واقع العالم الإسلامي (مصر كمثال)
March 19, 2015

واقع العالم الإسلامي (مصر كمثال)


احتفل العالم الغربي بمئوية الحرب العالمية الأولى قبل أشهر، وكان إسقاط الدولة الإسلامية أعظم انتصار حققه الغرب على المسلمين في العصر الحديث، فصُنعت دول، وخُطَّت حدود، وأوجدت ولاءات وطنية وقومية، قائمة على معاداة الإسلام.


وجاء الربيع العربي متأخرًا أكثر من مائة عام، جاء بدون تخطيط من أحد، اللهم إلا من التراكمات المذلة التي حاقت بالأمة الإسلامية، وتنامي الوعي على الإسلام، جاء وقد اشتد ظلم الحكومات الاستبدادية وازداد الفقر والمهانة، والاستخفاف بالشعوب الإسلامية وبما تؤمن.


فكان مجيؤه هذا ليمثل لحظةً فارقةً، أصابت المستعمر الكافر المتحكم بمصير المسلمين بالهلع والارتباك، وقد تحركت الشعوب العربية الإسلامية على غفلة منه، فرأت أمريكا أن خلعها من بلاد المسلمين قاب قوسين أو أدنى، فأذهلها ما يحدث، فاتخذت تجاه المسلمين، سياسة حافة الهاوية، كل شيء أو لا شيء، فدفعت عملاءها لقتل المسلمين، وهتك أعراضهم في مصر وسوريا، بسابقة لم تحدث إلا من الصليبيين والمغول والإسبان حين ضعف المسلمين.


ومنذ أن أُسقطت دولة الخلافة، وأقصيت الشريعة الإسلامية عن الحكم، غاب المسلمون عن صراع أعدائهم إلى أن جاء الربيع العربي وأظهر القوى المتصارعة على بلاد المسلمين وهي:


- أولًا: المسلمون، وهم عامة المسلمين والجماعات والأحزاب الإسلامية - الإسلام السياسي الدعوي، والإسلام السياسي الجهادي على اختلاف تياراتهم الفكرية - وعامة المسلمين.


- ثانيًا: العلمانيون من أبناء المسلمين الذين يتبنون فصل الإسلام عن تنظيم شؤون الحياة، ويتخذون الحياة الغربية وأفكارها طريقة لحياتهم اعتقادًا ومنهجًا ودعوةً. ومنهم من يظهر عداوته ورفضه للإسلام صراحةً، ومنهم من يخفي رفضه ويظهر الإسلام، يقول فواز جرجس - وهو أستاذ جامعي - في مقالة صحفية "وقد انطوى العلمانيون والليبراليون على عدم ثقة عميقة بالإسلاميين منذ البداية، ونظروا إليهم باعتبارهم تهديدًا وجوديًا لهوية مصر العلمانية، وهو ما دعاهم إلى دعوة الجيش للإطاحة برئيس منتخب ديمقراطيًا، ثم إلى احتضان الجيش لاحقًا - في تصرف غير ديمقراطي - وما يزال الصدع الإسلامي القومي الذي ظهر في الخمسينات موجودًا، وما تزال الحروب الثقافية مستعرة، وقد جرى استثمار هذا الانقسام الآن بإيحاءات قائمة على أسس ثقافية وحضارية." وكتب أدونيس الشاعر العلماني (القومي السوري العلوي) والمنتقد العنيف للإسلاميين في مقال له في صحيفة "الحياة" "إن الصراع بين الإسلاميين والقوميين ذوي الميول العلمانية، هو صراع ثقافي وإنساني حضاري أكثر من كونه صراعًا سياسيًا أو أيديولوجيًا، إنه مرتبط عضويًا بالصراع على مستقبل الهوية العربية على "المستقبل العربي".


- ثالثًا: الكفار أعداء الأمة الإسلامية المحاربون فعلًا وحكمًا، المسيطرون على العالم الإسلامي والطامعون فيه، وهؤلاء مع العلمانيين يشكلون جبهةً واحدةً ضد الإسلام والمسلمين، وهؤلاء الكفار لا زالت معركة بلاط الشهداء، وفتح الأندلس، وفتح اسطنبول، وحصار فينا قلب أوروبا، والحروب الصليبية، وضعف المسلمين، واستغلال خيرات بلادهم ونهبها وحكمها مباشرةً، وانتشار الإسلام هذه الأيام في حواضرهم بوتيرة تقلقهم، ومثابرة المسلمين على العمل لاستئناف الحياة الإسلامية، هذه الأمور مجتمعة، تطبع الصراع الدائم والمستعر بين الكفار والمسلمين، وتشكل عقولهم وموقفهم من الإسلام والمسلمين، فالحضارة الإسلامية هي التحدي الحقيقي للحضارة الغربية وهي ما تقلقهم.


