الطّريق إلى أعلى مراتب الإيمان: "أن نعبد الله كأنّنا نراه"
May 01, 2021

الطّريق إلى أعلى مراتب الإيمان: "أن نعبد الله كأنّنا نراه"

الطّريق إلى أعلى مراتب الإيمان: "أن نعبد الله كأنّنا نراه"

لقد أنعم الله على عباده بنعم كثيرة لا تحصى ولا تعدّ وأعظمها نعمة الإسلام التي كرّم بها أمّة نبيّه الحبيب محمّد ﷺ والتي أنزلها عليه لينشرها في العالمين هدى ورحمة. فأدّى عليه الصّلاة والسّلام الأمانة وترك أمّته خير أمّة تقود النّاس إلى الخير وتنشر فيهم الرّحمة، ولكنّ حالها تغيّر وصارت في ذيل الأمم مسلوبة أراضيها منهوبة ثرواتها منتهكة أعراضها بعد أن هدمت دولة الخلافة التي كانت تحميها وتذود عنها ضدّ الأعداء.

مرّ على هدم هذا الحصن قرن من الزّمن، مرّ على إقصاء الإسلام عن حياة المسلمين مائة عام. مائة عام والمسلمون يحيون "ميّتين"، فما دعاهم رسولهم إليه قد ألغي من حياتهم ﴿يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ اسْتَجِيبُواْ لِلّهِ وَلِلرَّسُولِ إِذَا دَعَاكُم لِمَا يُحْيِيكُمْ﴾ وفرضت عليهم قوانين وضعيّة سيّرت حياتهم وفق النّظام العالميّ الرّأسماليّ الذي حلّ مكان النّظام الإسلامي وأقصاه. وهل يهنأ المسلمون بعيش أُقصي فيه دينهم وتعطّلت أحكامه؟!

لقد عمل النّظام الرّأسماليّ على أن يبعد المسلمين عن ربّهم، يعبدونه في أماكن ومناسبات ولا يتقرّبون إليه إلّا في بعض الأحكام. تمكّن بمفاهيمه الفاسدة القائمة على المصلحة والمنفعة أن يشكّل عبادتهم على النّحو الذي يريده هو ووفق ما تنصّ عليه حضارته الغربيّة: فصل الدّين عن الحياة، فصارت عبادة المسلمين لربّهم مقتصرة على صلاة وصيام وحجّ وصاروا يعيشون بأحكام غير أحكامه تسيّر حياتهم السّياسيّة والاقتصاديّة وحتّى الاجتماعيّة وامتثلوا لأوامر هذا النّظام الرّأسماليّ.

فعلاوة على ما صارت عليه العلاقات من روابط تقوم على مدى ما ستجلب من فائدة ومنفعة فإنّ المسلم حين غُيِّب عنه مقياس شرعه "الحلال والحرام" صار يعبد الله دون أن يستحضره في حياته ودون أن يعود لحلول يستنبطها من شرعه ليحلّ ما يعترضه من مشاكل بل صار لا يرى إلاّ ما وضعه النّظام الرّأسماليّ من قوانين والذي نصّب نفسه النّظام الوحيد القادر على تسيير الحياة وعلى العالم بأسره والمسلمين أيضا أن يسيروا معه ووفق ما تنصّ عليه مفاهيم حضارته حتّى يلحقوا بالرّكب وإلّا فإنّهم عاجزون - لا محالة - عن حلّ ما هم عليه من تخلّف، فروّج لذلك ووظّف كلّ وسائله من إعلام وعملاء ليبرز في صورة المنقذ والمصلح وجالب الخير الكثير. وهو على النّقيض من ذلك! يكيد لهم ولدينهم ويسعى جاهدا للقضاء عليهم وعلى حضارتهم العريقة التي تمثّل خطرا يهدّد وجوده إن هي عادت من جديد إلى الحياة.

لقد قام الغرب بحرب فكريّة زعزع فيها ثقة أمّة الإسلام بأحكام دينها، حرب نزع فيها شموليّة هذه الأحكام ليحصرها في العبادات دون العلاقات والمعاملات. وزرع أشواك مفاهيمه السّامّة وألغى أحكام الإسلام العطرة وخيرها. وحتّى تستعيد الأمّة عافيتها وتشفى من مرضها عليها أن تقتلع هذه الأشواك وتعود للشّجرة الطّيبة التي تطرح ثمارا طيّبة، عليها أن تلفظ هذه المفاهيم الفاسدة وتعود لمفاهيم دينها النّقيّة الصّافية.

