بين الحادي عشر من تموز/يوليو والحادي عشر من أيلول/سبتمبر  مجتمع دولي منافق ومنظّمات دولية مشلولة
July 15, 2020

بين الحادي عشر من تموز/يوليو والحادي عشر من أيلول/سبتمبر مجتمع دولي منافق ومنظّمات دولية مشلولة

بين الحادي عشر من تموز/يوليو والحادي عشر من أيلول/سبتمبر

مجتمع دولي منافق ومنظّمات دولية مشلولة

هل تظنون أن مجزرة سربرينيتشا بالبوسنة والهرسك قد انتهت؟!

لا، لم تنته فصولها بعد؛ فهناك من لا يزال يُعلّق آماله على الأمم المتحدة ومؤسساتها والمجتمع الدولي ومجلس أمنه ومحكمة الجنايات الدولية، لضمان تحقيق العدالة وملاحقة الجناة ونشر السلام في العالم!

إنّ الجريمة التي ارتكبتها الأمم المتحدة في منطقة سربرينيتشا بالبوسنة لا تقلّ فظاعة عن جريمة الصرب الذين أعدموا 8000 شخص واغتصبوا النساء ونكّلوا بجثث الشيوخ والأطفال، منهم من دفن حيّا وهو يتشحّط بدمه.. فالخيانة جريمة عظمى، والأمم المتحدة قد خانت سربرينيتشا وتواطأت عليها وشاركت الصرب في جريمتهم رغم ما تدّعيه اليوم من أسف وشجب ومواساة عن طريق منظّماتها ومعوناتها وتقاريرها، وها هو ربع قرن قد مرّ ولا شيء تغيّر، غير أنّ جرح البوسنة ما زال يكبر ما دام رفات 3000 آلاف شخص مفقودا، وما دامت 3000 أسرة تعيش الألم نفسه منذ 25 عاما ولا تعرف أين جثث أبنائها، وما دام الجناة يتجوّلون بلا عقاب ولا حساب، وما دامت جائزة نوبل للسلام تُمنحُ إلى الأديب الصربي بيتر هاندكه لعام 2019م، وهو من أيَّد علانية الجناة الذين ارتكبوا المذابح التي وقعت في حق المسلمين في كل المنطقة، وتمنى في حديث علني نقله تلفزيون بلغراد أن يكون "راهباً أرثوذكسياً يقاتل من أجل كوسوفو"، حتى إن وزير خارجية كوسوفو السابق بيتريت سليمي قال متهكماً على منحه الجائزة: "ماذا بعد؟ جائزة السلام لبشار الأسد؟".

والمحبط في كلّ هذا أن سربرينيتشا قد كبرت ونمت حتى امتدت إلى ميانمار والغوطة والموصل وليبيا واليمن وميدان رابعة... وما زالت الأمم المتحدة تندّد وتشجب من مبناها الفخم الذي يجاور تمثال الحريّة رمز الإنسانية وسط نيويورك بأمريكا أمّ الإرهاب!! والأخزى أنّ الدول التي تقود المجازر والحروب أو تساندها هي نفسها الدول الأعضاء في المجتمع الدولي المتعهّدة بالمحافظة على السلام والأمن وفضّ النزاعات بين الدول!

وهذا ما حصل في منطقة سربرينيتشا منذ 25 عاما، بعد انهيار الاتحاد السوفييتي عام 1989م وانحلال الاتحاد اليوغوسلافي على إثره، والذي كان يضمّ 6 دول وهي البوسنة والهرسك وصربيا وكرواتيا ومقدونيا والجبل الأسود، أعلنت البوسنة والهرسك استقلالها وقاطعتها فيه نسبة كبيرة من الصرب الذي كانوا يطمحون إلى تأسيس جمهورية صربيا العظمى! وحينما رفض البوسنيّون الانضمام شنّت صربيا حرب إبادة وتطهير ضدّ البوسنيين (المسلمين) لمدّة استمرّت 3 سنوات ارتكب فيها الصرب أبشع الجرائم وأفظعها ليحيوا من جديد تاريخ قبائل الغال والسكسون المتوحّشين.

