تطبيق الإسلام بشكل انقلابي هو السبيل الوحيد للتحرير والنصر والتمكين
January 13, 2025

تطبيق الإسلام بشكل انقلابي هو السبيل الوحيد للتحرير والنصر والتمكين

تطبيق الإسلام بشكل انقلابي هو السبيل الوحيد للتحرير والنصر والتمكين

ما تشهده الشام من استباحة من دول الغرب الكافر المستعمر، والإملاءات الوقحة والشروط الاستعمارية المذلة والتدخل السافر المنكر في قضايا المسلمين، ما كان ليكون لو طبق الإسلام بشكل ثوري انقلابي فوري في أرض الشام، فاستحال أن يكون تحرير ونصر وتمكين بدون هدي الإسلام وبدون قوة خلافته.

فتربص الغرب اللعين الساعة الساعة بسفينة الثوار لخرقها، ما كان ليكون لولا تنكب الإدارة القائمة بدمشق عن تطبيق شرع الله تطبيقا انقلابيا لا تلكؤ فيه. فكل هذه الدعوات النشاز اليوم ما هي إلا همزات شياطين ساسة الغرب التي وجدت آذانا صاغية وأفئدة هواء وعقولا مهزومة ثقافيا، ومكر وكيد استعماري خبيث شُرِّعَت له أبواب دمشق وأضحى ملفا وملفات للنقاش والتداول على طاولة الإدارة القائمة!

* دعوة لمؤتمر وطني للاستفتاء حول نظام الحكم، وكأنك بأهل الشام همل لا دين لهم ولا الإسلام العظيم إسلامهم ولا وحي الحكيم العليم شرعهم وشريعتهم ولا عراقة حضارة الإسلام حضارتهم ولا الأمة الإسلامية المتجذرة جذورها وعروقها في تاريخ البشرية هي أمتهم وهم بعض منها، فالدعوة لمؤتمر وطني هي إقرار بالآليات التي وضعها الاستعمار لجعل الحكم ومنظومته وأجهزته مسألة وضعية وطنية يتواضع عليها أهل الوطن وليس مسألة قضية مصيرية في تحكيم شرع الله بإقامة تاج فروض المسلمين خلافة إسلامهم طاعة وعبادة لربهم!

* دستور بعد ثلاث سنوات، علما أن القائم اليوم هي المنظومة التشريعية العلمانية الكافرة الفاجرة وهي المعمول بها واقعا، فالدول لا تعرف فراغا تشريعيا، فوظيفة الدولة هي تنفيذ وتطبيق التشريعات، والمعمول به اليوم هو ما كان قائما في دولة السفاح الوطنية الوظيفية ومنظومتها ووزاراتها وباقي أجهزتها العلمانية الغربية بحدودها التي رسمها الاستعمار، فالثلاث سنوات هي لإعادة تدوير المنظومة الكافرة الفاجرة وترويض الناس!

* أما السياسة الخارجية القائمة اليوم فقد بدت حقيقتها للعميان، هي الدولة الوطنية الوظيفية في علاقتها الخارجية بالكيانات الوطنية الوظيفية (زيارة وزير خارجية الأمر الواقع ووزير الهيئة إلى مملكة آل سعود الوظيفية وزيارة لإمارات الديانة الإبراهيمية وكر الشرك الجديد والمكر الاستعماري الشديد واستقبال عملاء الاستعمار والتشاور معهم... والحبل على الجرار)، أما عن وفود دول الغرب الاستعمارية فتلك هي الطامة الكبرى فقد باتت دمشق قبلتهم كيدا ومكرا وتجييشا لكل شياطينهم لمنع انبثاق نور الإسلام من أرض الشام، ثم هذه السياسة الخارجية المعمول بها هي طبقا للنظام الدولي الغربي الاستعماري وبحسب قوانينه وأعرافه، فإدارة الهيئة واللقاءات التي لا تنتهي بساسة ووفود المستعمر الغربي هي الإقرار الفعلي بالنظام الدولي الغربي ومنظومته الاستعمارية ودوله الاستعمارية وأجهزة وأدوات استعماره (مجلس الأمن، هيئة الأمم، القانون الدولي...)، وأقبح منها وأشنع الإقرار بتدخل دول الغرب الكافر المستعمر في شؤون أهل الشام المسلمين!