فأن نعبد الله معناه أن نمتثل لأوامره ونواهيه في كلّ كبيرة وصغيرة من حياتنا: في علاقتنا بالله وبأنفسنا وبالآخرين؛ في صلاتنا وصيامنا وقيامنا، في أكلنا وشربنا ولباسنا، في برّنا بآبائنا وصلة رحمنا، في معاملتنا لجيراننا، في بيعنا وشرائنا، في معاملاتنا وعلاقاتنا مهما تنوّعت واختلفت فندور حيث تدور أحكامه ونلتزم بها. فللّه الخلق والأمر وهو ربّنا وخالقنا ومولانا ﴿آمَنَ الرَّسُولُ بِمَا أُنزِلَ إِلَيْهِ مِن رَّبِّهِ وَالْمُؤْمِنُونَ كُلٌّ آمَنَ بِاللَّهِ وَمَلَائِكَتِهِ وَكُتُبِهِ وَرُسُلِهِ لَا نُفَرِّقُ بَيْنَ أَحَدٍ مِّن رُّسُلِهِ وَقَالُوا سَمِعْنَا وَأَطَعْنَا غُفْرَانَكَ رَبَّنَا وَإِلَيْكَ الْمَصِيرُ﴾.

أن نعبد الله هو أن نؤمن به ونوحّده ونعمل على أن لا نعصي له أمرا، نعبده ونتنافس لأن نبلغ أعلى درجات الإيمان، أن نبلغ درجة الإحسان. فما هو الإحسان؟

«أَنْ تَعْبُدَ اللَّهَ كَأَنَّكَ تَرَاهُ فَإِنْ لَمْ تَكُنْ تَرَاهُ فَإِنَّهُ يَرَاكَ»: كان هذا ردّ النّبيّ ﷺ حين سأله جبريل عليه السّلام عن الإحسان. فالإحسان هو أن يقوم المسلم بالعمل وكأنّه يرى ربّه، واقف بين يديه يجتهد في أعماله ويؤدّيها على خير وجه وأكمله. فعلى المسلم أن يربط صلته بربّه في كلّ حين وفي كلّ حال ولا تغيب عنه ولو للحظة حقيقة أنّ الله يراه ويراقب أعماله ﴿وَتَوَكَّلْ عَلَى الْعَزِيزِ الرَّحِيمِ * الَّذِي يَرَاكَ حِينَ تَقُومُ * وَتَقَلُّبَكَ فِي السَّاجِدِينَ * إِنَّهُ هُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ﴾.

تناول العديد من الباحثين والعلماء موضوع الإحسان وأطنبوا الحديث فيه وجعلوه من مراتب الإيمان.

فأن تعبد الله كأنّك تراه: معناه أن تراه في العبادة والخلوة، تراه في معاملاتك وعلاقاتك، تراه في كلّ كبيرة وصغيرة من حياتك. وهذه درجة من الإيمان إذا بلغها المسلم فإنّه يكون بذلك قد ارتقى إلى مَنزلةٍ رفيعة. ﴿هَلْ جَزَاء الْإِحْسَانِ إِلَّا الْإِحْسَانُ﴾.

فالإنسان إن أحسن وعبد ربّه على الوجه الذي يرضيه عنه فإنّ جزاءه سيكون رضوان الله وجنّته، وما أعظمه من جزاء! ما أجمل أن يلقى الإنسان قبولا من ربّه ورضا نتيجة لما قدّمه من أعمال حسنة! ما أحسن أن يقوم الإنسان بأعماله وهو يستحضر خشية ربّه، يخشاه ويطلب رضاه! وما ألذّه من شعور والمسلم يبلغ أعلى مراتب العبوديّة وأفضلها، فيلقى من ربّه حسن الثّواب! ﴿فَآتَاهُمُ اللّهُ ثَوَابَ الدُّنْيَا وَحُسْنَ ثَوَابِ الآخِرَةِ وَاللّهُ يُحِبُّ الْمُحْسِنِينَ﴾. فهنيئاً للمحسنين، هنيئا لهم حبّ الله لهم، ونسأل الله أن يكتبنا منهم وأن يوفّقنا لما يحبّ ويرضى ويثبّتنا على طاعته.

