تأملات في كتاب: "من مقومات النفسية الإسلامية" الحلقة الثانية والتسعون
تأملات في كتاب: "من مقومات النفسية الإسلامية" الحلقة الثانية والتسعون

الحمدُ للهِ رَبِّ العَالمين, والصَّلاةُ والسَّلامُ علَى إمامِ المتقين, وسيِّدِ المُرسَلِين, المبعوثِ رحمةً للعالمين, سَيِّدِنا مُحمَّدٍ وعلَى آلهِ وصَحبِهِ أجمَعِين, واجعَلْنا مَعَهم, وَاحْشُرنَا في زُمرتهم برَحمَتِكَ يَا أرْحَمَ الرَّاحِمين. ...

0:00 0:00
Speed:
August 30, 2021

تأملات في كتاب: "من مقومات النفسية الإسلامية" الحلقة الثانية والتسعون

تأملات في كتاب: "من مقومات النفسية الإسلامية"

الحلقة الثانية والتسعون

الحمدُ للهِ رَبِّ العَالمين, والصَّلاةُ والسَّلامُ علَى إمامِ المتقين, وسيِّدِ المُرسَلِين, المبعوثِ رحمةً للعالمين, سَيِّدِنا مُحمَّدٍ وعلَى آلهِ وصَحبِهِ أجمَعِين, واجعَلْنا مَعَهم, وَاحْشُرنَا في زُمرتهم برَحمَتِكَ يَا أرْحَمَ الرَّاحِمين.

أيها المؤمنون:

أحبتنا الكرام:

السلامُ عليكم ورحمةُ اللهِ وبركاتُه, وبعد: في هَذِه الحَلْقَة نُوَاصِلُ تَأمُّلاتِنَا في كِتَابِ: "مِنْ مُقَوِّمَاتِ النَّفسيَّة الإسلاميَّة". وَمِن أجلِ بِنَاءِ الشَّخصيَّةِ الإسلاميَّة, مَعَ العِنَايَةِ بِالعَقليَّةِ الإسلاميَّةِ وَالنَّفسيَّةِ الإسلامِيَّةِ, نَقُولُ وَبِاللهِ التَّوفِيق: هُناكَ أخلاقٌ ذَمِيمَةٌ مَنهيٌّ عَنهَا, وقد سَبَقَ الحَدِيثُ عَن أربعٍ وَعِشرينَ مِنهَا:

سِتٌ وعِشرُونَ: وَمِنَ الأَخلاقِ الذَّمِيمَةِ الخيَانَة: قال تعالى: {إِنَّ اللَّهَ لَا يُحِبُّ الْخَائِنِينَ}. (الأنفال 58). وقال تعالى: {يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آَمَنُوا لَا تَخُونُوا اللَّهَ وَالرَّسُولَ وَتَخُونُوا أَمَانَاتِكُمْ وَأَنْتُمْ تَعْلَمُونَ}. (الأنفال 27). وَعَنْ عِيَاضِ بْنِ حِمَارٍ الْمُجَاشِعِيِّ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلّم قَالَ ذَاتَ يَوْمٍ فِي خُطْبَتِهِ: «وَأَهْلُ النَّارِ خَمْسَةٌ: الضَّعِيفُ الَّذِي لاَ زَبْرَ لَهُ الَّذِينَ هُمْ فِيكُمْ تَبَعًا لاَ يَتْبَعُونَ أَهْلاً وَلاَ مَالاً, وَالْخَائِنُ الَّذِي لاَ يَخْفَى لَهُ طَمَعٌ وَإِنْ دَقَّ إِلاَّ خَانَهُ, وَرَجُلٌ لاَ يُصْبِحُ وَلاَ يُمْسِى إِلاَّ وَهُوَ يُخَادِعُكَ عَنْ أَهْلِكَ وَمَالِكَ». وَذَكَرَ الْبُخْلَ أَوِ الْكَذِبَ «وَالشِّنْظِيرُ الْفَحَّاشُ». رَوَاهُ مُسلِمٌ. لا زَبرَ لَهُ أَي لا عَقلَ لَهُ. لاَ يَتْبَعُونَ أَهْلاً أو لاَ يَبتَغُونَ أَهْلاً كَمَا فِي رِوَايَةٍ أُخرَى.

وَعَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ رضِي الله عنه قَالَ: بَيْنَمَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلّم فِي مَجْلِسٍ يُحَدِّثُ الْقَوْمَ جَاءَهُ أَعْرَابِيٌّ فَقَالَ: مَتَى السَّاعَةُ؟ فَمَضَى رَسُولُ اللهِ صلى الله عليه وسلّم يُحَدِّثُ فَقَالَ بَعْضُ الْقَوْمِ: سَمِعَ مَا قَالَ فَكَرِهَ مَا قَالَ, وَقَالَ بَعْضُهُمْ: بَلْ لَمْ يَسْمَعْ. حَتَّى إِذَا قَضَى حَدِيثَهُ قَالَ: «أَيْنَ -أُرَاهُ- السَّائِلُ عَنِ السَّاعَةِ؟» قَالَ: هَا أَنَا يَا رَسُولَ اللهِ. قَالَ: «فَإِذَا ضُيِّعَتِ الأَمَانَةُ فَانْتَظِرِ السَّاعَةَ». قَالَ: كَيْفَ إِضَاعَتُهَا؟ قَالَ: «إِذَا وُسِّدَ الأَمْرُ إِلَى غَيْرِ أَهْلِهِ فَانْتَظِرِ السَّاعَةَ». رَوَاهُ البُخَارِيُّ. وَعَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ رضِي الله عنه قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللهِ صلى الله عليه وسلّم: «آيَةُ الْمُنَافِقِ ثَلاَثٌ إِذَا حَدَّثَ كَذَبَ، وَإِذَا وَعَدَ أَخْلَفَ، وَإِذَا اؤْتُمِنَ خَانَ». مُتَّفَقٌ عَلَيهِ. وَعَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ رضِي الله عنه قَالَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلّم يَقُولُ: «اللَّهُمَّ إِنِّي أَعُوذُ بِكَ مِنَ الْجُوعِ؛ فَإِنَّهُ بِئْسَ الضَّجِيعُ! وَأَعُوذُ بِكَ مِنَ الْخِيَانَةِ؛ فَإِنَّهَا بِئْسَتِ الْبِطَانَةُ!». رَوَاهُ أَبُو دَاودَ وَالنَّسَائِيُّ وَابنُ مَاجَه وَالحَاكِمُ وَصَحَّحَهُ، وَقَالَ فِي الرِّيَاضِ: إِسنَادُهُ صَحِيحٌ. وَعَنْ أَبِي هُرَيرَةَ رضِي الله عنه قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللهِ صلى الله عليه وسلّم يَقُولُ اللهُ تَعَالَى: «أَنَا ثَالِثُ الشَّرِيكَينِ مَا لَمْ يَخُنْ أَحَدُهُمَا صَاحِبَهُ، فَإِذَا خَانَ خَرَجْتُ مِنْ بَينِهِمَا». رَوَاهُ أَبُو دَاودَ وَالحَاكِمُ, وَصَحَّحَهُ, وَوَافَقَهُ الذَّهَبِيُّ.