فما يتم في الشام اليوم هو إعادة تركيب للدولة الوطنية الوظيفية للاستعمار بعدما تهاوت أركانها وانهار بنيانها (جيشها، استخباراتها، وسطها السياسي العفن حزب البعث والطائفة العلوية، أجهزتها من الأمن وشرطته، القضاء، الإعلام... فالنظام وأجهزته انهار وهي سابقة في ثورات الربيع العربي). فقد كان ذلك العفو الذي أعلن عليه بعد فرار السفاح غايته إعادة تركيب النظام الوظيفي اللعين من جديد، وبعد سقوط ورقة العفو يتم اليوم تركيب النظام بأساليب أشد خفاء وخبثا وبستار من أصحاب اللحى الوظيفيين، وخلفهم أردوغان واستخباراته، وخلفهم جميعا أمريكا.

فوقائع الشام السياسية المتلاحقة المتسارعة تنبئ وتنذر بأننا لسنا أمام حركة لإدارة متحيرة متخبطة في سعيها لتحكيم شرع الله، بل نحن أمام حركة تدار بمكر خبيث وكيد شديد لإعادة تركيب النظام العلماني القديم اللعين ودولته الوطنية الوظيفية للاستعمار.

نقولها نصيحة خالصة صادقة لمن استنزفتهم عواطفهم الطيبة وأمانيهم الحارة وعِلْمُنا بحبهم لإسلامهم العظيم، لهؤلاء الطيبين وحرصا على إسلامنا وأمتنا نقولها صادقة خالصة، ما ترونه بأرض الشام من الإدارة القائمة وعلى رأسها الجولاني أحمد الشرع ليس خطوات لتحكيم شرع الله ولكنها يقينا خطوات حثيثة لإعادة تركيب النظام العلماني المعادي للإسلام، ووفود دول الغرب الكافر المستعمر التي لا ينتهي حجها إلى دمشق واتصالاتها المكثفة بالإدارة القائمة، وهذا الاتصال والالتصاق السياسي بالإدارة القائمة هو إقرار لها على نهجها السياسي وخريطة الطريق المرسومة لها.

هما طريقان نقيضان؛ صراط الإسلام المستقيم، وسبل الغرب المعوجة، ولا يمكن خوضهما معا، فاستحال أن يجتمع رضا الديان ورضا الشيطان، واستحال أن يجتمع حق الإسلام مع كفر العلمانية، هما منظومتان لا ثالث لهما؛ إما حق الإسلام وإما كفر العلمانية، إما دولة إسلامية وإما دولة وطنية.

حقيق ما ضاع المسلمون من ضعف قوة ولكنهم ضاعوا من ضعف بصيرة بدينهم، ها هي سيرة الهادي ﷺ أسوتنا وقائدنا وإمامنا تنبئكم وهو يقيم أول دولة للإسلام ليحكم أقواما ليست لهم أية سابقة عهد بحكم الإسلام، فأقامها من يومها بل ساعتها بل لحظتها الأولى بيضاء نقية ليلها كنهارها لا يزيغ عنها إلا هالك؛ دولة إسلامية خالصة، أورأيتم نبيكم وأسوتكم يدعو لمؤتمر وطني لطوائف المدينة من المسلمين المهاجرين والأنصار والمشركين واليهود ومرضى القلوب المنافقين ليستفتيهم في شكل ومضمون حكمهم، أم كانت محجة بيضاء وإسلاما خالصا وليس شيئا سواه وهيمنة وعلواً لأحكامه وشريعته في الحياة والمجتمع والدولة، وكانت دولته ﷺ التجسيد العملي لتطبيق الإسلام كاملا تطبيقا انقلابيا تغيرت معه الحياة والمجتمع والدولة تغيرا جذريا وكانت دولته حقا إحقاقا لقول المهيمن العزيز: ﴿هُوَ الَّذِي أَرْسَلَ رَسُولَهُ بِالْهُدَى وَدِينِ الْحَقِّ لِيُظْهِرَهُ عَلَى الدِّينِ كُلِّهِ وَلَوْ كَرِهَ الْمُشْرِكُونَ﴾؟! وكذلك يجب أن تكون كل دولة تأسيا بالهادي ﷺ.

لمن استنزفتهم الواقعية السياسية والغيبوبة المبدئية فسَلَّطوا ضعف نفوسهم حاكما مُسَلَّطاً على عقولهم، واصطنعوا لهم مذهبا ومسلكا ونهجا سياسيا ظاهره الاستضعاف وباطنه الهزيمة الفكرية والاستلاب الثقافي والواقعية السياسية والاستخذاء بين يدي الغرب وتقليد طرائقه وشرائعه، فاعلموا أن يقين مقدمات الانهزام والانكسار والهزيمة زمن الثورة هو في طلب التحرير والنصر والتمكين بغير هدي الإسلام ولا قوة خلافته.

