تأملات قرآنية (30) الجنة مأوى من خاف مقام ربه ونهى النفس عن الهوى
تأملات قرآنية (30) الجنة مأوى من خاف مقام ربه ونهى النفس عن الهوى

  إخواننا الكرام, أخواتنا الكريمات:أيها المؤمنون والمؤمنات: الصائمون والصائمات:مستمعينا الكرام مستمعي إذاعة المكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير: نحييكم بأطيب تحية: السلام عليكم ورحمة الله وبركاته. الحمد لله القائل في محكم كتابه وهو أصدق القائلين: (كِتَابٌ أَنزَلْنَاهُ إِلَيْكَ مُبَارَكٌ لِّيَدَّبَّرُوا آيَاتِهِ وَلِيَتَذَكَّرَ أُولُو الْأَلْبَابِ)

0:00 0:00
Speed:
May 22, 2020

تأملات قرآنية (30) الجنة مأوى من خاف مقام ربه ونهى النفس عن الهوى

تأملات قرآنية (30)
الجنة مأوى من خاف مقام ربه ونهى النفس عن الهوى


إخواننا الكرام, أخواتنا الكريمات:
أيها المؤمنون والمؤمنات: الصائمون والصائمات:
مستمعينا الكرام مستمعي إذاعة المكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير:


نحييكم بأطيب تحية: السلام عليكم ورحمة الله وبركاته. الحمد لله القائل في محكم كتابه وهو أصدق القائلين: (كِتَابٌ أَنزَلْنَاهُ إِلَيْكَ مُبَارَكٌ لِّيَدَّبَّرُوا آيَاتِهِ وَلِيَتَذَكَّرَ أُولُو الْأَلْبَابِ) والصلاة والسلام على رسول الله القائل: «إن الله يرفع بهذا الكتاب أقواما ويضع به آخرين». ثم أما بعد:

فَتَعَالَوا معنا أحبتنا الكرام, وهلم بنا نحن وإياكم نتجه إلى مائدة القرآن الكريم نتأمل ونتدبر آياته جل وعلا عسى أن ينفعنا ويرفعنا بما فيه من الذكر الحكيم إلى أعلى الدرجات في جنات النعيم, إنه ولي ذلك والقادر عليه. ومع الآيتين: الأربعين والواحدة والأربعين من سورة النازعات. يقول الله تعالى: (وَأَمَّا مَنْ خَافَ مَقَامَ رَبِّهِ وَنَهَى النَّفْسَ عَنِ الْهَوَىٰ (٤٠) فَإِنَّ الْجَنَّةَ هِيَ الْمَأْوَىٰ). (النازعات ٤١)


قال نخبة من المفسرين في تفسيرهم الميسر: "وأمَّا مَنْ خاف القيام بين يدي الله للحساب، ونهى النفس عن الأهواء الفاسدة، فإن الجنة هي مسكنه".


معاشر المؤمنين والمؤمنات:


كلمة الهوى وردت في القرآن والسنة على سبيل الذم، النهي عن اتباع الهوى سواء أكان هوى الشخص نفسه أو هوى الآخرين, فيتَّبعَ المرءُ هوى نفسهِ أو يتَّبعَ أهواء الآخرين، والهوى كلمة تعني ما تميل إليه النفس وتشتهيه مما يتعلق برغباتها الحسية ولذائذها الجسدية ومتعها المادية من ناحية, أو مما يَلبِسُ عليها, ويُزَيَّنُ لها من المعتقدات والأفكار والشبهات من ناحية أخرى، فالهوى يشمل الأمرين: الشهوات والشبهات، يعني يشمل الجانب العقلي الذي يفسد التفكير, ويشمل الجانب الحسي الذي يفسد السلوك، كلاهما يعتبر اتباعًا للهوى، أي هو اتباع ما تميل إليه النفس, دون الاحتكام إلى منطق الشرع الذي جاء به الوحي, أو إلى منطق العقل السليم ذي التفكير المستنير المستند إلى العقيدة الصحيحة، بل هو مجرد اتباع ما تشتهيه النفس دون احتكام إلى معيار ضابط من شرع أو دين، هذا هو ما يطلق عليه الهوى، إذا أطلقت كلمة الهوى تعني هذا الأمر.


