فلنكن من المتّقين...!
June 02, 2018

فلنكن من المتّقين...!

فلنكن من المتّقين...!


يقول سبحانه وتعالى: ﴿الم * ذَٰلِكَ الْكِتَابُ لَا رَيْبَ فِيهِ هُدًى لِّلْمُتَّقِينَ * الَّذِينَ يُؤْمِنُونَ بِالْغَيْبِ وَيُقِيمُونَ الصَّلَاةَ وَمِمَّا رَزَقْنَاهُمْ يُنفِقُونَ * وَالَّذِينَ يُؤْمِنُونَ بِمَا أُنزِلَ إِلَيْكَ وَمَا أُنزِلَ مِن قَبْلِكَ وَبِالْآخِرَةِ هُمْ يُوقِنُونَ * أُولَٰئِكَ عَلَىٰ هُدًى مِّن رَّبِّهِمْ وَأُولَٰئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ﴾ [سورة البقرة: 1-5]


فالسّبيل إلى التّقوى بيّن وجليّ: كتاب الله وهديه. فمن أراد أن يسلكه عليه أن يتحلّى بصفات المتّقين وقد بيّنها سبحانه في الآيات التي سبق ذكرها: فالمتّقون هم الذين يؤمنون بالغيب ويقيمون الصّلاة وينفقون ممّا رزقهم الله ويؤمنون بما أنزل إلى الرّسول ومن سبقه من الرّسل ويوقنون بالآخرة... هؤلاء قال عنهم ربّهم إنّهم على هدى وهم مفلحون. فلماذا لا يكون المسلم تقيّا والسّبيل أمامه لذلك واضح وقد رسمه الله له كما رسم له سبيل الهدى؟ لماذا خصّ الله هؤلاء بالثّناء عليهم وبوعده لهم بالفوز بالجنّة في مواضع كثيرة من كتابه العزيز؟


يقول عزّ وجلّ ردّا على من يحبّ الدّنيا ومتاعها وعلى من زُيّن له حبُّ الشّهوات من النّساء والبنين والقناطير المقنطرة من الذّهب والفضّة والخيل المسوّمة والحرث ﴿قُلْ أَؤُنَبِّئُكُمْ بِخَيْرٍ مِنْ ذَلِكُمْ لِلَّذِينَ اتَّقَوْا عِنْدَ رَبِّهِمْ جَنَّاتٌ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا وَأَزْوَاجٌ مُطَهَّرَةٌ وَرِضْوَانٌ مِنَ اللَّهِ وَاللَّهُ بَصِيرٌ بِالْعِبَادِ﴾ نعم! للمتّقين جنّات يخلدون فيها ولهم من الله رضوان لا يسخط عليهم بعده أبدا. أيّ جزاء هذا سيلقاه المتّقون؟!! كيف يفرّط المسلم في هذا السّبيل وهو يسعى ليفوز الفوز الكبير؟ ما هي العوائق التي تحول دون أن يسلك المسلم هذا الطّريق ويكون تقيّا؟


يزيد الإيمان وينمو كلّما سقيناه بالطّاعة وينقص ويذبل إن تمكّنت منه آفة المعصية ومن لا يعمل ويدعو إلى سبيل ربّه فإنّه سيبتعد عن خالقه ويضعف إيمانه ويخبو نوره فيركض إلى الدّنيا وزينتها يغترف منها ما استطاع فيزيّن له الشّيطان أعماله ويحيد به عن الطريق فيبتعد عن الدّعوة إلى الله ويتنازل عن دوره ويضيّع الأمانة ويضعف عن التّمسك بأمر الله سُبْحَانَهُ وَتَعَالَى. قيل للإمام أحمد: متى يجد العبد طعم الرّاحة؟ قال: عند أوّل قدم يضعها في الجنّة.


ولنا في رسول الله الأسوة الحسنة فقد كان العبد الشّكور الذي لا يتوقّف عن ذكر الله وعبادته والدّعوة إليه وسار على خطاه صحابته رضوان الله عليهم فسمعوا وأطاعوا وأحسنوا الطّاعة.


سئل حذيفة رضي الله عنه عن ميّت الأحياء فقال: الذي لا ينكر المنكر بيده ولا بلسانه ولا بقلبه... فالإنسان ميّت إن لم يجعل همّه الدّعوة إلى توحيد الله والاقتداء بهديه في كلّ صغيرة وكبيرة في حياته... ميّت لأنّه لم يجعل الدّعوة قضيّة حياته المصيريّة بها يحيا وبها يموت!!...