فالاستسلام لضغط الواقع الاستعماري وواقعيته السياسية واستحضار الممكنات الواقعية كحلول حتى وإن غلفت بصياغة إنشائية وأسندت بشعارات إسلامية، فالمحصلة هي هي في اتخاذ الواقع الذي هو سبب المشكلة والأزمة مصدرا للحلول، ما يعني الانتكاسة والتقهقر نحو القفص الاستعماري مرة أخرى. كما لا يجوز ولا يستقيم مع إيمان مسلم هذه الغيبوبة المبدئية في هذه اللحظة الفارقة والفرصة الاستثنائية السانحة بحجة الظروف والأوضاع غير الملائمة، والغرق في التقليد بدل الإنشاء، علما أن الثورة هي حدث إنشائي بامتياز وهدم للقديم وإنشاء وإقامة للجديد، فالواقعية هي تقليد للواقع والمبدئية هي إنشاء للجديد ولا جديد إلا مع الإسلام ودولته، أما الاستمرار في إلباس الواقعية السياسية لبوس السياسة الحكيمة مع جعل المبدئية مثالية بعيدة المنال أو مغامرة سياسية وخيمة العواقب فهو عين الانحراف المبدئي ويقين الهزيمة، ثم ذلك السقوط المدوي في براثن الاستعمار والوقوع في فخاخ الدبلوماسية الاستعمارية تحججا بذريعة الاعتراف الدولي بالحكم الجديد، وكأنك بالقوم ما فقهوا بعدُ أن التحرير والتحرر يعني القطع الصارم مع الاستعمار وليس نسج علاقات معه.

فتداركوا سفينتكم قبل أن يغرقها المتطفلون الذين اعتلوا كرسي السفاح فحسبوا الأمر إنجازا، ولو فطنوا ووعوا حقيقة دينهم وما يفرضه إيمانهم، لعلموا يقينا أن الإنجاز كل الإنجاز هو في وصول دين رب العالمين، إسلامهم العظيم لسدة الحكم، لا التدرك إلى علمانية الغرب الكافر المستعمر، فما كانت علمانيته ومنظومتها وأنظمتها إلا عنتا وإرهاقا، لا يتهيأ معها صرف أو عدل ولا يستقيم لها شيء ولا تستقيم هي لشيء، هي لمن يبغيها عوجا ويسعى بها فسادا وإفسادا. ﴿أَفَحُكْمَ الْجَاهِلِيَّةِ يَبْغُونَ وَمَنْ أَحْسَنُ مِنَ اللهِ حُكْماً لِّقَوْمٍ يُوقِنُونَ﴾.

فاعلموا وأيقنوا أن قطع دابر الغرب الكافر المستعمر عن أرض الشام وكل أرض الإسلام لا يتم إلا بتحكيم شرع الله تطبيقا انقلابيا كاملا غير مجزأ، لقطع دابر الغرب من كل أرض الإسلام، فيكون التحرير الحقيقي لأرض الشام من الاستعمار الغربي اللعين ومعه النصر والتمكين الذي وعد الله به عباده المتقين، حتى تصبح الشام محرمة حرمة البيت الحرام على كفرة المستعمرين، وتقطع حبالهم وخيوطهم بل وأدق نسجهم وغزلهم، حتى لا يسمع لهم صوت أو همس، ويحكم إغلاق أبواب الشام من جهاتها الأربع على الاستعمار وأذنابه وعملائه، ويشرد بكل من توسوس له نفسه خيانة أمانة الإسلام وأمته خدمة للاستعمار. ويتنزل حينها رضا الجليل سبحانه على عباده المستضعفين مَنّاً عليهم بنصره المكين وتمكينه المتين وعونه وتأييده لعباده المؤمنين وتتنزل رحمته وبركاته، فهو القائل سبحانه: ﴿وَنُرِيدُ أَنْ نَمُنَّ عَلَى الَّذِينَ اسْتُضْعِفُوا فِي الْأَرْضِ وَنَجْعَلَهُمْ أَئِمَّةً وَنَجْعَلَهُمُ الْوَارِثِينَ وَنُمَكِّنَ لَهُمْ فِي الْأَرْضِ﴾.