لقد ظهر للعيان أن السند الطبيعي للسلطة هو الشعب، فقد وقفت قوى البطش والبغي أمام الشعب المصري عاجزةً، وبينت الأحداث أن الكفار لا يستطيعون تنفيذ سياساتهم في بلاد المسلمين إلا بمعونة من بعض أبناء المسلمين، وبالأخص من حكامهم، وأظهرت بعض الانتخابات تساوي عدد مؤيدي المسلمين تقريبًا مع مناهضي الإسلام، مع ما فيها من تزوير وتشويش إعلامي، وهذا يدل على تنامي الوعي على الإسلام، ومن جهة أخرى أظهر حجم القوى المعادية للإسلام، مثل الوسط السياسي لأنظمة الحكم السابقة، وأجهزة الإعلام والقضاء والجيش كمؤسسات، والعلمانيين المرتبطين بالغرب ثقافةً وإعجابًا ومصالح كأفراد، وما سخروه من إمكانات لحشد أصوات تساندهم.


لقد ضربت هذه الأحداث الأنظمة الاستعمارية السلطوية المدعومة من الخارج بالصميم، ولم تخلعها من جذورها، والتغيير يجب أن يكون جذريًا انقلابيًا، لا يبقي من العهد السابق شيئًا مهما قل شأنه، بتبني الإسلام كاملًا شاملًا في جميع نواحي الحياة، وهذا لم يتوفر الآن. فكان لا بد من أساليب ووسائل يتركز الاهتمام فيها على محاصرة الوسط السياسي المدعوم من خارج البلاد للقضاء عليه وشل حركته، حتى لا يتمكن من العودة إلى السلطة، وإسماع الناس صوت الإسلام ولمسهم صدق المسلمين ورحمة الإسلام وإنصافه للناس، حيث إن العداء للإسلام مستحكم لدى الغرب وأتباعه من العلمانيين، وما زال بأيديهم قوى مهيمنة على العالم الإسلامي، ومانعة لاستئناف الحياة الإسلامية.


ومن الأحزاب والحركات الإسلامية التي انخرطت في أحداث الربيع العربي في مصر، جماعة الإخوان المسلمين التي هي جمعية خيرية إصلاحية في الأساس، اشتغلت فيما بعد بالسياسة، وتأثرت في ما كان قبلها من التيارات الفكرية، التي كان للغرب الأثر الواضح في توجيهها مثل مدرسة محمد عبده التوفيقية، فجاءت بفكرة إصلاح المجتمع من الداخل، وهذا يعني أن المجتمعات التي قامت بعد احتلال الكفار لبلاد المسلمين، والتي تنظمها أفكار الرأسمالية العلمانية الاستعمارية، وتتحكم في علاقاتها، وتحكمها بقوانين علمانية تعادي الإسلام، هي مجتمعات إسلامية بنظرهم أصابها الفساد، فلا بد من إصلاحها، لا مجتمعات جاهلية ينبغي تغيير نظمها وعلاقاتها وأفكارها لتصبح إسلامية تغييرًا جذريًا انقلابيًا، وهذا يعود لفهم الإخوان أن المجتمع ما هو إلا مجموعة أفراد، ويتمسكون بالقول أصلح الفرد يصلح المجتمع، والأفراد مسلمون، فيكون المجتمع إسلاميًا يحتاج إلى بعض الإصلاح، ومن يقول أن المجتمع غير إسلامي أو مجتمع كفر، أو مجتمع جاهلي، فهو يكفر الناس (مع العلم أن المجتمع يتكون من أفراد وأفكار ومشاعر وأنظمة تطبق عليهم، أي علاقات دائمية بينهم، وهذا يبين أن الفرد لا يأخذ صفة المجتمع ولا المجتمع يأخذ صفة الفرد. فلكل منهم مقومات وصفات تختلف عن الآخر). وخلصوا إلى المحافظة والقبول بالأساس الذي قامت عليه تلك المجتمعات الرأسمالية العلمانية، التي تخالف الإسلام وتعاديه، ورأوا تبعًا لذلك أن الإصلاح يبدأ من الداخل، بمشاركة الحكم مع الأنظمة التي لا تحكم بالشريعة الإسلامية، فكانت فكرة التدرج في تطبيق الشريعة الإسلامية، النتيجة الطبيعية لمثل هذا التفكير ليخرجوا من مأزق خلط الإسلام بالكفر، وإرجاء تطبيق الشريعة الإسلامية، وفكرة الإصلاح من الداخل تفضي إلى مشاركة الحكام الظلمة المستبدين في الحكم، وتطيل أعمار أنظمتهم، وتلبس على الناس وتدمج الإسلام بالكفر. لذلك لم تكن مفاجأة دعوتهم إلى دولة مدنية بمرجعية إسلامية، وإرجاؤهم الحكم بالإسلام إلى أجل غير مسمى، وادعاؤهم بالتفريق بين الديني والسياسي، بمعنى أن الدين لا يحكم السياسة، وأن الديمقراطية هي الشورى وبأنهم واقعيون، هذا الفهم بهذه الأفكار جعلت الإخوان يقبلون برئاسة منقوصة للسلطة في مصر، وجعلت مرسي مترددًا حائرًا في قراراته ليس لديه رؤية، ولا هدف واضح يعمل لإنجازه، فلم يحكم بالإسلام قطعًا، لا تدرجًا ولا مباشرةً، ومالأَ الجيش وهادن أمريكا ظنًا منه أنها قبلته. وركن إلى رجالات العهد السابق ولم يتصرف كعلماني، سياسته الغاية تبرر الوسيلة، فيمكّن لحكمه بأي وسيلة، وينظر إلى خطورة بقاء الوسط السياسي، للعهد السابق متحكمًا في مفاصل الحكم، وارتضى بحكم منقوص يكاد يكون شكليًا مجردًا من أي سلطان، وكان عليه محاصرة رجالات العهد البائد إن لم يستطع التخلص منهم، إلا أنه غرق في وهم السلطان وكرسي الحكم.