فأين أمّة الإسلام اليوم من دينها؟ هل تحيا في كنف أحكامه؟ وكيف رضيت بالحياة دون أن تكون مسيّرة بأحكام ربّها؟ كيف تعيش بقوانين من وضع البشر وتتخلّى عن قوانين خالقها؟!

أين المسلمون ممّا يجري اليوم في حياتهم؟ هل يعبدون الله كما أمرهم؟ هل يستحضرون رضا ربّهم وشرعه معطّل ومقصيّ؟ هل يخشون الله ويرونه والأعداء يتطاولون على أحكام الله ويستهزئون برسوله؟ ألا يأملون ويتنافسون لنيل شرف درجة عليا فيعملوا ليكونوا من المحسنين؟

إنّ واقع أمّة الإسلام يحتّم على أبنائها العمل للخروج من هذه الظّلمات التي خيّمت على حياتهم وأن يتحرّروا من قيود النّظام الرّأسماليّ الذي أذاقهم والبشريّة جمعاء الويلات وضنك العيش. عليهم أن يعبدوا الله وكأنّهم يرونه فيستحضرون رضاه عنهم إن عملوا على إعادة شرعه وأحكامه إلى حياتهم ونشره للنّاس كافّة. عليهم أن يحثّوا السّير لبلوغ هذه الغاية السّامية الرّفيعة فيلقوا من ربّهم ما يسعدهم في الدّنيا والآخرة.

قال الله تعالى: ﴿إِنَّ اللَّهَ مَعَ الَّذِينَ اتَّقَوْا وَالَّذِينَ هُمْ مُحْسِنُونَ﴾ قال ابن كثير في تفسير هذه الآية: (وقوله: ﴿إِنَّ اللَّهَ مَعَ الَّذِينَ اتَّقَوْا وَالَّذِينَ هُمْ مُحْسِنُونَ﴾ أي معهم بتأييده ونصره ومعونته وهديه وسعيه وهذه معيّة خاصّة، ومعنى الذين اتّقوا أي تركوا المحرّمات، والذين هم محسنون أي فعلوا الطّاعات، فهؤلاء الله يحفظهم ويكلؤهم وينصرهم ويؤيّدهم ويظفرهم على أعدائهم ومخالفيهم). وهل هناك أعظم حرمة من العيش بدون شرع الله وأحكامه تطبّق في حياة المسلم؟ هل ثمّة طاعة أعظم من تحكيم شرع الله في الأرض؟

حتى يَسير المؤمنُ في درب الإحسان في جميع ما يَصدر عنه من أعمالٍ، وأقوالٍ، وتصرّفات؛ عليه أن يعبد الله سبحانه وتعالى كما يحبّ ويرضى: ﴿وَمَا كَانَ لِمُؤْمِنٍ وَلَا مُؤْمِنَةٍ إِذَا قَضَى اللَّهُ وَرَسُولُهُ أَمْراً أَن يَكُونَ لَهُمُ الْخِيَرَةُ مِنْ أَمْرِهِمْ وَمَن يَعْصِ اللَّهَ وَرَسُولَهُ فَقَدْ ضَلَّ ضَلَالاً مُّبِيناً﴾، وعليه أن يستحضر مراقبة الله سبحانه وتعالى له في كلّ الأحوال، وأن يَتيقّن بأنّ الله على كلّ شيء رقيبٌ شهيد ولا يغيب عن علمه مِثقال ذرّةٍ في السّماوات ولا في الأرض، فإذا استحضر المسلم ذلك فإنّه سيسعى لأن يَسمو بعمله ويرفع من سقف مطالبه وأهدافه ويجعل من إقامة دولة الخلافة التي ستطبّق شرع الله همّه وشغله الشّاغل فيجتهد ويعمل مع العاملين لبلوغ تلك الغاية ويستحضر مراقبة الله سبحانه وتعالى له في جميع أعماله، وحركاته، وسكناته.