كتبه للمكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير

مُناجي محمد

More from null

فریب نام ها را نخورید، اعتبار به مواضع است نه به نسب‌ها

فریب نام ها را نخورید، اعتبار به مواضع است نه به نسب‌ها

هر بار که "نماد جدیدی" با ریشه های مسلمان یا ویژگی های شرقی به ما ارائه می شود، بسیاری از مسلمانان هلهله می کنند و امیدها بر توهمی به نام "نمایندگی سیاسی" در یک نظام کافرانه استوار می شود که اسلام را نه به عنوان حکومت، نه به عنوان عقیده و نه به عنوان شریعت به رسمیت نمی شناسد.

همه ما شادی عظیمی را به یاد می آوریم که با پیروزی اوباما در سال 2008 احساسات بسیاری را فرا گرفت. او پسر کنیا است و پدرش مسلمان است! و در اینجا برخی توهم کردند که اسلام و مسلمانان به نفوذ آمریکا نزدیک شده اند، اما اوباما یکی از آزاردهنده ترین روسای جمهور برای مسلمانان بود، زیرا لیبی را ویران کرد و در فاجعه سوریه سهیم شد و افغانستان و عراق را با هواپیماها و سربازانش به آتش کشید، بلکه خونریز یمن از طریق ابزارهای خود بود و دوران او ادامه خصومت نظام مند علیه امت بود.

امروز این صحنه تکرار می شود، اما با نام های جدید. زوهران ممدانی به این دلیل مورد تجلیل قرار می گیرد که مسلمان، مهاجر و جوان است، انگار که او منجی است! اما فقط تعداد کمی به مواضع سیاسی و فکری او نگاه می کنند. این مرد از حامیان سرسخت همجنس‌بازان است و در فعالیت‌های آنها شرکت می‌کند و انحراف آنها را حقوق بشر می‌داند!

چه ننگی است که مردم به آن امید می بندند؟! آیا این تکرار همان شکست سیاسی و فکری نبود که امت بارها و بارها در آن افتاده است؟! بله، زیرا او شیفته ظاهر است نه ذات! با لبخندها فریب می خورد و با احساسات برخورد می کند نه با عقیده، و با نام ها نه با مفاهیم، و با نمادها نه با اصول!

این شیفتگی به شکل ها و نام ها نتیجه غیبت آگاهی سیاسی شرعی است، زیرا اسلام با اصل و نسب یا نام یا نژاد سنجیده نمی شود، بلکه با التزام به اصل اسلام به طور کامل؛ نظام، عقیده و شریعت. و هیچ ارزشی برای مسلمانی نیست که به اسلام حکومت نکند و از آن یاری ندهد، بلکه تابع نظام سرمایه داری کافر است و کفر و انحرافات را به نام "آزادی" توجیه می کند.

و تمام مسلمانانی که از پیروزی او خوشحال شدند و گمان کردند که او بذر خیر یا آغاز بیداری است، بدانند که بیداری از درون نظام های کفر، نه با ابزارهای آن، نه از طریق صندوق های رای آن، و نه زیر سقف قانون اساسی آن صورت نمی گیرد.

کسی که خود را از طریق نظام دموکراتیک ارائه می دهد و به احترام به قوانین آن سوگند یاد می کند، سپس از انحراف جنسی دفاع می کند و آن را جشن می گیرد و به چیزی که خدا را خشمگین می کند دعوت می کند، یاور اسلام و امید امت نیست، بلکه ابزاری برای صیقل دادن و رقیق کردن است، و نمایندگی دروغینی است که هیچ سود و زیانی ندارد.

آنچه که به اصطلاح موفقیت های سیاسی در غرب برای برخی از شخصیت ها با نام های اسلامی خوانده می شود، چیزی جز خرده هایی نیست که به عنوان مسکن برای امت ارائه می شود، تا به آنها گفته شود: ببینید، تغییر از طریق نظام های ما امکان پذیر است.

 حقیقت این "نمایندگی" چیست؟

غرب درهای حکومت را به روی اسلام باز نمی کند، بلکه فقط به روی کسانی باز می کند که با ارزش ها و افکار آن همخوانی داشته باشند. و هر کسی که وارد نظام آنها شود باید قانون اساسی آنها و قوانین عرفی آنها را بپذیرد و از حکومت اسلام چشم پوشی کند، اگر به این راضی شود، به یک الگوی قابل قبول تبدیل می شود، اما مسلمان واقعی، از ریشه مورد قبول آنها نیست.