كان على الإخوان فهم واقع مصر، وتحرك الشعب المصري، وعجز الولايات المتحدة عن استيعاب حركة الشعب ومجابهتهم، فيحتموا بالشعب ويتصرفوا على أنها فترة انتقالية، من الحكم الجبري إلى الحياة الإسلامية، توجب التخلص من نفوذ الأمريكان وطردهم من المنطقة، وفكفكة ركائزهم وفضح العلمانيين وبيان عداوتهم للإسلام وتبعيتهم للغرب، وبيان رحمة الإسلام وإنصافه للناس، وتسامحه معهم مهما كانت أديانهم، وأنه يحقق العدل والإنصاف لكل فرد بصفته الشخصية، وأن الحكم بالإسلام ضرورة دينية لأنها طاعة لله ورسوله صلى الله عليه وسلم ، وضرورة دنيوية لأن الإسلام يحقق العدل والإنصاف للإنسان.


وعليهم الآن بعد انقلاب السيسي، مراجعة مسارهم الفكري والالتزام بالحكم الشرعي، ولا يكفوا عن مكافحة السيسي وأعوانه، وأن لا يستقر له أمر، وبيان تبعيته للأمريكان، وحرصه على مصالح اليهود. ويلاحظ أن الرجل مهووس بالسلطة، فبعد قيامه بالانقلاب عتب على أوباما أنه لم يتصل به. ويقوم الآن بما لم يقم به غيره، فقد هدم رفح المصرية وهجّر أهلها، ويحاصر غزة، ويغامر في ليبيا لعل أمريكا تقره على حكم مصر؟


ويظهر أن السيسي صدّق زعم سعد الدين الهلالي أنه هو ومحمد إبراهيم من رسل الله، وكذلك زعم راعي الكنيسة المرقسية الكبرى بالأزبكية في القاهرة "مكاري يونان": أن الرئيس عبد الفتاح السيسي مرسل من السماء، ليزعم هذه الأيام أن الإسلام بحاجة إلى ثورة دينية، وأن هناك نصوصاً مقدسة في الإسلام يجب تغييرها فهي تضع مليارًا وست مئة مليون مسلم في حرب مع بقية العالم. وكانت مصر قد وقعت في أحابيل النفوذ الأمريكي، أوائل خمسينات القرن العشرين وأمريكا شديدة الحرص على البقاء في مصر لما تمثله مصر من أهمية للعالم الإسلامي، ومن جهة أخرى للحفاظ على احتلال اليهود لفلسطين.


ويمكن اختصار سياسة أمريكا في مصر بالنقاط التالية:


1. حرص أمريكا على بقاء مصر مركز استقرار لنفوذها، ومنطلقًا آمنًا لتنفيذ مشاريعها في المنطقة الإسلامية، وبقائها طائعة لأمرها كطاعة الزوجة لزوجها، على حد وصف وزير خارجية مصر السابق. ويصرح السيسي أن علاقة مصر بأمريكا علاقة استراتيجية.


2. أن لا تُبنى دولة قانون في مصر مهما كان هذا القانون إسلاميًا شرعيًا كان أم غربيًا ديمقراطيًا، فهذا يعني الانفكاك من نفوذها، بل تحرص أن تكون السيادة والسلطة بيد الحاكم الذي تعيّنه فيكون حاكمًا مستبدًا عنيفًا ظالِمًا مستندًا عليها في بقائه حاكمًا.


3. استمرار تطبيق النظام الاقتصادي الرأسمالي الاستعماري لإفقار أهل مصر وزعزعة اقتصادها، وبقائها عالة على مساعداتها، ولا تجد سبيلًا لحل مشاكلها الاقتصادية، وربطها بقروض البنك الدولي لإحكام السيطرة الاقتصادية عليها وإفقار أهلها.


4. تطبيق الديمقراطية الزائفة من سن قوانين محسوبة النتائج لمصلحة استبداد الحاكم واستمرارًا لنفوذها وإجراء انتخابات مزورة، لإخراج مجالس برلمانية شكلية تنسجم مع رغبة وهوى الحاكم.


5. الحفاظ على مناهج وسياسة التعليم التي أرساها الكفار، وتعديلها حسب حاجة اليهود والغرب.


6. المحافظة على إسناد الإعلام للعلمانيين ورجالات الحاكم والمرتبطين بها.


7. نظام القضاء تحت وصاية وتوجيه المخابرات العامة وأمن الدولة.


8. ربط مصر باتفاقات مقيدة لها ومجحفة بحقها.


