التمكين الاقتصادي للمرأة بين الرأسمالية والإسلام
April 04, 2021

التمكين الاقتصادي للمرأة بين الرأسمالية والإسلام

التمكين الاقتصادي للمرأة بين الرأسمالية والإسلام

قال تعالى: ﴿وَابْتَغِ فِيمَا آتَاكَ اللَّهُ الدَّارَ الْآخِرَةَ وَلَا تَنسَ نَصِيبَكَ مِنَ الدُّنْيَا وَأَحْسِن كَمَا أَحْسَنَ اللَّهُ إِلَيْكَ وَلَا تَبْغِ الْفَسَادَ فِي الْأَرْضِ إِنَّ اللَّهَ لَا يُحِبُّ الْمُفْسِدِينَ﴾.

إن الله خلق الإنسان وأمره باتباع أوامره ليفوز في الدنيا والآخرة، وكلفه أن يعمل لدنياه وآخرته، ولذلك أوجد نظاما للحياة في شتى مناحيها وألزم خلقه باتباعه؛ ليهنأوا في الدنيا بحياة رغيدة، ويفوزوا في الآخرة بالجنة وذلك الفوز العظيم.

وكون المرأة فردا من هذه البشرية فقد شملتها الأنظمة الربانية، وألزمتها كما الرجل باتباع أوامر ربها لتفوز في الدارين. لكن الغرب الحاقد على الإسلام والمسلمين أراد لها طريقا آخر؛ لما عرف من أثرها الإيجابي في نهضة المجتمعات، والسلبي إن هي انحرفت عن الطريق القويم، فجيش طاقاته كلَّها ليحقق هدفه وهو هدم البناء الإسلامي وتقويض أركانه فوجه سهامه نحو المرأة وبدأ بتنفيذ خطته الشيطانية، وهي أن يحرف اهتمام المرأة عن مهمتها الأساسية وجعلها تتعلق بترهاتٍ أغنتها أنظمة الإسلام عن أن تُقلقها، ومن ذلك التمكين الاقتصادي.

ولنبين مقدار زيف هذا الشعار وإيهامه المرأة يجب أن نعرج على مقارنة سريعة بين الرأسمالية والإسلام في تمكين المرأة اقتصاديا.

أ) في الرأسمالية:

إن استغلال المبدأ الرأسمالي للمرأة وجعلها سلعة تباع وتشترى، هو نتيجة طبيعية وحتمية للنظرة التي ينظرها هذا المبدأ للمرأة؛ فالمرأة في المبدأ الرأسمالي قطعة فنية يستمتع بالنظر إليها، ومحل شهوة لإشباع الغرائز لمتعة الفرد من الرجال، ولا يلتفت إلى مسألة العرض في التعامل معها، لذلك نجد المجتمع الذي يتبنى المبدأ الرأسمالي يسخِّر المرأة لهذه الغاية المنبثقة عن وجهة نظره في الحياة، فنراه:

1) يستغل جسد المرأة وجمالها في الترويج لبضاعته وتجارته، إذ يقحم المرأة في كل إعلان تجاري للسلع، بغض النظر عن نوع السلعة، وهل هي تخص المرأة أم لا تخصها، فنجدها حاضرة في إعلانات السيارات مثلا وفي إعلانات معجون الحلاقة للرجال ...!

2) كما أن أصحاب الأموال والشركات من مدراء ورجال أعمال يستخدمون المرأة كتحفة فنية يزينون بها طاولات اجتماعاتهم وصفقاتهم التجارية، ليس لخبرتها ومعلوماتها المفيدة، بل لتزيين الطاولة وإضفاء اللمسة الجمالية عليها، كذلك هدفا لاستغلال الخصوم.

3) كما أن أصحاب المؤسسات والشركات يشترطون في طلبات وظائفهم أن تكون المتقدمة حسنة المظهر ولا ترتدي الحجاب، ولا يلتفتون كثيرا لشهاداتها التعليمية أو خبرتها في هذا المجال، المهم أن تكون جميلة وجذابة.