على المسلم أن يعبد الله كما يحبّ لا كما يريد هو فيبحث عن الحجج الواهية ليبرّر تجاوزه لأحكام ربّه ويلوي عنق النّصوص الشّرعيّة حتّى تتماشى والواقع الذي يعيشه. هي آثار الحضارة الخبيثة التي حلّت وسادت حياة المسلم فصار يتأرجح بين أحكام دينه وبين واقع مادّيّ فاسد فساد الحضارة التي تسيّره، صار يحاول أن يتأقلم مع الواقع. فكيف له أن يستبدل الذي هو أدنى بالذي هو خير؟ كيف لا يعضّ بالنّواجذ على أحكام دينه ويقبض على دينه كما يقبض على الجمر ولا يحيد عنها قيد أنملة؟! يسير في طريق بلوغ مرتبة المحسنين كلّفه ذلك ما كلّفه.

إنّ يقين المسلم بمراقبة الله له في جميع أعماله يقيه من الوقوع في المحرّمات ويدفعه للسّعي المتواصل لنيل رضوان الله بأن لا يقوم إلّا بما فيه طاعة ويبتعد عن المعاصي ويتغلّب على ما تحدّثه به نفسه وما يغويه به الشّيطان. يتغلّب على واقع تحكمه حضارة تعادي حضارته فيصارع ويكافح ويعمل على أن لا يسير في ركابها ويتمسّك بكتاب ربّه وسنّة نبيّه ﷺ «يَا أَيُّهَا النَّاسُ إِنِّي قَدْ تَرَكْتُ فِيكُمْ مَا إِنِ اعْتَصَمْتُمْ بِهِ فَلَنْ تَضِلُّوا أَبَداً: كِتَابُ اللهِ، وَسُنَّةُ نَبِيِّهِ» فيكون المسلم بذلك مع ربّه في كلّ تحرّكاته وتكون أحكام الله حصنه المنيع أمام إغراءات الواقع وملذّات الحياة وشهوات النّفس وتكون له سلاحا في حربه ضدّ الحضارة الرّأسماليّة "العدوّ".

#رمضان_والإحسان

#Ramadan_And_Ihsan

#Ramazan_ve_İhsan

كتبته للمكتب الإعلاميّ المركزيّ لحزب التّحرير

زينة الصّامت

More from null

د روغتيايي ناورين په وړاندې د دولت د رول نشتون - ډينګي تبې او ملاريا

د روغتيايي ناورين په وړاندې د دولت د رول نشتون

ډينګي تبې او ملاريا

په سوډان کې د ډينګي تبې او ملاريا په پراخه کچه خپرېدو سره، د سخت روغتيايي بحران نښې څرګندېږي، چې د روغتيا وزارت د فعال رول نشتون او د دولت له خوا د وبا د مخنيوي توان نه شتون په ډاګه کوي چې هره ورځ ژوند اخلي. د ناروغيو په علم کې د علمي او ټکنالوژيکي پرمختګ سره سره، حقايق څرګندېږي او فساد ښکاره کېږي.

د روښانه پلان نشتون:

د زرګونو څخه د ډېرو پېښو او د ځينو رسنيو په وينا په ټوليزه توګه د مړينو ثبتولو سره سره، د روغتيا وزارت د وبا د مخنيوي لپاره کوم روښانه پلان ندی اعلان کړی. د روغتيايي ادارو ترمنځ د همغږۍ نشتون او د وبا سره د مقابلې لپاره د مخکينۍ ليد نشتون ليدل کېږي.

د طبي اکمالاتو د سلسلو ړنګېدل

حتی ساده درمل لکه "پندول" په ځینو سیمو کې نایاب شوي دي، کوم چې د اکمالاتو په سلسله کې ړنګېدل او د درملو په ویش باندې د څارنې نشتون منعکس کوي، په داسې حال کې چې یو څوک ساده درد کموونکو او ملاتړ ته اړتیا لري.

د ټولنې د پوهاوي نشتون

د مچانو څخه د مخنیوي د لارو چارو په اړه د خلکو د پوهاوي لپاره اغیزمنې رسنیزې هڅې شتون نلري، یا د ناروغۍ د نښو پیژندلو لپاره، کوم چې د انفیکشن خپریدل زیاتوي او د ټولنې د خپل ځان د ساتنې توان کمزوری کوي.

