التضحية بالنفس والمال والوقت، واحدة من أهم صفات حامل الدعوة
January 01, 2019

التضحية بالنفس والمال والوقت، واحدة من أهم صفات حامل الدعوة

التضحية بالنفس والمال والوقت، واحدة من أهم صفات حامل الدعوة

إن حمل الدعوة عمل عظيم وطريق صعب وشاق، سلكه رسولنا الكريم محمد صلى الله عليه وسلم من قبل وصحابته الكرام رضوان الله عليهم، وأورثوه لمن آمن بهذه الدعوة من بعدهم؛ ليخرجوا العباد من عبادة العباد إلى عباد رب العباد. ولا يحمل صعوبة هذا الطريق ومشاقه إلا من وطَّن نفسه وصقلها ورباها على صفات الخير التي يجب أن يتحلَّى بها حامل الدعوة، ومن أهم هذه الصفات هي التضحية.

والمراد بالتضحية: التبرع بالشـيء دون مقابل، كالتضحية بالنفس، أو المال، أو العمـل، أو الـوقت، أو الجاه، أو الـعلم، أو المنصب... أو غير ذلك، حتى يظنَّ الإنسان أن لا حقَّ له فيما زاد عن حاجاته الـضـروريـــة، فيبذل جهده في تقديم ذلك دون مقابل ماديٍّ يناله مكافأةً على تبرعه، وإنما يرجو بذلك كله وجه الله، ونصرة دينه. 

فلا تُنال المعالي بالأماني، ولا تقوم الدعوات إلا على ألوان البذل والتضحية بشتى صنوفها. وإذا عُرف أن ابتلاء الدعاة سنة ماضية، تبيَّن أن الدعوة الحقة لا تقوم بلا تضحية.

فالتضحية بالنفس صفة يجب أن يتحلى بها حامل الدعوة، ويوطِّن نفسه على ما سيصيبه من أذى في هذا الطريق من تعذيب وتكذيب وملاحقة وقطع للأرزاق وسجن وتضييق عليه في كل مناحي الحياة، حتى يصل الأذى إلى القتل. وله في هذا كله أسوة حسنة في الأنبياء والمرسلين وصحبهم الكرام ومنهم نبينا محمد صلى الله عليه وسلم وصحابته.

 فرسولنا الأكرم صلوات الله وسلامه عليه لم يسلم في طريق تبليغ دعوته من أذى المشركين، فمنذ أن صعد الصفا، وأنــذر عشيرته الأقربين، بدأت أصناف الأذى تلحق به، فوصفوه بالساحر والمجنون بعد أن كان الصادق الأمين، وأوذي وأصحابـــه أشد الأذى، وابتُلوا أعظم البلاء، فصار يعرض نفسه على القبائل في الحج يطلب حمايته ليبلِّغ دين الله، وقصد الطائف لعله يجد بغيته، فرجع مُدمى القدمين طريدًا، وحوصر وأصـحــابــه وأنصاره في الشعب ثلاث سنين حتى أكلوا أوراق الشجر من الجوع. وقد كان لكثير مــــن أصحابه صلى الله عليه وسلم صفحات طويلة من البذل والتضحيات، فقد أوذي بلال وسمية وياسر وعمار حتى بلغ منهم التعذيب مبلغه، وفاضت روح سمية وياسر في سبيل ما يحملون من عقيدة ومبدأ راغبين بما عند الله من أجر ومثوبة وجنة عرضها السماء والأرض. وضربت قريش عبد الله بن مسعود ضربًا مبرحًا حتى سالت الدماء من وجهه؛ لأنه قام فيهم يسمعهم ما نزل على رسول الله صلى الله عليه وسلم من وحي وهو فرح مسرور بما لاقاه؛ لأنه يدرك أن ما يلاقيه سيكون له ذخرًا عند الله حتى إنه قال: "والله ما كان أعداء الله أهون فى عيني منهم الآن، وإن شئتم لأغادينَّهم بمثله غدًا، قالوا: لا، حسبك، لقد أسمعتهم ما يكرهون". ويـهـجر مصعب رضي الله عنه النعيم والدعـة، ويهاجر داعية إلى الإســــلام في المدينـــــة. ويـعـرِّض علــيٌّ رضي الله عنه نفسه للهلاك بنومه في فراش النبي صلى الله عليه وسلم عشية الهجرة، ويرمي البراء نفسه بين الأعداء في حديقة الموت فيفتح الله للمسلمين بسببه، ويُـعــرِض أبو الدرداء عن التجارة تفرغًا لمجالسة النبي صلى الله عليه وسلم، ويتقبل خالد بن الــوليد التنازل عن منصبه طاعة لأمير المؤمنين، ويتنازل أبو عبيدة عن إمارة الجيش لعمرو بن العاص جمعًا لكلمة المسلمين.