تدخلت الأمم المتحدة تدخّلاً باهتاً في الحرب؛ فأعلنت مدينة سربرينيتشا المحاصرة وما حولها (منطقة آمنة منزوعة السلاح) وفقاً للقرار رقم 819 في 16 نيسان/أبريل 1993م؛ وتحت وطأة الحصار الخانق والجوع والظروف القاسية، اجتمع في المدينة أكثر من 50 ألف لاجئ ولاجئة من جميع أنحاء البوسنة؛ دخلت قوات حفظ السلام الهولندية وعددها 600 جندي وقامت بجمع السلاح من أهالي مدينة سربرينيتشا المسلمين وسلموها للصرب؛ وهنا تبدأ المجزرة وتبدأ فصول خيانة الأمم المتحدة، فيما بدا المجتمع الدولي مشلولا لا يحرّك ساكنا تاركا منظمته الدولية تمارس نفاقها وتواطؤها.

عصر الحادي عشر من تموز/يوليو ظهر الجنرال الجزار الصربي ميلاديتش على قناة بي بي سي وهو يتوعد المسلمين بالانتقام قائلاً: "على المسلمين بعد اليوم أن يَعُدّوا أحياءهم وليس أمواتهم".

بعد هذا التهديد السافر المتوحّش؛ لجأ معظم سكان المدينة، بالإضافة إلى النازحين من القرى المجاورة، إلى مبنى الأمم المتحدة على أمل أن يكون النجاة من الموت المُحتّم. وحسب شهود عيان، كان تعداد من لجأوا إلى مبنى الأمم المتحدة بين 20 إلى 25 ألفاً من المدنيين العُزّل. وفور دخول القوات الصربية المجرمة إلى المدينة، وأمام اختفاء أي ردّ فعل دولي وأمميّ؛ أخذوا 30 جندياً من قوات حفظ السلام الهولندية كرهائن في مسرحيّة بوليوديّة، ثم طلب ميلاديتش الاجتماع بقائد القوة الهولندية الكولونيل كاريمانس بشكل فوري وعاجل.

ظهر الرجلان في الاجتماع وهما يتهامسان بهدوء وتوافق، ثم قرر قائد قوات (حفظ السلام) تسليم آلاف المدنيين العُزّل غنيمة سهلة إلى وحوش الإجرام الحاقدين مقابل (الرهائن) الهولنديين.. وهكذا خانت قوات حفظ السلام المكلّفة من الأمم المتحدة البوسنيين بعد أن جرَّدتهم من أسلحتهم، وبعد أن استنجدوا بها وسلّمتهم للسفاحين الذين ارتكبوا الفظاعات على مقربة من القوات الهولنديّة، فيما اكتفت الأمم المتحدة بالمراقبة في صمت، أما المجتمع الدولي الذي تسمح صلاحيّاته بالتدخّل العسكري لفضّ النزاعات، فقد وقف يُشاهد أفظع مذبحة في التاريخ الأوروبي الحديث ولم يُحرّك ساكنا.

لسنا نحن من ننتظر تدخّل أمريكا وروسيا والصين وفرنسا وبريطانيا بوصفهم الدول دائمة العضوية في المجتمع الدولي لإنقاذ المسلمين البوسنيين، فيما تقطر أياديهم من دماء المسلمين في اليمن وسوريا والعراق وأفغانستان ومالي وتركستان الشرقية وغيرها من بلاد المسلمين المنتهكة! فهل نتعامل مع المنظمات الأممية بحسن الظن وتعليق الآمال فيما تتماهى هذه المنظمات سياسيا واستراتيجيا مع الولايات المتحدة وفرنسا وبريطانيا وتنفّذ أجنداتها وتُمارس النفاق على أعلى مستوى، فتسرد البيانات والتقارير وكأنها هي الحقيقة التي لا تعلوها حقيقة، وتسنّ القوانين والاتفاقيات وكأنها شرائع مُنزلة، وتُنظّر وتؤيد وتعاقب وكأنها القدر المحتوم، فيما يظهر تواطؤها في كل مصيبة ويُكشف خبثها وتُفضَح خيانتها؟! ولكن، يبقى السؤال: ما جدوى هذه المنظمة الدوليّة في حياة المسلمين؟