سَبعٌ وعِشرُون: وَمِنَ الأَخلاقِ الذَّمِيمَةِ الغِيبَةُ والبُهْتُ: الغِيبَةُ هِيَ ذِكْرُكَ أَخَاكَ بِمَا فِيهِ مِمَّا يَكرَهُ, فَإِنْ لَمْ يَكُنْ فِيهِ فَهُوَ البُهْتُ, وَكِلاهُمَا حَرَامٌ, وَالأَدِلَّةُ عَلَى هَذَا: قَالَ تَعَالَى: {وَلَا يَغْتَبْ بَعْضُكُمْ بَعْضًا أَيُحِبُّ أَحَدُكُمْ أَنْ يَأْكُلَ لَحْمَ أَخِيهِ مَيْتًا فَكَرِهْتُمُوهُ وَاتَّقُوا اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ تَوَّابٌ رَحِيمٌ}. (الحجرات12) وَقَالَ: {هَمَّازٍ مَشَّاءٍ بِنَمِيمٍ}. (القلم11). وَعَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلّم قَالَ: «أَتَدْرُونَ مَا الْغِيبَةُ؟». قَالُوا: اللَّهُ وَرَسُولُهُ أَعْلَمُ. قَالَ: «ذِكْرُكَ أَخَاكَ بِمَا يَكْرَهُ». قِيلَ: أَفَرَأَيْتَ إِنْ كَانَ فِي أَخِي مَا أَقُولُ؟ قَالَ: «إِنْ كَانَ فِيهِ مَا تَقُولُ فَقَدِ اغْتَبْتَهُ, وَإِنْ لَمْ يَكُنْ فِيهِ فَقَدْ بَهَتَّهُ». رَوَاهُ مُسلِمٌ. وَعَنْ أَبِي هُرَيرَةَ رضِي الله عنه أَنَّ رَسُولَ اللهِ صلى الله عليه وسلّم قَالَ: «كُلُّ المُسلِمِ عَلَى المُسلِمِ حَرَامٌ دَمُهُ وَعِرضُهُ وَمَالُهُ» رَوَاهُ مُسلِمٌ. وَعَنْ أَبِي بَكْرَةَ رضِي الله عنه أَنَّ رَسُولَ اللهِ صلى الله عليه وسلّم قَالَ فِي خُطبَتِهِ فِي حَجَّةِ الوَدَاعِ: «إِنَّ دِمَاءَكُمْ وَأَموَالَكُمْ وَأَعرَاضَكُمْ حَرَامٌ عَلَيكُمْ، كَحُرمَةِ يَومِكُمْ هَذَا، فِي شَهرِكُمْ هَذَا، فِي بَلَدِكُمْ هَذَا، أَلا هَلْ بَلَّغْتُ» مُتَّفَقٌ عَلَيهِ. وَعَنْ عَائِشَةَ قَالَتْ: قَالَ رَسُولُ اللهِ صلى الله عليه وسلّم لأَصْحَابِهِ: تَدْرُونَ أَزْنَى الزِّنَا عِنْدَ اللهِ؟ قَالُوا: اللَّهُ وَرَسُولُهُ أَعْلَمُ، قَالَ: فَإِنَّ أَزْنَى الزِّنَا عِنْدَ اللهِ اسْتِحْلاَلُ عِرْضِ امْرِئٍ مُسْلِمٍ». ثُمَّ قَرَأَ رَسُولُ اللهِ صلى الله عليه وسلّم: {وَالَّذِينَ يُؤْذُونَ الْمُؤْمِنِينَ وَالْمُؤْمِنَاتِ بِغَيْرِ مَا اكْتَسَبُوا فَقَدِ احْتَمَلُوا بُهْتَاناً وَإِثْماً مُّبِيناً}». (الأحزاب58) رَوَاهُ أَبو يَعلَى فِي مُسنَدِهِ، وَقَالَ المُنذِرِيُّ وَالهَيثَمِيُّ: رُوَاتُهُ رُوَاةُ الصَّحِيحُ. وَرَوَى أَبُو دَاودَ فِي مُسنَدِهِ عَنْ سَعِيدِ بْنِ زَيْدٍ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلّم قَالَ: «إِنَّ مِنْ أَرْبَى الرِّبَا الاِسْتِطَالَةَ فِي عِرْضِ الْمُسْلِمِ بِغَيْرِ حَقٍّ».

وَسَمَاعُ الغِيبَةِ حَرَامٌ لِقَولِهِ تَعَالَى: {وَالَّذِينَ هُمْ عَنِ اللَّغْوِ مُعْرِضُونَ}. (المؤمنون 3). وقوله: {وَإِذَا رَأَيْتَ الَّذِينَ يَخُوضُونَ فِي آَيَاتِنَا فَأَعْرِضْ عَنْهُمْ حَتَّى يَخُوضُوا فِي حَدِيثٍ غَيْرِهِ وَإِمَّا يُنْسِيَنَّكَ الشَّيْطَانُ فَلَا تَقْعُدْ بَعْدَ الذِّكْرَى مَعَ الْقَوْمِ الظَّالِمِينَ}. (الأنعام 68).