الهوى مراتب ودرجات أعظمها هو ما ذكره القرآن الكريم من أن يتخذ الإنسان الهوى إلها، قال تعالى: (أَفَرَأَيْتَ مَنِ اتَّخَذَ إِلَـٰهَهُ هَوَاهُ وَأَضَلَّهُ اللَّـهُ عَلَىٰ عِلْمٍ وَخَتَمَ عَلَىٰ سَمْعِهِ وَقَلْبِهِ وَجَعَلَ عَلَىٰ بَصَرِهِ غِشَاوَةً فَمَن يَهْدِيهِ مِن بَعْدِ اللَّـهِ أَفَلَا تَذَكَّرُونَ). (الجاثية 23) فكيف يتخذ الإنسان إلها ومتى يصبح الهوى إلها؟ الإله هو الذي يذكر فلا ينسى, ويطاع فلا يعصى, فإذا أصبح هو الإنسان يأمر صاحبه فيطيعه, ويغريه بالشيء فيتبعه، أصبح عبدًا له، فإذا أصبح عبدًا له فقد اتخذه إلها. ولذلك يقول ابن عباس: "شرُّ إِلَهٍ عُبِدَ في الأرضِ الهوى". وهذا الإله الخطير الذي يعبده الناس في كل مكان، فإذا أردنا أن نحرر الإنسان من العبودية لا بد أن نحرره قبل كل شيء من العبودية لهواه أو أهواء الآخرين أيضًا.


يقول النبي صلى الله عليه وسلم: «لا يؤمن أحدكم حتى يكون هواه تبعا لما جئت به». هذا الحديث من أحاديث الأربعين النووية, ومن الخمسين الرجبية, معناه أن الإنسان لا يبلغ درجة الإيمان الكامل حتى يصبح هواه محمديًا وقرآنيًا وإسلاميًا, يعني أن تصبح ميوله وعواطفه كلها إسلامية, ومشاعره إسلامية, يحب ما يحبه الله ورسوله صلى الله عليه وسلم وكما قال القرآن: ( فَلاَ وَرَبِّكَ لاَ يُؤْمِنُونَ حَتَّىَ يُحَكِّمُوكَ فِيمَا شَجَرَ بَيْنَهُمْ ثُمَّ لاَ يَجِدُواْ فِي أَنفُسِهِمْ حَرَجاً مِّمَّا قَضَيْتَ وَيُسَلِّمُواْ تَسْلِيماً). النساء 65)، وقال: (وَمَا كَانَ لِمُؤْمِنٍ وَلَا مُؤْمِنَةٍ إِذَا قَضَى اللَّهُ وَرَسُولُهُ أَمْراً أَن يَكُونَ لَهُمُ الْخِيَرَةُ مِنْ أَمْرِهِمْ). (الأحزاب:36). فالإنسان إذا أصبح ربانيًا وقرآنيًا تصبح مشاعره كلها إسلامية, وميوله واتجاهاته كلها إسلامية، فيحب لله, ويبغض لله, ويمنع لله, ويعطي لله. وفي الحديث: «من أحب لله وأبغض لله وأعطى لله ومنع لله فقد استكمل الإيمان" لأنه يتصرف كل تصرفاته عن منطلق رباني، منطلق إيماني, ثلاثة من كن فيه وجد حلاوة الإيمان، أن يكون الله ورسوله أحب إليه مما سواهما، وأن يحب المرء لا يحبه إلا لله، وأن يكره أن يعود في الكفر بعد إذ أنقذه الله منه كما يكره أن يقذف في النار».


يقول ابن القيم - رحمه الله -: «صحـة الفهم نور يقذفه الله في قلب العبد، يميز بــه بين الصحيح والفاسد، والحق والباطل، والهدى والضلال، والغي والرشاد، ويمده حســن القصــــد، وتحري الحق، وتقوى الرب في السر والعلانية، ويقطع مادتــــه اتبـاع الهوى، وإيثار الدنيا، وطلب محمدة الخلق، وترك التقوى».