"إنني أتفهم خيبة أملكم، ولكنكم في وضع أفضل من عشرة أماكن أخرى في العالم، وأستطيعُ أن أعدد لكم القائمة"!! بمثل هذه الكلمات السخيفة، وبّخ بطرس غالي الأمين العام للأمم المتحدة أهالي البوسنة إبّان الحرب عليهم، في موقف هزيل ومخز، لتصل الرسالة لنا بشكل أوضح ونحن في عام 2020م، فالقائمة التي تحدث عنها بطرس طالت وتمدّدت، ومجرمو الصرب تكاثروا ونموا حتى صاروا من بني جلدتنا ويتحدثون بألسنتنا، من حكّام ووزراء وجنود، فماذا فعلت لنا الأمم المتحدة؟!

لقد تمّت مجزرة سربرينيتشا على مقربة أو قُل على مرأى من قوات حفظ السلام، فماذا عن خيانة الأمم المتحدة للبوسنة؟ من سيلاحق جريمتها ويعاقبها ويفضح تواطؤها؟ تروي ناجية بوسنية تدعى زمرة سيهوميروفيتش قائلة: "شاهدتُ الجنود يأمرون صبياً باغتصاب أخته التي لم تبلغ التاسعة من العمر، ولما رفض قتلوه شر قتلة. حدث هذا بجانب القاعدة الهولندية، وقد شاهدتُ هناك عمليات رهيبة لقطع الرؤوس وأشخاص يُقتلون". وتكمل زمرة شهادتها المؤلمة: "شاهدتُ كيف قتل الصرب طفلاً في حوالي العاشرة من عمره، كان الصرب يرتدون الزي العسكري الهولندي.. قُتل الصبي وهو بين ذراعي أمه، كان جسده لا يزال بين يديها ورأسه على سكين جندي صربي يقطر دماً أراد أن يريه للجميع"!

وهنا نقف على مفارقة مخزية، هل يمكننا أن ننسى صبيحة الحادي عشر من أيلول/سبتمبر وكيف اهتز العالم لاستهداف برجي مركز التجارة العالمي في نيويورك ومبنى البنتاغون في واشنطن، وكيف كان حجم التغطية الإعلامية والدولية وكثافة موادها ووسائلها؟ وكيف انشغلت كل الجهات السياسية الإقليمية والعالمية بالتحليل والدراسة والاستقصاء، وكيف عرضت الإذاعات والمجلّات والتلفزيونات هذه الحادثة وكأنها أزمة كونيّة؟! وكيف تحدّث العالم عن خسائر أمريكا وكيف دعموها وتعاطفوا معها وتداعوا جميعا على قصعتهم ينهشون ويقطعون ويمزّقون في جسد هذه الأمة المكلومة؟!

رغم مرور 19 عاما على هذه الأحداث (ولم تكن مجزرة سربرينيتشا إلا قبلها بـ6 سنوات فقط) لا زال العالم يتحدث عنها كأنها البارحة، ولا زالت التحاليل والتقارير تترصد حيثياتها، ولا زالت أمريكا أمّ الإرهاب تعاقب من اتهمتهم بهذه الحادثة وتشن الحروب العسكرية والاقتصادية على الشعوب المسلمة بحجة التصدي للإرهاب؛ إذ جعلت من أحداث ١١ من أيلول بوابة للانتقام ومبررا للقتل والتدمير واستعمار الشعوب... وها هي الأمم المتحدة على قدم وساق، تسنّ قوانينها ضدّ الإرهاب وتنفّذ أجنداتها لدعم سلام أمريكا وتدعم المجتمع الدولي بالتدخل العسكري في أي منطقة يراها تُهدّده وتشرف على عمليات تسليم الأسلحة وتدور مع أمريكا حيث دارت ولسان حالها: ما ضاع حق وراءه مُطالب!! ألم تشبع أمريكا من دماء المسلمين؟! ألم تشبع روسيا وبريطانيا وفرنسا والصين؟!

