تخبّط النظام "الحيوان – السياسي"   (تسليط الضوء على حلِّ حزب التحرير - الجزء الأول)
May 25, 2017

تخبّط النظام "الحيوان – السياسي" (تسليط الضوء على حلِّ حزب التحرير - الجزء الأول)

تخبّط النظام "الحيوان – السياسي"


(تسليط الضوء على حلِّ حزب التحرير - الجزء الأول)


قبل شهر من الإعلان الرسمي الذي أصدره نظام جوكوي لحلّ حزب التحرير في إندونيسيا، كشف كويك كيان جيي في مقال نشرته كومباس في الثالث من نيسان/أبريل 2017، تحت عنوان رجل دولة وسياسي، عن قلقه بشأن اعتبار إندونيسيا دولة وهي تعاني من شحّ في رجال الدولة، فيما هي محاطة حقيقة بـ"حيوانات سياسية". ما هو الفرق بين رجل الدولة والحيوان السياسي؟ أوضح كويك كيان جيي بأن رجل الدولة شخص يهدف إلى تحقيق رفاهية شعبه بالتساوي، في حين إن الحيوان السياسي يستخدم مرافق الدولة لتحقيق مصالحه الذاتية وفقا لمبدأ يبرّر أية وسيلة مهما كانت قذرة. لذلك، فإن الحيوانات السياسية هي في العادة من المنافقين الذين يبرعون في تصوير أنفسهم على أنهم رجال عظماء. فيما رسخ هداية بنجار هذا الواقع في "ذا ديلي أناليسيز" (04/11). بالنسبة للحيوانات السياسية، لا شيء أكثر أهمية من المصلحة الذاتية. ولا قيمة لما يسمى الأيديولوجية، والرؤية، والرسالة، والقيم (vmv).

تهدف هذه المقالة إلى تقديم شرح وافٍ عن العلاقة بين السياسة المثيرة للجدل التي ينتهجها نظام جوكوي والتي تسعى لحلّ حزب التحرير وبين خطاب الحيوانات السياسية ورجال الدولة في جزأين. ويتناول الجزء الأول التخبط والحماقة في قرار نظام جوكوي القاضي بحلّ حزب التحرير، في حين يتناول الجزء الثاني ما ينقص النظام من كفاءة بسبب ندرة رجال الدولة في إندونيسيا.


تخبط نظام "الحيوانات- السياسية"


إن مصطلح "الحيوان السياسي" من المصطلحات الإسلامية المعروفة باسم الرويبضات (الحكام التافهين). هؤلاء الحكام الذين حذرنا منهم من قبل رسول الله e منذ 14 قرنا، «سَيَأْتِي عَلَى النَّاسِ سَنَوَاتٌ خَدَّاعَاتُ يُصَدَّقُ فِيهَا الْكَاذِبُ وَيُكَذَّبُ فِيهَا الصَّادِقُ وَيُؤْتَمَنُ فِيهَا الْخَائِنُ وَيُخَوَّنُ فِيهَا الْأَمِينُ وَيَنْطِقُ فِيهَا الرُّوَيْبِضَةُ» قِيلَ: وَمَا الرُّوَيْبِضَةُ؟ قَالَ: «الرَّجُلُ التَّافِهُ فِي أَمْرِ الْعَامَّةِ» (رواه ابن ماجه والإمام أحمد عن أبي هريرة رضي الله عنه)


يتحدث هذا الحديث عن مجموعة من الناس الذين يجهلون شؤون دينهم والقضايا الشرعية. هم عبيد للشهوة والدنيا، يرفعون راية الجاهلية، ويدعون إلى الضلال والأيديولوجيات الفاسدة المدمرة، كالرأسمالية والاشتراكية والعلمانية والليبرالية والديمقراطية. هم يطمحون إلى الوصول للحكم، في حين إنهم جهلة، وقساة، وأشرار، وفاسدون، ومزدرون. ليسوا ممن يبحث عن الحق، ولا من أولئك الذين يؤدون الأمانة بحقها، بل هم كاذبون بارعون في ادعاء ذلك.