د روغتيايي زيربنا کمزورتيا

روغتونونه د طبي پرسونل او تجهیزاتو له سخت کمښت سره مخ دي، حتی د لومړني تشخیص وسایلو سره هم، کوم چې وبا ته ځواب ورو او بې ترتیبه کوي او د زرګونو خلکو ژوند له خطر سره مخ کوي.

نورو هېوادونو له وبا سره څنګه چلند وکړ؟

 برازيل:

- د عصري حشره وژونکو په کارولو سره یې د ځمکې او هوا څخه د سپرې کولو کمپاینونه پیل کړل.

- یې پشه خانې وویشلې او د ټولنې د پوهاوي کمپاینونه یې فعال کړل.

- په ناروغیو ځپلو سیمو کې یې په عاجله توګه درمل چمتو کړل.

بنګله ديش:

- یې په بې وزلو سیمو کې موقتي اضطراري مرکزونه جوړ کړل.

- یې د خبرتیا لپاره تودې کرښې او ګرځنده غبرګون ټیمونه چمتو کړل.

فرانسه:

- د وختي خبرتیا سیسټمونه یې فعال کړل.

- د مچیو د کنټرول څارنه یې زیاته کړه او د سیمه ایز پوهاوي کمپاینونه یې پیل کړل.

روغتيا د ټولو نه مهمې دندې او د دولت بشپړه مسؤليت دی

سوډان لاهم د کشف او راپور ورکولو لپاره اغیزمن میکانیزمونه نلري، کوم چې اصلي شمیرې د اعلان شوي څخه خورا لوړې کوي او بحران لا پسې پیچلی کوي. اوسنی روغتیايي بحران د روغتیا پالنې په برخه کې د دولت د فعال رول د نشتون مستقیمه پایله ده، کوم چې د انسان ژوند په خپلو لومړیتوبونو کې ځای لري، یو داسې دولت چې اسلام پلي کوي او د عمر بن الخطاب رضي الله عنه دا خبره پلي کوي چې "که چیرې په عراق کې یو خچر هم ښکته شي، نو الله به د قیامت په ورځ زما څخه د هغې په اړه پوښتنه وکړي".

وړاندیز شوي حلونه

- د روغتیايي نظام جوړول چې لومړی په انسان په ژوند کې د خدای څخه ویره ولري او اغیزمن وي، چې د برخې اخیستو یا فساد تابع نه وي.

- د وړیا روغتیايي پاملرنې چمتو کول د هر تبعه لپاره یو بنسټیز حق ګڼل کیږي. او د شخصي روغتونونو جوازونه لغوه کول او د درملنې په برخه کې د پانګونې منع کول.

- د درملنې څخه دمخه د مخنیوي رول فعالول، د پوهاوي کمپاینونو او د مچانو د کنټرول له لارې.

- د روغتیا وزارت بیا رغول ترڅو د خلکو د ژوند مسؤلیت په غاړه واخلي، نه یوازې یوه اداري اداره.

- د یو سیاسي نظام غوره کول چې د اقتصادي او سیاسي ګټو څخه پورته د انسان ژوند ته لومړیتوب ورکړي.

- د جرمي سازمانونو او د درملو له مافیا سره اړیکې پرې کول.

د مسلمانانو په تاریخ کې، روغتونونه د خلکو لپاره وړیا خدمت کولو لپاره جوړ شوي وو، په لوړه کچه اداره کیدل، او د خلکو د جیبونو څخه نه، بلکې د بیت المال څخه تمویل کیدل. روغتیايي پاملرنه د دولت د مسؤلیت یوه برخه وه، نه احسان او نه تجارت.