9. ربط الجيش المصري بأمريكا تدريبًا وتسليحًا وتثقيفًا وولاءً، وبعقيدة تقبل باليهود جيرانًا على الحدود الشرقية لمصر.


10. المحافظة على دولة اليهود واستمرار تفوقها العسكري والاقتصادي على المنطقة العربية، فقامت أمريكا باستنساخ انقلاب 1952 لدرجة أنها وجهت السيسي لزيارة روسيا والتحدث عن صفقات السلاح الروسي، وجعلت إعلام السيسي يتحدث عن الانفكاك عن الأمريكان، واتخذت داخل مصر سياسة حافة الهاوية كل شيء أو لا شيء، فقتلت آلاف المسلمين وأحرقت جثث المصابين وسجنت الآلاف، حتى وصل الأمر لانتهاك أعراض الفتيات لأجل أن يستكين المسلمون للبطش والاستبداد.


إن الخبرة التي خرجت بها أمريكا بعد احتلال أفغانستان، واحتلال العراق وزرع الفتنة الطائفية فيه، مفادها أن الإسلام السياسي العامل لاستئناف الحياة الإسلامية وإقامة دولة الخلافة الإسلامية الراشدة على منهاج النبوة، لا يمكن التعامل معه، فهو العدو اللدود، وهو عين الإرهاب ولا يمكن التعايش معه، لأنه يهدد مصالحها ويعترض طريقها وينفي نفوذها.


إن الكفار حريصون على بقاء الولاءات التي تم صنعها على إثر تقسيم بلاد المسلمين، وإبقاء الحدود والانتماءات المعادية للإسلام أساساً في حياة المسلمين، وعلى إشغال المسلمين بنزاعات طائفية وإثنية، وإثارة البلبلة حول بعض مفاهيم الإسلام، واتهام الإسلام بالإرهاب والتعصب والتخلف والاستبداد. وعلى استلاب خيرات بلاد المسلمين والمحافظة على العلمانيين من أبناء المسلمين ودعمهم، وإبقاء السلطة بأيديهم، وزرع عداوة الإسلام والمسلمين في قلوبهم، وجعل الإسلام في أحسن أحواله دينًا كهنوتيًا ليس له علاقة بتنظيم شؤون حياة الإنسان.


لقد بين الربيع العربي - مدى هشاشة الدول القائمة في العالم الإسلامي - وعداوة العلمانيين للإسلام والمسلمين - وأن سند الحكم خارجي وهو العامل المانع للتغيير - ولا حدود لبطش واستبداد الحكام، ومن يدعمهم للحفاظ على السلطة - واستعداد الكفار للاحتلال العسكري لبلاد المسلمين تحت أي ذريعة.


هذه لحظة فارقة في حياة الأمة الإسلامية وقد احتدم الصراع بين الإيمان والضلال، واتخذ الكفار وأعوانهم أساليب وإجراءات ووسائل، لم يجرؤوا على استخدامها من قبل، فلا بد من شحذ الهمم وإدارة الصراع، باتخاذ أساليب ووسائل وإجراءات كفيلة بإخراج نفوذ الكفار من ديار الإسلام، وتحجيم أعداء الإسلام من أهل البلاد وتعريتهم وإظهار تبعيتهم للكفار. وذلك على اعتبار أننا على عتبة استئناف الحياة الإسلامية.


﴿وَاللَّهُ غَالِبٌ عَلَى أَمْرِهِ وَلَكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لَا يَعْلَمُونَ﴾



كتبه للمكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير
إبراهيم سلامة - أبو موسى

More from null

فریب نام ها را نخورید، اعتبار به مواضع است نه به نسب‌ها

فریب نام ها را نخورید، اعتبار به مواضع است نه به نسب‌ها

هر بار که "نماد جدیدی" با ریشه های مسلمان یا ویژگی های شرقی به ما ارائه می شود، بسیاری از مسلمانان هلهله می کنند و امیدها بر توهمی به نام "نمایندگی سیاسی" در یک نظام کافرانه استوار می شود که اسلام را نه به عنوان حکومت، نه به عنوان عقیده و نه به عنوان شریعت به رسمیت نمی شناسد.

همه ما شادی عظیمی را به یاد می آوریم که با پیروزی اوباما در سال 2008 احساسات بسیاری را فرا گرفت. او پسر کنیا است و پدرش مسلمان است! و در اینجا برخی توهم کردند که اسلام و مسلمانان به نفوذ آمریکا نزدیک شده اند، اما اوباما یکی از آزاردهنده ترین روسای جمهور برای مسلمانان بود، زیرا لیبی را ویران کرد و در فاجعه سوریه سهیم شد و افغانستان و عراق را با هواپیماها و سربازانش به آتش کشید، بلکه خونریز یمن از طریق ابزارهای خود بود و دوران او ادامه خصومت نظام مند علیه امت بود.

امروز این صحنه تکرار می شود، اما با نام های جدید. زوهران ممدانی به این دلیل مورد تجلیل قرار می گیرد که مسلمان، مهاجر و جوان است، انگار که او منجی است! اما فقط تعداد کمی به مواضع سیاسی و فکری او نگاه می کنند. این مرد از حامیان سرسخت همجنس‌بازان است و در فعالیت‌های آنها شرکت می‌کند و انحراف آنها را حقوق بشر می‌داند!