زوهران ممدانی کیست؟ و چرا این توهم ساخته می شود؟

او فردی است که نام مسلمان دارد اما دستور کار منحرفی را اتخاذ می کند که کاملاً مخالف فطرت اسلام است، از حمایت از همجنس گرایان و ترویج آنچه "حقوق" آنها نامیده می شود، و او یک الگوی زنده برای چگونگی ساخت الگوهای خود توسط غرب است: مسلمان به نام، سکولار در عمل، خدمتگزار دستور کار لیبرالیسم غربی نه بیشتر. بلکه برای مشغول کردن امت از مسیر واقعی خود، به جای اینکه خواستار دولت اسلامی و خلافت شود، درگیر کرسی های پارلمانی و مناصب در نظام های کفر می شود! و به جای اینکه برای آزادی فلسطین رو کند، منتظر کسی می ماند که "از غزه" از داخل کنگره آمریکا یا پارلمان اروپا "دفاع کند"!

حقیقت این است که این تحریف مسیر تغییر واقعی است، که برپایی خلافت راشده بر منهج نبوت است، که پرچم اسلام را بالا می برد، شریعت خدا را برپا می کند و امت را پشت سر یک خلیفه متحد می کند که از پشت سرش می جنگند و از او تقوا می کنند.

پس فریب نام ها را نخورید و از کسانی که از نظر ظاهری به شما تعلق دارند و از نظر محتوایی با شما مخالفند، خوشحال نشوید، زیرا هر کس نام سعید یا علی یا زوهران را یدک می کشد در راه پیامبر ما محمد ﷺ نیست.

و بدانید که تغییر از داخل پارلمان های کفر نمی آید، بلکه از ارتش های امت می آید که زمان آن رسیده است که به حرکت درآیند، و از جوانان آگاه آن که شب و روز برای براندازی غرب و مزدوران و پیروان خائن آن در سرزمین های اسلام و مسلمانان تلاش می کنند.

مسلمانان از طریق انتخابات دموکراسی و نه از طریق صندوق های غرب به پا نخواهند خاست، بلکه با یک بیداری واقعی بر اساس عقیده اسلامی، با برپایی دولت خلافت راشده که جایگاه اسلام را باز می گرداند، عزت مسلمانان را باز می گرداند و توهمات دموکراسی را درهم می شکند.

فریب نام ها را نخورید و امید خود را به افراد در نظام های کفر نبندید، بلکه به پروژه بزرگ خود بازگردید: از سرگیری زندگی اسلامی، این تنها راه عزت و پیروزی و تمکین است.

صحنه تکرار خفت باری از مصیبت های قدیمی است: نمادهای جعلی، وفاداری به نظام های غربی، و انحراف از مسیر اسلام. و هر کس این مسیر را تشویق کند، امت را گمراه می کند. پس به پروژه خلافت بازگردید و اجازه ندهید دشمنان اسلام رهبران و نمایندگان شما را بسازند. عزت در کرسی های دموکراسی نیست، بلکه در منصب خلافت است که حزب التحریر برای آن تلاش می کند و امت را از این انحطاط فکری و سیاسی برحذر می دارد. پس هیچ نجاتی برای ما نیست جز با دولت خلافت، که اجازه نمی دهد کسانی که به دینی غیر از اسلام معتقدند بر مسلمانان حکومت کنند، نه کسانی که انحراف و انحراف را توجیه می کنند، و نه کسانی که برای مردم غیر از آنچه خدا نازل کرده است قانونگذاری می کنند.

نوشته شده برای رادیو دفتر رسانه ای مرکزی حزب التحریر

عبدالمحمود العامری - ولایت یمن

مصر بین شعارهای دولتی و واقعیت تلخ  حقیقت کامل درباره فقر و سیاست‌های سرمایه‌داری

مصر بین شعارهای دولتی و واقعیت تلخ

حقیقت کامل درباره فقر و سیاست‌های سرمایه‌داری

درگاه الاهرام روز سه شنبه 4 نوامبر 2025 گزارش داد که نخست وزیر مصر در سخنانی که به نیابت از رئیس جمهور در دومین اجلاس جهانی توسعه اجتماعی در دوحه، پایتخت قطر، ایراد کرد، گفت که مصر رویکردی جامع برای ریشه کنی فقر در همه اشکال و ابعاد آن، از جمله "فقر چند بعدی" را اعمال می کند.