تلك هي السّبيل وذلك هو طريق الهدى والتّقوى وعلى المسلم أن يعضّ عليه بالنّواجذ... عليه أن يعلم أنّ طريق الحقّ محفوف بالمخاطر وبالعوائق والصّعوبات، فعلاوة على محاربة الباطل وأهله له ووسوسة الشّيطان الذي يصرّ على إغواء المسلمين وحرفهم ﴿قَالَ فَبِمَا أَغْوَيْتَنِي لَأَقْعُدَنَّ لَهُمْ صِرَاطَكَ الْمُسْتَقِيمَ﴾، فإنّ النّفس أمّارة بالسّوء تدفع صاحبها للشّرّ وتزيّن له فعله وتقعده عن الخير وتنفّره منه...


بين كلّ هذه العوائق يتخبّط الإنسان وإن لم يتمسّك بأحكام دينه ويجعلها فوق كلّ اعتبار فإنّه سيضعف ويسقط في المعصية. فإن كان همّ المسلم في كلّ حين وحال رضوان ربّه لا يهمّه إن خسر مالا أو جهدا ويكون الله ورسوله أحبّ إليه من الدّنيا وما فيها فقد سلك طريق التّقوى وتغلّب على الصّعاب والعراقيل وعمل بقول حبيبه المصطفى «لَا يُؤْمِنُ أَحَدُكُمْ حَتَّى أَكُونَ أَحَبَّ إِلَيْهِ مِنْ وَالِدِهِ وَوَلَدِهِ وَالنَّاسِ أَجْمَعِينَ» وقوله «لَا يُؤْمِنُ أَحَدُكُمْ حَتَّى يَكُونَ هَوَاهُ تَبَعاً لِمَا جِئْتُ بِهِ» فلماذا يصعب على النّاس أن يسلكوا سبيل المتّقين؟ وكيف نكون من المتّقين؟!


يقول e: «إنّ روحَ القدسِ نفثَ في رُوعي أنّه لن تموتَ نفسٌ حتى تستكملَ رزقَها، فاتّقوا الله وأجملوا في الطّلب، ولا يحملنكم استبطاءُ الرّزق أن تطلبوه بمعصية الله، فإنّ ما عند الله لا ينالُ إلّا بطاعته».


كثير هم النّاس الذين يتّخذون سعيهم لطلب الرّزق ذريعة لكونهم غير عاملين لآخرتهم فصعوبة الحياة وغلاء المعيشة والظّروف الاقتصادية والإنسانية تحول دون أن يركّز في طاعاته بل تدفعه هذه الظّروف في بعض الأحيان إلى الوقوع في المعاصي فيجمع صلواته ولا يؤدّيها كما يحبّ ربّه ويرضى، ويقترض بالرّبا ليبني بيتا أو ليدفع مصاريف دراسة أبنائه ويتقاعس عن حمل "الأمانة العظمى" والدّعوة إلى الإسلام وإعادة الحكم به في الحياة كنظام فرضه خالقه... ينشغلُ في طلب الرّزق ويُضيع جلَّ وقته فِيه ويتعلّلُ بقلّة ذات اليد وحاجةِ الأولاد... ينسى أنّ رزقه مكفولٌ له، وأنّ طلبَ الرّزق لم يمنع الصحابةَ وغيرهم من الدّعوة إلى طريق الخير والرّحمة فتراه يجري ويلهث لا يلوي على شيء يمنّي النّفس بفوز في الدّنيا وبمغفرة من الله في الآخرة متحجّجا بأنّ الله أعلم بالحال...


من العراقيل التي تعترض المسلم وتحرفه عن طريق التّقوى ما يكيده الكفّار باللّيل والنّهار من تضييق عليه في طلب رزقه فقد تفشّت البطالة والفقر ونشرت المفاهيم الرّأسماليّة الفاسدة التي جعلته يلهث لنيل أكبر نصيب من الدّنيا والتّخلّي عن ابتغاء الآخرة فانقلبت المفاهيم وتخلّى المسلم عن ﴿وَابْتَغِ فِيمَا آتَاكَ اللَّهُ الدَّارَ الآخِرَةَ وَلا تَنْسَ نَصِيبَكَ مِنَ الدُّنْيَا وَأَحْسِنْ كَمَا أَحْسَنَ اللَّهُ إِلَيْكَ وَلا تَبْغِ الْفَسَادَ فِي الأَرْضِ إِنَّ اللَّهَ لا يُحِبُّ الْمُفْسِدِينَ﴾، تخلّى وتعلّل بأنّ ظروف الحياة صعبت وأن لا مفرّ من ذلك.