إن حلّ حزب التحرير ليدل بوضوح على طابع نظام الرويبضة الذي يحكم إندونيسيا، إنه نظام معاد للإسلام، مهزوم فكريًا، عشوائي الخطوات. إن الذرائع التي يسوّقونها ويقترحون لأجلها حل حزب التحرير تتضمن منع تفاقم تهديده لسلامة الأمة، ومنع الانقسام في صفوفها، وكون حزب التحرير يتناقض ودستور البلاد كونهم يشككون في التزامه الوطني لحمله قضية إقامة دولة الخلافة. ومع ذلك فإننا سنجد ما لا يقل عن أربعة أخطاء واضحة جلية في هذه الذرائع السياسية المتعلقة بقرار الحل هذا:


1. فيها انتهاك واضح لا شك فيه لما هو وارد في القانون


قال خبير القانون الدستوري، يوسريل إهزا ماهيندرا، بأن الحكومة لا تستطيع حل المنظمات الجماهيرية ذات النطاق المحلي والتي تمتلك وضعًا قانونيًا إلاّ إذا تقدمت بثلاث رسائل تحذير قبل حلها. ويستند في ذلك إلى القانون رقم 17 لعام 2013 المتعلّق بالمنظمات الجماهيرية. وإذا ما تم تجاهل الخطوات المقنعة، يجوز للحكومة عندها أن تطلب من المحكمة حل هذه المنظمة. وفي المحكمة، ستمنح هذه المنظمة الجماهيرية التي تسعى الحكومة إلى حلها فرصة للدفاع عن نفسها وذلك بتقديم الأدلة والشهادات والخبراء لتستمع إليهم المحكمة. ويمكن بذلك استئناف قرار المحكمة أمام المحكمة العليا.


وفي الوقت ذاته، فقد أكدّ الناطق باسم حزب التحرير إسماعيل يوسنطو في بيانه الصحفي على أنه لم ترد أبدا أية رسائل تحذير رسمية إلى حزب التحرير حتى الآن. وقد عقدت الحكومة فجأة مؤتمرا صحفيا أحادي الجانب أمام وسائل الإعلام وكأنها تريد أن تظهر بأن حزب التحرير حركة تخريبية.


2. الادعاء بأن الدولة ديمقراطية، فيما أسلوبها طاغية استبدادي.


قال نور هادي حسن، أستاذ السياسة الإسلامية في الجامعة الإسلامية في سونان كاليجاغا، بأن خطة الحكومة القاضية بحل حزب التحرير خطأ كبير. وقد وجه رسالة قصيرة إلى تيمبو في الثامن من أيار/مايو 2017 قال فيها: "يبدو أن الحكومة سائرة في ارتكاب خطأ كبير بقرارها حل حزب التحرير". وقال حزب التحرير بأن مؤلف كتاب "لاسكار جهاد: الإسلام والمليشيات والسعي من أجل الهوية في إندونيسيا الجديدة" (2006)، قال في كتابه بأن حزب التحرير لم يقم بأية خطوات منهجية ساعية إلى تقويض السلطة. وبحسبه لا ينبغي حل حزب التحرير. وأضاف "حتى في هولندا، يسمح لحزب التحرير بالعمل، ولكننا بدلا من ذلك، نتبع نهج دولة استبدادية كالأردن وذلك عند سعينا لحل الحزب". وقال نور هادي بأن طريق الديمقراطية والذي كان رائدا ويُسعى إلى الدفاع عنه منذ العهد الإصلاحي، بما في ذلك مواجهة الراديكالية، قد تم التخلي عنه ببطء". وكان مما قاله "أخشى أن الاستبدادية تعود من جديد، وإذا ما كانت الحكومة تسعى إلى حل المنظمات بسهولة دون عملية قانونية، فإن هذا هو الاستبداد بعينه".


لطالما رفض حزب التحرير مفهوم الديمقراطية وفلسفتها، ولا يعني ذلك أنه يوافق على الاستبداد، بل إن حزب التحرير يرفض ويكشف قبح جميع الأنظمة غير الإسلامية. ولطالما توافقت أفعال حزب التحرير مع وجهات نظره وأفكاره، على عكس نظام جوكوي الذي يدعي أنه ديمقراطي فيما هو في الواقع مستبد.


3. ازدواج معايير صارخة


إن الرواية القائلة بأن حزب التحرير لا انتماء وطنياً له لا بدّ وأن تراجع. وقال رئيس الجمعية المحمدية عن قسم القانون وحقوق الإنسان كما ذكرت merdeka.com، يوم الاثنين (5/8) "توجد في الوقت الحالي منظمات جماهيرية وأجهزة حكومية تدعي أنها تخدم "بانكاسيلا" (المبدأ الوطني)، ولكنها تمارس أشكالاً لا تصدق من الفساد، وهي تتاجر بأعمال تعدينية أخرى، هذا كله يخلق الفقر ويعزّز ثقافة الرشوة ويدمر بانكاسيلا. هذا يدمر جمهورية إندونيسيا الموحدة ولا بدّ من التعامل معه بحزم". ويفترض بوسيرو بأن القضايا والخطوات التي تنفذها الحكومة لحل المنظمات الجماهيرية هي جزء من المصالح السياسية التي تسعى لتحقيقها. وقال بوسيرو بأن قضية حل الحزب لا يجب أن تكون فقط من أجل صرف انتباه الناس عن تلقي تثقيف سياسي قبل الحملات الانتخابية لعام 2019.