وَيَنبَغِي لِلمُسلِمِ أَنْ يَذُبَّ عَنْ عِرضِ أَخِيهِ بِظَهرِ الغَيبِ إِنِ استَطَاعَ، لِحَدِيثِ أَبِي هُرَيرَةَ عِندَ مُسلِمٍ قال رسول الله صلى الله عليه وسلّم: «الْمُسْلِمُ أَخُو الْمُسْلِمِ لاَ يَظْلِمُهُ وَلاَ يَخْذُلُهُ وَلاَ يَحْقِرُهُ». وَالذِي لا يَذُبُّ عَنْ عِرضِ أَخِيهِ وَهُوَ قَادِرٌ عَلَى ذَلِكَ يَكُونُ خَاذلاً لَهُ. وَلِحَدِيثِ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ وَأَبِي طَلْحَةَ بْنِ سَهْلٍ الأَنْصَارِيِّ قالاَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلّم: «مَا مِنِ امْرِئٍ يَخْذُلُ امْرَأً مُسْلِمًا فِي مَوْضِعٍ تُنْتَهَكُ فِيهِ حُرْمَتُهُ, وَيُنْتَقَصُ فِيهِ مِنْ عِرْضِهِ, إِلاَّ خَذَلَهُ اللَّهُ فِي مَوْطِنٍ يُحِبُّ فِيهِ نُصْرَتَهُ, وَمَا مِنِ امْرِئٍ يَنْصُرُ مُسْلِمًا فِي مَوْضِعٍ يُنْتَقَصُ فِيهِ مِنْ عِرْضِهِ, وَيُنْتَهَكُ فِيهِ مِنْ حُرْمَتِهِ, إِلاَّ نَصَرَهُ اللَّهُ فِي مَوْطِنٍ يُحِبُّ نُصْرَتَهُ». رَوَاهُ أَبُو دَاودَ، وَقَالَ الهَيثَمِيُّ إِسنَادُهُ حَسَنٌ.

وَلأَحَادِيثِ أَبِي الدَّردَاِء، وَأَسمَاءِ بِنتِ يَزِيدَ، وَأَنَسٍ، وَعِمرَانَ بْنِ حُصَينٍ، وَأَبِي هُرَيَرَةَ، وَقَد مَرَّتْ كُلُّهَا فِي بَابِ الحُبِّ وَالبُغضِ فِي اللهِ. وَقَد أَقَرَّ رَسُولُ اللهِ صلى الله عليه وسلّم مُعَاذاً رضِي الله عنه عِندَمَا ذَبَّ عَنْ عِرضِ أَخِيهِ كَعْبِ بْنِ مَالِكٍ، فَفَي الحَدِيثِ المُتَّفَقِ عَلَيهِ عَنْ كَعْبِ بْنِ مَالِكٍ رضِي الله عنه، قَالَ مِنْ حَدِيثٍ طَوِيلٍ لَهُ فِي قِصَّةِ تَوبَتِهِ، قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلّم، وَهُوَ جَالِسٌ فِي القَومِ بِتَبُوكٍ: «مَا فَعَلَ كَعْبُ بْنُ مَالِكٍ؟» فَقَالَ رَجُلٌ مِنْ بَنِي سَلِمَةَ: "يَا رَسُولَ اللهِ حَبَسَهُ بُرْدَاهُ وَنَظَرُهُ فِي عِطْفَيهِ" فَقَالَ مُعَاذُ بْنُ جَبَلٍ رضِي الله عنه: بِئْسَ مَا قُلْتَ! وَاللَّهِ يَا رَسُولَ اللهِ مَا عَلِمْنَا عَلَيْهِ إِلاَّ خَيْرًا! فَسَكَتَ رَسُولُ اللهِ صلى الله عليه وسلّم».

وَقَد أَبَاحَ العُلَمَاءُ الغِيبَةَ لِسِتَّةِ أَسبَابٍ هِيَ: التَّظَلُّمُ، وَالاستِعَانَةُ عَلَى تَغْيِيرِ المُنكَرِ، وَالاستِفْتَاءِ، وَتَحذِيرِ المُسلِمِينَ مِنَ الشَّرِّ, وَهُوَ مِنَ النَّصِيحَةِ، وَذكْرِ المُجَاهِرِ بِفِسقِهِ أَو بِدْعَتِهِ، وَالتَّعرِيفِ. قَالَ النَّوَوِيُّ فِي الأَذكَارِ: "وَأَكثَرُ هَذِهِ الأَسبَابِ مُجمَعٌ عَلَى جَوازِ الغِيبَةِ بِهَا" وَقَالَ: "وَدَلائِلُهَا ظَاهِرَةٌ مِنَ الأَحَادِيثِ الصَّحِيحَةِ المَشهُورَةِ". وَكَرَّرَ هَذَا المَعنَى فِي الرِّيَاضِ وَذَكَرَ بَعضَ الأَدِلَّةِ. كَمَا ذَكَرَهَا الصَّنعَانِيُّ فِي سُبُلِ السَّلامِ. وَقَالَ القَرَّافِيُّ فِي الذَّخِيرَةِ: "قَالَ بَعضُ العُلَمَاءِ يُستَثنَى مِنَ الغِيبَةِ خَمسَ صُوَرٍ وَذَكَرَ النَّصِيحَةَ، وَالجَرحَ وَالتَّعدِيلَ فِي الشُّهُودِ وَالرُّوَاةِ، وَالمُعْلِنَ بِالفُسُوقِ، وَأَربَابَ البِدَعِ وَالتَّصَانِيفِ المُضِلَّةِ، وَإِذَا كَانَ القَائِلُ وَالمَقُولُ لَهُ الغِيبَةُ قَد سَبَقَ لَهُمَا العِلمُ بِالمُغتَابِ بِهِ".