قال ابن القيم: جمع النّبيّ e في قوله: «فَاتَّقُوا اللهَ وَأَجْمِلُوا فِي الطَّلَبِ» مصالح الدّنيا والآخرة ونعيمها ولذّاتها، إنّ ما يُنالُ بتقوى الله وراحة القلب والبدن وترك الاهتمام والحرص الشّديد والتّعب والعناء، والكدّ والشّقاء في طلب الدنيا، إنما ينال بالإجمال في الطّلب، فمن اتّقى الله فاز بلذّة الآخرة ونعيمها، ومن أجمل في الطّلب استراح من نكد الدّنيا وهمومها...


آخرون يتذرّعون بكبر سنّهم وعجزهم عن القيام بالأعمال الصّالحة وبواجبهم تجاه دينهم قال تعالى: ﴿وَاعْبُدْ رَبَّكَ حَتَّى يَأْتِيَكَ الْيَقِينُ﴾ قال الحسن البصري: لم يجعل الله للعبد أجلا في العمل الصّالح دون الموت. فالمسلم يتّقي الله في جميع أعماله حتّى تأتيه المنيّة: في عباداته ومعاملاته وفي نصرة دينه... فعن عائشة رضي الله عنها: أنّ ورقة قال لرسول الله e: وإن يُدْرِكْنيِ يومُك أنصرْكَ نصراً مؤزّراً مع كبر سنّه وذهاب بصره، وقد تمنّى أن يكون فيها جذعاً قويّاً فيكون نفعُهُ أكبرَ وأثرُهُ أكثرَ.


هكذا هو المسلم لا يرتاح عن العمل لنيل رضوان ربّه لا تعوقه عقبات ولا تحول دونه الصّعوبات... عن أنس: أنّ أبا طلحة الأنصاريّ قرأ سورةَ براءة، فلما أتى على هذه الآية: ﴿انْفِرُوا خِفَافاً وَثِقَالاً﴾ قال: أرى ربَّنا عز وجل سيستنفرنا شيوخاً وشباباً، جهّزوني أي بني، فقال بنوه: يرحمك الله قد غزوت مع رسول الله e حتّى مات، ومع أبي بكر رضي الله عنه حتّى مات، ومع عمر رضي الله عنه، فنحن نغزو عنك، فأبى فجهّزوه فركب البحر فمات، فلم يجدوا له جزيرةً يدفنونه فيها إلّا بعد سبعةِ أيّام فلم يتغيّر فدفنوه فيها.


من أراد الدّنيا وسعى إليها نسي الآخرة وغفل عنها ومن أراد الآخرة وتاق إلى الثّواب ترك الدّنيا ولم يعرها وملذّاتها اهتماما. ولعلّ ابن القيّم قد وقف على ذلك فوضّحه خير توضيح يقول: لا بدّ في قبول المحلّ لما يوضع فيه أن يفرغ من ضدّه، فقبولُ المحلّ لما يوضعُ فيه مشروطٌ بتفريغه من ضدّه، وهذا كما أنّه في الذّوات والأعيان فكذلك هو في الاعتقادات والإرادات، فإذا كان القلب ممتلئاً بالباطل اعتقاداً ومحبّة لم يبق فيه لاعتقادِ الحقّ ومحبّتِهِ موضع، كما أنّ اللّسان إذا اشتغل بالتكلّم بما لا ينفع لم يتمكّن صاحبه من النّطق بما ينفعه إلا إذا فرغ لسانه من النّطق بالباطل، وكذلك الجوارح إذا اشتغلت بغير الطّاعة لم يمكن شَغلُها بالطّاعة إلاّ إذا فرغها من ضدّها، فكذلك القلب المشغول بمحبّة غير الله وإرادته والشّوق إليه والأنس به، لا يمكن شغلُهُ بمحبّة الله وإرادته وحبّه والشّوق إلى لقائه إلاّ بتفريغه من تعلّقه بغيره.


إخوتي في اللّه: علينا أن نجعل انشغالنا الأكبر وهمّنا الأوحد: طاعة الله وحبّه والشّوق لجنّته فنعمل بما يرضيه ونعرض عمّا يغضبه ونتغلّب على أنفسنا فنقودها كما يحبّ الله ورسوله «لَا يُؤْمِنُ أَحَدُكُمْ حَتَّى يَكُونَ هَوَاهُ تَبَعاً لِمَا جِئْتُ بِهِ»... عن مالك بن دينار قال: إنّ صدور المؤمنين تغلي بأعمال البرّ، وإنّ صدور الفجّار تغلي بأعمال الفجور، والله تعالى يرى همومكم فانظروا ما همومكم رحمكم الله.