ويسلط المدير التنفيذي لمعهد الإصلاح الضوء على الممارسات السياسية للمعاملات التي تكمن وراء توظيف واختيار قادة مؤسسات الدولة. فالممارسات السياسية عالية التكلفة، حتى قبل الانتخابات، جعلت فصل مجلس النواب - من هم مسؤولون عن اختيار قادة مؤسسات الدولة - عن طرق المعاملات هذه أمرا لا يتصور وكأنها أصبحت من واجباتهم. وفي نهاية المطاف، فإن هذه الممارسات المعاملاتية أنجبت أفراداً براغماتيين لم تعد لديهم رسالة نبيلة لخدمة الدولة والبلاد، ولكن يحسبون كل شيء على أساس إجباري من الربح والخسارة من أجل متعهم الخاصة ورغباتهم.


ومن العجيب أن حزب التحرير الذي كان يكافح بلا كلل من أجل حقوق الأمة، ورفض عولمة النفط والغاز، ورفض انفصال بابوا عن إندونيسيا، ورفض الزيادة في أسعار (زيت الوقود) و(تعرفة الكهرباء الأساسية)، ورفض فريبورت، والمثلية والمتحولين جنسيا ومزدوجي الميل الجنسي ومغايري الهوية الجنسية والتجارة الحرة، هذه الأمور كلها التي تهدد سيادة الدولة فضلا عن تقويض الشرف وازدهار الأمة، من العجيب أن يتهم بأنه منظمة مناقضة لبانكاسيلا وبأنه لا يمتلك التزاما وطنيا! وعلاوة على ذلك، فإن حزب التحرير لم يشارك مطلقا في أي من قضايا الفساد، فهو لم يأكل مال الدولة ولم يتنافس على مشاريع الدولة. فمن هو بالتحديد الذي يناقض بانكاسيلا؟


4. التحيّز والإسلاموفوبيا


إن الرواية القائلة بأن فكرة الخلافة التي يحملها حزب التحرير تتناقض وأسس الدولة، قد انتشرت في أوساط اجتماعية عديدة، بما في ذلك الجامعات. وهذا دفع وزير البحث والتكنولوجيا إلى الرد وذلك عبر طلبه من عميد الجامعة منع التطرف في الجامعات. وقد نقل هذا الطلب في الإعلان الروحي للدفاع عن البلاد في جامعة ولاية سيمارانج يوم السبت السادس من أيار/مايو، قبل يومين من بيان الحكومة الرسمي بحل حزب التحرير.


وردا على هذه الدعوة، أعرب البروفيسور دانييل محمد روزييد، البروفيسور في معهد التكنولوجيا، وبشدة عن رأيه في كون هذه الدعوة لا تستند إلى تحليل اجتماعي صحيح في قضية التسبب بظهور التطرف.

أولاً، إن الراديكالية ظاهرة عالمية. وفي إندونيسيا، غالبًا ما ترتبط مباشرة بالإسلام على الرغم من أن هذا لا يعبر عنه صراحة. وهذا الأسلوب على وجه التحديد خبيث خطر. إن أكبر خطأ في وسائل الإعلام ليس فقط إلباس الحق بالباطل وإنما إخفاء الحقائق. يحدث التطرف في كل مكان، بما في ذلك الدول ذات الأغلبية الكاثوليكية، والنصرانية، والبوذية، والهندوسية.


ثانيًا، إن سبب ظهور التطرف هو الظلم وعدم المساواة. ولذلك، فإن المواقف المتطرفة ليست أسبابا، وإنما عواقب مترتبة على الظلم وعدم المساواة التي سمح لها بالتفشي والانتشار من قبل أولئك الحكام الذين يجب في حقهم دعم العدالة.


ثالثًا، العلمانية - كما فكرة فصل الدين عن السياسة - والتي تتبناها دول كثيرة، هي في الحقيقة فكرة راديكالية. وكل اسم ملهم محفز دائما ما يكون راديكاليا.


وهكذا، ومن وجهة نظرهم، فإن هذا التعريف المتحيز للتطرف في رواية الحكومة ودعوتها، جنبا إلى جنب مع الأجواء الملبدة بالإسلاموفوبيا في سياستهم المتعلقة بالتطرف والخلاف حول قضية حل حزب التحرير، أمر واضح للعيان.