چه ننگی است که مردم به آن امید می بندند؟! آیا این تکرار همان شکست سیاسی و فکری نبود که امت بارها و بارها در آن افتاده است؟! بله، زیرا او شیفته ظاهر است نه ذات! با لبخندها فریب می خورد و با احساسات برخورد می کند نه با عقیده، و با نام ها نه با مفاهیم، و با نمادها نه با اصول!

این شیفتگی به شکل ها و نام ها نتیجه غیبت آگاهی سیاسی شرعی است، زیرا اسلام با اصل و نسب یا نام یا نژاد سنجیده نمی شود، بلکه با التزام به اصل اسلام به طور کامل؛ نظام، عقیده و شریعت. و هیچ ارزشی برای مسلمانی نیست که به اسلام حکومت نکند و از آن یاری ندهد، بلکه تابع نظام سرمایه داری کافر است و کفر و انحرافات را به نام "آزادی" توجیه می کند.

و تمام مسلمانانی که از پیروزی او خوشحال شدند و گمان کردند که او بذر خیر یا آغاز بیداری است، بدانند که بیداری از درون نظام های کفر، نه با ابزارهای آن، نه از طریق صندوق های رای آن، و نه زیر سقف قانون اساسی آن صورت نمی گیرد.

کسی که خود را از طریق نظام دموکراتیک ارائه می دهد و به احترام به قوانین آن سوگند یاد می کند، سپس از انحراف جنسی دفاع می کند و آن را جشن می گیرد و به چیزی که خدا را خشمگین می کند دعوت می کند، یاور اسلام و امید امت نیست، بلکه ابزاری برای صیقل دادن و رقیق کردن است، و نمایندگی دروغینی است که هیچ سود و زیانی ندارد.

آنچه که به اصطلاح موفقیت های سیاسی در غرب برای برخی از شخصیت ها با نام های اسلامی خوانده می شود، چیزی جز خرده هایی نیست که به عنوان مسکن برای امت ارائه می شود، تا به آنها گفته شود: ببینید، تغییر از طریق نظام های ما امکان پذیر است.

 حقیقت این "نمایندگی" چیست؟

غرب درهای حکومت را به روی اسلام باز نمی کند، بلکه فقط به روی کسانی باز می کند که با ارزش ها و افکار آن همخوانی داشته باشند. و هر کسی که وارد نظام آنها شود باید قانون اساسی آنها و قوانین عرفی آنها را بپذیرد و از حکومت اسلام چشم پوشی کند، اگر به این راضی شود، به یک الگوی قابل قبول تبدیل می شود، اما مسلمان واقعی، از ریشه مورد قبول آنها نیست.

زوهران ممدانی کیست؟ و چرا این توهم ساخته می شود؟

او فردی است که نام مسلمان دارد اما دستور کار منحرفی را اتخاذ می کند که کاملاً مخالف فطرت اسلام است، از حمایت از همجنس گرایان و ترویج آنچه "حقوق" آنها نامیده می شود، و او یک الگوی زنده برای چگونگی ساخت الگوهای خود توسط غرب است: مسلمان به نام، سکولار در عمل، خدمتگزار دستور کار لیبرالیسم غربی نه بیشتر. بلکه برای مشغول کردن امت از مسیر واقعی خود، به جای اینکه خواستار دولت اسلامی و خلافت شود، درگیر کرسی های پارلمانی و مناصب در نظام های کفر می شود! و به جای اینکه برای آزادی فلسطین رو کند، منتظر کسی می ماند که "از غزه" از داخل کنگره آمریکا یا پارلمان اروپا "دفاع کند"!

حقیقت این است که این تحریف مسیر تغییر واقعی است، که برپایی خلافت راشده بر منهج نبوت است، که پرچم اسلام را بالا می برد، شریعت خدا را برپا می کند و امت را پشت سر یک خلیفه متحد می کند که از پشت سرش می جنگند و از او تقوا می کنند.

پس فریب نام ها را نخورید و از کسانی که از نظر ظاهری به شما تعلق دارند و از نظر محتوایی با شما مخالفند، خوشحال نشوید، زیرا هر کس نام سعید یا علی یا زوهران را یدک می کشد در راه پیامبر ما محمد ﷺ نیست.

و بدانید که تغییر از داخل پارلمان های کفر نمی آید، بلکه از ارتش های امت می آید که زمان آن رسیده است که به حرکت درآیند، و از جوانان آگاه آن که شب و روز برای براندازی غرب و مزدوران و پیروان خائن آن در سرزمین های اسلام و مسلمانان تلاش می کنند.

مسلمانان از طریق انتخابات دموکراسی و نه از طریق صندوق های غرب به پا نخواهند خاست، بلکه با یک بیداری واقعی بر اساس عقیده اسلامی، با برپایی دولت خلافت راشده که جایگاه اسلام را باز می گرداند، عزت مسلمانان را باز می گرداند و توهمات دموکراسی را درهم می شکند.