فَإذَا التَزَمَ المُسلِمُ بِالأَخلاقِ الفَاضِلَةِ, بِاعتِبَارِهَا أَحكَاماً شَرعِيَّةً وَاجِبَةَ الاتِّبَاعِ طَاعَةً للهِ: امتِثَالاً لأَوَامِرِهِ, وِاجتِنَاباً لِنَوَاهِيهِ, فإنه يَسْمُو وَيَرقَى فِي المُرتَقَى السَّامِي مِنْ عَلِيٍّ إِلَى أَعلَى, وَمِنْ شَاهِقٍ إِلَى شَاهِق.

أحبتنا الكرام:

نَكتَفي بِهذا القَدْرِ في هَذِه الحَلْقة, عَلَى أنْ نُكمِلَ تأمُّلاتنا في الحَلْقاتِ القادِمَةِ إنْ شَاءَ اللهُ تَعالى, فإلى ذَلكَ الحِينِ وَإلى أنْ نَلقاكُم, نَترُكُكُم في عنايةِ اللهِ وحفظِهِ وأمنِهِ. نَشكُرُكُم وَالسَّلامُ عَليكُم وَرَحمَةُ اللهِ وَبَركَاتُه.

More from null

تأملاتی در کتاب: "از مؤلفه‌های روانشناسی اسلامی" - قسمت پانزدهم

تأملاتی در کتاب: "از مؤلفه‌های روانشناسی اسلامی"

تهیه کننده: استاد محمد احمد النادی

قسمت پانزدهم

الحمدلله رب العالمین، و الصلاة و السلام علی امام المتقین، و سید المرسلین، مبعوث رحمت للعالمین، سیدنا محمد و علی آله و صحبه اجمعین، و اجعلنا معهم، و احشرنا فی زمرتهم برحمتک یا ارحم الراحمین.

شنوندگان گرامی، شنوندگان رادیو دفتر اطلاع رسانی حزب التحریر:

السلام علیکم و رحمه الله و برکاته، و بعد: در این قسمت، تأملات خود را در کتاب: "از مؤلفه های روانشناسی اسلامی" ادامه می دهیم. و به منظور ساختن شخصیت اسلامی، با توجه به ذهنیت اسلامی و روانشناسی اسلامی، می گوییم و از خدا توفیق می طلبیم:

ای مسلمانان:

در قسمت گذشته گفتیم: برای مسلمان نیز سنت است که برای برادرش در غیابش دعا کند، همانطور که برایش سنت است که از برادرش بخواهد که برایش دعا کند، و برای او سنت است که پس از دوست داشتن او، از او دیدار کند و با او بنشیند و با او پیوند برقرار کند و در راه خدا با او بذل و بخشش کند. و برای مسلمان مستحب است که با آنچه دوست دارد با برادرش ملاقات کند تا او را با این کار خوشحال کند. و در این قسمت اضافه می کنیم و می گوییم: برای مسلمان مستحب است که به برادرش هدیه دهد، به دلیل حدیث ابوهریره که بخاری در الأدب المفرد و ابویعلی در مسندش و نسائی در الکنی و ابن عبدالبر در التمهید آورده اند، و عراقی گفته است: سند آن خوب است، و ابن حجر در تلخیص الحبیر گفته است: سند آن حسن است، گفت: رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم فرمود: "به همدیگر هدیه دهید تا یکدیگر را دوست داشته باشید".

و همچنین مستحب است که هدیه او را بپذیرد، و در مقابل آن پاداش دهد، به دلیل حدیث عایشه نزد بخاری که گفت: "رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم هدیه را می پذیرفت و در مقابل آن پاداش می داد".

