مكانة المعلّم اليوم هي التّنكيل!  ولا سبيل للتّبجيل... إلاّ بالعودة إلى العصر الذّهبيّ الجميل
February 22, 2017

مكانة المعلّم اليوم هي التّنكيل! ولا سبيل للتّبجيل... إلاّ بالعودة إلى العصر الذّهبيّ الجميل

مكانة المعلّم اليوم هي التّنكيل!

ولا سبيل للتّبجيل... إلاّ بالعودة إلى العصر الذّهبيّ الجميل

حين نتأمّل واقع التّعليم وكيف صارت العلاقة بين المعلّم والمتعلّم نلاحظ أنّ ما طرأ من تغييرات على مفاهيم النّاس وسلوكياتهم بعد إقصاء الدّين عن حياتهم وتحكّم النّظام الرّأسمالي فيهم وفرض حضارته الماديّة عليهم قد انعكس على هذه العلاقة فأثّر فيها كما أثّر في كلّ العلاقات والرّوابط الأخرى في المجتمع. إنّه ارتباط وثيق بين المنظومة التي تحكم المجتمع والعلاقات الرّابطة بين أفراده؛ فعلاقة المعلّم بالمتعلّم في ظلّ هذا النظام الرّأسماليّ العلمانيّ أصابها شرخ كبير وحدثت فيها فجوة عميقة باعدت بينهما بعد أن كانا يتبادلان الحبّ والتقدير.

حين يطالعنا بيت شعري صدره "قف للمعلّم وفّه التّنكيلا" بعد أن عشنا طويلا نطرب ببيت أمير الشعراء "قف للمعلّم وفّه التبجيلا *** كاد المعلّم أن يكون رسولا"، وحين ننظر إلى ما آل إليه وضع المعلّم من تحقير وامتهان وسخرية، وحين نلحظ كيف صار الطلّاب في علاقتهم بمعلّميهم نقف مشدوهين متألّمين لهذا الوضع المؤلم المؤسف الذي ألمّ بعمليّة التّعليم وطرفيها بعد أن كانت قائمة على العطاء والبذل والحبّ والاحترام. نقف لنتساءل ما هي أسباب ذلك؟ ولماذا تحوّلت علاقة التّقدير والتّوقير هذه إلى علاقة تنكيل وتحقير؟

لقد كان المعلّم والداً يتلقّف المتعلّم منذ نعومة أظافره ليربّيه ويؤدّبه ويعلّمه فيواصل ما بدأه الوالدان ويساهم مساهمة كبيرة في بناء شخصيّته. فكان يحنو عليه تارة ويقسو عليه تارة أخرى - إذا استوجب الأمر ذلك - فيسعى هذا الوالد لتعليم ولده وتربيته متمنّيا له كلّ خير ونجاح ونجاة... يقول الغزالي: "على المعلّم أن يجري المتعلّمين مجرى بنيه، بأن يقصد إنقاذهم من نار الآخرة، وهو أهمّ من إنقاذ الوالدين ولدهما من نار الدّنيا، لذلك صار حقّ المعلّم أعظم من حقّ الوالدين، فإنّ الوالدين سبب الوجود الحاضر والحياة الفانية، والمعلّم سبب الحياة الباقية". هذا ما كانت عليه علاقة المعلّم بتلميذه: يتفانى في تعليمه أمور دينه ليسعد برضا ربّه وينجو من نار جهنّم حتّى إنّ كَثِيرا مِنْ الْحُكَمَاءِ قَدْ رَجَّحَوا حَقَّ الْعَالِمِ عَلَى حَقِّ الْوَالِدِ فقَالَ بَعْضُهُمْ:

مَنْ عَلَّمَ النَّاسَ كَانَ خَيْرَ أَبٍ *** ذَاكَ أَبُو الرُّوحِ لَا أَبُو النُّطَف

فعلى المعلّم أن يكون قدوة لتلاميذه فيصلح من نفسه قبل أن يصلحهم ويتقيّد بما يعلّمهم فيعمل بما يعلم. يروي الجاحظ من كلام عقبة بن أبي سفيان لمؤدب ولده قال: "ليكن أول ما تبدأ به من إصلاح بني إصلاح نفسك، فإنّ أعينهم معقودة عليك، فالحسن عندهم ما استحسنت والقبيح عندهم ما استقبحت" فيعلّمهم ما تعلّمه ويراعي فيهم آدابا تجعلهم متلهّفين راغبين في المعرفة محبّين لها آملين في الدّرجة العليا التي وعد الله بها العلماء. يسعون للسير على دربه وخطاه ويقتدون به في صفاته الحميدة التي ميّزت تعامله معهم: لطف وبشاشة وتواضع وحبّ وعدل في معاملتهم، وهو ما سينتج عنه تزايد عدد العلماء وتوافد النّاس لمعرفة طريق الحقّ. "وعلى المعلّم أن يؤدّب المتعلّم على التّدريج بالآداب السّنية، والشيم المرضيّة ورياضة النّفس بالدّقائق الخفية ويعوده الصيانة في جميع أموره الباطنة والجلية، ويحرضه بأقواله وأفعاله المتكررات على الإخلاص والصدق وحسن النيات ومراقبة الله تعالى" (النووي).