فریب نام ها را نخورید و امید خود را به افراد در نظام های کفر نبندید، بلکه به پروژه بزرگ خود بازگردید: از سرگیری زندگی اسلامی، این تنها راه عزت و پیروزی و تمکین است.

صحنه تکرار خفت باری از مصیبت های قدیمی است: نمادهای جعلی، وفاداری به نظام های غربی، و انحراف از مسیر اسلام. و هر کس این مسیر را تشویق کند، امت را گمراه می کند. پس به پروژه خلافت بازگردید و اجازه ندهید دشمنان اسلام رهبران و نمایندگان شما را بسازند. عزت در کرسی های دموکراسی نیست، بلکه در منصب خلافت است که حزب التحریر برای آن تلاش می کند و امت را از این انحطاط فکری و سیاسی برحذر می دارد. پس هیچ نجاتی برای ما نیست جز با دولت خلافت، که اجازه نمی دهد کسانی که به دینی غیر از اسلام معتقدند بر مسلمانان حکومت کنند، نه کسانی که انحراف و انحراف را توجیه می کنند، و نه کسانی که برای مردم غیر از آنچه خدا نازل کرده است قانونگذاری می کنند.

نوشته شده برای رادیو دفتر رسانه ای مرکزی حزب التحریر

عبدالمحمود العامری - ولایت یمن

مصر بین شعارهای دولتی و واقعیت تلخ  حقیقت کامل درباره فقر و سیاست‌های سرمایه‌داری

مصر بین شعارهای دولتی و واقعیت تلخ

حقیقت کامل درباره فقر و سیاست‌های سرمایه‌داری

درگاه الاهرام روز سه شنبه 4 نوامبر 2025 گزارش داد که نخست وزیر مصر در سخنانی که به نیابت از رئیس جمهور در دومین اجلاس جهانی توسعه اجتماعی در دوحه، پایتخت قطر، ایراد کرد، گفت که مصر رویکردی جامع برای ریشه کنی فقر در همه اشکال و ابعاد آن، از جمله "فقر چند بعدی" را اعمال می کند.

سال‌هاست که تقریباً هیچ سخنرانی رسمی در مصر خالی از عباراتی مانند «رویکردی جامع برای ریشه کنی فقر» و «شروع واقعی اقتصاد مصر» نیست. مقامات این شعارها را در کنفرانس‌ها و مناسبت‌ها تکرار می‌کنند و با تصاویری براق از پروژه‌های سرمایه‌گذاری، هتل‌ها و استراحتگاه‌ها همراه است. اما واقعیت، همانطور که گزارش های بین المللی گواه است، کاملاً متفاوت است. فقر در مصر همچنان یک پدیده ریشه دار است، بلکه با وجود وعده‌های مکرر دولت برای بهبود و نوسازی، رو به وخامت است.

بر اساس گزارش های یونیسف، اسکوا و برنامه جهانی غذا برای سال های 2024 و 2025، حدود یک نفر از هر پنج مصری در فقر چند بعدی زندگی می کنند، یعنی از بیش از یک جنبه از جنبه های اساسی زندگی مانند آموزش، بهداشت، مسکن، کار و خدمات محروم هستند. داده ها همچنین تأیید می کنند که بیش از 49٪ از خانواده ها در دسترسی به غذای کافی با مشکل مواجه هستند، که این رقم تکان دهنده ای است که عمق بحران معیشتی را منعکس می کند.

اما فقر مالی، یعنی کاهش درآمد در مقایسه با هزینه های زندگی، به شدت افزایش یافته است، در نتیجه امواج متوالی تورم که دستمزدها، تلاش ها و پس انداز مردم را خورده است، تا جایی که درصد زیادی از مصری ها علی رغم کار مداوم زیر خط فقر مالی هستند.

درحالی که دولت از ابتکاراتی مانند "تکافل و کرامه" و "زندگی کریمانه" صحبت می‌کند، آمارهای بین‌المللی نشان می‌دهد که این برنامه‌ها ساختار فقر را اساساً تغییر نداده‌اند، بلکه به مسکن‌های موقتی شبیه هستند که مانند قطره‌ای است که در صحرا ریخته می‌شود. روستا نشین مصر که بیش از نیمی از جمعیت را در خود جای داده است، همچنان از ضعف خدمات، فقدان فرصت‌های شغلی مناسب و فرسودگی زیرساخت‌ها رنج می‌برد. گزارش اسکوا تأیید می کند که محرومیت در روستا چندین برابر بیشتر از شهرها است که نشان دهنده توزیع ناعادلانه ثروت و غفلت مزمن از حاشیه ها است.

هنگامی که نخست وزیر از پسر وطن "که با دولت اقدامات اصلاحات اقتصادی را تحمل کرد" تشکر می کند، در واقع به وجود رنج واقعی ناشی از این سیاست ها اعتراف می کند. با این حال، این اعتراف با تغییری در رویکرد همراه نیست، بلکه ادامه حرکت در همان مسیر سرمایه‌داری است که باعث بحران شد.