 فكل دعوة لا تنتشر إلا بجهود أتباعها، ودين الإسلام لم ينتشر براحة الأبدان وسلامة النفوس. فلم يكن دين الإسلام ليصل إلينا لولا الهمة العالية لصحابة رسول الله صلى الله عليه وسلم وجميع المسلمين من بعدهم الذين تركوا أوطانهم، وغادروا الأهل والولدان والتجارة، وبذلوا في سبيل ذلك الأنفس والأموال. فقد أيقنوا انهم يحملون مسؤولية جسيمة وواجبًا عظيمًا، وأنهم ورثة النبي صلى الله عليه وسلم في تبليغ دعوة الله وتطبيق شرع الله في دولة الخلافة؛ ليرى الناس عدل الإسلام ورحمته، فيدخلوا في دين الله أفواجًا، فهان في أعينهم كل شيء دون هذا الواجب العظيم، ودون هذه الدعوة.

أما التضحية بالمال، فحامل الدعوة يتأسى بالصحابة الكرام في البذل والعطاء والسخاء فيما يملك من مال، فالدعوة تحتاج إلى أموال ونفقات لتقوم بأعمالها، ومَنْ أحرى وأحق من حامل الدعوة في النفقة على دعوته وأعمالها، فيتعاهدها بالإنفاق كما يتعاهد أولاده ومن يعول بالنفقة، ويسارع في أعمال الخير استجابة لقول الله سبحانه وتعالى :﴿وَمَا تُنفِقُواْ مِن شَيۡءٖ فِي سَبِيلِ ٱللَّهِ يُوَفَّ إِلَيۡكُمۡ وَأَنتُمۡ لَا تُظۡلَمُونَ﴾. وقوله تعالى: ﴿إِنَّ ٱلَّذِينَ يَتۡلُونَ كِتَٰبَ ٱللَّهِ وَأَقَامُواْ ٱلصَّلَوٰةَ وَأَنفَقُواْ مِمَّا رَزَقۡنَٰهُمۡ سِرّٗا وَعَلَانِيَةٗ يَرۡجُونَ تِجَٰرَةٗ لَّن تَبُورَ ٢٩ لِيُوَفِّيَهُمۡ أُجُورَهُمۡ وَيَزِيدَهُم مِّن فَضۡلِهِۦٓۚ إِنَّهُۥ غَفُورٞ شَكُورٞ ٣٠﴾ وقوله تعالى: ﴿ٱلَّذِينَ يُنفِقُونَ أَمۡوَٰلَهُم بِٱلَّيۡلِ وَٱلنَّهَارِ سِرّٗا وَعَلَانِيَةٗ فَلَهُمۡ أَجۡرُهُمۡ عِندَ رَبِّهِمۡ وَلَا خَوۡفٌ عَلَيۡهِمۡ وَلَا هُمۡ يَحۡزَنُونَ ٢٧٤﴾. وقوله تعالى: ﴿مَّثَلُ ٱلَّذِينَ يُنفِقُونَ أَمۡوَٰلَهُمۡ فِي سَبِيلِ ٱللَّهِ كَمَثَلِ حَبَّةٍ أَنۢبَتَتۡ سَبۡعَ سَنَابِلَ فِي كُلِّ سُنۢبُلَةٖ مِّاْئَةُ حَبَّةٖۗ وَٱللَّهُ يُضَٰعِفُ لِمَن يَشَآءُۚ وَٱللَّهُ وَٰسِعٌ عَلِيمٌ ٦١﴾. والآيات في هذا المقام كثيرة تحث على الإنفاق في سبيل الله. ومما جاء من أحاديث رسول الله صلى الله عليه وسلم في الحض على الإنفاق قوله صلى الله عليه وسلم: «ما من يوم يصبح العباد فيه إلا ملكان ينزلان، يقول أحدهما: اللهم أعطِ منفقًا خلفًا، ويقول الآخر: اللهم أعط ممسكًا تلفًا». وعن أبي هريرة رضي الله عنه أن رسول الله صلى الله عليه وسلم قال: «قال الله: أَنْفِق يا ابن آدم أُنْفِق عليك» رواه البخاري ومسلم.