سال‌هاست که تقریباً هیچ سخنرانی رسمی در مصر خالی از عباراتی مانند «رویکردی جامع برای ریشه کنی فقر» و «شروع واقعی اقتصاد مصر» نیست. مقامات این شعارها را در کنفرانس‌ها و مناسبت‌ها تکرار می‌کنند و با تصاویری براق از پروژه‌های سرمایه‌گذاری، هتل‌ها و استراحتگاه‌ها همراه است. اما واقعیت، همانطور که گزارش های بین المللی گواه است، کاملاً متفاوت است. فقر در مصر همچنان یک پدیده ریشه دار است، بلکه با وجود وعده‌های مکرر دولت برای بهبود و نوسازی، رو به وخامت است.

بر اساس گزارش های یونیسف، اسکوا و برنامه جهانی غذا برای سال های 2024 و 2025، حدود یک نفر از هر پنج مصری در فقر چند بعدی زندگی می کنند، یعنی از بیش از یک جنبه از جنبه های اساسی زندگی مانند آموزش، بهداشت، مسکن، کار و خدمات محروم هستند. داده ها همچنین تأیید می کنند که بیش از 49٪ از خانواده ها در دسترسی به غذای کافی با مشکل مواجه هستند، که این رقم تکان دهنده ای است که عمق بحران معیشتی را منعکس می کند.

اما فقر مالی، یعنی کاهش درآمد در مقایسه با هزینه های زندگی، به شدت افزایش یافته است، در نتیجه امواج متوالی تورم که دستمزدها، تلاش ها و پس انداز مردم را خورده است، تا جایی که درصد زیادی از مصری ها علی رغم کار مداوم زیر خط فقر مالی هستند.

درحالی که دولت از ابتکاراتی مانند "تکافل و کرامه" و "زندگی کریمانه" صحبت می‌کند، آمارهای بین‌المللی نشان می‌دهد که این برنامه‌ها ساختار فقر را اساساً تغییر نداده‌اند، بلکه به مسکن‌های موقتی شبیه هستند که مانند قطره‌ای است که در صحرا ریخته می‌شود. روستا نشین مصر که بیش از نیمی از جمعیت را در خود جای داده است، همچنان از ضعف خدمات، فقدان فرصت‌های شغلی مناسب و فرسودگی زیرساخت‌ها رنج می‌برد. گزارش اسکوا تأیید می کند که محرومیت در روستا چندین برابر بیشتر از شهرها است که نشان دهنده توزیع ناعادلانه ثروت و غفلت مزمن از حاشیه ها است.

هنگامی که نخست وزیر از پسر وطن "که با دولت اقدامات اصلاحات اقتصادی را تحمل کرد" تشکر می کند، در واقع به وجود رنج واقعی ناشی از این سیاست ها اعتراف می کند. با این حال، این اعتراف با تغییری در رویکرد همراه نیست، بلکه ادامه حرکت در همان مسیر سرمایه‌داری است که باعث بحران شد.

اصلاحات ادعایی که در سال 2016 با برنامه "شناورسازی"، افزایش یارانه ها و افزایش مالیات ها آغاز شد، اصلاح نبود، بلکه تحمیل هزینه بدهی ها و کسری به فقرا بود. در حالی که مقامات از "شروع" صحبت می کنند، سرمایه گذاری های هنگفت به سمت املاک لوکس و پروژه های توریستی که در خدمت صاحبان سرمایه هستند، می رود، در حالی که میلیون ها جوان فرصتی برای کار یا مسکن پیدا نمی کنند. بلکه بسیاری از این پروژه‌ها، مانند منطقه علم الروم در مطروح که سرمایه‌گذاری آن 29 میلیارد دلار تخمین زده می‌شود، مشارکت‌های سرمایه‌داری خارجی هستند که زمین‌ها و ثروت‌ها را به دست می‌آورند و آن‌ها را به منبع سود برای سرمایه‌گذاران تبدیل می‌کنند، نه منبع درآمد برای مردم.

این نظام شکست می خورد نه تنها به این دلیل که فاسد است، بلکه به این دلیل که بر اساس یک ایده باطل یعنی نظام سرمایه داری عمل می کند، که پول را محور تمام سیاست های دولت قرار می دهد. سرمایه داری بر آزادی مطلق مالکیت استوار است و اجازه می دهد ثروت در دست اقلیتی که ابزار تولید را در اختیار دارند، انباشته شود، در حالی که اکثریت بار مالیات ها، قیمت ها و بدهی های عمومی را بر دوش می کشند.