فلننظر ما همومنا في هذه الدّنيا: مال يُجمَع؟ زوجة تُنكَح؟ منصب نصبو إليه؟ مسكن نأوي إليه فنبنيه كأنّنا سنخلد في هذه الدّنيا الفانية؟ أبناء ينسوننا الآخرة فيصبحون هم ومشاغلهم أكبر همّنا؟ قال الإمام مالك: بقدر ما تحزن للدّنيا كذلك يخرج همّ الآخرة من قلبك، وبقدر ما تحزن للآخرة كذلك يخرج همّ الدّنيا من قلبك. فأيّ حزن - أختاه - تختارين؟


لماذا صرنا نتنافس على الدّنيا وملذّاتها ونذر الآخرة وثوابها؟ لماذا ضعف شعورنا بمسؤوليّتنا تجاه ديننا وتجاه أنفسنا لنقيها غضب الله وعذابه؟ لماذا تبلّد الإحساس وصار عنوانه العريض التّواكل على العوائق والصّعوبات وظروف الحياة؟ لماذا تخلّينا عن التّنافس في الخيرات والطّاعات ﴿وَفِي ذَلِكَ فَلْيَتَنَافَسِ المُتَنَافِسُونَ﴾؟؟ لماذا صرنا نتباطأ وقد حثّنا ربّنا ومولانا ﴿وَسَارِعُوا إِلَى مَغْفِرَةٍ مِنْ رَبِّكُمْ وَجَنَّةٍ عَرْضُهَا السَّمَاوَاتُ وَالأَرْضُ أُعِدَّتْ لِلمُتَّقِينَ﴾؟ لماذا لا نسلك إذاً طريق المتّقين؟
طريق التّقوى مليء بالأشواك وعلى من يسلكه أن يتجنّبها وإن غرزت فيه فعليه أن يتحلّى بالصّبر وأن يقوّي من عزيمته وينتزعها ويواصل السّير في طريق التّقوى وإن أُدمِيت قدماه - ألم تُدمَ قدما الحبيب المصطفى؟! -... عليه أن يكون مصرّا ثابتا لا يهمّه كيد الأعداء ولا نفاق الأقرباء... عليه أن يتغلّب على إغراءات نفسه ويبتعد عن ملازمتها والسّير وراء وسوساتها.


قال الوليد بن مزيد: سمعت الأوزاعي يقول: إن المؤمنَ يقولُ قليلاً، ويعملُ كثيراً، وإن المنافقَ يتكلمُ كثيراً، ويعملُ قليلاً.


فعلينا أن نعمل ولا نكترث لمن قعدوا ونحيد عن طريقهم ونتأسّى بمن كان همّه طاعة ربّه والدّعوة إلى دينه.


قال حماد بن سلمة: ما أتينا سليمان التّيمي في ساعة يطاعُ اللهُ فيها إلاّ وجدناه مطيعاً، إن كان في ساعةِ صلاةٍ وجدناه مصلّياً، وإن لم تكن ساعةُ صلاة وجدناه إمّا متوضّئاً، أو عائداً مريضاً، أو مشيّعاً لـجَنَازة، أو قاعداً في المسجد، وكنّا نرى أنّه لا يحسن أن يعصي الله... هذا ما يجب أن نكون عليه. نحيا بأحكام الله في كلّ أمر من أمور حياتنا مهما قلّ شأنه أو عظم فنقترب منه أكثر ونطيعه ونخشاه أكثر فنخطو بذلك خطاً ثابتة نحو سبيل المتّقين.


علينا أيضا أن لا ننتظر جزاء ولا شكورا من النّاس فعملنا لله نبتغي منه رضاه ونسأله أن يتقبّله خالصا لوجهه ﴿إِنَّمَا نُطْعِمُكُمْ لِوَجْهِ اللهِ لا نُرِيدُ مِنْكُمْ جَزَاءً وَلا شُكُورًا﴾ إذ إنّ "كلّ ما لا يراد به وجه الله يضمحلّ" كما قال الرّبيع بن خيثم. فمن أراد السّير في هذا الطّريق عليه بالثّبات والصّبر فلا يضيره إن خالفه غيره ولا تضعفه فتنة من الفتن الكثيرة ولا تعوقه صعوبة ولا ابتلاء "ومتى شهد العبدُ أنّ ناصيتَه ونواصي العباد كلَّها بيد الله وحده يصرفهم كيف يشاء لم يخفهم بعد ذلك ولم يرجهم ولم ينزلهم منزلة المالكين، بل منزلة عبيد مقهورين مربوبين، المتصرّفُ فيهم سواهم، والمدبّر لهم غيرُهم، فمن شهد نفسه بهذا المشهد صار فقرُهُ وضرورته إلى ربّه وصفاً لازماً له، متى شهد النّاسَ كذلك لم يفتقر إليهم، ولم يعلّق أملَهُ ورجاءَهُ بهم، فاستقام توحـيدُهُ وتوكّلُهُ وعبوديّتُهُ، ولهذا قال هـود لقومـه: ﴿إِنِّي تَوَكَّلْتُ عَلَى اللهِ رَبِّي وَرَبِّكُمْ مَا مِنْ دَابَّةٍ إِلا هُوَ آخِذٌ بِنَاصِيَتِهَا إِنَّ رَبِّي عَلَى صِرَاطٍ مُسْتَقِيمٍ﴾" (ابن القيّم).