وبالتالي فإن خطأ النظام الحيواني السياسي يكمن في أنه يحاول بيأس إسكات موجة دعم الناس في إندونيسيا للشريعة والخلافة التي أصبحت تتردد في جميع أنحاء الأرخبيل. وعاما بعد عام، يتعالى هذا الصوت الذي يتوق إلى تطبيق الشريعة الإسلامية، ويرتفع من علي إلى أعلى على الرغم من أن وسائل الإعلام العلمانية لا تغطي ما يتعلق به إلا في الحد الأدنى. هذا النفاق الثابت الذي أظهره النظام السياسي- الحيواني في إندونيسيا لإسكات حزب التحرير هو مجرد دليل آخر على فشل النظام الغربي العلماني، فضلا عن كونه يفسر سبب رفض المسلمين المتنامي للديمقراطية العلمانية وتبنيهم الإسلام كنظام قادر على تحديد مستقبلهم السياسي والاقتصادي والاجتماعي.


﴿يُرِيدُونَ لِيُطْفِئُوا نُورَ اللَّهِ بِأَفْوَاهِهِمْ وَاللَّهُ مُتِمُّ نُورِهِ وَلَوْ كَرِهَ الْكَافِرُونَ﴾ [الصف: 8]

كتبته للمكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير


فيكا قمارة


عضو المكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير


بسبب غياب الحاكم المسلم (تسليط الضوء على حظر حزب التحرير في إندونيسيا - الجزء 2)

More from null

فریب نام ها را نخورید، اعتبار به مواضع است نه به نسب‌ها

فریب نام ها را نخورید، اعتبار به مواضع است نه به نسب‌ها

هر بار که "نماد جدیدی" با ریشه های مسلمان یا ویژگی های شرقی به ما ارائه می شود، بسیاری از مسلمانان هلهله می کنند و امیدها بر توهمی به نام "نمایندگی سیاسی" در یک نظام کافرانه استوار می شود که اسلام را نه به عنوان حکومت، نه به عنوان عقیده و نه به عنوان شریعت به رسمیت نمی شناسد.

همه ما شادی عظیمی را به یاد می آوریم که با پیروزی اوباما در سال 2008 احساسات بسیاری را فرا گرفت. او پسر کنیا است و پدرش مسلمان است! و در اینجا برخی توهم کردند که اسلام و مسلمانان به نفوذ آمریکا نزدیک شده اند، اما اوباما یکی از آزاردهنده ترین روسای جمهور برای مسلمانان بود، زیرا لیبی را ویران کرد و در فاجعه سوریه سهیم شد و افغانستان و عراق را با هواپیماها و سربازانش به آتش کشید، بلکه خونریز یمن از طریق ابزارهای خود بود و دوران او ادامه خصومت نظام مند علیه امت بود.

امروز این صحنه تکرار می شود، اما با نام های جدید. زوهران ممدانی به این دلیل مورد تجلیل قرار می گیرد که مسلمان، مهاجر و جوان است، انگار که او منجی است! اما فقط تعداد کمی به مواضع سیاسی و فکری او نگاه می کنند. این مرد از حامیان سرسخت همجنس‌بازان است و در فعالیت‌های آنها شرکت می‌کند و انحراف آنها را حقوق بشر می‌داند!

چه ننگی است که مردم به آن امید می بندند؟! آیا این تکرار همان شکست سیاسی و فکری نبود که امت بارها و بارها در آن افتاده است؟! بله، زیرا او شیفته ظاهر است نه ذات! با لبخندها فریب می خورد و با احساسات برخورد می کند نه با عقیده، و با نام ها نه با مفاهیم، و با نمادها نه با اصول!

این شیفتگی به شکل ها و نام ها نتیجه غیبت آگاهی سیاسی شرعی است، زیرا اسلام با اصل و نسب یا نام یا نژاد سنجیده نمی شود، بلکه با التزام به اصل اسلام به طور کامل؛ نظام، عقیده و شریعت. و هیچ ارزشی برای مسلمانی نیست که به اسلام حکومت نکند و از آن یاری ندهد، بلکه تابع نظام سرمایه داری کافر است و کفر و انحرافات را به نام "آزادی" توجیه می کند.

و تمام مسلمانانی که از پیروزی او خوشحال شدند و گمان کردند که او بذر خیر یا آغاز بیداری است، بدانند که بیداری از درون نظام های کفر، نه با ابزارهای آن، نه از طریق صندوق های رای آن، و نه زیر سقف قانون اساسی آن صورت نمی گیرد.

کسی که خود را از طریق نظام دموکراتیک ارائه می دهد و به احترام به قوانین آن سوگند یاد می کند، سپس از انحراف جنسی دفاع می کند و آن را جشن می گیرد و به چیزی که خدا را خشمگین می کند دعوت می کند، یاور اسلام و امید امت نیست، بلکه ابزاری برای صیقل دادن و رقیق کردن است، و نمایندگی دروغینی است که هیچ سود و زیانی ندارد.