إنّ هذا الحقد الأيديولوجي الذي يقود هذه الدول لتقتيل المسلمين هو نفسه الذي دفع الصرب لتقتيل البوسنيين، حقد على الإسلام والمسلمين، حقد فيه خشية من توحّدنا، لذلك تكون ردّة الفعل لتفريقنا دمويّة حالكة.

إنّ مجزرة البوسنة لن تمحى من ذاكرتنا، وكذلك هي مجازر بورما والموصل والغوطة وليبيا وغيرها من بلاد المسلمين التي قُطّعت أوصالها ولا ينفع معها استجداء بمجتمع دولي ولا بمنظماته، هذه الذكريات لا تُمحى ولكن قد تطيب جراحها حينما تكون للمسلمين دولة تجمعهم وتحميهم وتحفظ بيضتهم وتقطع يد كل من تسوّل له نفسه التعرّض لأي مسلم، فدماء المسلمين حرمتها عظيمة عند ربّنا وهي أشدّ حرمة من بيته الحرام، وأحكام ربّنا بعظمتها لا تسمح بإهدار هذه الدماء بظلم وبغير حق، ومتى أهدرت أحكام ربّنا أهدرت دماؤنا!

أيها المسلمون، يا أهل البوسنة المكلومين، ويا أهل فلسطين والعراق وسوريا واليمن وأفغانستان وسائر بلاد المسلمين:

وحدها دولة الخلافة الراشدة على منهاج النبوة من تعيد هيبتكم في قلوب أعدائكم وتجمع شتاتكم وتوحّد صفوفكم وتثأر لكم، إنّها امتداد لدولة نبيّكم ﷺ ونصر من الله وفتح قريب.

﴿وَقَاتِلُوهُمْ حَتَّى لَا تَكُونَ فِتْنَةٌ وَيَكُونَ الدِّينُ كُلُّهُ لِلَّهِ﴾

كتبته للمكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير

نسرين بوظافري

More from null

د روغتيايي ناورين په وړاندې د دولت د رول نشتون - ډينګي تبې او ملاريا

د روغتيايي ناورين په وړاندې د دولت د رول نشتون

ډينګي تبې او ملاريا

په سوډان کې د ډينګي تبې او ملاريا په پراخه کچه خپرېدو سره، د سخت روغتيايي بحران نښې څرګندېږي، چې د روغتيا وزارت د فعال رول نشتون او د دولت له خوا د وبا د مخنيوي توان نه شتون په ډاګه کوي چې هره ورځ ژوند اخلي. د ناروغيو په علم کې د علمي او ټکنالوژيکي پرمختګ سره سره، حقايق څرګندېږي او فساد ښکاره کېږي.

د روښانه پلان نشتون:

د زرګونو څخه د ډېرو پېښو او د ځينو رسنيو په وينا په ټوليزه توګه د مړينو ثبتولو سره سره، د روغتيا وزارت د وبا د مخنيوي لپاره کوم روښانه پلان ندی اعلان کړی. د روغتيايي ادارو ترمنځ د همغږۍ نشتون او د وبا سره د مقابلې لپاره د مخکينۍ ليد نشتون ليدل کېږي.

د طبي اکمالاتو د سلسلو ړنګېدل

حتی ساده درمل لکه "پندول" په ځینو سیمو کې نایاب شوي دي، کوم چې د اکمالاتو په سلسله کې ړنګېدل او د درملو په ویش باندې د څارنې نشتون منعکس کوي، په داسې حال کې چې یو څوک ساده درد کموونکو او ملاتړ ته اړتیا لري.

د ټولنې د پوهاوي نشتون

د مچانو څخه د مخنیوي د لارو چارو په اړه د خلکو د پوهاوي لپاره اغیزمنې رسنیزې هڅې شتون نلري، یا د ناروغۍ د نښو پیژندلو لپاره، کوم چې د انفیکشن خپریدل زیاتوي او د ټولنې د خپل ځان د ساتنې توان کمزوری کوي.