يسير وثقته في وعد ربّه وفي رحمته لا يهمّه في ذلك تأخّر الاستجابة فذاك أمر موكول للخالق وحده عليه أن يلحّ ويلحّ على الرّحمن الرّحيم لا ييأس من ذلك بل يسرع في كلّ حين إليه يناجيه ويسأله التّوفيق والرّضا ﴿وَمَا تَوْفِيقِي إِلَّا بِاللَّهِ * عَلَيْهِ تَوَكَّلْتُ وَإِلَيْهِ أُنِيبُ﴾ لا يرتاح في عمله ولا يرتاح في طلبه لنيل رضا ربّه. قال بعض أصحاب عمر بن عبد العزيز القدامى لعمر: لو تفرّغت لنا فقال: وأين الفراغ؟ ذهب الفراغ فلا فراغ إلاّ عند الله.


هذا دأب الصّحابة والخلفاء وهذا ما على المسلم اليوم السّير عليه - وقد عُطّلت أحكامُ الله في الأرض وصار يصارع تيّارات المفاهيم الفاسدة السّائدة التي بثّها الكافر في أمّة الإسلام بعد أن قضى على كيانها ودولتها التي تذود عن أحكام الإسلام وعن المسلمين ضدّ الأعداء وتعين رعاياها على أنفسهم فتدفعهم إلى طريق الخير حتّى يسلكوه - عليه أن يعمل بلا راحة "فلا راحة بعد اليوم" وقد وعى على واقعه الخاطئ الذي يجب تغييره. فـ"كثير من النّاس إذا رأى المنكر، أو تغيّر كثير من أحوال الإسلام، جزع وكَلَّ وناح كما ينوح أهل المصائب وهو منهيّ عن هذا، بل هو مأمور بالصّبر والتوكّل والثّبات على دين الإسلام، وأن يؤمن بالله مع الذين اتّقوا والذين هم محسنون، وأنّ العاقبة للتّقوى، وأنّ ما يصيبه فهو بذنوبه فليصبر، إنّ وعد الله حقّ، وليستغفر لذنبه، وليسبّح بحمد ربّه بالعشيّ والإبكار" (ابن تيمية). حتّى لا يستبدل به ومن معه قوما آخرين ﴿مَنْ يَرْتَدَّ مِنْكُمْ عَنْ دِينِهِ فَسَوْفَ يَأْتِي اللهُ بِقَوْمٍ يُحِبُّهُمْ وَيُحِبُّونَهُ أَذِلَّةٍ عَلَى المُؤْمِنِينَ أَعِزَّةٍ عَلَى الكَافِرِينَ يُجَاهِدُونَ فِي سَبِيلِ اللهِ وَلا يَخَافُونَ لَوْمَةَ لائِمٍ﴾.


يقول ابن القيم: وطالب النفوذ إلى الله والدار الآخرة، بل وإلى كل علم وصناعة ورئاسة، بحيث يكون رأساً في ذلك مقتدى به فيه، يحتاج أن يكون شجاعاً مقداماً، حاكماً على وهمه، غيرَ مقهورٍ تحت سلطانِ تخيله، زاهداً في كلّ ما سوى مطلوبه، عاشقاً لما توجه إليه، عارفاً بطريق الوصول إليه، والطرقِ القواطعِ عنه، مقدامَ الهمة، ثابتَ الجأش، لا يثنيه عن مطلوبه لومُ لائم ولا عذل عاذل، كثيرَ السكون، دائمَ الفكر، غير مائل مع لذة المدح ولا ألم الذّم، قائماً بما يحتاج إليه من أسباب معونته، لا تستفزه المعارضاتُ، شعاره الصّبرُ وراحته التّعب.


اللّهمّ استعملنا لنصرة دينك وأعنّا على طاعتك وحسن عبادتك واكتبنا اللّهمّ من عبادك الصّالحين المتّقين اللّهمّ آمين

كتبته للمكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير


زينة الصّامت

More from null

د روغتيايي ناورين په وړاندې د دولت د رول نشتون - ډينګي تبې او ملاريا

د روغتيايي ناورين په وړاندې د دولت د رول نشتون

ډينګي تبې او ملاريا

په سوډان کې د ډينګي تبې او ملاريا په پراخه کچه خپرېدو سره، د سخت روغتيايي بحران نښې څرګندېږي، چې د روغتيا وزارت د فعال رول نشتون او د دولت له خوا د وبا د مخنيوي توان نه شتون په ډاګه کوي چې هره ورځ ژوند اخلي. د ناروغيو په علم کې د علمي او ټکنالوژيکي پرمختګ سره سره، حقايق څرګندېږي او فساد ښکاره کېږي.