و حدیث ابن عمر نزد احمد و ابوداود و نسائی، گفت: رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم فرمود: "هر کس به خدا پناه برد، به او پناه دهید، و هر کس از شما به نام خدا چیزی خواست، به او بدهید، و هر کس از خدا طلب پناهندگی کرد، به او پناه دهید، و هر کس به شما احسانی کرد، به او پاداش دهید، و اگر نیافتید، برای او دعا کنید تا بدانید که به او پاداش داده اید".

و این بین برادران است، و هیچ ارتباطی با هدایای رعیت به حاکمان ندارد، زیرا آنها مانند رشوه حرام هستند، و از پاداش دادن این است که بگوید: خدا به تو جزای خیر دهد.

ترمذی از اسامه بن زید رضی الله عنهما روایت کرده و گفته است حسن صحیح است، گفت: رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم فرمود: "هر کس به او احسانی شود و به کننده آن بگوید: "خدا به تو جزای خیر دهد" به درستی که در ستایش مبالغه کرده است". و ستایش شکر است، یعنی پاداش دادن، به ویژه از کسی که غیر از آن چیزی نمی یابد، به دلیل آنچه ابن حبان در صحیح خود از جابر بن عبدالله روایت کرده است، گفت: شنیدم که پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم می فرمود: "هر کس نیکی کند و جز ستایش برای او خیری نیابد، پس او را شکر کرده است، و هر کس آن را پنهان کند، کفر ورزیده است، و هر کس به باطل زینت کند، مانند کسی است که دو لباس دروغ پوشیده است". و با سند حسن نزد ترمذی از جابر بن عبدالله روایت شده است که گفت: رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم فرمود: "هر کس عطایی کند و چیزی بیابد، باید آن را جبران کند، و اگر نیابد، باید او را ستایش کند، پس هر کس او را ستایش کند، او را شکر کرده است، و هر کس آن را پنهان کند، کفر ورزیده است، و هر کس به چیزی که به او داده نشده است زینت کند، مانند کسی است که دو لباس دروغ پوشیده است". و کفر ورزیدن به عطاء یعنی پنهان کردن و پوشاندن آن.

و با سند صحیح ابوداود و نسائی از انس روایت کرده اند که گفت: "مهاجرین گفتند ای رسول خدا، انصار همه پاداش را بردند، ما قومی را ندیدیم که بهتر از آنها در دادن چیزهای زیاد بذل و بخشش کنند، و نه بهتر از آنها در همدردی در چیزهای کم، و آنها مخارج ما را کفایت کردند، فرمود: آیا شما آنها را به خاطر آن ستایش نمی کنید و برای آنها دعا نمی کنید؟ گفتند: آری، فرمود: پس آن در مقابل آن است".

و شایسته است که مسلمان کم را مانند زیاد شکر کند، و از مردمی که به او خیری می رسانند تشکر کند، به دلیل آنچه عبدالله بن احمد در زوائد خود با سند حسن از نعمان بن بشیر روایت کرده است که گفت: رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم فرمود: "هر کس کم را شکر نکند، زیاد را شکر نکرده است، و هر کس از مردم تشکر نکند، خدا را شکر نکرده است، و سخن گفتن از نعمت خدا شکر است، و ترک آن کفر است، و جماعت رحمت است، و تفرقه عذاب است".

و از سنت است که برای برادرش برای منفعت خیر یا آسان کردن دشواری شفاعت کند، به دلیل آنچه بخاری از ابوموسی روایت کرده است، گفت: "پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم نشسته بود که مردی آمد و سؤال کرد، یا نیازمندی حاجتی را طلب کرد، رو به ما کرد و فرمود: شفاعت کنید تا پاداش داده شوید و خداوند بر زبان پیامبرش آنچه را که می خواهد جاری کند".

و به دلیل آنچه مسلم از ابن عمر از پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم روایت کرده است که فرمود: "هر کس برای برادر مسلمانش به صاحب قدرتی برای منفعت خیر یا آسان کردن دشواری واسطه شود، در روزی که قدم ها می لغزند، برای عبور از صراط یاری می شود".