په سوډان کې نن ورځ د وبا خپریدل او له صحنې څخه د دولت غیاب یو خطرناک خبرداری دی چې له پامه نشي غورځول کیدی. اړتیا یوازې د پندول چمتو کول ندي، بلکې د ریښتیني پاملرنې دولت جوړول دي چې د انسان ژوند ته پام وکړي او د بحران ریښې درملنه وکړي، نه د هغې نښې، یو داسې دولت چې د انسان او د هغه د ژوند ارزښت او د هغه د پیدا کولو هدف ته پام وکړي، کوم چې د یوازیني الله عبادت دی. او اسلامي دولت یوازینی هغه دی چې د روغتیايي پاملرنې مسلو ته د روغتیايي نظام له لارې رسیدګي کولی شي، کوم چې یوازې د نبوت په طریقه د دویم عادلانه خلافت په سیوري کې پلي کیدی شي، کوم چې د خدای په فضل سره ډیر ژر جوړیږي.

﴿يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ اسْتَجِيبُواْ لِلّهِ وَلِلرَّسُولِ إِذَا دَعَاكُم لِمَا يُحْيِيكُمْ﴾

دا د حزب التحریر د مرکزي مطبوعاتي دفتر د راډیو لپاره لیکل شوی

حاتم العطار - د مصر ولایت

د ابو اسامه، احمد بکر (هزیم) رحمه الله سره د ملګرتیا ویاړ

د ابو اسامه، احمد بکر (هزیم) رحمه الله سره د ملګرتیا ویاړ

د ۱۴۴۷ هجري کال د ربیع الاول په دویمه اویشتمه نیټه چې د ۲۰۲۵ میلادي کال د سپتمبر د میاشتې له څوارلسمې نیټې سره سمون خوري، احمد بکر (هزیم) د حزب التحریر په لومړیو کې له اتیا کلنۍ څخه په زیاته عمر خپل رب ته انتقال شو. هغه د ډیرو کلونو لپاره دعوت پورته کړ او د هغه په ​​لار کې یې اوږد بند او سخته عذاب وزغمل، مګر د خدای په فضل او مرسته سره هغه نرم، کمزوری، بدل یا بدل نه شو.

هغه د سوریې د مقبور حافظ د واکمنۍ په اتیایمو کلونو کې ډیر وخت پټ تیر کړ، تر دې چې په ۱۹۹۱ کال کې د هوایی ځواکونو د استخباراتو لخوا د حزب التحریر له یوې ډلې ځوانانو سره ونیول شو، ترڅو د مجرمینو علي مملوک او جمیل حسن په څارنه کې د شکنجې تر ټولو سخت ډولونه وګوري، چیرته چې هغه چا چې له ابو اسامه او د هغه له ځینو ملګرو سره د یوې دورې له تحقیق وروسته د تحقیق خونې ته ننوت، ما ولیدل چې د تحقیق د خونې په دیوالونو ځینې ټوټې غوښې او وینې خپرې وې.

په المزه کې د هوایی ځواکونو د استخباراتو په فرعي څانګه کې له یو کال څخه د زیات وخت تیرولو وروسته، هغه له خپلو نورو ملګرو سره د صیدنایا زندان ته ولیږدول شو او وروسته په لسو کلونو بند محکوم شو، چې اوه کاله یې په صبر او احتساب سره تیر کړل، بیا الله تعالی په هغه باندې فضل وکړ او خلاص شو.

له زندان څخه له خلاصون وروسته یې سمدستي دعوت ته دوام ورکړ، تر دې چې د حزب ځوانان ونیول شول، چې په سوریه کې یې په سلګونو کسان د ۱۹۹۹ کال د دولسمې میاشتې په نیمایي کې شامل وو، چیرته چې په بیروت کې په کور باندې چاپه ووهل شوه او وتښتول شو او په المزه هوایي ډګر کې د هوایي ځواکونو د استخباراتو فرعي څانګې ته ولیږدول شو، ترڅو د وحشتناکې شکنجې نوې مرحله پیل شي. د خدای په مرسته، د خپل عمر سره سره، هغه صابر، ثابت او حساب ورکوونکی و.

له نږدې یو کال وروسته هغه بیرته د صیدنایا زندان ته ولیږدول شو، ترڅو د دولت د امنیت په محکمه کې محاکمه شي او وروسته د لسو کلونو لپاره محکوم شو، الله تعالی ورته ولیکل چې نږدې اته کاله یې تیر کړي، بیا الله تعالی په هغه باندې فضل وکړ او هغه خلاص شو.