4) وبناء على ذلك، فإن العديد من الوظائف تحتكرها الجميلات وتحرم منها من كن أقل جمالا وفتنة حتى ولو كن أكثر علما وخبرة، وهذا الأمر دعا العديد من الفتيات للجوء إلى عمليات التجميل الخطرة والمخالفة للشرع من أجل الحصول على الوظيفة التي تشترط الجمال والإثارة، لذلك نجد أعمالا كثيرة أوجدها هذا النظام حكرا على النساء، مثل الإعلانات وعروض الأزياء والفنانات من ممثلات ومغنيات ومضيفات طيران، وكلهن يواجهن المصير ذاته ممن استغلوا جمالهن وأنوثتهن؛ إذ مصيرهن الإهمال والتهميش بعد أن يذهب الجمال وتكبر المرأة في السن، فلا يكون لها ذلك البريق واللمعان السابق، فيلقى بها على قارعة الطريق تستجدي كسرة الخبز أو ثمن الدواء، بعد أن كانت تتقاضى أعلى الأجور في تلك الأعمال في أوج شبابها.

5) ناهيك عن استغلال المدراء والمسؤولين (للسكرتيرة) للقيام بأعمالهم الخاصة وليس فقط للعمل الخاص بالوظيفة مستغلين حاجتها للعمل وضعفها، ومع ذلك فهم يهضمون حقوقها المادية والمالية التي تعطى لأمثالها من الرجال.

6) كما أن المبدأ الرأسمالي قد خدع المرأة بعدد من الشعارات البراقة الزائفة من مثل: حرية المرأة، والتمكين الاقتصادي، وتحقيق الذات، والتعليم سلاح، والمساواة بين الرجل والمرأة، وغيرها من الشعارات، وكلها جعلت المرأة مطحونة تدور كما يدور الثور في الساقية، تعمل ليل نهار في البيت وخارجه لكسب لقمة العيش، متحملة في سبيل ذلك الضغوطات النفسية والجسدية بسبب ازدحام الأعمال، وأيضا التحرشات والمضايقات والاستغلال من أصحاب العمل.

7) ونتيجة لمفاهيم المبدأ الرأسمالي الذي أشبع النساء وسلب عقولهن، تنصلت المرأة من ولاية الرجل عليها ومسؤوليته عنها، كما تنصل الرجل من مهامه المناطة به، فلا يهتم لها أب ولا أخ ولا زوج ولا ابن، فالنظام لا يلزمهم بالإنفاق عليها أو رعايتها، فتعيش تصارع لتحصيل قوتها، ثم ينتهي بها المطاف في دور العجزة أو على قارعة الطريق.

8) ونرى المرأة الغربية نتيجة لهذا الواقع قد تنصلت هي الأخرى من مسؤولياتها تجاه أبنائها؛ تربيتهم والعناية بهم، أما المرأة المسلمة فإنها تعيش صراعا نفسيا، بين رغبتها في العمل وتحقيق الذات، وبين حبها لأولادها ومسؤولياتها تجاههم، مما ينعكس سلبا على صحتها وأعصابها.

9) ثم بعد ذلك نجد هذا المبدأ الذي يتشدق بالشعارات المزيفة التي أوهم المرأة من خلالها بأن الإسلام قد ظلمها وهضم حقوقها وميز الرجل عنها، وأنه هو من أنصفها وحررها، هو نفسه من امتهن كرامتها، فهو لا يأبه لاستغاثاتها ونداءاتها عندما تصرخ مستنجدة من حاكم ظالم أو من قانون جائر، أو من جوع قاتل، فالناظر في الواقع الذي نعيشه - ولا يحتاج إلى كثير تبصر - يرينا حجم المعاناة التي تعانيها المرأة في ظل هذا النظام والتي تكشف عواره وزيفه، وتعلن بما لا يدع مجالا للشك فساده ومحاباته؛ فنساء الشام يستصرخن من ظلم النظام الحاكم ويمتن جوعا وبردا على الحدود وفي المخيمات، ونساء اليمن يمتن من الجوع والفقر هن وأولادهن، وكذلك المرأة المغاربية والمرأة السودانية اللواتي يعملن في الأعمال الشاقة التي تصعب على الرجال، ودون أن يكون موفَّرا لهن أي أساس من أسس السلامة المهنية، ونساء الإيغور وميانمار ونساء العراق ونساء فلسطين، ووو...

