په نجد او حجاز کې څه تیریږي تر اوسه یې د اوښ له ښکر پرته بل څه نه دي ښودلي!

په غزه کې اوربند د وینو او کنډوالو په واسطه د نوي واقعیت د رامینځته کولو لپاره پرده ده

خبر:

د الجزیرې یوې څېړنې چې د مصنوعي سپوږمکیو د انځورونو پر تحلیل ولاړه ده، په غزه کې د اشغالګرو لخوا د تېر اکتوبر له 10 څخه تر 30 پورې د منظم تخریب نمونې څرګندې کړې.

د الجزیرې شبکې د خبري تصدیق "سند" اژانس، د اوربند د تړون له پیل راهیسې په سیمه کې د اشغالګرو لخوا د انجنیرۍ له لارې د نړولو او ویجاړولو او د درنو هوایي بمباریو عملیات څارلي دي. (الجزیره نت)

تبصره:

د ټرمپ په منځګړیتوب او له ځینو عربي هیوادونو سره په اتفاق په غزې تړانګې باندې د بمونو څخه ډکې جګړې د بندېدو له اعلان وروسته، دا څرګنده وه چې دا د یهودو د دولت په ګټه لاسلیک شوې. دا هغه څه دي چې د سپوږمکۍ انځورونو او د نویو خبري راپورونو د تحلیل له مخې څرګنده شوه، چې د یهودو پوځ په غزه کې په زرګونو ودانۍ نړولي، په ځانګړې توګه په شجاعیه، خان یونس او د هغه سیمو په ختیځ کې چې د دوی تر کنټرول لاندې وې، او همدارنګه په رفح کې یې هم پراخې ویجاړۍ ترسره کړي.

په غزه کې پراخه ویجاړتیا تصادفي نه ده، بلکې اوږدمهاله ستراتیژیک اهداف لري، لکه د مقاومت د پالنې چاپیریال له منځه وړل، په دې توګه د غزې زیربنا، ښوونځي او کورونه له منځه وړل د مقاومت لپاره د خپلو ځانونو بیا تنظیمول یا د خپلو وړتیاوو بیا رغونه ستونزمن کوي، او دا د امکاناتو له منځه وړلو او د نوي واقعیت په تحمیلولو سره اوږدمهاله مخنیوی دی چې غزه ستړې کوي او د اقتصادي پلوه بې کاره او د اوسېدو لپاره نامناسبه کوي، او د هر ډول سیاسي یا امنیتي حل لارو او حتی د کډوالۍ مفکورې منلو ته لاره هواروي، ځکه چې د غزې پریښودل د کنډوالو په توګه دا ستونزمن کوي چې د هغې بیا رغونه یوازې د هغې د خلکو په لاس کې وي، بلکې هیوادونه او سازمانونه به په سیاسي شرایطو کې مداخله وکړي، او اشغالګر په دې پوهیږي چې څوک چې بیا رغونه کوي هغه پریکړه لري. نو د نن ورځې ویجاړول د سبا ورځې د سیاسي کنټرول په بدل کې!

په حقیقت کې په غزه باندې د جګړې د بندیدو د تړون "د بمونو څخه ډک" بلل بې ځایه نه و، ځکه چې دا جزوی و، او له هغې څخه فرضي نظامي اهداف مستثنا وو، چې یهودانو ته دا اجازه ورکوي چې د امنیتي پلمو لاندې بریدونو او ویجاړولو ته دوام ورکړي. همدارنګه، دا د هغه دولت لخوا لاسلیک شوی چې د یهودو د دولت ترټولو لوی ملاتړی دی، پرته له قوي نړیوالو تضمینونو، چې دا نازک او د سرغړونې وړ کوي، په ځانګړې توګه د نړیوالې محاسبې په نشتوالي کې چې د یهودو دولت له محاسبې څخه پورته کوي.

تر څو به موږ یوه تسلیم شوې او فرعي ټولنه پاتې کیږو او د یو کمزوري شوي، ستړي شوي، ورک شوي او وږی شوي ولس ننداره کوو؟! او له دې ټولو سربېره، په هر وخت کې تجاوز روا دی؟! راځئ چې ټول صلاح الدین ایوبي شو، ځکه چې نن ورځ غزه امت ته یادونه کوي چې صلاح الدین یوازې یو زړور سړی نه و، بلکې هغه په ​​یو داسې دولت کې یو مشر و چې پروژه یې لرله او یو پوځ او د هغه تر شا یو واحد امت یې درلود. له همدې امله، د صلاح الدین کېدو لپاره بلنه د انفرادي اتلولۍ معنی نه لري، بلکې د داسې دولت د جوړولو لپاره کار کول دي چې د امت ټول زامن د یوې بیرغ لاندې په یوه صف کې سرتیري کړي.

الله تعالی فرمایي: ﴿ژباړه: او تاسو ته څه شوي دي چې د الله په لار کې او د هغو کمزورو نارینه وو، ښځو او ماشومانو لپاره جګړه نه کوئ؟﴾.

دا د حزب التحریر د مرکزي مطبوعاتي دفتر د راډیو لپاره لیکل شوی

منال ام عبیده

عبدالملک الحوثي د خپلې او د خپل پلار د مال څخه مرسته نه کوي!