د روغتيايي زيربنا کمزورتيا

روغتونونه د طبي پرسونل او تجهیزاتو له سخت کمښت سره مخ دي، حتی د لومړني تشخیص وسایلو سره هم، کوم چې وبا ته ځواب ورو او بې ترتیبه کوي او د زرګونو خلکو ژوند له خطر سره مخ کوي.

نورو هېوادونو له وبا سره څنګه چلند وکړ؟

 برازيل:

- د عصري حشره وژونکو په کارولو سره یې د ځمکې او هوا څخه د سپرې کولو کمپاینونه پیل کړل.

- یې پشه خانې وویشلې او د ټولنې د پوهاوي کمپاینونه یې فعال کړل.

- په ناروغیو ځپلو سیمو کې یې په عاجله توګه درمل چمتو کړل.

بنګله ديش:

- یې په بې وزلو سیمو کې موقتي اضطراري مرکزونه جوړ کړل.

- یې د خبرتیا لپاره تودې کرښې او ګرځنده غبرګون ټیمونه چمتو کړل.

فرانسه:

- د وختي خبرتیا سیسټمونه یې فعال کړل.

- د مچیو د کنټرول څارنه یې زیاته کړه او د سیمه ایز پوهاوي کمپاینونه یې پیل کړل.

روغتيا د ټولو نه مهمې دندې او د دولت بشپړه مسؤليت دی

سوډان لاهم د کشف او راپور ورکولو لپاره اغیزمن میکانیزمونه نلري، کوم چې اصلي شمیرې د اعلان شوي څخه خورا لوړې کوي او بحران لا پسې پیچلی کوي. اوسنی روغتیايي بحران د روغتیا پالنې په برخه کې د دولت د فعال رول د نشتون مستقیمه پایله ده، کوم چې د انسان ژوند په خپلو لومړیتوبونو کې ځای لري، یو داسې دولت چې اسلام پلي کوي او د عمر بن الخطاب رضي الله عنه دا خبره پلي کوي چې "که چیرې په عراق کې یو خچر هم ښکته شي، نو الله به د قیامت په ورځ زما څخه د هغې په اړه پوښتنه وکړي".

وړاندیز شوي حلونه

- د روغتیايي نظام جوړول چې لومړی په انسان په ژوند کې د خدای څخه ویره ولري او اغیزمن وي، چې د برخې اخیستو یا فساد تابع نه وي.

- د وړیا روغتیايي پاملرنې چمتو کول د هر تبعه لپاره یو بنسټیز حق ګڼل کیږي. او د شخصي روغتونونو جوازونه لغوه کول او د درملنې په برخه کې د پانګونې منع کول.

- د درملنې څخه دمخه د مخنیوي رول فعالول، د پوهاوي کمپاینونو او د مچانو د کنټرول له لارې.

- د روغتیا وزارت بیا رغول ترڅو د خلکو د ژوند مسؤلیت په غاړه واخلي، نه یوازې یوه اداري اداره.

- د یو سیاسي نظام غوره کول چې د اقتصادي او سیاسي ګټو څخه پورته د انسان ژوند ته لومړیتوب ورکړي.

- د جرمي سازمانونو او د درملو له مافیا سره اړیکې پرې کول.

د مسلمانانو په تاریخ کې، روغتونونه د خلکو لپاره وړیا خدمت کولو لپاره جوړ شوي وو، په لوړه کچه اداره کیدل، او د خلکو د جیبونو څخه نه، بلکې د بیت المال څخه تمویل کیدل. روغتیايي پاملرنه د دولت د مسؤلیت یوه برخه وه، نه احسان او نه تجارت.

په سوډان کې نن ورځ د وبا خپریدل او له صحنې څخه د دولت غیاب یو خطرناک خبرداری دی چې له پامه نشي غورځول کیدی. اړتیا یوازې د پندول چمتو کول ندي، بلکې د ریښتیني پاملرنې دولت جوړول دي چې د انسان ژوند ته پام وکړي او د بحران ریښې درملنه وکړي، نه د هغې نښې، یو داسې دولت چې د انسان او د هغه د ژوند ارزښت او د هغه د پیدا کولو هدف ته پام وکړي، کوم چې د یوازیني الله عبادت دی. او اسلامي دولت یوازینی هغه دی چې د روغتیايي پاملرنې مسلو ته د روغتیايي نظام له لارې رسیدګي کولی شي، کوم چې یوازې د نبوت په طریقه د دویم عادلانه خلافت په سیوري کې پلي کیدی شي، کوم چې د خدای په فضل سره ډیر ژر جوړیږي.