فأين هؤلاء من كل هذا؟ وأين دعاواهم المضللة الخادعة حول حقوق المرأة، وإنسانية المرأة وحرية المرأة؟! إنه أمر يثير السخرية حقا. فأين أنت أيتها المرأة من ذاك الزمن الجميل الذي عشتيه في ظل حكم الإسلام معززة مكرمة مصونة؟!

ب) في الإسلام:

1) إن الإسلام قد ضمن للمرأة العيش الكريم، فهي ليست مكلفة بالعمل لتنفق على نفسها أو على غيرها، وإن فعلت فلم يمنعها الإسلام، لكن يجب أن تعمل أعمالا موافقة لأحكام الإسلام، ولا يُمس عرضها وكرامتها أو شرفها أو يستغل جسدها، إذ نجد الإعلام يصور لنا جواز أن تخرج المرأة للعمل (أي عمل) لتطعم صغارها وإن كان بيع جسدها.

فإذا عملت المرأة عملا مشروعا وأنفقت على عيالها تحسب نفقتها لها صدقة، فعن زينب امرأة ابن مسعود رضي الله عنهما أنها قالت: يا رسول الله، أيجزئ عنا أن نجعل الصدقة في زوج فقير، وأبناء أخ في حجورنا، فقال لها رسول الله ﷺ: «لَكِ أَجْرُ الصَّدَقَةِ، وَأَجْرُ الصِّلَةِ».

2) وقد أوجب الإسلام على ولي المرأة أن ينفق عليها ويوفر لها الحياة الكريمة ضمن حدوده وقدراته، حتى لو كانت غنية، فهي مسؤولة من أبيها ثم من أخيها ثم من زوجها ثم من ابنها، قال تعالى: ﴿الرِّجَالُ قَوَّامُونَ عَلَى النِّسَاءِ بِمَا فَضَّلَ اللَّهُ بَعْضَهُمْ عَلَى بَعْضٍ وَبِمَا أَنْفَقُوا مِنْ أَمْوَالِهِمْ﴾، هذه القوامة التي أزعجت الغرب فحاربها محاربة شرسة، وجند لها كل طاقاته، لينال هدفه من المرأة ويستخدمها في هدم الأجيال الإسلامية.

3) أما إذا فقد المعيل ولم يكن للمرأة ولي يعيلها فهل تصبح الآن مكلفة بالعمل والإنفاق اضطرارا؟

فإننا نستنتج الجواب من قصة أمير المؤمنين عمر بن الخطاب مع المرأة وصبيتها الجياع، إذ خرج عمر يتفقد حال رعيته كما يجب أن يفعل الحاكم المسؤول، فوجد امرأة وحولها صغار يتصايحون، فاقترب منها وسألها عن ذلك، فردت بأنها توهمهم بأنها تطبخ حتى يتعبوا ويناموا، فنزل الأمر مثل الصاعقة على عمر الذي يخشى من الله أن يحاسبه عن ناقة عثرت، ثم يذهب ويحضر الطعام بنفسه ويطبخ لها ولصغارها ويطعمهم بيده حتى يشبعوا. فالمرأة التي لا معيل لها الدولة هي معيلها، وإن الحاكم إن قصر فإنه آثم.

كما كفل الإسلام إعالة كل فقير؛ أرملة أو غيرها من خلال نظام النفقات الذي شرعه رب العالمين ليكون حلا للفقر والعوز والحاجة، ففرض على الأغنياء إعالة الفقراء رجالا ونساء على حد سواء. قال ﷺ: «السَّاعِي عَلَى الْأَرْمَلَةِ وَالْمِسْكِينِ كَالْمُجَاهِدِ فِي سَبِيلِ اللَّهِ».