معاشر المؤمنين والمؤمنات:


ليس كل هوى مذموم. إذا أطلقنا كلمة الهوى, فهو مذموم، ولكن إذا فصَّلْنَا نقول: هناك هوى مقبول, وهوى مردود, مثلما قال عمر بن الخطاب رضي الله عنه في قضية أسرى بدر: «فَهَوَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم ما قال أبو بكر, ولم يهو ما قُلْتُ». يَعنِي مَالَ إلى قَولِ أبي بكر, ولم يَمِلْ إلى قولي، هذا المعنى اللغوي الأساسي مجرد الميل، إنما إذا أطلقت كلمة الهوى فصار معناها: الميل إلى الباطل, والميل إلى السوء, والميل إلى الشهوات, فهذه مذمومة كما ذم الله، فقال تعالى: (فَخَلَفَ مِن بَعْدِهِمْ خَلْفٌ أَضَاعُوا الصَّلَاةَ وَاتَّبَعُوا الشَّهَوَاتِ فَسَوْفَ يَلْقَوْنَ غَيّاً). (مريم 59). (..وَيُرِيدُ الَّذِينَ يَتَّبِعُونَ الشَّهَوَاتِ أَن تَمِيلُواْ مَيْلاً عَظِيماً). (النساء 27). فإذا أطلقت كلمة الهوى دون أن تقرن بشيء, فهي إطلاق على ما يذم، ولكن قد يأتي في سياق معين الهوى بمعنى يحمد أو لا يذم على الأقل.


النفس الإنسانية إذا تركت وحدها دون هداية من الله ومن الوحي ودون مجاهدة، فإنها تكون كما وصف الله الإنسان في القرآن فقال: (وَحَمَلَهَا الإِنسَانُ إِنَّهُ كَانَ ظَلُومًا جَهُولاً). (الأحزاب72). وقال: (وَكَانَ الإِنسَانُ عَجُولاً). (الإسراء11). وقال: (وكان الإنسان أَكْثَرَ شَيْءٍ جَدَلاً). (الكهف54). وقال: (إِنَّ الإِنسَانَ لَظَلُومٌ كَفَّارٌ). (إبراهيم 34). وقال: (إِنَّ الْإِنسَانَ لِرَبِّهِ لَكَنُودٌ). (العاديات6).