وقد فهم الصحابة رضوان الله عليهم هذه المعاني فهمًا صحيحًا وعملوا بها، فكانت مواقفهم منارة يهتدي بها كل من سار على دربهم، فهذا أبو بكر الصديق رضي الله عنه يأتي بكل ماله ويضعه بين يدي رسول الله صلى الله عليه وسلم ويسأله الرسول صلى الله عليه وسلم ما تركت لعيالك فيقول تركت لهم الله ورسوله. وهذا عثمان بن عفان رضي الله عنه يجهز جيش العسرة حتى قال رسول الله صلى الله عليه وسلم فيه «ما ضر عثمان ما فعل بعد اليوم» ويشتري البئر في المدينة من اليهودي ويقفه للمسلمين، وذاك أبو طلحة يقف أحب ماله إليه بيرحاء يضعه بين يدي رسول الله صلى الله عليه وسلم ليضعه حيث يشاء عندما سمع قول الله سبحانه وتعالى: ﴿لَن تَنَالُواْ ٱلۡبِرَّ حَتَّىٰ تُنفِقُواْ مِمَّا تُحِبُّونَۚ وَمَا تُنفِقُواْ مِن شَيۡءٖ فَإِنَّ ٱللَّهَ بِهِۦ عَلِيمٞ ٩٢﴾ وصهيب يتخلى عن كل ماله ليلحق برسول الله صلى الله عليه وسلم في المدينة، وكان صحابة رسول الله صلى الله عليه وسلم يتسابقون في البذل والعطاء والإنفاق ولو بالقليل، وكانوا حريصين كل الحرص على هذا الخير لعلمهم ويقينهم أن ما ينفقون يبقى لهم عند الله. ومن شدة حرصهم على باب الخير هذا، اشتكى فقراء الصحابة رضوان الله عليهم للرسول صلى الله عليه وسلم أنهم لا يجدون ما ينفقون، وأن أهل الغنى قد سبقوهم بالأجر. فقد روى مسلم عن أبي هريرة رضي الله عنه "أن فقراء المهاجرين أتوا رسول الله صلى الله عليه وسلم فقالوا: ذهب أهل الدثور بالدرجات العلى والنعيم المقيم، فقال: وما ذاك؟ قالوا يصلون كما نصلي، ويصومون كما نصوم، ويتصدقون ولا نتصدق، ويعتقون ولا نعتق، فقال رسول الله صلى الله عليه وسلم أفلا أعلمكم شيئًا تدركون به من سبقكم وتسبقون به من بعدكم؟ ولا يكون أحد أفضل منكم إلا من صنع مثل ما صنعتم، قالوا: بلى يا رسول الله، قال: تسبحون وتكبرون وتحمدون دبر كل صلاة ثلاثًا وثلاثين مرة".

فإنْ تعود حامل الدعوة على تقديم المال، ولو القليل، حال الفقر والحاجة، وبشكل أخص في أوقات الشدائد والأزمات، التي تكثر فيها حاجات الدعوة، وتستدعي مزيدًا من التضحيات يصقل نفسه وينقيها من التعلق بالدنيا. فباب الإنفاق على دعوة تعيد للمسلمين مجدهم وتجعلهم سادة الدنيا من جديد لهو من أفضل أبواب الخير، وهو جامع لكل خير بإذن الله.