4) ثم إننا سوف نجد في دولة الإسلام اهتماما كبيرا بإيجاد فرص عمل للرجال بأجور كافية توفر لهم ولأسرهم العيش الكريم، فلا تضطر النساء للخروج إلى سوق العمل للنفقة على بيوتهن أو لمساعدة أزواجهن في المصاريف، وعندها تتفرغ المرأة لرعاية أولادها وتنشئتهم التنشئة القويمة، فتخرج منهم العلماء والعظماء والقادة الفاتحين كالشافعي، ومحمد الفاتح وغيرهما.

5) ومن جهة أخرى، إذا ابتليت المرأة بزوج سيئ شحيح يقتر في الإنفاق عليها، فإن الإسلام قد أباح لها أن تأخذ من ماله دون إذنه ما يكفيها وعيالها بالمعروف، فعن عائشة رضي الله عنها أن هند بنت عتبة قالت: يا رسول الله، إن أبا سفيان رجل شحيح وليس يعطيني ما يكفيني وولدي إلا ما أخذت منه وهو لا يعلم، فقال عليه الصلاة والسلام: «خُذِي مَا يَكْفِيكِ وَوَلَدَكِ بِالْمَعْرُوفِ». كما أن القاضي يلزمه بالإنفاق عليها إن هي اشتكت عليه.

6) والمرأة في الإسلام لها ذمتها المالية الخاصة، ولا يجوز لأي شخص أن يسيطر على مالها أو يأخذ منه شيئا إلا عن طيب خاطر منها، ويحق لها التصرف فيه بالهبة أو الأعطية أو الإنفاق كما تحب.

هذا هو الإسلام وهذه تشريعاته، ويبقى الخيار للمرأة، فعليها أن تختار بين أن تكون مستهلَكة ومستعبدة وبين أن تكون ملكة متوجة يتسابق الجميع على خدمتها ورعايتها.

اللهم عجل بدولة الإسلام - دولة الخلافة الراشدة الثانية على منهاج النبوة - وأحينا في ظل أحكام الإسلام معززين مكرمين. اللهم آمين.

كتبته للمكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير

رولا صلاح – الأرض المباركة (فلسطين)

More from null

د روغتيايي ناورين په وړاندې د دولت د رول نشتون - ډينګي تبې او ملاريا

د روغتيايي ناورين په وړاندې د دولت د رول نشتون

ډينګي تبې او ملاريا

په سوډان کې د ډينګي تبې او ملاريا په پراخه کچه خپرېدو سره، د سخت روغتيايي بحران نښې څرګندېږي، چې د روغتيا وزارت د فعال رول نشتون او د دولت له خوا د وبا د مخنيوي توان نه شتون په ډاګه کوي چې هره ورځ ژوند اخلي. د ناروغيو په علم کې د علمي او ټکنالوژيکي پرمختګ سره سره، حقايق څرګندېږي او فساد ښکاره کېږي.

د روښانه پلان نشتون:

د زرګونو څخه د ډېرو پېښو او د ځينو رسنيو په وينا په ټوليزه توګه د مړينو ثبتولو سره سره، د روغتيا وزارت د وبا د مخنيوي لپاره کوم روښانه پلان ندی اعلان کړی. د روغتيايي ادارو ترمنځ د همغږۍ نشتون او د وبا سره د مقابلې لپاره د مخکينۍ ليد نشتون ليدل کېږي.

د طبي اکمالاتو د سلسلو ړنګېدل

حتی ساده درمل لکه "پندول" په ځینو سیمو کې نایاب شوي دي، کوم چې د اکمالاتو په سلسله کې ړنګېدل او د درملو په ویش باندې د څارنې نشتون منعکس کوي، په داسې حال کې چې یو څوک ساده درد کموونکو او ملاتړ ته اړتیا لري.

د ټولنې د پوهاوي نشتون

د مچانو څخه د مخنیوي د لارو چارو په اړه د خلکو د پوهاوي لپاره اغیزمنې رسنیزې هڅې شتون نلري، یا د ناروغۍ د نښو پیژندلو لپاره، کوم چې د انفیکشن خپریدل زیاتوي او د ټولنې د خپل ځان د ساتنې توان کمزوری کوي.