وهكذا إذا تركت هذه النفس لغرائزها وحدها, دون هداية من الله سبحانه وتعالى, فإنها تذهب بصاحبها إلى سوء المصير - والعياذ بالله - ولذلك لا بد من مجاهدة النفس, ومن تنبيهها إلى مخالفة الهوى، فلذلك كان جهاد النفس من الأشياء الأساسية في علم السلوك، والرسول عليه الصلاة والسلام يقول: «المجاهد من جاهد نفسه في ذات الله عز وجل». والمجاهد ليس فقط هو الذي يحمل سيفه أو سلاحه ويقاتل به الأعداء، بل المجاهد أيضا هو من يجاهد نفسه، هذا الجهاد الداخلي قبل الجهاد الخارجي. وابن القيم حينما قسم مراتب الجهاد إلى ثَلَاثَةَ عَشَرَ مرتبةً, بدأها بجهاد النفس, وبعده جهاد الشيطان, وبعده جهاد الفساد والظلم في المجتمع. وبعده جهاد الكفار والمنافقين, إلى آخره. فجهاد النفس أول ما ذكر، وهو الذي جاء في قوله تعالى: (وَالَّذِينَ جَاهَدُوا فِينَا لَنَهْدِيَنَّهُمْ سُبُلَنَا وَإِنَّ اللَّهَ لَمَعَ الْمُحْسِنِينَ). (العنكبوت 69). وهو الذي يصل إلى مرحلة التزكية: قلب تعالى: (وَنَفْسٍ وَمَا سَوَّاهَا فَأَلْهَمَهَا فُجُورَهَا وَتَقْوَاهَا قَدْ أَفْلَحَ مَن زَكَّاهَا وَقَدْ خَابَ مَن دَسَّاهَا). (الشمس7-10). ولذلك يذكر لنا القرآن أن أول ما خوطب به سيدنا موسى عليه السلام قوله تعالى: (فَلاَ يَصُدَّنَّكَ عَنْهَا مَنْ لاَ يُؤْمِنُ بِهَا وَاتَّبَعَ هَوَاهُ فَتَرْدَى). (طه 16). يعني إذا اتبع الإنسان الهوى وصل إلى الردى والهلاك, ويقول لمحمد صلى الله عليه وسلم (فَلِذَلِكَ فَادْعُ وَاسْتَقِمْ كَمَا أُمِرْتَ وَلَا تَتَّبِعْ أَهْوَاءهُمْ). (الشورى 15). ولسيدنا داود يقول (يَا دَاوُدُ إِنَّا جَعَلْنَاكَ خَلِيفَةً فِي الْأَرْضِ فَاحْكُم بَيْنَ النَّاسِ بِالْحَقِّ وَلَا تَتَّبِعِ الْهَوَى فَيُضِلَّكَ عَن سَبِيلِ اللَّهِ). (ص 26). عندما نتحدث عن مجاهدة النفس وعن مخالفة الهوى ربما يبالغ بعض الناس في هذا الأمر؛ فيجاهد نفسه عن المباح أو عن الحلال، فهل جهاد النفس مقصور على مجاهدتها فيما تأمر به من سوء وفحشاء؟ أم ربما أن نجاهدها أيضا في بعض المباحات؟ مجاهدة النفس لا تعني مجاهدتها في بعض المباحات, إنما الذي يشدد عليه الإسلام هو الشهوات المحرمة، أما الشهوات المباحة فيسميها القرآنُ الطيبات، قال تعالى: (يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ لاَ تُحَرِّمُواْ طَيِّبَاتِ مَا أَحَلَّ اللّهُ لَكُمْ وَلاَ تَعْتَدُواْ إِنَّ اللّهَ لاَ يُحِبُّ الْمُعْتَدِينَ). (المائدة 87). وقال: (قُلْ مَنْ حَرَّمَ زِينَةَ اللّهِ الَّتِيَ أَخْرَجَ لِعِبَادِهِ وَالْطَّيِّبَاتِ مِنَ الرِّزْقِ). (الأعراف 32). وقال:(يَا بَنِي آدَمَ خُذُواْ زِينَتَكُمْ عِندَ كُلِّ مَسْجِدٍ وكُلُواْ وَاشْرَبُواْ وَلاَ تُسْرِفُواْ). (الأعراف 31). فهو يبيح للإنسان أن يتمتع بطيبات الحياة، كلوا مما رزقكم الله حلالًا طيبًا، على خلاف الأديان والفلسفات التي تبالغ في تعذيب الجسد مما تزعمه لارتقاء الروح، لا تَصفُو الروحُ, ولا ترقى إلا إذا عَذَّبتَ الجَسدَ, وأتعبتَهُ وجوَّعْتَهُ، والإسلام لا يبيح هذا إلا بالقدر الذي لا يصل إلى حد الرهبانية التي كان الرهبان في العصور الوسطى يعذبون أنفسهم يقف الواحد منهم على رجل واحدة عشر ساعات, أو يقف في الشمس ويتعرض لحرها.


حينما وجد الرسول عليه الصلاة والسلام رجلًا نذر أن يحج ماشيًا قال: «إن الله عن تعذيب هذا نَفْسَهُ لَغَنِي». ورأى صلى الله عليه وسلم واحدًا يظله الناس ويرشون عليه الماء فقال: ما هذا؟ قالوا يا رسول الله هو صائم في السفر، قال: «ليس من البر الصيام في السفر». أي في مثل هذا السفر، ولذلك جاءت الرخص, والله يحب أن تؤتى رخصه كما يحب أن تؤتى عزائمه, وكما يكره أن تؤتى معصيته، يريد الله بكم اليسر, ولا يريد بكم العسر. وحديث النبي عليه السلام للسيدة عائشة رضي الله عنها: «إنما أجرك على قدر نصبك». يعني أن الإنسان يعطى من الأجر على قدر ما يبذل من جهد في طاعة الله، فمن يؤدي الفرائض فقط, ليس كمن يؤدي الفرائض, ويحافظ على السنن الرواتب؟