وأما عن التضحية بالوقت، فكما أن على حامل الدعوة أن يخصص جزءًا من وقته في الليل والنهار، وأن يخصص أفضل وقته ليؤدي الأمانة التي حملها على عاتقه، وآمن أنها طريق خلاص هذه الأمة مما هي فيه من ضنك العيش وبعد عن الله وتسلط أعداء الله عليها. فالتضحية بأفضل الأوقات لدى حامل الدعوة لدعوته، وجعلها في رأس أولوياته ومدار حياته، يبتغي من وراء ذلك رضى الله سبحانه وتعالى، مضحيًا براحته ونومه، وربما مضحيًا ببعض من وقت عمله ليحمل دعوة ربه، ولإيمانه أن الله يدَّخر له هذه التضحية في يوم لا ينفع فيه مال ولا بنون، ويبارك له في أوقاته وجميع أعماله، ويبارك له في رزقه، فيقينه بأن رزقه سيصله لا ينقص منه مثقال ذرة، إن عمل عشرين ساعة أو عمل ثماني ساعات، أو أكثر أو أقل، فالرزق مقسوم، ولن يموت قبل أن يستوفيه. هذا الايمان هو الذي يدفع حامل الدعوة دفعًا ليحمل دعوته في كل ساعات يومه، وأينما حلَّ أو ارتحل: في مكان عمله، وفي بيته بين أهله وأولاده ومع جيرانه، وفي حيِّه ومنطقته، يقول الحقَّ، ويأمر بالمعروف وينهى عن المنكر، يقسم وقته بين عمله، ودراسته الثقافة المركَّزة والعامة، وقيامه بالزيارات المقصودة، وكل ما يتطلبه حمل الدعوة منه. فهو دائم الاستعداد للقيام بما يكلف به دون تردد ولا تلكؤ. عالي الهمة والحماس، يحمل بين جوانحه قلب رحيم بالناس، يحب لهم الخير، حريص على نفعهم ومصالحهم، وعلى نقلهم من الحال التي لا ترضي الله سبحانه لحال ترضيه سبحانه وتعالى. يحب لهم ما يحب لنفسه وما أنعم الله عليه من فهم ووضوح رؤية.

فهذه الساعات والدقائق التي نعيشها في هذه الدنيا هي أعمارنا، فعلينا أن نملأها بطاعة الله وبما يرضي الله، لا أن نسعى في تضييعها باللهو ولو كان مباحًا، ولا بالغفلة عما أوجبه الله علينا. فكل إنسان عليه أن يضع برنامجًا يوميًا لأعماله (وبالأخص حامل الدعوة) ليحاسب نفسه إن قصر قبل أن يحاسب. فتدارك التقصير في الدنيا ممكن ومقدور، أما في الآخرة فلا عمل، بل ندم على التقصير وحسرة، ولات ساعة مندم. فعن أبي برزة نضلة بن عبيد الأسلمي رضي الله عنه قال: قال رسول الله صلى الله عليه وسلم: «لا تزول قدما عبد يوم القيامة حتى يسأل عن أربع: عمره فيمَ أفناه؟ وعن علمه فيمَ فعل؟ وعن ماله من أين اكتسبه؟ وفيمَ أنفقه؟ وعن جسمه فيمَ أبلاه» رواه الترمذي. وعن ابن عباس رضي الله عنهما قال: قال رسول الله صلى الله عليه وسلم لرجل وهو يعظه: «اغتنم خمسًا قبل خمس: شبابك قبل هرمك، وصحتك قبل سقمك، وغَناءك قبل فقرك، وفراغك قبل شغلك، وحياتك قبل موتك» رواه الحاكم بالمستدرك.

      ومما هو مدرك ومحسوس أن الله بارك في أوقات العلماء الصادقـيـن، فعملوا ما يصعب تصوره في الحسابات المادية، وبارك في أقوالهم وأفعالهم وكتبهم؛ فبلغت مبلغًا من النفع والأثر ما لم يخطر لهم على بال مما يكاد ألاَّ يتصوره غيرهم، وقد كانوا عظيمي التضحية بأوقاتهم.