د روغتيايي زيربنا کمزورتيا

روغتونونه د طبي پرسونل او تجهیزاتو له سخت کمښت سره مخ دي، حتی د لومړني تشخیص وسایلو سره هم، کوم چې وبا ته ځواب ورو او بې ترتیبه کوي او د زرګونو خلکو ژوند له خطر سره مخ کوي.

نورو هېوادونو له وبا سره څنګه چلند وکړ؟

 برازيل:

- د عصري حشره وژونکو په کارولو سره یې د ځمکې او هوا څخه د سپرې کولو کمپاینونه پیل کړل.

- یې پشه خانې وویشلې او د ټولنې د پوهاوي کمپاینونه یې فعال کړل.

- په ناروغیو ځپلو سیمو کې یې په عاجله توګه درمل چمتو کړل.

بنګله ديش:

- یې په بې وزلو سیمو کې موقتي اضطراري مرکزونه جوړ کړل.

- یې د خبرتیا لپاره تودې کرښې او ګرځنده غبرګون ټیمونه چمتو کړل.

فرانسه:

- د وختي خبرتیا سیسټمونه یې فعال کړل.

- د مچیو د کنټرول څارنه یې زیاته کړه او د سیمه ایز پوهاوي کمپاینونه یې پیل کړل.

روغتيا د ټولو نه مهمې دندې او د دولت بشپړه مسؤليت دی

سوډان لاهم د کشف او راپور ورکولو لپاره اغیزمن میکانیزمونه نلري، کوم چې اصلي شمیرې د اعلان شوي څخه خورا لوړې کوي او بحران لا پسې پیچلی کوي. اوسنی روغتیايي بحران د روغتیا پالنې په برخه کې د دولت د فعال رول د نشتون مستقیمه پایله ده، کوم چې د انسان ژوند په خپلو لومړیتوبونو کې ځای لري، یو داسې دولت چې اسلام پلي کوي او د عمر بن الخطاب رضي الله عنه دا خبره پلي کوي چې "که چیرې په عراق کې یو خچر هم ښکته شي، نو الله به د قیامت په ورځ زما څخه د هغې په اړه پوښتنه وکړي".

وړاندیز شوي حلونه

- د روغتیايي نظام جوړول چې لومړی په انسان په ژوند کې د خدای څخه ویره ولري او اغیزمن وي، چې د برخې اخیستو یا فساد تابع نه وي.

- د وړیا روغتیايي پاملرنې چمتو کول د هر تبعه لپاره یو بنسټیز حق ګڼل کیږي. او د شخصي روغتونونو جوازونه لغوه کول او د درملنې په برخه کې د پانګونې منع کول.

- د درملنې څخه دمخه د مخنیوي رول فعالول، د پوهاوي کمپاینونو او د مچانو د کنټرول له لارې.

- د روغتیا وزارت بیا رغول ترڅو د خلکو د ژوند مسؤلیت په غاړه واخلي، نه یوازې یوه اداري اداره.

- د یو سیاسي نظام غوره کول چې د اقتصادي او سیاسي ګټو څخه پورته د انسان ژوند ته لومړیتوب ورکړي.

- د جرمي سازمانونو او د درملو له مافیا سره اړیکې پرې کول.

د مسلمانانو په تاریخ کې، روغتونونه د خلکو لپاره وړیا خدمت کولو لپاره جوړ شوي وو، په لوړه کچه اداره کیدل، او د خلکو د جیبونو څخه نه، بلکې د بیت المال څخه تمویل کیدل. روغتیايي پاملرنه د دولت د مسؤلیت یوه برخه وه، نه احسان او نه تجارت.

په سوډان کې نن ورځ د وبا خپریدل او له صحنې څخه د دولت غیاب یو خطرناک خبرداری دی چې له پامه نشي غورځول کیدی. اړتیا یوازې د پندول چمتو کول ندي، بلکې د ریښتیني پاملرنې دولت جوړول دي چې د انسان ژوند ته پام وکړي او د بحران ریښې درملنه وکړي، نه د هغې نښې، یو داسې دولت چې د انسان او د هغه د ژوند ارزښت او د هغه د پیدا کولو هدف ته پام وکړي، کوم چې د یوازیني الله عبادت دی. او اسلامي دولت یوازینی هغه دی چې د روغتیايي پاملرنې مسلو ته د روغتیايي نظام له لارې رسیدګي کولی شي، کوم چې یوازې د نبوت په طریقه د دویم عادلانه خلافت په سیوري کې پلي کیدی شي، کوم چې د خدای په فضل سره ډیر ژر جوړیږي.