خبر:

د یمن صنعا تلویزیون د چهارشنبې په ماښام د ۲۰۲۵/۱۱/۱۲ نیټه د "موطني" په نوم بشري خپرونه خپره کړه، او د "موږ ستاسو سره یو" برخه کې د یوې داسې ښځې قضیه وړاندې شوه چې په نادره ناروغۍ اخته شوې وه او هند ته د ۸۰ زره ډالرو په لګښت سفر ته اړتیا لري، چیرې چې د خیریه ټولنو او فعالینو لخوا ۷۰ زره ډالر راټول شوي وو، خو د خپرونې وړاندې کوونکي د وروستي مرسته کوونکي په اړه ډیره ستاینه وکړه چې لس زره ډالر یې مرسته کړې وه، او دا څرګنده شوه چې هغه عبدالملک الحوثي و، او په خپرونه کې یې د بشري قضیو په ملاتړ کې د هغه د پرله پسې رول ستاینه وکړه.

تبصره:

په اسلام کې د حاکم مسئولیت ډیر لوی دی او هغه د خلکو د چارو ساتنه ده، د هغوی په ګټه لګښت کول او د هغوی د آرامۍ لپاره هر څه چمتو کول، هغه په اصل کې د هغوی خادم دی او تر هغه وخته پورې آرام نشي کولی چې د هغوی په احوالو ډاډه شي، او دا د هغه احسان او فضل نه دی، بلکې دا یو شرعي واجب دی چې اسلام هغه ته لازم کړی دی، او که چیرې هغه په دې کې غفلت وکړي نو کم ګڼل کیږي، او اسلام په امت باندې لازم کړی دی چې د هغه د کمښت په وخت کې حساب ترې واخلي، صلی الله علیه وسلم فرمایلي دي: «فَالْإِمَامُ رَاعٍ وَهُوَ مَسْئُولٌ عَنْ رَعِيَّتِهِ»، له همدې امله دا سطحي ده چې موږ د ځینو اړتیاوو لپاره د حاکمانو یا دولت پاملرنې ته خوشحاله شو او دا یو بشري عمل وګڼو، په داسې حال کې چې دا په اصل کې یو لازمي رعایتي عمل دی.

د هغو خطرناکو مفاهیمو څخه چې پانګوالۍ او د هغې حکومت په نړۍ کې ټینګ کړی دا دی چې دولت د سرپرستۍ څخه ځان لرې کوي او د خلکو پالنه خیریه بنسټونو او ټولنو ته پریږدي چې د افرادو یا ډلو لخوا پرمخ وړل کیږي او خلک ډیری وختونه د دوی سره د مرستې او د خپلو اړتیاوو پوره کولو لپاره مخه کوي، د ټولنو مفکوره لومړی په اروپا کې د نړیوالو جګړو په جریان کې راڅرګنده شوه چیرې چې ډیری کورنیو خپل مشران له لاسه ورکړل او سرپرست ته اړتیا وه، او د پانګوالۍ ډیموکراټیک نظام له مخې دولت د چارو پالونکی نه دی بلکې یوازې د ازادیو ساتونکی دی، نو بډایانو له دې ویره درلوده چې بې وزلي به پرې پاڅون وکړي نو ځکه یې دا ټولنې جوړې کړې.

اسلام د امت د چارو د پالنې لپاره د سلطان وجود واجب کړی دی ترڅو د هغوی شرعي حقوق وساتي او د هغوی شپږ اساسي اړتیاوې پوره کړي چې د افرادو او ټولنو لپاره باید پوره شي؛ خواړه، کالي او کور باید دولت د رعیت ټولو افرادو ته په انفرادي توګه مسلمانانو او غیر مسلمانانو ته چمتو کړي، او امنیت، درملنه او تعلیم باید دولت ټولو ته وړیا چمتو کړي، یو سړی د مسلمانانو خلیفه عمر بن الخطاب رضي الله عنه ته راغی او خپلې میرمنې او شپږو لوڼو سره یې وویل: (ای عمره دا زما شپږ لوڼې او د هغوی مور ده، هغوی ته خواړه ورکړه او کالي ورکړه او د زمانې له ناخوالو څخه د هغوی لپاره سپر شه) عمر وویل: (څه به کیږي که زه داسې ونه کړم؟!) اعرابي وویل: (زه به لاړ شم) عمر وویل: (څه به کیږي که ته لاړ شې؟) هغه وویل: (د قیامت په ورځ به د هغوی د حال په اړه وپوښتل شي، د الله تعالی په وړاندې ولاړ یا به دوزخ ته ځي او یا به جنت ته ځي) عمر وویل: (دا امت به تر هغه وخته ضایع نشي تر څو چې په دې کې د دوی په څیر خلک وي).

ای مسلمانانو: دا خیال نه دی بلکې دا هغه اسلام دی چې د رعیت د هر فرد لپاره یې د مسلمانانو په خلیفه باندې پالنه واجب کړې ده، رسول الله صلی الله علیه وسلم فرمایلي دي: «فَالْإِمَامُ رَاعٍ وَهُوَ مَسْئُولٌ عَنْ رَعِيَّتِهِ»، له همدې امله موږ باید دا احکام بیا راژوندي کړو او د تطبیق وړ یې وګرځوو، سبحانه وتعالی فرمایلي دي: ﴿إِنَّ اللهَ لَا يُغَيِّرُ مَا بِقَوْمٍ حَتَّى يُغَيِّرُوا مَا بِأَنْفُسِهِمْ﴾ نو هغه څه چې زموږ حالت به عدالت او سوکالۍ ته بدل کړي هغه اسلام دی.

دا لیکنه د حزب التحریر د مرکزي مطبوعاتي دفتر د راډیو لپاره لیکل شوې

صادق الصراري