اصلاحات ادعایی که در سال 2016 با برنامه "شناورسازی"، افزایش یارانه ها و افزایش مالیات ها آغاز شد، اصلاح نبود، بلکه تحمیل هزینه بدهی ها و کسری به فقرا بود. در حالی که مقامات از "شروع" صحبت می کنند، سرمایه گذاری های هنگفت به سمت املاک لوکس و پروژه های توریستی که در خدمت صاحبان سرمایه هستند، می رود، در حالی که میلیون ها جوان فرصتی برای کار یا مسکن پیدا نمی کنند. بلکه بسیاری از این پروژه‌ها، مانند منطقه علم الروم در مطروح که سرمایه‌گذاری آن 29 میلیارد دلار تخمین زده می‌شود، مشارکت‌های سرمایه‌داری خارجی هستند که زمین‌ها و ثروت‌ها را به دست می‌آورند و آن‌ها را به منبع سود برای سرمایه‌گذاران تبدیل می‌کنند، نه منبع درآمد برای مردم.

این نظام شکست می خورد نه تنها به این دلیل که فاسد است، بلکه به این دلیل که بر اساس یک ایده باطل یعنی نظام سرمایه داری عمل می کند، که پول را محور تمام سیاست های دولت قرار می دهد. سرمایه داری بر آزادی مطلق مالکیت استوار است و اجازه می دهد ثروت در دست اقلیتی که ابزار تولید را در اختیار دارند، انباشته شود، در حالی که اکثریت بار مالیات ها، قیمت ها و بدهی های عمومی را بر دوش می کشند.

به همین دلیل، تمام آنچه «برنامه‌های حمایت اجتماعی» نامیده می‌شود، تلاشی برای زیبا جلوه دادن چهره وحشی سرمایه‌داری و طولانی کردن عمر نظامی ناعادلانه است که به ثروتمندان اهمیت می‌دهد و از فقرا مالیات می‌گیرد. به جای درمان ریشه درد؛ یعنی انحصار ثروت و تبعیت اقتصاد از مؤسسات بین‌المللی، تنها به توزیع خرده‌ای از کمک‌های نقدی بسنده می‌شود که نه فقری را از بین می‌برد و نه عزتی را حفظ می‌کند.

مراقبت، لطفی از سوی حاکم به رعیت نیست، بلکه یک وظیفه شرعی و مسئولیتی است که خداوند در دنیا و آخرت او را به خاطر آن بازخواست خواهد کرد. آنچه امروز در حال وقوع است، غفلت عمدی از امور مردم و دست کشیدن از وظیفه مراقبت به نفع وام های مشروط از صندوق بین المللی پول و بانک جهانی است.

دولت واسطه ای بین فقیر و طلبکار خارجی شده است، مالیات وضع می کند، یارانه ها را کاهش می دهد و اموال عمومی را برای جبران کسری متورم که توسط خود نظام سرمایه داری ایجاد شده است، می فروشد. در این میان، مفاهیم شرعی که اقتصاد را تنظیم می کنند، مانند حرام بودن ربا، ممنوعیت تملک ثروت های عمومی توسط افراد و وجوب نفقه بر رعیت از بیت المال مسلمین، غایب است.

اسلام یک نظام اقتصادی یکپارچه ارائه کرده است که فقر را از ریشه درمان می کند، نه فقط با کمک های نقدی یا پروژه های زیبایی. این نظام بر مبانی شرعی ثابتی استوار است که مهمترین آنها عبارتند از:

1- حرام بودن ربا و بدهی های ربوی که دولت را مقید می کند و منابع آن را تحلیل می برد، با از بین رفتن ربا، وابستگی اقتصاد به مؤسسات بین المللی از بین می رود و حاکمیت مالی به امت باز می گردد.

2- قرار دادن مالکیت ها در سه نوع:

مالکیت فردی: مانند خانه ها، مغازه ها و مزارع خصوصی...

مالکیت عمومی: شامل ثروت های بزرگ مانند نفت، گاز، معادن و آب...

مالکیت دولت: مانند زمین های فیء، رکاز و خراج...

با این توزیع، عدالت محقق می شود، زیرا از انحصار منابع امت توسط گروهی اندک جلوگیری می شود.

3- تضمین کفایت برای هر فرد از رعیت: دولت نیازهای اساسی هر انسانی را در رعیت خود از خوراک، پوشاک و مسکن تامین می کند، اگر از کار ناتوان باشد، بیت المال باید از او انفاق کند.

4- زکات و انفاق اجباری: زکات احسان نیست بلکه فریضه است، دولت آن را جمع آوری می کند و در مصارف شرعی آن برای فقرا، مساکین و بدهکاران صرف می کند. این یک ابزار توزیع موثر است که پول را به چرخه زندگی در جامعه باز می گرداند.

همراه با تشویق به کار مولد و منع بهره کشی، و ترغیب به سرمایه گذاری منابع در پروژه های مفید واقعی مانند صنایع سنگین و نظامی، نه در سفته بازی ها، املاک لوکس و پروژه های خیالی. علاوه بر تنظیم قیمت ها با عرضه و تقاضای واقعی، نه با انحصار و نه با شناورسازی.

