران و پیروان خائن آن در سرزمین های اسلام و مسلمانان تلاش می کنند.

مسلمانان از طریق انتخابات دموکراسی و نه از طریق صندوق های غرب به پا نخواهند خاست، بلکه با یک بیداری واقعی بر اساس عقیده اسلامی، با برپایی دولت خلافت راشده که جایگاه اسلام را باز می گرداند، عزت مسلمانان را باز می گرداند و توهمات دموکراسی را درهم می شکند.

فریب نام ها را نخورید و امید خود را به افراد در نظام های کفر نبندید، بلکه به پروژه بزرگ خود بازگردید: از سرگیری زندگی اسلامی، این تنها راه عزت و پیروزی و تمکین است.

صحنه تکرار خفت باری از مصیبت های قدیمی است: نمادهای جعلی، وفاداری به نظام های غربی، و انحراف از مسیر اسلام. و هر کس این مسیر را تشویق کند، امت را گمراه می کند. پس به پروژه خلافت بازگردید و اجازه ندهید دشمنان اسلام رهبران و نمایندگان شما را بسازند. عزت در کرسی های دموکراسی نیست، بلکه در منصب خلافت است که حزب التحریر برای آن تلاش می کند و امت را از این انحطاط فکری و سیاسی برحذر می دارد. پس هیچ نجاتی برای ما نیست جز با دولت خلافت، که اجازه نمی دهد کسانی که به دینی غیر از اسلام معتقدند بر مسلمانان حکومت کنند، نه کسانی که انحراف و انحراف را توجیه می کنند، و نه کسانی که برای مردم غیر از آنچه خدا نازل کرده است قانونگذاری می کنند.

نوشته شده برای رادیو دفتر رسانه ای مرکزی حزب التحریر

عبدالمحمود العامری - ولایت یمن

مصر بین شعارهای دولتی و واقعیت تلخ  حقیقت کامل درباره فقر و سیاست‌های سرمایه‌داری

مصر بین شعارهای دولتی و واقعیت تلخ

حقیقت کامل درباره فقر و سیاست‌های سرمایه‌داری

درگاه الاهرام روز سه شنبه 4 نوامبر 2025 گزارش داد که نخست وزیر مصر در سخنانی که به نیابت از رئیس جمهور در دومین اجلاس جهانی توسعه اجتماعی در دوحه، پایتخت قطر، ایراد کرد، گفت که مصر رویکردی جامع برای ریشه کنی فقر در همه اشکال و ابعاد آن، از جمله "فقر چند بعدی" را اعمال می کند.

سال‌هاست که تقریباً هیچ سخنرانی رسمی در مصر خالی از عباراتی مانند «رویکردی جامع برای ریشه کنی فقر» و «شروع واقعی اقتصاد مصر» نیست. مقامات این شعارها را در کنفرانس‌ها و مناسبت‌ها تکرار می‌کنند و با تصاویری براق از پروژه‌های سرمایه‌گذاری، هتل‌ها و استراحتگاه‌ها همراه است. اما واقعیت، همانطور که گزارش های بین المللی گواه است، کاملاً متفاوت است. فقر در مصر همچنان یک پدیده ریشه دار است، بلکه با وجود وعده‌های مکرر دولت برای بهبود و نوسازی، رو به وخامت است.

بر اساس گزارش های یونیسف، اسکوا و برنامه جهانی غذا برای سال های 2024 و 2025، حدود یک نفر از هر پنج مصری در فقر چند بعدی زندگی می کنند، یعنی از بیش از یک جنبه از جنبه های اساسی زندگی مانند آموزش، بهداشت، مسکن، کار و خدمات محروم هستند. داده ها همچنین تأیید می کنند که بیش از 49٪ از خانواده ها در دسترسی به غذای کافی با مشکل مواجه هستند، که این رقم تکان دهنده ای است که عمق بحران معیشتی را منعکس می کند.