د روښانه پلان نشتون:

د زرګونو څخه د ډېرو پېښو او د ځينو رسنيو په وينا په ټوليزه توګه د مړينو ثبتولو سره سره، د روغتيا وزارت د وبا د مخنيوي لپاره کوم روښانه پلان ندی اعلان کړی. د روغتيايي ادارو ترمنځ د همغږۍ نشتون او د وبا سره د مقابلې لپاره د مخکينۍ ليد نشتون ليدل کېږي.

د طبي اکمالاتو د سلسلو ړنګېدل

حتی ساده درمل لکه "پندول" په ځینو سیمو کې نایاب شوي دي، کوم چې د اکمالاتو په سلسله کې ړنګېدل او د درملو په ویش باندې د څارنې نشتون منعکس کوي، په داسې حال کې چې یو څوک ساده درد کموونکو او ملاتړ ته اړتیا لري.

د ټولنې د پوهاوي نشتون

د مچانو څخه د مخنیوي د لارو چارو په اړه د خلکو د پوهاوي لپاره اغیزمنې رسنیزې هڅې شتون نلري، یا د ناروغۍ د نښو پیژندلو لپاره، کوم چې د انفیکشن خپریدل زیاتوي او د ټولنې د خپل ځان د ساتنې توان کمزوری کوي.

د روغتيايي زيربنا کمزورتيا

روغتونونه د طبي پرسونل او تجهیزاتو له سخت کمښت سره مخ دي، حتی د لومړني تشخیص وسایلو سره هم، کوم چې وبا ته ځواب ورو او بې ترتیبه کوي او د زرګونو خلکو ژوند له خطر سره مخ کوي.

نورو هېوادونو له وبا سره څنګه چلند وکړ؟

 برازيل:

- د عصري حشره وژونکو په کارولو سره یې د ځمکې او هوا څخه د سپرې کولو کمپاینونه پیل کړل.

- یې پشه خانې وویشلې او د ټولنې د پوهاوي کمپاینونه یې فعال کړل.

- په ناروغیو ځپلو سیمو کې یې په عاجله توګه درمل چمتو کړل.

بنګله ديش:

- یې په بې وزلو سیمو کې موقتي اضطراري مرکزونه جوړ کړل.

- یې د خبرتیا لپاره تودې کرښې او ګرځنده غبرګون ټیمونه چمتو کړل.

فرانسه:

- د وختي خبرتیا سیسټمونه یې فعال کړل.

- د مچیو د کنټرول څارنه یې زیاته کړه او د سیمه ایز پوهاوي کمپاینونه یې پیل کړل.

روغتيا د ټولو نه مهمې دندې او د دولت بشپړه مسؤليت دی

سوډان لاهم د کشف او راپور ورکولو لپاره اغیزمن میکانیزمونه نلري، کوم چې اصلي شمیرې د اعلان شوي څخه خورا لوړې کوي او بحران لا پسې پیچلی کوي. اوسنی روغتیايي بحران د روغتیا پالنې په برخه کې د دولت د فعال رول د نشتون مستقیمه پایله ده، کوم چې د انسان ژوند په خپلو لومړیتوبونو کې ځای لري، یو داسې دولت چې اسلام پلي کوي او د عمر بن الخطاب رضي الله عنه دا خبره پلي کوي چې "که چیرې په عراق کې یو خچر هم ښکته شي، نو الله به د قیامت په ورځ زما څخه د هغې په اړه پوښتنه وکړي".

وړاندیز شوي حلونه

- د روغتیايي نظام جوړول چې لومړی په انسان په ژوند کې د خدای څخه ویره ولري او اغیزمن وي، چې د برخې اخیستو یا فساد تابع نه وي.

- د وړیا روغتیايي پاملرنې چمتو کول د هر تبعه لپاره یو بنسټیز حق ګڼل کیږي. او د شخصي روغتونونو جوازونه لغوه کول او د درملنې په برخه کې د پانګونې منع کول.

- د درملنې څخه دمخه د مخنیوي رول فعالول، د پوهاوي کمپاینونو او د مچانو د کنټرول له لارې.

- د روغتیا وزارت بیا رغول ترڅو د خلکو د ژوند مسؤلیت په غاړه واخلي، نه یوازې یوه اداري اداره.