﴿يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ اسْتَجِيبُواْ لِلّهِ وَلِلرَّسُولِ إِذَا دَعَاكُم لِمَا يُحْيِيكُمْ﴾

دا د حزب التحریر د مرکزي مطبوعاتي دفتر د راډیو لپاره لیکل شوی

حاتم العطار - د مصر ولایت

د ابو اسامه، احمد بکر (هزیم) رحمه الله سره د ملګرتیا ویاړ

د ابو اسامه، احمد بکر (هزیم) رحمه الله سره د ملګرتیا ویاړ

د ۱۴۴۷ هجري کال د ربیع الاول په دویمه اویشتمه نیټه چې د ۲۰۲۵ میلادي کال د سپتمبر د میاشتې له څوارلسمې نیټې سره سمون خوري، احمد بکر (هزیم) د حزب التحریر په لومړیو کې له اتیا کلنۍ څخه په زیاته عمر خپل رب ته انتقال شو. هغه د ډیرو کلونو لپاره دعوت پورته کړ او د هغه په ​​لار کې یې اوږد بند او سخته عذاب وزغمل، مګر د خدای په فضل او مرسته سره هغه نرم، کمزوری، بدل یا بدل نه شو.

هغه د سوریې د مقبور حافظ د واکمنۍ په اتیایمو کلونو کې ډیر وخت پټ تیر کړ، تر دې چې په ۱۹۹۱ کال کې د هوایی ځواکونو د استخباراتو لخوا د حزب التحریر له یوې ډلې ځوانانو سره ونیول شو، ترڅو د مجرمینو علي مملوک او جمیل حسن په څارنه کې د شکنجې تر ټولو سخت ډولونه وګوري، چیرته چې هغه چا چې له ابو اسامه او د هغه له ځینو ملګرو سره د یوې دورې له تحقیق وروسته د تحقیق خونې ته ننوت، ما ولیدل چې د تحقیق د خونې په دیوالونو ځینې ټوټې غوښې او وینې خپرې وې.

په المزه کې د هوایی ځواکونو د استخباراتو په فرعي څانګه کې له یو کال څخه د زیات وخت تیرولو وروسته، هغه له خپلو نورو ملګرو سره د صیدنایا زندان ته ولیږدول شو او وروسته په لسو کلونو بند محکوم شو، چې اوه کاله یې په صبر او احتساب سره تیر کړل، بیا الله تعالی په هغه باندې فضل وکړ او خلاص شو.

له زندان څخه له خلاصون وروسته یې سمدستي دعوت ته دوام ورکړ، تر دې چې د حزب ځوانان ونیول شول، چې په سوریه کې یې په سلګونو کسان د ۱۹۹۹ کال د دولسمې میاشتې په نیمایي کې شامل وو، چیرته چې په بیروت کې په کور باندې چاپه ووهل شوه او وتښتول شو او په المزه هوایي ډګر کې د هوایي ځواکونو د استخباراتو فرعي څانګې ته ولیږدول شو، ترڅو د وحشتناکې شکنجې نوې مرحله پیل شي. د خدای په مرسته، د خپل عمر سره سره، هغه صابر، ثابت او حساب ورکوونکی و.

له نږدې یو کال وروسته هغه بیرته د صیدنایا زندان ته ولیږدول شو، ترڅو د دولت د امنیت په محکمه کې محاکمه شي او وروسته د لسو کلونو لپاره محکوم شو، الله تعالی ورته ولیکل چې نږدې اته کاله یې تیر کړي، بیا الله تعالی په هغه باندې فضل وکړ او هغه خلاص شو.