اما فقر مالی، یعنی کاهش درآمد در مقایسه با هزینه های زندگی، به شدت افزایش یافته است، در نتیجه امواج متوالی تورم که دستمزدها، تلاش ها و پس انداز مردم را خورده است، تا جایی که درصد زیادی از مصری ها علی رغم کار مداوم زیر خط فقر مالی هستند.

درحالی که دولت از ابتکاراتی مانند "تکافل و کرامه" و "زندگی کریمانه" صحبت می‌کند، آمارهای بین‌المللی نشان می‌دهد که این برنامه‌ها ساختار فقر را اساساً تغییر نداده‌اند، بلکه به مسکن‌های موقتی شبیه هستند که مانند قطره‌ای است که در صحرا ریخته می‌شود. روستا نشین مصر که بیش از نیمی از جمعیت را در خود جای داده است، همچنان از ضعف خدمات، فقدان فرصت‌های شغلی مناسب و فرسودگی زیرساخت‌ها رنج می‌برد. گزارش اسکوا تأیید می کند که محرومیت در روستا چندین برابر بیشتر از شهرها است که نشان دهنده توزیع ناعادلانه ثروت و غفلت مزمن از حاشیه ها است.

هنگامی که نخست وزیر از پسر وطن "که با دولت اقدامات اصلاحات اقتصادی را تحمل کرد" تشکر می کند، در واقع به وجود رنج واقعی ناشی از این سیاست ها اعتراف می کند. با این حال، این اعتراف با تغییری در رویکرد همراه نیست، بلکه ادامه حرکت در همان مسیر سرمایه‌داری است که باعث بحران شد.

اصلاحات ادعایی که در سال 2016 با برنامه "شناورسازی"، افزایش یارانه ها و افزایش مالیات ها آغاز شد، اصلاح نبود، بلکه تحمیل هزینه بدهی ها و کسری به فقرا بود. در حالی که مقامات از "شروع" صحبت می کنند، سرمایه گذاری های هنگفت به سمت املاک لوکس و پروژه های توریستی که در خدمت صاحبان سرمایه هستند، می رود، در حالی که میلیون ها جوان فرصتی برای کار یا مسکن پیدا نمی کنند. بلکه بسیاری از این پروژه‌ها، مانند منطقه علم الروم در مطروح که سرمایه‌گذاری آن 29 میلیارد دلار تخمین زده می‌شود، مشارکت‌های سرمایه‌داری خارجی هستند که زمین‌ها و ثروت‌ها را به دست می‌آورند و آن‌ها را به منبع سود برای سرمایه‌گذاران تبدیل می‌کنند، نه منبع درآمد برای مردم.

این نظام شکست می خورد نه تنها به این دلیل که فاسد است، بلکه به این دلیل که بر اساس یک ایده باطل یعنی نظام سرمایه داری عمل می کند، که پول را محور تمام سیاست های دولت قرار می دهد. سرمایه داری بر آزادی مطلق مالکیت استوار است و اجازه می دهد ثروت در دست اقلیتی که ابزار تولید را در اختیار دارند، انباشته شود، در حالی که اکثریت بار مالیات ها، قیمت ها و بدهی های عمومی را بر دوش می کشند.

به همین دلیل، تمام آنچه «برنامه‌های حمایت اجتماعی» نامیده می‌شود، تلاشی برای زیبا جلوه دادن چهره وحشی سرمایه‌داری و طولانی کردن عمر نظامی ناعادلانه است که به ثروتمندان اهمیت می‌دهد و از فقرا مالیات می‌گیرد. به جای درمان ریشه درد؛ یعنی انحصار ثروت و تبعیت اقتصاد از مؤسسات بین‌المللی، تنها به توزیع خرده‌ای از کمک‌های نقدی بسنده می‌شود که نه فقری را از بین می‌برد و نه عزتی را حفظ می‌کند.