- د یو سیاسي نظام غوره کول چې د اقتصادي او سیاسي ګټو څخه پورته د انسان ژوند ته لومړیتوب ورکړي.

- د جرمي سازمانونو او د درملو له مافیا سره اړیکې پرې کول.

د مسلمانانو په تاریخ کې، روغتونونه د خلکو لپاره وړیا خدمت کولو لپاره جوړ شوي وو، په لوړه کچه اداره کیدل، او د خلکو د جیبونو څخه نه، بلکې د بیت المال څخه تمویل کیدل. روغتیايي پاملرنه د دولت د مسؤلیت یوه برخه وه، نه احسان او نه تجارت.

په سوډان کې نن ورځ د وبا خپریدل او له صحنې څخه د دولت غیاب یو خطرناک خبرداری دی چې له پامه نشي غورځول کیدی. اړتیا یوازې د پندول چمتو کول ندي، بلکې د ریښتیني پاملرنې دولت جوړول دي چې د انسان ژوند ته پام وکړي او د بحران ریښې درملنه وکړي، نه د هغې نښې، یو داسې دولت چې د انسان او د هغه د ژوند ارزښت او د هغه د پیدا کولو هدف ته پام وکړي، کوم چې د یوازیني الله عبادت دی. او اسلامي دولت یوازینی هغه دی چې د روغتیايي پاملرنې مسلو ته د روغتیايي نظام له لارې رسیدګي کولی شي، کوم چې یوازې د نبوت په طریقه د دویم عادلانه خلافت په سیوري کې پلي کیدی شي، کوم چې د خدای په فضل سره ډیر ژر جوړیږي.

﴿يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ اسْتَجِيبُواْ لِلّهِ وَلِلرَّسُولِ إِذَا دَعَاكُم لِمَا يُحْيِيكُمْ﴾

دا د حزب التحریر د مرکزي مطبوعاتي دفتر د راډیو لپاره لیکل شوی

حاتم العطار - د مصر ولایت

د ابو اسامه، احمد بکر (هزیم) رحمه الله سره د ملګرتیا ویاړ

د ابو اسامه، احمد بکر (هزیم) رحمه الله سره د ملګرتیا ویاړ

د ۱۴۴۷ هجري کال د ربیع الاول په دویمه اویشتمه نیټه چې د ۲۰۲۵ میلادي کال د سپتمبر د میاشتې له څوارلسمې نیټې سره سمون خوري، احمد بکر (هزیم) د حزب التحریر په لومړیو کې له اتیا کلنۍ څخه په زیاته عمر خپل رب ته انتقال شو. هغه د ډیرو کلونو لپاره دعوت پورته کړ او د هغه په ​​لار کې یې اوږد بند او سخته عذاب وزغمل، مګر د خدای په فضل او مرسته سره هغه نرم، کمزوری، بدل یا بدل نه شو.

هغه د سوریې د مقبور حافظ د واکمنۍ په اتیایمو کلونو کې ډیر وخت پټ تیر کړ، تر دې چې په ۱۹۹۱ کال کې د هوایی ځواکونو د استخباراتو لخوا د حزب التحریر له یوې ډلې ځوانانو سره ونیول شو، ترڅو د مجرمینو علي مملوک او جمیل حسن په څارنه کې د شکنجې تر ټولو سخت ډولونه وګوري، چیرته چې هغه چا چې له ابو اسامه او د هغه له ځینو ملګرو سره د یوې دورې له تحقیق وروسته د تحقیق خونې ته ننوت، ما ولیدل چې د تحقیق د خونې په دیوالونو ځینې ټوټې غوښې او وینې خپرې وې.

په المزه کې د هوایی ځواکونو د استخباراتو په فرعي څانګه کې له یو کال څخه د زیات وخت تیرولو وروسته، هغه له خپلو نورو ملګرو سره د صیدنایا زندان ته ولیږدول شو او وروسته په لسو کلونو بند محکوم شو، چې اوه کاله یې په صبر او احتساب سره تیر کړل، بیا الله تعالی په هغه باندې فضل وکړ او خلاص شو.

له زندان څخه له خلاصون وروسته یې سمدستي دعوت ته دوام ورکړ، تر دې چې د حزب ځوانان ونیول شول، چې په سوریه کې یې په سلګونو کسان د ۱۹۹۹ کال د دولسمې میاشتې په نیمایي کې شامل وو، چیرته چې په بیروت کې په کور باندې چاپه ووهل شوه او وتښتول شو او په المزه هوایي ډګر کې د هوایي ځواکونو د استخباراتو فرعي څانګې ته ولیږدول شو، ترڅو د وحشتناکې شکنجې نوې مرحله پیل شي. د خدای په مرسته، د خپل عمر سره سره، هغه صابر، ثابت او حساب ورکوونکی و.