به همین دلیل، تمام آنچه «برنامه‌های حمایت اجتماعی» نامیده می‌شود، تلاشی برای زیبا جلوه دادن چهره وحشی سرمایه‌داری و طولانی کردن عمر نظامی ناعادلانه است که به ثروتمندان اهمیت می‌دهد و از فقرا مالیات می‌گیرد. به جای درمان ریشه درد؛ یعنی انحصار ثروت و تبعیت اقتصاد از مؤسسات بین‌المللی، تنها به توزیع خرده‌ای از کمک‌های نقدی بسنده می‌شود که نه فقری را از بین می‌برد و نه عزتی را حفظ می‌کند.

مراقبت، لطفی از سوی حاکم به رعیت نیست، بلکه یک وظیفه شرعی و مسئولیتی است که خداوند در دنیا و آخرت او را به خاطر آن بازخواست خواهد کرد. آنچه امروز در حال وقوع است، غفلت عمدی از امور مردم و دست کشیدن از وظیفه مراقبت به نفع وام های مشروط از صندوق بین المللی پول و بانک جهانی است.

دولت واسطه ای بین فقیر و طلبکار خارجی شده است، مالیات وضع می کند، یارانه ها را کاهش می دهد و اموال عمومی را برای جبران کسری متورم که توسط خود نظام سرمایه داری ایجاد شده است، می فروشد. در این میان، مفاهیم شرعی که اقتصاد را تنظیم می کنند، مانند حرام بودن ربا، ممنوعیت تملک ثروت های عمومی توسط افراد و وجوب نفقه بر رعیت از بیت المال مسلمین، غایب است.

اسلام یک نظام اقتصادی یکپارچه ارائه کرده است که فقر را از ریشه درمان می کند، نه فقط با کمک های نقدی یا پروژه های زیبایی. این نظام بر مبانی شرعی ثابتی استوار است که مهمترین آنها عبارتند از:

1- حرام بودن ربا و بدهی های ربوی که دولت را مقید می کند و منابع آن را تحلیل می برد، با از بین رفتن ربا، وابستگی اقتصاد به مؤسسات بین المللی از بین می رود و حاکمیت مالی به امت باز می گردد.

2- قرار دادن مالکیت ها در سه نوع:

مالکیت فردی: مانند خانه ها، مغازه ها و مزارع خصوصی...

مالکیت عمومی: شامل ثروت های بزرگ مانند نفت، گاز، معادن و آب...

مالکیت دولت: مانند زمین های فیء، رکاز و خراج...

با این توزیع، عدالت محقق می شود، زیرا از انحصار منابع امت توسط گروهی اندک جلوگیری می شود.

3- تضمین کفایت برای هر فرد از رعیت: دولت نیازهای اساسی هر انسانی را در رعیت خود از خوراک، پوشاک و مسکن تامین می کند، اگر از کار ناتوان باشد، بیت المال باید از او انفاق کند.

4- زکات و انفاق اجباری: زکات احسان نیست بلکه فریضه است، دولت آن را جمع آوری می کند و در مصارف شرعی آن برای فقرا، مساکین و بدهکاران صرف می کند. این یک ابزار توزیع موثر است که پول را به چرخه زندگی در جامعه باز می گرداند.

همراه با تشویق به کار مولد و منع بهره کشی، و ترغیب به سرمایه گذاری منابع در پروژه های مفید واقعی مانند صنایع سنگین و نظامی، نه در سفته بازی ها، املاک لوکس و پروژه های خیالی. علاوه بر تنظیم قیمت ها با عرضه و تقاضای واقعی، نه با انحصار و نه با شناورسازی.

تنها دولت خلافت بر منهاج نبوت قادر به اجرای عملی این احکام است، زیرا بر اساس عقیده اسلامی بنا شده است و هدف آن مراقبت از امور مردم است نه جمع آوری اموال آنها. در سایه خلافت، نه ربا وجود دارد و نه وام های مشروط، و نه فروش ثروت های عمومی به خارجی ها، بلکه منابع به گونه ای اداره می شوند که مصلحت امت را تامین کند، و بیت المال تامین مالی مراقبت های بهداشتی، آموزش و پرورش و تاسیسات عمومی را از منابع دولت، خراج، انفال و مالکیت عمومی بر عهده می گیرد.