تنها دولت خلافت بر منهاج نبوت قادر به اجرای عملی این احکام است، زیرا بر اساس عقیده اسلامی بنا شده است و هدف آن مراقبت از امور مردم است نه جمع آوری اموال آنها. در سایه خلافت، نه ربا وجود دارد و نه وام های مشروط، و نه فروش ثروت های عمومی به خارجی ها، بلکه منابع به گونه ای اداره می شوند که مصلحت امت را تامین کند، و بیت المال تامین مالی مراقبت های بهداشتی، آموزش و پرورش و تاسیسات عمومی را از منابع دولت، خراج، انفال و مالکیت عمومی بر عهده می گیرد.

اما نیازهای اساسی فقرا، یکایک آنها تامین می شود، نه از طریق صدقات موقت، بلکه به عنوان یک حق شرعی تضمین شده. بنابراین، مبارزه با فقر در اسلام یک شعار سیاسی نیست، بلکه یک نظام زندگی یکپارچه است که عدالت را برقرار می کند، از ظلم جلوگیری می کند و ثروت را به صاحبانش باز می گرداند.

بین سخنان رسمی و واقعیت زندگی، فاصله بسیار زیادی وجود دارد که از دید هیچ کس پنهان نیست. در حالی که دولت از پروژه‌های «غول‌پیکر» و «آغاز واقعی» خود می‌خواند، میلیون‌ها مصری زیر خط فقر زندگی می‌کنند و از گرانی، بیکاری و ناامیدی رنج می‌برند. حقیقت این است که این رنج از بین نخواهد رفت تا زمانی که مصر در راه سرمایه‌داری گام بردارد، اقتصاد خود را به رباخواران تسلیم کند و تابع سیاست‌های مؤسسات بین‌المللی باشد.

بحران ها و مشکلات مصر، مشکلات انسانی هستند نه مادی، و احکام شرعی مربوط به آن، چگونگی برخورد و درمان آن بر اساس اسلام را نشان می دهد، و راه حل ها آسان تر از چشم پوشی هستند، اما نیاز به مدیریت مخلصانه ای دارند که اراده ای آزاد داشته باشد و بخواهد در مسیر درست گام بردارد و واقعاً خیر مصر و مردم آن را بخواهد، و در این صورت این مدیریت باید تمام قراردادهایی را که قبلاً منعقد شده و با تمام شرکت هایی که دارایی های کشور و آنچه از دارایی های عمومی آن است را در انحصار خود دارند و در راس آنها شرکت های اکتشاف گاز، نفت، طلا و سایر معادن و ثروت ها هستند، بازبینی کند و تمام این شرکت ها را اخراج کند زیرا آنها اصولا شرکت های استعماری غارتگر ثروت های کشور هستند، سپس پیمانی جدید تدوین کند که بر توانمندسازی مردم از ثروت های کشور استوار باشد و شرکت هایی را ایجاد یا اجاره کند که خود به تولید ثروت از منابع نفت، گاز، طلا و سایر معادن بپردازند و این ثروت ها را دوباره در بین مردم توزیع کنند، در این صورت مردم قادر خواهند بود زمین های موات را کشت کنند که دولت آنها را قادر می سازد از حق خود در آن بهره برداری کنند و همچنین قادر خواهند بود آنچه را که باید تولید کنند تا اقتصاد مصر را ارتقا دهند و نیازهای مردم آن را برآورده سازند و دولت در این راه از آنها حمایت خواهد کرد و تمام اینها ضرب المثل خیالی نیست و نه غیرممکن است و نه پروژه ای که برای آزمایش ارائه می دهیم که ممکن است موفق شود یا شکست بخورد، بلکه احکام شرعی لازم الاجرا برای دولت و رعیت است، پس دولت نمی تواند از ثروت های کشور که متعلق به مردم است به بهانه قراردادهایی که قوانین بین المللی ناعادلانه تصویب، تایید و حمایت می کند، چشم پوشی کند و نه می تواند مردم را از آن منع کند، بلکه باید هر دستی را که غارتگرانه به ثروت های مردم دراز می شود، قطع کند، این چیزی است که اسلام ارائه می دهد و باید اجرا شود، اما به طور جدا از سایر نظام های اسلام اجرا نمی شود، بلکه تنها از طریق دولت خلافت راشده بر منهاج نبوت اجرا می شود، این دولتی است که حزب التحریر دغدغه و دعوت به آن را دارد و از مصر و مردم آن، مردم و ارتش، می خواهد که با آن برای رسیدن به آن همکاری کنند، باشد که خداوند پیروزی را از جانب خود بنویسد و آن را واقعیتی ببینیم که اسلام و پیروانش را عزیز می دارد، خدایا هر چه زودتر.

﴿وَلَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرَىٰ آمَنُوا وَاتَّقَوْا لَفَتَحْنَا عَلَيْهِم بَرَكَاتٍ مِّنَ السَّمَاءِ وَالْأَرْضِ﴾

نوشته شده برای دفتر رسانه ای مرکزی حزب التحریر

سعید فضل

عضو دفتر رسانه ای حزب التحریر در ولایت مصر