وَلَرُبَّ سَائِلٍ يَسأَلُ: هل من وسائل عملية لعلاج الهوى؟ نقول: من الوسائل العملية: الفقه في الدين, وصحبة الأخيار, والبحث عن البيئة الصالحة, وجماع هذه مدارسة القرآن, ومطالعة كتب الفقه, والتفسير وأحاديث النبي صلى الله عليه وسلم وسير الأخيار والصالحين، فإذا لم نجد هؤلاء لنعيش معهم - علما أن الصالحين لا يخلو منهم عصر من العصور - فلنعش في الماضي نقرأ سير الصالحين, والمجاهدين لأنفسهم, والمتحررين من أهوائهم, وهذه تعطيكم شحنة من الإيمان قوية وهائلة, وتجعلكم تقفون عند الحق, وتتركون الباطل.


معاشر المؤمنين والمؤمنات: ادعوا الله وأنتم موقنون بالإجابة:


اللهم اجعل شهر القرآن الكريم هذا, شهر عز ونصر وتمكين للإسلام والمسلمين بقيام دولة الخلافة الثانية على منهاج النبوة, واجعلنا اللهمَّ ممَّن يتدبرون آياتك, فيأتمرون بأمرك, وينتهون عن نهيك: يستمعون القول فيتبعون أحسنه, وَيَقدُرُونَكَ حَقَّ قَدْرك, ترضى عنهم, ويرضون عنك, واجعلنا اللهم ممن تقبلت منهم الصلاة والصيام, والدعاء والسجود والقيام, ومن عتقائك في هذا الشهر الكريم من النار, وأدخلنا الجنة مع الأبرار, وآخر دعوانا أن الحمد لله رب العالمين.

More from null

تأملاتی در کتاب: "از مؤلفه‌های روانشناسی اسلامی" - قسمت پانزدهم

تأملاتی در کتاب: "از مؤلفه‌های روانشناسی اسلامی"

تهیه کننده: استاد محمد احمد النادی

قسمت پانزدهم

الحمدلله رب العالمین، و الصلاة و السلام علی امام المتقین، و سید المرسلین، مبعوث رحمت للعالمین، سیدنا محمد و علی آله و صحبه اجمعین، و اجعلنا معهم، و احشرنا فی زمرتهم برحمتک یا ارحم الراحمین.

شنوندگان گرامی، شنوندگان رادیو دفتر اطلاع رسانی حزب التحریر:

السلام علیکم و رحمه الله و برکاته، و بعد: در این قسمت، تأملات خود را در کتاب: "از مؤلفه های روانشناسی اسلامی" ادامه می دهیم. و به منظور ساختن شخصیت اسلامی، با توجه به ذهنیت اسلامی و روانشناسی اسلامی، می گوییم و از خدا توفیق می طلبیم:

ای مسلمانان:

در قسمت گذشته گفتیم: برای مسلمان نیز سنت است که برای برادرش در غیابش دعا کند، همانطور که برایش سنت است که از برادرش بخواهد که برایش دعا کند، و برای او سنت است که پس از دوست داشتن او، از او دیدار کند و با او بنشیند و با او پیوند برقرار کند و در راه خدا با او بذل و بخشش کند. و برای مسلمان مستحب است که با آنچه دوست دارد با برادرش ملاقات کند تا او را با این کار خوشحال کند. و در این قسمت اضافه می کنیم و می گوییم: برای مسلمان مستحب است که به برادرش هدیه دهد، به دلیل حدیث ابوهریره که بخاری در الأدب المفرد و ابویعلی در مسندش و نسائی در الکنی و ابن عبدالبر در التمهید آورده اند، و عراقی گفته است: سند آن خوب است، و ابن حجر در تلخیص الحبیر گفته است: سند آن حسن است، گفت: رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم فرمود: "به همدیگر هدیه دهید تا یکدیگر را دوست داشته باشید".

و همچنین مستحب است که هدیه او را بپذیرد، و در مقابل آن پاداش دهد، به دلیل حدیث عایشه نزد بخاری که گفت: "رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم هدیه را می پذیرفت و در مقابل آن پاداش می داد".