آنچه که به اصطلاح موفقیت های سیاسی در غرب برای برخی از شخصیت ها با نام های اسلامی خوانده می شود، چیزی جز خرده هایی نیست که به عنوان مسکن برای امت ارائه می شود، تا به آنها گفته شود: ببینید، تغییر از طریق نظام های ما امکان پذیر است.

 حقیقت این "نمایندگی" چیست؟

غرب درهای حکومت را به روی اسلام باز نمی کند، بلکه فقط به روی کسانی باز می کند که با ارزش ها و افکار آن همخوانی داشته باشند. و هر کسی که وارد نظام آنها شود باید قانون اساسی آنها و قوانین عرفی آنها را بپذیرد و از حکومت اسلام چشم پوشی کند، اگر به این راضی شود، به یک الگوی قابل قبول تبدیل می شود، اما مسلمان واقعی، از ریشه مورد قبول آنها نیست.

زوهران ممدانی کیست؟ و چرا این توهم ساخته می شود؟

او فردی است که نام مسلمان دارد اما دستور کار منحرفی را اتخاذ می کند که کاملاً مخالف فطرت اسلام است، از حمایت از همجنس گرایان و ترویج آنچه "حقوق" آنها نامیده می شود، و او یک الگوی زنده برای چگونگی ساخت الگوهای خود توسط غرب است: مسلمان به نام، سکولار در عمل، خدمتگزار دستور کار لیبرالیسم غربی نه بیشتر. بلکه برای مشغول کردن امت از مسیر واقعی خود، به جای اینکه خواستار دولت اسلامی و خلافت شود، درگیر کرسی های پارلمانی و مناصب در نظام های کفر می شود! و به جای اینکه برای آزادی فلسطین رو کند، منتظر کسی می ماند که "از غزه" از داخل کنگره آمریکا یا پارلمان اروپا "دفاع کند"!

حقیقت این است که این تحریف مسیر تغییر واقعی است، که برپایی خلافت راشده بر منهج نبوت است، که پرچم اسلام را بالا می برد، شریعت خدا را برپا می کند و امت را پشت سر یک خلیفه متحد می کند که از پشت سرش می جنگند و از او تقوا می کنند.

پس فریب نام ها را نخورید و از کسانی که از نظر ظاهری به شما تعلق دارند و از نظر محتوایی با شما مخالفند، خوشحال نشوید، زیرا هر کس نام سعید یا علی یا زوهران را یدک می کشد در راه پیامبر ما محمد ﷺ نیست.

و بدانید که تغییر از داخل پارلمان های کفر نمی آید، بلکه از ارتش های امت می آید که زمان آن رسیده است که به حرکت درآیند، و از جوانان آگاه آن که شب و روز برای براندازی غرب و مزدوران و پیروان خائن آن در سرزمین های اسلام و مسلمانان تلاش می کنند.

مسلمانان از طریق انتخابات دموکراسی و نه از طریق صندوق های غرب به پا نخواهند خاست، بلکه با یک بیداری واقعی بر اساس عقیده اسلامی، با برپایی دولت خلافت راشده که جایگاه اسلام را باز می گرداند، عزت مسلمانان را باز می گرداند و توهمات دموکراسی را درهم می شکند.

فریب نام ها را نخورید و امید خود را به افراد در نظام های کفر نبندید، بلکه به پروژه بزرگ خود بازگردید: از سرگیری زندگی اسلامی، این تنها راه عزت و پیروزی و تمکین است.

صحنه تکرار خفت باری از مصیبت های قدیمی است: نمادهای جعلی، وفاداری به نظام های غربی، و انحراف از مسیر اسلام. و هر کس این مسیر را تشویق کند، امت را گمراه می کند. پس به پروژه خلافت بازگردید و اجازه ندهید دشمنان اسلام رهبران و نمایندگان شما را بسازند. عزت در کرسی های دموکراسی نیست، بلکه در منصب خلافت است که حزب التحریر برای آن تلاش می کند و امت را از این انحطاط فکری و سیاسی برحذر می دارد. پس هیچ نجاتی برای ما نیست جز با دولت خلافت، که اجازه نمی دهد کسانی که به دینی غیر از اسلام معتقدند بر مسلمانان حکومت کنند، نه کسانی که انحراف و انحراف را توجیه می کنند، و نه کسانی که برای مردم غیر از آنچه خدا نازل کرده است قانونگذاری می کنند.