اما نیازهای اساسی فقرا، یکایک آنها تامین می شود، نه از طریق صدقات موقت، بلکه به عنوان یک حق شرعی تضمین شده. بنابراین، مبارزه با فقر در اسلام یک شعار سیاسی نیست، بلکه یک نظام زندگی یکپارچه است که عدالت را برقرار می کند، از ظلم جلوگیری می کند و ثروت را به صاحبانش باز می گرداند.

بین سخنان رسمی و واقعیت زندگی، فاصله بسیار زیادی وجود دارد که از دید هیچ کس پنهان نیست. در حالی که دولت از پروژه‌های «غول‌پیکر» و «آغاز واقعی» خود می‌خواند، میلیون‌ها مصری زیر خط فقر زندگی می‌کنند و از گرانی، بیکاری و ناامیدی رنج می‌برند. حقیقت این است که این رنج از بین نخواهد رفت تا زمانی که مصر در راه سرمایه‌داری گام بردارد، اقتصاد خود را به رباخواران تسلیم کند و تابع سیاست‌های مؤسسات بین‌المللی باشد.

بحران ها و مشکلات مصر، مشکلات انسانی هستند نه مادی، و احکام شرعی مربوط به آن، چگونگی برخورد و درمان آن بر اساس اسلام را نشان می دهد، و راه حل ها آسان تر از چشم پوشی هستند، اما نیاز به مدیریت مخلصانه ای دارند که اراده ای آزاد داشته باشد و بخواهد در مسیر درست گام بردارد و واقعاً خیر مصر و مردم آن را بخواهد، و در این صورت این مدیریت باید تمام قراردادهایی را که قبلاً منعقد شده و با تمام شرکت هایی که دارایی های کشور و آنچه از دارایی های عمومی آن است را در انحصار خود دارند و در راس آنها شرکت های اکتشاف گاز، نفت، طلا و سایر معادن و ثروت ها هستند، بازبینی کند و تمام این شرکت ها را اخراج کند زیرا آنها اصولا شرکت های استعماری غارتگر ثروت های کشور هستند، سپس پیمانی جدید تدوین کند که بر توانمندسازی مردم از ثروت های کشور استوار باشد و شرکت هایی را ایجاد یا اجاره کند که خود به تولید ثروت از منابع نفت، گاز، طلا و سایر معادن بپردازند و این ثروت ها را دوباره در بین مردم توزیع کنند، در این صورت مردم قادر خواهند بود زمین های موات را کشت کنند که دولت آنها را قادر می سازد از حق خود در آن بهره برداری کنند و همچنین قادر خواهند بود آنچه را که باید تولید کنند تا اقتصاد مصر را ارتقا دهند و نیازهای مردم آن را برآورده سازند و دولت در این راه از آنها حمایت خواهد کرد و تمام اینها ضرب المثل خیالی نیست و نه غیرممکن است و نه پروژه ای که برای آزمایش ارائه می دهیم که ممکن است موفق شود یا شکست بخورد، بلکه احکام شرعی لازم الاجرا برای دولت و رعیت است، پس دولت نمی تواند از ثروت های کشور که متعلق به مردم است به بهانه قراردادهایی که قوانین بین المللی ناعادلانه تصویب، تایید و حمایت می کند، چشم پوشی کند و نه می تواند مردم را از آن منع کند، بلکه باید هر دستی را که غارتگرانه به ثروت های مردم دراز می شود، قطع کند، این چیزی است که اسلام ارائه می دهد و باید اجرا شود، اما به طور جدا از سایر نظام های اسلام اجرا نمی شود، بلکه تنها از طریق دولت خلافت راشده بر منهاج نبوت اجرا می شود، این دولتی است که حزب التحریر دغدغه و دعوت به آن را دارد و از مصر و مردم آن، مردم و ارتش، می خواهد که با آن برای رسیدن به آن همکاری کنند، باشد که خداوند پیروزی را از جانب خود بنویسد و آن را واقعیتی ببینیم که اسلام و پیروانش را عزیز می دارد، خدایا هر چه زودتر.

﴿وَلَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرَىٰ آمَنُوا وَاتَّقَوْا لَفَتَحْنَا عَلَيْهِم بَرَكَاتٍ مِّنَ السَّمَاءِ وَالْأَرْضِ﴾

نوشته شده برای دفتر رسانه ای مرکزی حزب التحریر

سعید فضل

عضو دفتر رسانه ای حزب التحریر در ولایت مصر