   وما يترتب على التضحية بكل أشكالها والجهود المبذولة من ثمرات ومنافع وهداية لا تخطر ببال صاحبها، ولا يعلم مداها إلا الله تعالى، مصداق حديث النبي صلى الله عليه وسلم: «من دعا إلى هدى كان له من الأجر مثل أجور من تبعه، لا ينقص ذلك من أجورهم شيئًا».

 وعنْ أَبِي هُرَيْرَةَ رضي الله عنه قَالَ: قال رَسُولُ اللهِ صلى الله عليه وسلم: «مَنْ دَلَّ عَلَى خَيْرٍ فَلَهُ مِثْلُ أَجْرِ فَاعِلِهِ». وقال رسول الله صلى الله عليه وسلم لعلي رضي الله عنه يوم فتح خيبر في حديث طويل: «فوالله، لأن يهدي الله بك رجلًا واحدًا خير لك من أن يكون لك حمر النعم». وهو ليس خاصًا بعلي رضي الله عنه، بل هو عام لكل أمة النبي محمد صلى الله عليه وسلم.

وأخيرًا، فما دامت الدعوة لا تقوم إلا على التضحيات، فقد أدرك كل واحد من الدعاة ما يجب عليه.

اللهم إنا نسألك الرشاد والسداد وحسن القول والعمل، وأن تجعلنا ممن يستمعون القول فيتبعون أحسنه، واجعلنا مفاتيح للخير ومغاليق للشر، ومُنَّ علينا بخلافة راشدة على منهاج النبوة بفضلك وجودك وكرمك يا ذا الجلال والإكرام. وآخر دعوانا أن الحمد لله رب العالمين، وصلى الله على سيدنا محمد وعلى آله وصحبه أجمعين.

المصدر: مجلة الوعي، العدد 387، ربيع الآخر 1440هـ - كانون الأول 2018م

More from null

د روغتيايي ناورين په وړاندې د دولت د رول نشتون - ډينګي تبې او ملاريا

د روغتيايي ناورين په وړاندې د دولت د رول نشتون

ډينګي تبې او ملاريا

په سوډان کې د ډينګي تبې او ملاريا په پراخه کچه خپرېدو سره، د سخت روغتيايي بحران نښې څرګندېږي، چې د روغتيا وزارت د فعال رول نشتون او د دولت له خوا د وبا د مخنيوي توان نه شتون په ډاګه کوي چې هره ورځ ژوند اخلي. د ناروغيو په علم کې د علمي او ټکنالوژيکي پرمختګ سره سره، حقايق څرګندېږي او فساد ښکاره کېږي.

د روښانه پلان نشتون:

د زرګونو څخه د ډېرو پېښو او د ځينو رسنيو په وينا په ټوليزه توګه د مړينو ثبتولو سره سره، د روغتيا وزارت د وبا د مخنيوي لپاره کوم روښانه پلان ندی اعلان کړی. د روغتيايي ادارو ترمنځ د همغږۍ نشتون او د وبا سره د مقابلې لپاره د مخکينۍ ليد نشتون ليدل کېږي.

د طبي اکمالاتو د سلسلو ړنګېدل

حتی ساده درمل لکه "پندول" په ځینو سیمو کې نایاب شوي دي، کوم چې د اکمالاتو په سلسله کې ړنګېدل او د درملو په ویش باندې د څارنې نشتون منعکس کوي، په داسې حال کې چې یو څوک ساده درد کموونکو او ملاتړ ته اړتیا لري.

د ټولنې د پوهاوي نشتون

د مچانو څخه د مخنیوي د لارو چارو په اړه د خلکو د پوهاوي لپاره اغیزمنې رسنیزې هڅې شتون نلري، یا د ناروغۍ د نښو پیژندلو لپاره، کوم چې د انفیکشن خپریدل زیاتوي او د ټولنې د خپل ځان د ساتنې توان کمزوری کوي.