له نږدې یو کال وروسته هغه بیرته د صیدنایا زندان ته ولیږدول شو، ترڅو د دولت د امنیت په محکمه کې محاکمه شي او وروسته د لسو کلونو لپاره محکوم شو، الله تعالی ورته ولیکل چې نږدې اته کاله یې تیر کړي، بیا الله تعالی په هغه باندې فضل وکړ او هغه خلاص شو.

ما په ۲۰۰۱ کال کې یو بشپړ کال د صیدنایا په زندان کې له هغه سره تیر کړ، بلکې زه په پنځمه (الف) کوټه کې د دریم پوړ په کیڼ اړخ کې د هغه تر څنګ وم، ما هغه ته ګران تره ویل.

موږ به یوځای خواړه خوړل او یو بل ته څنګ په څنګ بهیده او موږ به کلتور او نظریات سره شریکول. له هغه څخه مو کلتور زده کاوه او له هغه څخه مو صبر او استقامت زده کاوه.

هغه یو نرم، له خلکو سره مینه کوونکی، ځوانانو ته لیواله و، هغه په ​​هغوی کې د بریا او د خدای د وعدې د رښتیني کیدو په اړه باور پیدا کاوه.

هغه د خدای کتاب حافظ و او هغه به هره ورځ او شپه لوستله او د شپې ډیره برخه به پاڅیده، نو که سهار ته نږدې شو، هغه به ما ولړزوي چې د شپې د لمانځه او بیا د سهار د لمانځه لپاره راویښ کړم.

زه له زندان څخه راووتلم، بیا په ۲۰۰۴ کال کې بیرته هلته لاړم، او د ۲۰۰۵ کال په پیل کې بیرته د صیدنایا زندان ته ولیږدول شو، ترڅو یو ځل بیا له هغو کسانو سره ووینو چې د ۲۰۰۱ کال په پای کې زموږ د لومړي ځل د وتلو پر مهال په زندان کې پاتې وو، او له هغوی څخه ګران تره ابو اسامه احمد بکر (هزیم) رحمه الله و.

موږ به د کوټو په وړاندې اوږد مزلونه کول ترڅو د زندان دیوالونه، د اوسپنې میله او د کورنۍ او عزیزان فراق هیر کړو، څنګه نه، په داسې حال کې چې هغه په زندان کې ډیر کلونه تیر کړي او هغه څه یې لیدلي چې لیدل یې!

د هغه سره زما نږدېوالي او اوږدې ملګرتیا سره سره، ما هیڅکله هغه نه دی لیدلی چې شکایت وکړي یا شکایت وکړي، لکه هغه چې په زندان کې نه وي، بلکې د زندان له دیوالونو بهر الوتنه کوي. د هغه قرآن سره الوتنه کوي چې هغه یې په ډیرو وختونو کې تلاوت کوي، د خدای په وعدې او د هغه د رسول ﷺ د بریا او تمکین په اړه د زیري په اړه د باور په وزرونو الوتنه کوي.

موږ په سختو او سختو شرایطو کې د لویې بریا ورځې ته سترګې په لار وو، هغه ورځ چې زموږ د رسول ﷺ زیري به رښتینې شي «بیا به د نبوت پر طريقه خلافت راځي». موږ د خلافت تر سیوري لاندې او د عقاب د بیرغ لاندې یوځای کیدو ته لیواله وو. خو الله تعالی داسې قضا وکړه چې ته له دې ځورونکي ځای څخه د تل پاتې کیدو ځای ته لاړ شه.

موږ له الله تعالی څخه غواړو چې ته په جنت الفردوس کې اوسې، او موږ په الله تعالی باندې هیڅوک نه ستایو.

زموږ ګران تره ابو اسامه:

موږ له الله تعالی څخه غواړو چې په تا باندې پراخه رحمت وکړي او په پراخه جنت کې دې ځای درکړي او له صدیقانو او شهیدانو سره دې یوځای کړي او د هغه ځورونې او عذاب په بدل کې دې چې تا ولیدل په جنت کې دې لوړې درجې درکړي، او موږ له هغه جل جلاله څخه غواړو چې موږ له تا سره په حوض کې زموږ د رسول ﷺ سره او د هغه د رحمت په ځای کې یوځای کړي.

زموږ تسلیت دا دی چې ته د مهربانه مهربان ته ځې او موږ یوازې هغه څه وایو چې الله تعالی خوښوي، بېشکه موږ د الله تعالی یو او بېشکه موږ هغه ته ورګرځو.

دا د حزب التحریر د مرکزي مطبوعاتي دفتر د راډیو لپاره لیکل شوی دی

ابو صطیف جیجو