و حدیث ابن عمر نزد احمد و ابوداود و نسائی، گفت: رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم فرمود: "هر کس به خدا پناه برد، به او پناه دهید، و هر کس از شما به نام خدا چیزی خواست، به او بدهید، و هر کس از خدا طلب پناهندگی کرد، به او پناه دهید، و هر کس به شما احسانی کرد، به او پاداش دهید، و اگر نیافتید، برای او دعا کنید تا بدانید که به او پاداش داده اید".

و این بین برادران است، و هیچ ارتباطی با هدایای رعیت به حاکمان ندارد، زیرا آنها مانند رشوه حرام هستند، و از پاداش دادن این است که بگوید: خدا به تو جزای خیر دهد.

ترمذی از اسامه بن زید رضی الله عنهما روایت کرده و گفته است حسن صحیح است، گفت: رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم فرمود: "هر کس به او احسانی شود و به کننده آن بگوید: "خدا به تو جزای خیر دهد" به درستی که در ستایش مبالغه کرده است". و ستایش شکر است، یعنی پاداش دادن، به ویژه از کسی که غیر از آن چیزی نمی یابد، به دلیل آنچه ابن حبان در صحیح خود از جابر بن عبدالله روایت کرده است، گفت: شنیدم که پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم می فرمود: "هر کس نیکی کند و جز ستایش برای او خیری نیابد، پس او را شکر کرده است، و هر کس آن را پنهان کند، کفر ورزیده است، و هر کس به باطل زینت کند، مانند کسی است که دو لباس دروغ پوشیده است". و با سند حسن نزد ترمذی از جابر بن عبدالله روایت شده است که گفت: رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم فرمود: "هر کس عطایی کند و چیزی بیابد، باید آن را جبران کند، و اگر نیابد، باید او را ستایش کند، پس هر کس او را ستایش کند، او را شکر کرده است، و هر کس آن را پنهان کند، کفر ورزیده است، و هر کس به چیزی که به او داده نشده است زینت کند، مانند کسی است که دو لباس دروغ پوشیده است". و کفر ورزیدن به عطاء یعنی پنهان کردن و پوشاندن آن.

و با سند صحیح ابوداود و نسائی از انس روایت کرده اند که گفت: "مهاجرین گفتند ای رسول خدا، انصار همه پاداش را بردند، ما قومی را ندیدیم که بهتر از آنها در دادن چیزهای زیاد بذل و بخشش کنند، و نه بهتر از آنها در همدردی در چیزهای کم، و آنها مخارج ما را کفایت کردند، فرمود: آیا شما آنها را به خاطر آن ستایش نمی کنید و برای آنها دعا نمی کنید؟ گفتند: آری، فرمود: پس آن در مقابل آن است".

و شایسته است که مسلمان کم را مانند زیاد شکر کند، و از مردمی که به او خیری می رسانند تشکر کند، به دلیل آنچه عبدالله بن احمد در زوائد خود با سند حسن از نعمان بن بشیر روایت کرده است که گفت: رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم فرمود: "هر کس کم را شکر نکند، زیاد را شکر نکرده است، و هر کس از مردم تشکر نکند، خدا را شکر نکرده است، و سخن گفتن از نعمت خدا شکر است، و ترک آن کفر است، و جماعت رحمت است، و تفرقه عذاب است".

و از سنت است که برای برادرش برای منفعت خیر یا آسان کردن دشواری شفاعت کند، به دلیل آنچه بخاری از ابوموسی روایت کرده است، گفت: "پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم نشسته بود که مردی آمد و سؤال کرد، یا نیازمندی حاجتی را طلب کرد، رو به ما کرد و فرمود: شفاعت کنید تا پاداش داده شوید و خداوند بر زبان پیامبرش آنچه را که می خواهد جاری کند".

و به دلیل آنچه مسلم از ابن عمر از پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم روایت کرده است که فرمود: "هر کس برای برادر مسلمانش به صاحب قدرتی برای منفعت خیر یا آسان کردن دشواری واسطه شود، در روزی که قدم ها می لغزند، برای عبور از صراط یاری می شود".

و همچنین برای مسلمان مستحب است که در غیاب از آبروی برادرش دفاع کند، به دلیل آنچه ترمذی روایت کرده و گفته است این حدیث حسن است از ابودرداء از پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم که فرمود: "هر کس از آبروی برادرش دفاع کند، خداوند در روز قیامت آتش را از صورتش دور می کند". و حدیث ابودرداء را احمد آورده و گفته است سندش حسن است، و هیثمی نیز همین را گفته است.