د روغتيايي زيربنا کمزورتيا

روغتونونه د طبي پرسونل او تجهیزاتو له سخت کمښت سره مخ دي، حتی د لومړني تشخیص وسایلو سره هم، کوم چې وبا ته ځواب ورو او بې ترتیبه کوي او د زرګونو خلکو ژوند له خطر سره مخ کوي.

نورو هېوادونو له وبا سره څنګه چلند وکړ؟

 برازيل:

- د عصري حشره وژونکو په کارولو سره یې د ځمکې او هوا څخه د سپرې کولو کمپاینونه پیل کړل.

- یې پشه خانې وویشلې او د ټولنې د پوهاوي کمپاینونه یې فعال کړل.

- په ناروغیو ځپلو سیمو کې یې په عاجله توګه درمل چمتو کړل.

بنګله ديش:

- یې په بې وزلو سیمو کې موقتي اضطراري مرکزونه جوړ کړل.

- یې د خبرتیا لپاره تودې کرښې او ګرځنده غبرګون ټیمونه چمتو کړل.

فرانسه:

- د وختي خبرتیا سیسټمونه یې فعال کړل.

- د مچیو د کنټرول څارنه یې زیاته کړه او د سیمه ایز پوهاوي کمپاینونه یې پیل کړل.

روغتيا د ټولو نه مهمې دندې او د دولت بشپړه مسؤليت دی

سوډان لاهم د کشف او راپور ورکولو لپاره اغیزمن میکانیزمونه نلري، کوم چې اصلي شمیرې د اعلان شوي څخه خورا لوړې کوي او بحران لا پسې پیچلی کوي. اوسنی روغتیايي بحران د روغتیا پالنې په برخه کې د دولت د فعال رول د نشتون مستقیمه پایله ده، کوم چې د انسان ژوند په خپلو لومړیتوبونو کې ځای لري، یو داسې دولت چې اسلام پلي کوي او د عمر بن الخطاب رضي الله عنه دا خبره پلي کوي چې "که چیرې په عراق کې یو خچر هم ښکته شي، نو الله به د قیامت په ورځ زما څخه د هغې په اړه پوښتنه وکړي".

وړاندیز شوي حلونه

- د روغتیايي نظام جوړول چې لومړی په انسان په ژوند کې د خدای څخه ویره ولري او اغیزمن وي، چې د برخې اخیستو یا فساد تابع نه وي.

- د وړیا روغتیايي پاملرنې چمتو کول د هر تبعه لپاره یو بنسټیز حق ګڼل کیږي. او د شخصي روغتونونو جوازونه لغوه کول او د درملنې په برخه کې د پانګونې منع کول.

- د درملنې څخه دمخه د مخنیوي رول فعالول، د پوهاوي کمپاینونو او د مچانو د کنټرول له لارې.

- د روغتیا وزارت بیا رغول ترڅو د خلکو د ژوند مسؤلیت په غاړه واخلي، نه یوازې یوه اداري اداره.

- د یو سیاسي نظام غوره کول چې د اقتصادي او سیاسي ګټو څخه پورته د انسان ژوند ته لومړیتوب ورکړي.

- د جرمي سازمانونو او د درملو له مافیا سره اړیکې پرې کول.

د مسلمانانو په تاریخ کې، روغتونونه د خلکو لپاره وړیا خدمت کولو لپاره جوړ شوي وو، په لوړه کچه اداره کیدل، او د خلکو د جیبونو څخه نه، بلکې د بیت المال څخه تمویل کیدل. روغتیايي پاملرنه د دولت د مسؤلیت یوه برخه وه، نه احسان او نه تجارت.

په سوډان کې نن ورځ د وبا خپریدل او له صحنې څخه د دولت غیاب یو خطرناک خبرداری دی چې له پامه نشي غورځول کیدی. اړتیا یوازې د پندول چمتو کول ندي، بلکې د ریښتیني پاملرنې دولت جوړول دي چې د انسان ژوند ته پام وکړي او د بحران ریښې درملنه وکړي، نه د هغې نښې، یو داسې دولت چې د انسان او د هغه د ژوند ارزښت او د هغه د پیدا کولو هدف ته پام وکړي، کوم چې د یوازیني الله عبادت دی. او اسلامي دولت یوازینی هغه دی چې د روغتیايي پاملرنې مسلو ته د روغتیايي نظام له لارې رسیدګي کولی شي، کوم چې یوازې د نبوت په طریقه د دویم عادلانه خلافت په سیوري کې پلي کیدی شي، کوم چې د خدای په فضل سره ډیر ژر جوړیږي.