نوشته شده برای رادیو دفتر رسانه ای مرکزی حزب التحریر

عبدالمحمود العامری - ولایت یمن

مصر بین شعارهای دولتی و واقعیت تلخ  حقیقت کامل درباره فقر و سیاست‌های سرمایه‌داری

مصر بین شعارهای دولتی و واقعیت تلخ

حقیقت کامل درباره فقر و سیاست‌های سرمایه‌داری

درگاه الاهرام روز سه شنبه 4 نوامبر 2025 گزارش داد که نخست وزیر مصر در سخنانی که به نیابت از رئیس جمهور در دومین اجلاس جهانی توسعه اجتماعی در دوحه، پایتخت قطر، ایراد کرد، گفت که مصر رویکردی جامع برای ریشه کنی فقر در همه اشکال و ابعاد آن، از جمله "فقر چند بعدی" را اعمال می کند.

سال‌هاست که تقریباً هیچ سخنرانی رسمی در مصر خالی از عباراتی مانند «رویکردی جامع برای ریشه کنی فقر» و «شروع واقعی اقتصاد مصر» نیست. مقامات این شعارها را در کنفرانس‌ها و مناسبت‌ها تکرار می‌کنند و با تصاویری براق از پروژه‌های سرمایه‌گذاری، هتل‌ها و استراحتگاه‌ها همراه است. اما واقعیت، همانطور که گزارش های بین المللی گواه است، کاملاً متفاوت است. فقر در مصر همچنان یک پدیده ریشه دار است، بلکه با وجود وعده‌های مکرر دولت برای بهبود و نوسازی، رو به وخامت است.

بر اساس گزارش های یونیسف، اسکوا و برنامه جهانی غذا برای سال های 2024 و 2025، حدود یک نفر از هر پنج مصری در فقر چند بعدی زندگی می کنند، یعنی از بیش از یک جنبه از جنبه های اساسی زندگی مانند آموزش، بهداشت، مسکن، کار و خدمات محروم هستند. داده ها همچنین تأیید می کنند که بیش از 49٪ از خانواده ها در دسترسی به غذای کافی با مشکل مواجه هستند، که این رقم تکان دهنده ای است که عمق بحران معیشتی را منعکس می کند.

اما فقر مالی، یعنی کاهش درآمد در مقایسه با هزینه های زندگی، به شدت افزایش یافته است، در نتیجه امواج متوالی تورم که دستمزدها، تلاش ها و پس انداز مردم را خورده است، تا جایی که درصد زیادی از مصری ها علی رغم کار مداوم زیر خط فقر مالی هستند.

درحالی که دولت از ابتکاراتی مانند "تکافل و کرامه" و "زندگی کریمانه" صحبت می‌کند، آمارهای بین‌المللی نشان می‌دهد که این برنامه‌ها ساختار فقر را اساساً تغییر نداده‌اند، بلکه به مسکن‌های موقتی شبیه هستند که مانند قطره‌ای است که در صحرا ریخته می‌شود. روستا نشین مصر که بیش از نیمی از جمعیت را در خود جای داده است، همچنان از ضعف خدمات، فقدان فرصت‌های شغلی مناسب و فرسودگی زیرساخت‌ها رنج می‌برد. گزارش اسکوا تأیید می کند که محرومیت در روستا چندین برابر بیشتر از شهرها است که نشان دهنده توزیع ناعادلانه ثروت و غفلت مزمن از حاشیه ها است.

هنگامی که نخست وزیر از پسر وطن "که با دولت اقدامات اصلاحات اقتصادی را تحمل کرد" تشکر می کند، در واقع به وجود رنج واقعی ناشی از این سیاست ها اعتراف می کند. با این حال، این اعتراف با تغییری در رویکرد همراه نیست، بلکه ادامه حرکت در همان مسیر سرمایه‌داری است که باعث بحران شد.

اصلاحات ادعایی که در سال 2016 با برنامه "شناورسازی"، افزایش یارانه ها و افزایش مالیات ها آغاز شد، اصلاح نبود، بلکه تحمیل هزینه بدهی ها و کسری به فقرا بود. در حالی که مقامات از "شروع" صحبت می کنند، سرمایه گذاری های هنگفت به سمت املاک لوکس و پروژه های توریستی که در خدمت صاحبان سرمایه هستند، می رود، در حالی که میلیون ها جوان فرصتی برای کار یا مسکن پیدا نمی کنند. بلکه بسیاری از این پروژه‌ها، مانند منطقه علم الروم در مطروح که سرمایه‌گذاری آن 29 میلیارد دلار تخمین زده می‌شود، مشارکت‌های سرمایه‌داری خارجی هستند که زمین‌ها و ثروت‌ها را به دست می‌آورند و آن‌ها را به منبع سود برای سرمایه‌گذاران تبدیل می‌کنند، نه منبع درآمد برای مردم.