مراقبت، لطفی از سوی حاکم به رعیت نیست، بلکه یک وظیفه شرعی و مسئولیتی است که خداوند در دنیا و آخرت او را به خاطر آن بازخواست خواهد کرد. آنچه امروز در حال وقوع است، غفلت عمدی از امور مردم و دست کشیدن از وظیفه مراقبت به نفع وام های مشروط از صندوق بین المللی پول و بانک جهانی است.

دولت واسطه ای بین فقیر و طلبکار خارجی شده است، مالیات وضع می کند، یارانه ها را کاهش می دهد و اموال عمومی را برای جبران کسری متورم که توسط خود نظام سرمایه داری ایجاد شده است، می فروشد. در این میان، مفاهیم شرعی که اقتصاد را تنظیم می کنند، مانند حرام بودن ربا، ممنوعیت تملک ثروت های عمومی توسط افراد و وجوب نفقه بر رعیت از بیت المال مسلمین، غایب است.

اسلام یک نظام اقتصادی یکپارچه ارائه کرده است که فقر را از ریشه درمان می کند، نه فقط با کمک های نقدی یا پروژه های زیبایی. این نظام بر مبانی شرعی ثابتی استوار است که مهمترین آنها عبارتند از:

1- حرام بودن ربا و بدهی های ربوی که دولت را مقید می کند و منابع آن را تحلیل می برد، با از بین رفتن ربا، وابستگی اقتصاد به مؤسسات بین المللی از بین می رود و حاکمیت مالی به امت باز می گردد.

2- قرار دادن مالکیت ها در سه نوع:

مالکیت فردی: مانند خانه ها، مغازه ها و مزارع خصوصی...

مالکیت عمومی: شامل ثروت های بزرگ مانند نفت، گاز، معادن و آب...

مالکیت دولت: مانند زمین های فیء، رکاز و خراج...

با این توزیع، عدالت محقق می شود، زیرا از انحصار منابع امت توسط گروهی اندک جلوگیری می شود.

3- تضمین کفایت برای هر فرد از رعیت: دولت نیازهای اساسی هر انسانی را در رعیت خود از خوراک، پوشاک و مسکن تامین می کند، اگر از کار ناتوان باشد، بیت المال باید از او انفاق کند.

4- زکات و انفاق اجباری: زکات احسان نیست بلکه فریضه است، دولت آن را جمع آوری می کند و در مصارف شرعی آن برای فقرا، مساکین و بدهکاران صرف می کند. این یک ابزار توزیع موثر است که پول را به چرخه زندگی در جامعه باز می گرداند.

همراه با تشویق به کار مولد و منع بهره کشی، و ترغیب به سرمایه گذاری منابع در پروژه های مفید واقعی مانند صنایع سنگین و نظامی، نه در سفته بازی ها، املاک لوکس و پروژه های خیالی. علاوه بر تنظیم قیمت ها با عرضه و تقاضای واقعی، نه با انحصار و نه با شناورسازی.

تنها دولت خلافت بر منهاج نبوت قادر به اجرای عملی این احکام است، زیرا بر اساس عقیده اسلامی بنا شده است و هدف آن مراقبت از امور مردم است نه جمع آوری اموال آنها. در سایه خلافت، نه ربا وجود دارد و نه وام های مشروط، و نه فروش ثروت های عمومی به خارجی ها، بلکه منابع به گونه ای اداره می شوند که مصلحت امت را تامین کند، و بیت المال تامین مالی مراقبت های بهداشتی، آموزش و پرورش و تاسیسات عمومی را از منابع دولت، خراج، انفال و مالکیت عمومی بر عهده می گیرد.

اما نیازهای اساسی فقرا، یکایک آنها تامین می شود، نه از طریق صدقات موقت، بلکه به عنوان یک حق شرعی تضمین شده. بنابراین، مبارزه با فقر در اسلام یک شعار سیاسی نیست، بلکه یک نظام زندگی یکپارچه است که عدالت را برقرار می کند، از ظلم جلوگیری می کند و ثروت را به صاحبانش باز می گرداند.