و همچنین برای مسلمان مستحب است که در غیاب از آبروی برادرش دفاع کند، به دلیل آنچه ترمذی روایت کرده و گفته است این حدیث حسن است از ابودرداء از پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم که فرمود: "هر کس از آبروی برادرش دفاع کند، خداوند در روز قیامت آتش را از صورتش دور می کند". و حدیث ابودرداء را احمد آورده و گفته است سندش حسن است، و هیثمی نیز همین را گفته است.

و آنچه اسحاق بن راهویه از اسماء بنت یزید روایت کرده است که گفت: شنیدم که رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم می فرمود: "هر کس در غیاب از آبروی برادرش دفاع کند، بر خدا حق است که او را از آتش آزاد کند".

و قضاعی در مسند الشهاب از انس آورده است، که گفت: رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم فرمود: "هر کس در غیاب برادرش را یاری کند، خداوند او را در دنیا و آخرت یاری می کند". و قضاعی همچنین از عمران بن حصین با این اضافه آورده است: "و او توانایی یاری کردن او را دارد". و به دلیل آنچه ابوداود و بخاری در الأدب المفرد آورده اند، و زین عراقی گفته است: سندش حسن است از ابوهریره که رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم فرمود: "مؤمن آینه مؤمن است، و مؤمن برادر مؤمن است، از هر کجا که او را ملاقات کند، زیان او را از او دفع می کند و از پشت سر از او محافظت می کند".

ای مسلمانان:

از طریق احادیث نبوی شریفی که در این قسمت و قسمت قبل وارد شده است، دانستید که برای کسی که برادری را در راه خدا دوست دارد، سنت است که او را از دوست داشتن خود آگاه کند و به او اطلاع دهد. و همچنین برای مسلمان سنت است که برای برادرش در غیابش دعا کند. همانطور که برایش سنت است که از برادرش بخواهد که برایش دعا کند. و برای او سنت است که پس از دوست داشتن او، از او دیدار کند و با او بنشیند و با او پیوند برقرار کند و در راه خدا با او بذل و بخشش کند. و برای مسلمان مستحب است که با آنچه دوست دارد با برادرش ملاقات کند تا او را با این کار خوشحال کند. و برای مسلمان مستحب است که به برادرش هدیه دهد. و همچنین مستحب است که هدیه او را بپذیرد، و در مقابل آن پاداش دهد.

و شایسته است که مسلمان از مردمی که به او خیری می رسانند تشکر کند. و از سنت است که برای برادرش برای منفعت خیر یا آسان کردن دشواری شفاعت کند. و همچنین برای او مستحب است که در غیاب از آبروی برادرش دفاع کند. پس آیا به این احکام شرعی و سایر احکام اسلام پایبند باشیم؛ تا همانگونه باشیم که پروردگارمان دوست دارد و از آن راضی می شود، تا آنچه را که در ماست تغییر دهد، و احوال ما را اصلاح کند، و به خیر دنیا و آخرت دست یابیم؟!

شنوندگان گرامی: شنوندگان رادیو دفتر اطلاع رسانی حزب التحریر:

در این قسمت به این مقدار بسنده می کنیم، به این امید که تأملات خود را در قسمت های آینده ان شاء الله تعالی تکمیل کنیم، تا آن زمان و تا زمانی که شما را ملاقات کنیم، شما را در پناه خدا و حفظ و امان او می گذاریم. از حسن توجه شما سپاسگزاریم و السلام علیکم و رحمه الله و برکاته.

بدانید ای مسلمانان! - قسمت 15

بدانید ای مسلمانان!

قسمت 15

اینکه از دستگاههای دولت خلافت، یاری دهندگان هستند، و آنها وزیرانی هستند که خلیفه آنها را با خود منصوب می کند، تا در تحمل بارهای خلافت و انجام مسئولیت های آن به او کمک کنند، زیرا فراوانی بارهای خلافت، به ویژه هر چه دولت خلافت بزرگتر و گسترده تر شود، خلیفه به تنهایی از حمل آن ناتوان می شود و نیاز به کسی دارد که در حمل آن برای انجام مسئولیت هایش به او کمک کند، اما درست نیست که آنها را بدون قید و شرط وزیر بنامیم تا معنای وزیر در اسلام که به معنای معاون است، با معنای وزیر در نظام های عرفی کنونی بر اساس دموکراسی سرمایه داری سکولار یا سایر نظام هایی که در عصر حاضر شاهد آن هستیم، اشتباه نشود.