این نظام شکست می خورد نه تنها به این دلیل که فاسد است، بلکه به این دلیل که بر اساس یک ایده باطل یعنی نظام سرمایه داری عمل می کند، که پول را محور تمام سیاست های دولت قرار می دهد. سرمایه داری بر آزادی مطلق مالکیت استوار است و اجازه می دهد ثروت در دست اقلیتی که ابزار تولید را در اختیار دارند، انباشته شود، در حالی که اکثریت بار مالیات ها، قیمت ها و بدهی های عمومی را بر دوش می کشند.

به همین دلیل، تمام آنچه «برنامه‌های حمایت اجتماعی» نامیده می‌شود، تلاشی برای زیبا جلوه دادن چهره وحشی سرمایه‌داری و طولانی کردن عمر نظامی ناعادلانه است که به ثروتمندان اهمیت می‌دهد و از فقرا مالیات می‌گیرد. به جای درمان ریشه درد؛ یعنی انحصار ثروت و تبعیت اقتصاد از مؤسسات بین‌المللی، تنها به توزیع خرده‌ای از کمک‌های نقدی بسنده می‌شود که نه فقری را از بین می‌برد و نه عزتی را حفظ می‌کند.

مراقبت، لطفی از سوی حاکم به رعیت نیست، بلکه یک وظیفه شرعی و مسئولیتی است که خداوند در دنیا و آخرت او را به خاطر آن بازخواست خواهد کرد. آنچه امروز در حال وقوع است، غفلت عمدی از امور مردم و دست کشیدن از وظیفه مراقبت به نفع وام های مشروط از صندوق بین المللی پول و بانک جهانی است.

دولت واسطه ای بین فقیر و طلبکار خارجی شده است، مالیات وضع می کند، یارانه ها را کاهش می دهد و اموال عمومی را برای جبران کسری متورم که توسط خود نظام سرمایه داری ایجاد شده است، می فروشد. در این میان، مفاهیم شرعی که اقتصاد را تنظیم می کنند، مانند حرام بودن ربا، ممنوعیت تملک ثروت های عمومی توسط افراد و وجوب نفقه بر رعیت از بیت المال مسلمین، غایب است.

اسلام یک نظام اقتصادی یکپارچه ارائه کرده است که فقر را از ریشه درمان می کند، نه فقط با کمک های نقدی یا پروژه های زیبایی. این نظام بر مبانی شرعی ثابتی استوار است که مهمترین آنها عبارتند از:

1- حرام بودن ربا و بدهی های ربوی که دولت را مقید می کند و منابع آن را تحلیل می برد، با از بین رفتن ربا، وابستگی اقتصاد به مؤسسات بین المللی از بین می رود و حاکمیت مالی به امت باز می گردد.

2- قرار دادن مالکیت ها در سه نوع:

مالکیت فردی: مانند خانه ها، مغازه ها و مزارع خصوصی...

مالکیت عمومی: شامل ثروت های بزرگ مانند نفت، گاز، معادن و آب...

مالکیت دولت: مانند زمین های فیء، رکاز و خراج...

با این توزیع، عدالت محقق می شود، زیرا از انحصار منابع امت توسط گروهی اندک جلوگیری می شود.

3- تضمین کفایت برای هر فرد از رعیت: دولت نیازهای اساسی هر انسانی را در رعیت خود از خوراک، پوشاک و مسکن تامین می کند، اگر از کار ناتوان باشد، بیت المال باید از او انفاق کند.

4- زکات و انفاق اجباری: زکات احسان نیست بلکه فریضه است، دولت آن را جمع آوری می کند و در مصارف شرعی آن برای فقرا، مساکین و بدهکاران صرف می کند. این یک ابزار توزیع موثر است که پول را به چرخه زندگی در جامعه باز می گرداند.

همراه با تشویق به کار مولد و منع بهره کشی، و ترغیب به سرمایه گذاری منابع در پروژه های مفید واقعی مانند صنایع سنگین و نظامی، نه در سفته بازی ها، املاک لوکس و پروژه های خیالی. علاوه بر تنظیم قیمت ها با عرضه و تقاضای واقعی، نه با انحصار و نه با شناورسازی.

تنها دولت خلافت بر منهاج نبوت قادر به اجرای عملی این احکام است، زیرا بر اساس عقیده اسلامی بنا شده است و هدف آن مراقبت از امور مردم است نه جمع آوری اموال آنها. در سایه خلافت، نه ربا وجود دارد و نه وام های مشروط، و نه فروش ثروت های عمومی به خارجی ها، بلکه منابع به گونه ای اداره می شوند که مصلحت امت را تامین کند، و بیت المال تامین مالی مراقبت های بهداشتی، آموزش و پرورش و تاسیسات عمومی را از منابع دولت، خراج، انفال و مالکیت عمومی بر عهده می گیرد.