ما په ۲۰۰۱ کال کې یو بشپړ کال د صیدنایا په زندان کې له هغه سره تیر کړ، بلکې زه په پنځمه (الف) کوټه کې د دریم پوړ په کیڼ اړخ کې د هغه تر څنګ وم، ما هغه ته ګران تره ویل.

موږ به یوځای خواړه خوړل او یو بل ته څنګ په څنګ بهیده او موږ به کلتور او نظریات سره شریکول. له هغه څخه مو کلتور زده کاوه او له هغه څخه مو صبر او استقامت زده کاوه.

هغه یو نرم، له خلکو سره مینه کوونکی، ځوانانو ته لیواله و، هغه په ​​هغوی کې د بریا او د خدای د وعدې د رښتیني کیدو په اړه باور پیدا کاوه.

هغه د خدای کتاب حافظ و او هغه به هره ورځ او شپه لوستله او د شپې ډیره برخه به پاڅیده، نو که سهار ته نږدې شو، هغه به ما ولړزوي چې د شپې د لمانځه او بیا د سهار د لمانځه لپاره راویښ کړم.

زه له زندان څخه راووتلم، بیا په ۲۰۰۴ کال کې بیرته هلته لاړم، او د ۲۰۰۵ کال په پیل کې بیرته د صیدنایا زندان ته ولیږدول شو، ترڅو یو ځل بیا له هغو کسانو سره ووینو چې د ۲۰۰۱ کال په پای کې زموږ د لومړي ځل د وتلو پر مهال په زندان کې پاتې وو، او له هغوی څخه ګران تره ابو اسامه احمد بکر (هزیم) رحمه الله و.

موږ به د کوټو په وړاندې اوږد مزلونه کول ترڅو د زندان دیوالونه، د اوسپنې میله او د کورنۍ او عزیزان فراق هیر کړو، څنګه نه، په داسې حال کې چې هغه په زندان کې ډیر کلونه تیر کړي او هغه څه یې لیدلي چې لیدل یې!

د هغه سره زما نږدېوالي او اوږدې ملګرتیا سره سره، ما هیڅکله هغه نه دی لیدلی چې شکایت وکړي یا شکایت وکړي، لکه هغه چې په زندان کې نه وي، بلکې د زندان له دیوالونو بهر الوتنه کوي. د هغه قرآن سره الوتنه کوي چې هغه یې په ډیرو وختونو کې تلاوت کوي، د خدای په وعدې او د هغه د رسول ﷺ د بریا او تمکین په اړه د زیري په اړه د باور په وزرونو الوتنه کوي.

موږ په سختو او سختو شرایطو کې د لویې بریا ورځې ته سترګې په لار وو، هغه ورځ چې زموږ د رسول ﷺ زیري به رښتینې شي «بیا به د نبوت پر طريقه خلافت راځي». موږ د خلافت تر سیوري لاندې او د عقاب د بیرغ لاندې یوځای کیدو ته لیواله وو. خو الله تعالی داسې قضا وکړه چې ته له دې ځورونکي ځای څخه د تل پاتې کیدو ځای ته لاړ شه.

موږ له الله تعالی څخه غواړو چې ته په جنت الفردوس کې اوسې، او موږ په الله تعالی باندې هیڅوک نه ستایو.

زموږ ګران تره ابو اسامه:

موږ له الله تعالی څخه غواړو چې په تا باندې پراخه رحمت وکړي او په پراخه جنت کې دې ځای درکړي او له صدیقانو او شهیدانو سره دې یوځای کړي او د هغه ځورونې او عذاب په بدل کې دې چې تا ولیدل په جنت کې دې لوړې درجې درکړي، او موږ له هغه جل جلاله څخه غواړو چې موږ له تا سره په حوض کې زموږ د رسول ﷺ سره او د هغه د رحمت په ځای کې یوځای کړي.

زموږ تسلیت دا دی چې ته د مهربانه مهربان ته ځې او موږ یوازې هغه څه وایو چې الله تعالی خوښوي، بېشکه موږ د الله تعالی یو او بېشکه موږ هغه ته ورګرځو.

دا د حزب التحریر د مرکزي مطبوعاتي دفتر د راډیو لپاره لیکل شوی دی

ابو صطیف جیجو