﴿يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ اسْتَجِيبُواْ لِلّهِ وَلِلرَّسُولِ إِذَا دَعَاكُم لِمَا يُحْيِيكُمْ﴾

دا د حزب التحریر د مرکزي مطبوعاتي دفتر د راډیو لپاره لیکل شوی

حاتم العطار - د مصر ولایت

د ابو اسامه، احمد بکر (هزیم) رحمه الله سره د ملګرتیا ویاړ

د ابو اسامه، احمد بکر (هزیم) رحمه الله سره د ملګرتیا ویاړ

د ۱۴۴۷ هجري کال د ربیع الاول په دویمه اویشتمه نیټه چې د ۲۰۲۵ میلادي کال د سپتمبر د میاشتې له څوارلسمې نیټې سره سمون خوري، احمد بکر (هزیم) د حزب التحریر په لومړیو کې له اتیا کلنۍ څخه په زیاته عمر خپل رب ته انتقال شو. هغه د ډیرو کلونو لپاره دعوت پورته کړ او د هغه په ​​لار کې یې اوږد بند او سخته عذاب وزغمل، مګر د خدای په فضل او مرسته سره هغه نرم، کمزوری، بدل یا بدل نه شو.

هغه د سوریې د مقبور حافظ د واکمنۍ په اتیایمو کلونو کې ډیر وخت پټ تیر کړ، تر دې چې په ۱۹۹۱ کال کې د هوایی ځواکونو د استخباراتو لخوا د حزب التحریر له یوې ډلې ځوانانو سره ونیول شو، ترڅو د مجرمینو علي مملوک او جمیل حسن په څارنه کې د شکنجې تر ټولو سخت ډولونه وګوري، چیرته چې هغه چا چې له ابو اسامه او د هغه له ځینو ملګرو سره د یوې دورې له تحقیق وروسته د تحقیق خونې ته ننوت، ما ولیدل چې د تحقیق د خونې په دیوالونو ځینې ټوټې غوښې او وینې خپرې وې.

په المزه کې د هوایی ځواکونو د استخباراتو په فرعي څانګه کې له یو کال څخه د زیات وخت تیرولو وروسته، هغه له خپلو نورو ملګرو سره د صیدنایا زندان ته ولیږدول شو او وروسته په لسو کلونو بند محکوم شو، چې اوه کاله یې په صبر او احتساب سره تیر کړل، بیا الله تعالی په هغه باندې فضل وکړ او خلاص شو.

له زندان څخه له خلاصون وروسته یې سمدستي دعوت ته دوام ورکړ، تر دې چې د حزب ځوانان ونیول شول، چې په سوریه کې یې په سلګونو کسان د ۱۹۹۹ کال د دولسمې میاشتې په نیمایي کې شامل وو، چیرته چې په بیروت کې په کور باندې چاپه ووهل شوه او وتښتول شو او په المزه هوایي ډګر کې د هوایي ځواکونو د استخباراتو فرعي څانګې ته ولیږدول شو، ترڅو د وحشتناکې شکنجې نوې مرحله پیل شي. د خدای په مرسته، د خپل عمر سره سره، هغه صابر، ثابت او حساب ورکوونکی و.

له نږدې یو کال وروسته هغه بیرته د صیدنایا زندان ته ولیږدول شو، ترڅو د دولت د امنیت په محکمه کې محاکمه شي او وروسته د لسو کلونو لپاره محکوم شو، الله تعالی ورته ولیکل چې نږدې اته کاله یې تیر کړي، بیا الله تعالی په هغه باندې فضل وکړ او هغه خلاص شو.