بین سخنان رسمی و واقعیت زندگی، فاصله بسیار زیادی وجود دارد که از دید هیچ کس پنهان نیست. در حالی که دولت از پروژه‌های «غول‌پیکر» و «آغاز واقعی» خود می‌خواند، میلیون‌ها مصری زیر خط فقر زندگی می‌کنند و از گرانی، بیکاری و ناامیدی رنج می‌برند. حقیقت این است که این رنج از بین نخواهد رفت تا زمانی که مصر در راه سرمایه‌داری گام بردارد، اقتصاد خود را به رباخواران تسلیم کند و تابع سیاست‌های مؤسسات بین‌المللی باشد.

بحران ها و مشکلات مصر، مشکلات انسانی هستند نه مادی، و احکام شرعی مربوط به آن، چگونگی برخورد و درمان آن بر اساس اسلام را نشان می دهد، و راه حل ها آسان تر از چشم پوشی هستند، اما نیاز به مدیریت مخلصانه ای دارند که اراده ای آزاد داشته باشد و بخواهد در مسیر درست گام بردارد و واقعاً خیر مصر و مردم آن را بخواهد، و در این صورت این مدیریت باید تمام قراردادهایی را که قبلاً منعقد شده و با تمام شرکت هایی که دارایی های کشور و آنچه از دارایی های عمومی آن است را در انحصار خود دارند و در راس آنها شرکت های اکتشاف گاز، نفت، طلا و سایر معادن و ثروت ها هستند، بازبینی کند و تمام این شرکت ها را اخراج کند زیرا آنها اصولا شرکت های استعماری غارتگر ثروت های کشور هستند، سپس پیمانی جدید تدوین کند که بر توانمندسازی مردم از ثروت های کشور استوار باشد و شرکت هایی را ایجاد یا اجاره کند که خود به تولید ثروت از منابع نفت، گاز، طلا و سایر معادن بپردازند و این ثروت ها را دوباره در بین مردم توزیع کنند، در این صورت مردم قادر خواهند بود زمین های موات را کشت کنند که دولت آنها را قادر می سازد از حق خود در آن بهره برداری کنند و همچنین قادر خواهند بود آنچه را که باید تولید کنند تا اقتصاد مصر را ارتقا دهند و نیازهای مردم آن را برآورده سازند و دولت در این راه از آنها حمایت خواهد کرد و تمام اینها ضرب المثل خیالی نیست و نه غیرممکن است و نه پروژه ای که برای آزمایش ارائه می دهیم که ممکن است موفق شود یا شکست بخورد، بلکه احکام شرعی لازم الاجرا برای دولت و رعیت است، پس دولت نمی تواند از ثروت های کشور که متعلق به مردم است به بهانه قراردادهایی که قوانین بین المللی ناعادلانه تصویب، تایید و حمایت می کند، چشم پوشی کند و نه می تواند مردم را از آن منع کند، بلکه باید هر دستی را که غارتگرانه به ثروت های مردم دراز می شود، قطع کند، این چیزی است که اسلام ارائه می دهد و باید اجرا شود، اما به طور جدا از سایر نظام های اسلام اجرا نمی شود، بلکه تنها از طریق دولت خلافت راشده بر منهاج نبوت اجرا می شود، این دولتی است که حزب التحریر دغدغه و دعوت به آن را دارد و از مصر و مردم آن، مردم و ارتش، می خواهد که با آن برای رسیدن به آن همکاری کنند، باشد که خداوند پیروزی را از جانب خود بنویسد و آن را واقعیتی ببینیم که اسلام و پیروانش را عزیز می دارد، خدایا هر چه زودتر.

﴿وَلَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرَىٰ آمَنُوا وَاتَّقَوْا لَفَتَحْنَا عَلَيْهِم بَرَكَاتٍ مِّنَ السَّمَاءِ وَالْأَرْضِ﴾

نوشته شده برای دفتر رسانه ای مرکزی حزب التحریر

سعید فضل

عضو دفتر رسانه ای حزب التحریر در ولایت مصر