ما په ۲۰۰۱ کال کې یو بشپړ کال د صیدنایا په زندان کې له هغه سره تیر کړ، بلکې زه په پنځمه (الف) کوټه کې د دریم پوړ په کیڼ اړخ کې د هغه تر څنګ وم، ما هغه ته ګران تره ویل.

موږ به یوځای خواړه خوړل او یو بل ته څنګ په څنګ بهیده او موږ به کلتور او نظریات سره شریکول. له هغه څخه مو کلتور زده کاوه او له هغه څخه مو صبر او استقامت زده کاوه.

هغه یو نرم، له خلکو سره مینه کوونکی، ځوانانو ته لیواله و، هغه په ​​هغوی کې د بریا او د خدای د وعدې د رښتیني کیدو په اړه باور پیدا کاوه.

هغه د خدای کتاب حافظ و او هغه به هره ورځ او شپه لوستله او د شپې ډیره برخه به پاڅیده، نو که سهار ته نږدې شو، هغه به ما ولړزوي چې د شپې د لمانځه او بیا د سهار د لمانځه لپاره راویښ کړم.

زه له زندان څخه راووتلم، بیا په ۲۰۰۴ کال کې بیرته هلته لاړم، او د ۲۰۰۵ کال په پیل کې بیرته د صیدنایا زندان ته ولیږدول شو، ترڅو یو ځل بیا له هغو کسانو سره ووینو چې د ۲۰۰۱ کال په پای کې زموږ د لومړي ځل د وتلو پر مهال په زندان کې پاتې وو، او له هغوی څخه ګران تره ابو اسامه احمد بکر (هزیم) رحمه الله و.

موږ به د کوټو په وړاندې اوږد مزلونه کول ترڅو د زندان دیوالونه، د اوسپنې میله او د کورنۍ او عزیزان فراق هیر کړو، څنګه نه، په داسې حال کې چې هغه په زندان کې ډیر کلونه تیر کړي او هغه څه یې لیدلي چې لیدل یې!

د هغه سره زما نږدېوالي او اوږدې ملګرتیا سره سره، ما هیڅکله هغه نه دی لیدلی چې شکایت وکړي یا شکایت وکړي، لکه هغه چې په زندان کې نه وي، بلکې د زندان له دیوالونو بهر الوتنه کوي. د هغه قرآن سره الوتنه کوي چې هغه یې په ډیرو وختونو کې تلاوت کوي، د خدای په وعدې او د هغه د رسول ﷺ د بریا او تمکین په اړه د زیري په اړه د باور په وزرونو الوتنه کوي.

موږ په سختو او سختو شرایطو کې د لویې بریا ورځې ته سترګې په لار وو، هغه ورځ چې زموږ د رسول ﷺ زیري به رښتینې شي «بیا به د نبوت پر طريقه خلافت راځي». موږ د خلافت تر سیوري لاندې او د عقاب د بیرغ لاندې یوځای کیدو ته لیواله وو. خو الله تعالی داسې قضا وکړه چې ته له دې ځورونکي ځای څخه د تل پاتې کیدو ځای ته لاړ شه.

موږ له الله تعالی څخه غواړو چې ته په جنت الفردوس کې اوسې، او موږ په الله تعالی باندې هیڅوک نه ستایو.

زموږ ګران تره ابو اسامه:

موږ له الله تعالی څخه غواړو چې په تا باندې پراخه رحمت وکړي او په پراخه جنت کې دې ځای درکړي او له صدیقانو او شهیدانو سره دې یوځای کړي او د هغه ځورونې او عذاب په بدل کې دې چې تا ولیدل په جنت کې دې لوړې درجې درکړي، او موږ له هغه جل جلاله څخه غواړو چې موږ له تا سره په حوض کې زموږ د رسول ﷺ سره او د هغه د رحمت په ځای کې یوځای کړي.

زموږ تسلیت دا دی چې ته د مهربانه مهربان ته ځې او موږ یوازې هغه څه وایو چې الله تعالی خوښوي، بېشکه موږ د الله تعالی یو او بېشکه موږ هغه ته ورګرځو.

دا د حزب التحریر د مرکزي مطبوعاتي دفتر د راډیو لپاره لیکل شوی دی

ابو صطیف جیجو