ما په ۲۰۰۱ کال کې یو بشپړ کال د صیدنایا په زندان کې له هغه سره تیر کړ، بلکې زه په پنځمه (الف) کوټه کې د دریم پوړ په کیڼ اړخ کې د هغه تر څنګ وم، ما هغه ته ګران تره ویل.

موږ به یوځای خواړه خوړل او یو بل ته څنګ په څنګ بهیده او موږ به کلتور او نظریات سره شریکول. له هغه څخه مو کلتور زده کاوه او له هغه څخه مو صبر او استقامت زده کاوه.

هغه یو نرم، له خلکو سره مینه کوونکی، ځوانانو ته لیواله و، هغه په ​​هغوی کې د بریا او د خدای د وعدې د رښتیني کیدو په اړه باور پیدا کاوه.

هغه د خدای کتاب حافظ و او هغه به هره ورځ او شپه لوستله او د شپې ډیره برخه به پاڅیده، نو که سهار ته نږدې شو، هغه به ما ولړزوي چې د شپې د لمانځه او بیا د سهار د لمانځه لپاره راویښ کړم.

زه له زندان څخه راووتلم، بیا په ۲۰۰۴ کال کې بیرته هلته لاړم، او د ۲۰۰۵ کال په پیل کې بیرته د صیدنایا زندان ته ولیږدول شو، ترڅو یو ځل بیا له هغو کسانو سره ووینو چې د ۲۰۰۱ کال په پای کې زموږ د لومړي ځل د وتلو پر مهال په زندان کې پاتې وو، او له هغوی څخه ګران تره ابو اسامه احمد بکر (هزیم) رحمه الله و.

موږ به د کوټو په وړاندې اوږد مزلونه کول ترڅو د زندان دیوالونه، د اوسپنې میله او د کورنۍ او عزیزان فراق هیر کړو، څنګه نه، په داسې حال کې چې هغه په زندان کې ډیر کلونه تیر کړي او هغه څه یې لیدلي چې لیدل یې!

د هغه سره زما نږدېوالي او اوږدې ملګرتیا سره سره، ما هیڅکله هغه نه دی لیدلی چې شکایت وکړي یا شکایت وکړي، لکه هغه چې په زندان کې نه وي، بلکې د زندان له دیوالونو بهر الوتنه کوي. د هغه قرآن سره الوتنه کوي چې هغه یې په ډیرو وختونو کې تلاوت کوي، د خدای په وعدې او د هغه د رسول ﷺ د بریا او تمکین په اړه د زیري په اړه د باور په وزرونو الوتنه کوي.

موږ په سختو او سختو شرایطو کې د لویې بریا ورځې ته سترګې په لار وو، هغه ورځ چې زموږ د رسول ﷺ زیري به رښتینې شي «بیا به د نبوت پر طريقه خلافت راځي». موږ د خلافت تر سیوري لاندې او د عقاب د بیرغ لاندې یوځای کیدو ته لیواله وو. خو الله تعالی داسې قضا وکړه چې ته له دې ځورونکي ځای څخه د تل پاتې کیدو ځای ته لاړ شه.

موږ له الله تعالی څخه غواړو چې ته په جنت الفردوس کې اوسې، او موږ په الله تعالی باندې هیڅوک نه ستایو.

زموږ ګران تره ابو اسامه:

موږ له الله تعالی څخه غواړو چې په تا باندې پراخه رحمت وکړي او په پراخه جنت کې دې ځای درکړي او له صدیقانو او شهیدانو سره دې یوځای کړي او د هغه ځورونې او عذاب په بدل کې دې چې تا ولیدل په جنت کې دې لوړې درجې درکړي، او موږ له هغه جل جلاله څخه غواړو چې موږ له تا سره په حوض کې زموږ د رسول ﷺ سره او د هغه د رحمت په ځای کې یوځای کړي.

زموږ تسلیت دا دی چې ته د مهربانه مهربان ته ځې او موږ یوازې هغه څه وایو چې الله تعالی خوښوي، بېشکه موږ د الله تعالی یو او بېشکه موږ هغه ته ورګرځو.

دا د حزب التحریر د مرکزي مطبوعاتي دفتر د راډیو لپاره لیکل شوی دی

ابو صطیف جیجو