﴿يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ اسْتَجِيبُواْ لِلّهِ وَلِلرَّسُولِ إِذَا دَعَاكُم لِمَا يُحْيِيكُمْ﴾

دا د حزب التحریر د مرکزي مطبوعاتي دفتر د راډیو لپاره لیکل شوی

حاتم العطار - د مصر ولایت

د ابو اسامه، احمد بکر (هزیم) رحمه الله سره د ملګرتیا ویاړ

د ابو اسامه، احمد بکر (هزیم) رحمه الله سره د ملګرتیا ویاړ

د ۱۴۴۷ هجري کال د ربیع الاول په دویمه اویشتمه نیټه چې د ۲۰۲۵ میلادي کال د سپتمبر د میاشتې له څوارلسمې نیټې سره سمون خوري، احمد بکر (هزیم) د حزب التحریر په لومړیو کې له اتیا کلنۍ څخه په زیاته عمر خپل رب ته انتقال شو. هغه د ډیرو کلونو لپاره دعوت پورته کړ او د هغه په ​​لار کې یې اوږد بند او سخته عذاب وزغمل، مګر د خدای په فضل او مرسته سره هغه نرم، کمزوری، بدل یا بدل نه شو.

هغه د سوریې د مقبور حافظ د واکمنۍ په اتیایمو کلونو کې ډیر وخت پټ تیر کړ، تر دې چې په ۱۹۹۱ کال کې د هوایی ځواکونو د استخباراتو لخوا د حزب التحریر له یوې ډلې ځوانانو سره ونیول شو، ترڅو د مجرمینو علي مملوک او جمیل حسن په څارنه کې د شکنجې تر ټولو سخت ډولونه وګوري، چیرته چې هغه چا چې له ابو اسامه او د هغه له ځینو ملګرو سره د یوې دورې له تحقیق وروسته د تحقیق خونې ته ننوت، ما ولیدل چې د تحقیق د خونې په دیوالونو ځینې ټوټې غوښې او وینې خپرې وې.

په المزه کې د هوایی ځواکونو د استخباراتو په فرعي څانګه کې له یو کال څخه د زیات وخت تیرولو وروسته، هغه له خپلو نورو ملګرو سره د صیدنایا زندان ته ولیږدول شو او وروسته په لسو کلونو بند محکوم شو، چې اوه کاله یې په صبر او احتساب سره تیر کړل، بیا الله تعالی په هغه باندې فضل وکړ او خلاص شو.

له زندان څخه له خلاصون وروسته یې سمدستي دعوت ته دوام ورکړ، تر دې چې د حزب ځوانان ونیول شول، چې په سوریه کې یې په سلګونو کسان د ۱۹۹۹ کال د دولسمې میاشتې په نیمایي کې شامل وو، چیرته چې په بیروت کې په کور باندې چاپه ووهل شوه او وتښتول شو او په المزه هوایي ډګر کې د هوایي ځواکونو د استخباراتو فرعي څانګې ته ولیږدول شو، ترڅو د وحشتناکې شکنجې نوې مرحله پیل شي. د خدای په مرسته، د خپل عمر سره سره، هغه صابر، ثابت او حساب ورکوونکی و.

له نږدې یو کال وروسته هغه بیرته د صیدنایا زندان ته ولیږدول شو، ترڅو د دولت د امنیت په محکمه کې محاکمه شي او وروسته د لسو کلونو لپاره محکوم شو، الله تعالی ورته ولیکل چې نږدې اته کاله یې تیر کړي، بیا الله تعالی په هغه باندې فضل وکړ او هغه خلاص شو.