و آنچه اسحاق بن راهویه از اسماء بنت یزید روایت کرده است که گفت: شنیدم که رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم می فرمود: "هر کس در غیاب از آبروی برادرش دفاع کند، بر خدا حق است که او را از آتش آزاد کند".

و قضاعی در مسند الشهاب از انس آورده است، که گفت: رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم فرمود: "هر کس در غیاب برادرش را یاری کند، خداوند او را در دنیا و آخرت یاری می کند". و قضاعی همچنین از عمران بن حصین با این اضافه آورده است: "و او توانایی یاری کردن او را دارد". و به دلیل آنچه ابوداود و بخاری در الأدب المفرد آورده اند، و زین عراقی گفته است: سندش حسن است از ابوهریره که رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم فرمود: "مؤمن آینه مؤمن است، و مؤمن برادر مؤمن است، از هر کجا که او را ملاقات کند، زیان او را از او دفع می کند و از پشت سر از او محافظت می کند".

ای مسلمانان:

از طریق احادیث نبوی شریفی که در این قسمت و قسمت قبل وارد شده است، دانستید که برای کسی که برادری را در راه خدا دوست دارد، سنت است که او را از دوست داشتن خود آگاه کند و به او اطلاع دهد. و همچنین برای مسلمان سنت است که برای برادرش در غیابش دعا کند. همانطور که برایش سنت است که از برادرش بخواهد که برایش دعا کند. و برای او سنت است که پس از دوست داشتن او، از او دیدار کند و با او بنشیند و با او پیوند برقرار کند و در راه خدا با او بذل و بخشش کند. و برای مسلمان مستحب است که با آنچه دوست دارد با برادرش ملاقات کند تا او را با این کار خوشحال کند. و برای مسلمان مستحب است که به برادرش هدیه دهد. و همچنین مستحب است که هدیه او را بپذیرد، و در مقابل آن پاداش دهد.

و شایسته است که مسلمان از مردمی که به او خیری می رسانند تشکر کند. و از سنت است که برای برادرش برای منفعت خیر یا آسان کردن دشواری شفاعت کند. و همچنین برای او مستحب است که در غیاب از آبروی برادرش دفاع کند. پس آیا به این احکام شرعی و سایر احکام اسلام پایبند باشیم؛ تا همانگونه باشیم که پروردگارمان دوست دارد و از آن راضی می شود، تا آنچه را که در ماست تغییر دهد، و احوال ما را اصلاح کند، و به خیر دنیا و آخرت دست یابیم؟!

شنوندگان گرامی: شنوندگان رادیو دفتر اطلاع رسانی حزب التحریر:

در این قسمت به این مقدار بسنده می کنیم، به این امید که تأملات خود را در قسمت های آینده ان شاء الله تعالی تکمیل کنیم، تا آن زمان و تا زمانی که شما را ملاقات کنیم، شما را در پناه خدا و حفظ و امان او می گذاریم. از حسن توجه شما سپاسگزاریم و السلام علیکم و رحمه الله و برکاته.

بدانید ای مسلمانان! - قسمت 15

بدانید ای مسلمانان!

قسمت 15

اینکه از دستگاههای دولت خلافت، یاری دهندگان هستند، و آنها وزیرانی هستند که خلیفه آنها را با خود منصوب می کند، تا در تحمل بارهای خلافت و انجام مسئولیت های آن به او کمک کنند، زیرا فراوانی بارهای خلافت، به ویژه هر چه دولت خلافت بزرگتر و گسترده تر شود، خلیفه به تنهایی از حمل آن ناتوان می شود و نیاز به کسی دارد که در حمل آن برای انجام مسئولیت هایش به او کمک کند، اما درست نیست که آنها را بدون قید و شرط وزیر بنامیم تا معنای وزیر در اسلام که به معنای معاون است، با معنای وزیر در نظام های عرفی کنونی بر اساس دموکراسی سرمایه داری سکولار یا سایر نظام هایی که در عصر حاضر شاهد آن هستیم، اشتباه نشود.