اما نیازهای اساسی فقرا، یکایک آنها تامین می شود، نه از طریق صدقات موقت، بلکه به عنوان یک حق شرعی تضمین شده. بنابراین، مبارزه با فقر در اسلام یک شعار سیاسی نیست، بلکه یک نظام زندگی یکپارچه است که عدالت را برقرار می کند، از ظلم جلوگیری می کند و ثروت را به صاحبانش باز می گرداند.

بین سخنان رسمی و واقعیت زندگی، فاصله بسیار زیادی وجود دارد که از دید هیچ کس پنهان نیست. در حالی که دولت از پروژه‌های «غول‌پیکر» و «آغاز واقعی» خود می‌خواند، میلیون‌ها مصری زیر خط فقر زندگی می‌کنند و از گرانی، بیکاری و ناامیدی رنج می‌برند. حقیقت این است که این رنج از بین نخواهد رفت تا زمانی که مصر در راه سرمایه‌داری گام بردارد، اقتصاد خود را به رباخواران تسلیم کند و تابع سیاست‌های مؤسسات بین‌المللی باشد.

بحران ها و مشکلات مصر، مشکلات انسانی هستند نه مادی، و احکام شرعی مربوط به آن، چگونگی برخورد و درمان آن بر اساس اسلام را نشان می دهد، و راه حل ها آسان تر از چشم پوشی هستند، اما نیاز به مدیریت مخلصانه ای دارند که اراده ای آزاد داشته باشد و بخواهد در مسیر درست گام بردارد و واقعاً خیر مصر و مردم آن را بخواهد، و در این صورت این مدیریت باید تمام قراردادهایی را که قبلاً منعقد شده و با تمام شرکت هایی که دارایی های کشور و آنچه از دارایی های عمومی آن است را در انحصار خود دارند و در راس آنها شرکت های اکتشاف گاز، نفت، طلا و سایر معادن و ثروت ها هستند، بازبینی کند و تمام این شرکت ها را اخراج کند زیرا آنها اصولا شرکت های استعماری غارتگر ثروت های کشور هستند، سپس پیمانی جدید تدوین کند که بر توانمندسازی مردم از ثروت های کشور استوار باشد و شرکت هایی را ایجاد یا اجاره کند که خود به تولید ثروت از منابع نفت، گاز، طلا و سایر معادن بپردازند و این ثروت ها را دوباره در بین مردم توزیع کنند، در این صورت مردم قادر خواهند بود زمین های موات را کشت کنند که دولت آنها را قادر می سازد از حق خود در آن بهره برداری کنند و همچنین قادر خواهند بود آنچه را که باید تولید کنند تا اقتصاد مصر را ارتقا دهند و نیازهای مردم آن را برآورده سازند و دولت در این راه از آنها حمایت خواهد کرد و تمام اینها ضرب المثل خیالی نیست و نه غیرممکن است و نه پروژه ای که برای آزمایش ارائه می دهیم که ممکن است موفق شود یا شکست بخورد، بلکه احکام شرعی لازم الاجرا برای دولت و رعیت است، پس دولت نمی تواند از ثروت های کشور که متعلق به مردم است به بهانه قراردادهایی که قوانین بین المللی ناعادلانه تصویب، تایید و حمایت می کند، چشم پوشی کند و نه می تواند مردم را از آن منع کند، بلکه باید هر دستی را که غارتگرانه به ثروت های مردم دراز می شود، قطع کند، این چیزی است که اسلام ارائه می دهد و باید اجرا شود، اما به طور جدا از سایر نظام های اسلام اجرا نمی شود، بلکه تنها از طریق دولت خلافت راشده بر منهاج نبوت اجرا می شود، این دولتی است که حزب التحریر دغدغه و دعوت به آن را دارد و از مصر و مردم آن، مردم و ارتش، می خواهد که با آن برای رسیدن به آن همکاری کنند، باشد که خداوند پیروزی را از جانب خود بنویسد و آن را واقعیتی ببینیم که اسلام و پیروانش را عزیز می دارد، خدایا هر چه زودتر.

﴿وَلَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرَىٰ آمَنُوا وَاتَّقَوْا لَفَتَحْنَا عَلَيْهِم بَرَكَاتٍ مِّنَ السَّمَاءِ وَالْأَرْضِ﴾

نوشته شده برای دفتر رسانه ای مرکزی حزب التحریر

سعید فضل

عضو دفتر رسانه ای حزب التحریر در ولایت مصر