ما په ۲۰۰۱ کال کې یو بشپړ کال د صیدنایا په زندان کې له هغه سره تیر کړ، بلکې زه په پنځمه (الف) کوټه کې د دریم پوړ په کیڼ اړخ کې د هغه تر څنګ وم، ما هغه ته ګران تره ویل.

موږ به یوځای خواړه خوړل او یو بل ته څنګ په څنګ بهیده او موږ به کلتور او نظریات سره شریکول. له هغه څخه مو کلتور زده کاوه او له هغه څخه مو صبر او استقامت زده کاوه.

هغه یو نرم، له خلکو سره مینه کوونکی، ځوانانو ته لیواله و، هغه په ​​هغوی کې د بریا او د خدای د وعدې د رښتیني کیدو په اړه باور پیدا کاوه.

هغه د خدای کتاب حافظ و او هغه به هره ورځ او شپه لوستله او د شپې ډیره برخه به پاڅیده، نو که سهار ته نږدې شو، هغه به ما ولړزوي چې د شپې د لمانځه او بیا د سهار د لمانځه لپاره راویښ کړم.

زه له زندان څخه راووتلم، بیا په ۲۰۰۴ کال کې بیرته هلته لاړم، او د ۲۰۰۵ کال په پیل کې بیرته د صیدنایا زندان ته ولیږدول شو، ترڅو یو ځل بیا له هغو کسانو سره ووینو چې د ۲۰۰۱ کال په پای کې زموږ د لومړي ځل د وتلو پر مهال په زندان کې پاتې وو، او له هغوی څخه ګران تره ابو اسامه احمد بکر (هزیم) رحمه الله و.

موږ به د کوټو په وړاندې اوږد مزلونه کول ترڅو د زندان دیوالونه، د اوسپنې میله او د کورنۍ او عزیزان فراق هیر کړو، څنګه نه، په داسې حال کې چې هغه په زندان کې ډیر کلونه تیر کړي او هغه څه یې لیدلي چې لیدل یې!

د هغه سره زما نږدېوالي او اوږدې ملګرتیا سره سره، ما هیڅکله هغه نه دی لیدلی چې شکایت وکړي یا شکایت وکړي، لکه هغه چې په زندان کې نه وي، بلکې د زندان له دیوالونو بهر الوتنه کوي. د هغه قرآن سره الوتنه کوي چې هغه یې په ډیرو وختونو کې تلاوت کوي، د خدای په وعدې او د هغه د رسول ﷺ د بریا او تمکین په اړه د زیري په اړه د باور په وزرونو الوتنه کوي.

موږ په سختو او سختو شرایطو کې د لویې بریا ورځې ته سترګې په لار وو، هغه ورځ چې زموږ د رسول ﷺ زیري به رښتینې شي «بیا به د نبوت پر طريقه خلافت راځي». موږ د خلافت تر سیوري لاندې او د عقاب د بیرغ لاندې یوځای کیدو ته لیواله وو. خو الله تعالی داسې قضا وکړه چې ته له دې ځورونکي ځای څخه د تل پاتې کیدو ځای ته لاړ شه.

موږ له الله تعالی څخه غواړو چې ته په جنت الفردوس کې اوسې، او موږ په الله تعالی باندې هیڅوک نه ستایو.

زموږ ګران تره ابو اسامه:

موږ له الله تعالی څخه غواړو چې په تا باندې پراخه رحمت وکړي او په پراخه جنت کې دې ځای درکړي او له صدیقانو او شهیدانو سره دې یوځای کړي او د هغه ځورونې او عذاب په بدل کې دې چې تا ولیدل په جنت کې دې لوړې درجې درکړي، او موږ له هغه جل جلاله څخه غواړو چې موږ له تا سره په حوض کې زموږ د رسول ﷺ سره او د هغه د رحمت په ځای کې یوځای کړي.

زموږ تسلیت دا دی چې ته د مهربانه مهربان ته ځې او موږ یوازې هغه څه وایو چې الله تعالی خوښوي، بېشکه موږ د الله تعالی یو او بېشکه موږ هغه ته ورګرځو.

دا د حزب التحریر د مرکزي مطبوعاتي دفتر د راډیو لپاره لیکل شوی دی

ابو صطیف جیجو