أوصى الإسلام بضرورة ربط العلم بالعمل وتتويج العلوم والمعارف بالعمل بها وتطبيقها قال تعالى: ﴿مَثَلُ الَّذِينَ حُمِّلُوا التَّوْرَاةَ ثُمَّ لَمْ يَحْمِلُوهَا كَمَثَلِ الْحِمَارِ يَحْمِلُ أَسْفَارًا بِئْسَ مَثَلُ الْقَوْمِ الَّذِينَ كَذَّبُوا بِآيَاتِ اللَّهِ وَاللَّهُ لَا يَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ﴾ [سورة الجمعة: 5]. فعلى العالم أن يعمل بعلمه ليكون قدوة حسنة للمتعلّم لا عالما يقول ما لا يفعل:

يا أيّـهــا الرجـلُ المعلّمُ غــيرَهُ *** هلاّ لــنفسِـكَ كـان ذا التــعلـيمُ

تصفُ الدّواء لذي السّقامِ وذي الضنى *** كيما يصحَّ به وأنتَ سقيمُ

هكذا كان المعلّم: محبّا لتلميذه حريصا عليه يعمل على أن يقوّي شخصيّته ليكون رجل المستقبل الواعي المعترف له بالجميل، العامل بما غرسه فيه منذ الصغر. كان صانع شخصيات ومربّي أجيال تعرف حقّ من علّمها فتقف تقديرا وتبجيلا له لأنّه علّمها معنى الحياة ووضّح لها طريق النّجاة. أمّا المتعلّم فكان الابن البارّ الذي يطيع معلّمه ويوقّره ولا يستحي أن يكون عجينة طريّة بين يديه يشكّلها كيف يشاء، فهو على يقين أنّه سيعلّمه ما ينتفع به في الدنيا ويفوز به في الآخرة، فيقف له تبجيلا ويحترمه ولا يزعجه، يقول الشّافعي رحمه الله: "كنت أتصفّح الورقة بين يدي مالك رحمه الله صفحا رفيقا هيبة له لئلا يسمع وقعها".

رسالة المعلّم هي رسالة المسلم العالم بأمور دينه العامل على نشرها وتعليمها لغيره؛ لهذا وجب عليه أن يبيّن للمتعلّم الطريق ويرسم له الخطّ المستقيم ليسير عليه ولا يتوه فيسلك سبلا معوجّة. هذه هي مهمّته وهذه هي رسالته، ولهذا كان أحقّ بالتّقدير والاحترام حتّى من الوالد كما سبق وأشرنا... فأين نحن اليوم من هذه الآداب وهذه القيم السامية التي تنشئ الأجيال لتكون فاعلة في أمّتها...؟

لئن كانت العلاقة بين قطبي العلاقة التّعليمية (المعلّم والمتعلّم) قبل أيّامنا هذه أفضل بكثير مما هي عليه اليوم بما اعتراها من تشويه ومن اضطرابات قطعت بينهما فهي في العصر الذهبي أيّام حكم الإسلام كانت أرقى وأفضل لما كساها من مفاهيم صحيحة يتبنّاها كلا الطرفين فيعملان على تنفيذها.

لقد أوصى الإسلام باحترام العلماء - ورثة الأنبياء - وبيّن فضلهم ومنزلتهم العظيمة قال تعالى: ﴿يَرْفَعِ اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا مِنْكُمْ وَالَّذِينَ أُوتُوا الْعِلْمَ دَرَجَاتٍ وَاللَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ خَبِيرٌ﴾ [المجادلة: 11]... وتواترت الرّوايات والأخبار عمّا حظي به المعلّم من هيبة وتقدير وفضل وتوقير. فها هو هارون الرشيد يسأل الكسائي - إمام النّحاة في الكوفة ومعلّم ابنيه الأمين والمأمون - من أفضل النّاس يا كسائيّ؟، فقال الكسائي أوَغيرُك يستحقّ الفضل يا أمير المؤمنين؟! فقال الخليفة: نعم إنّ أفضل النّاس من يتسابق الأميران إلى إلباسه خفّيه". وكان الأمين والمأمون تقديرا للكسائيّ يتسابقان على إلباسه خفّيه عندما يهمّ بالخروج من عندهما.

يقول الإمام النووي رحمه الله: "وَمِنْ آدَابِ الْمُتَعَلِّمِ: أَنْ يَتَحَرَّى رِضَا الْمُعَلِّمِ وَإِنْ خَالَفَ رَأْيَ نَفْسِهِ، وَلَا يَغْتَابَ عِنْدَهُ، وَلَا يُفْشِيَ لَهُ سِرًّا، وَأَنْ يَرُدَّ غَيْبَتَهُ إذَا سَمِعَهَا، فَإِنْ عَجَزَ فَارَقَ ذَلِكَ الْمَجْلِسَ، وَأَلَّا يَدْخُلَ عَلَيْهِ بِغَيْرِ إذْنٍ... وَيَنْبَغِي: أَنْ يَنْظُرَ مُعَلِّمَهُ بِعَيْنِ الِاحْتِرَامِ وَيَعْتَقِدَ كَمَالَ أَهْلِيَّتِهِ وَرُجْحَانَهُ عَلَى أَكْثَرِ طَبَقَتِهِ؛ فَهُوَ أَقْرَبُ إلَى انْتِفَاعِهِ بِهِ، وَرُسُوخِ مَا سَمِعَهُ مِنْهُ فِي ذِهْنِهِ، وَقَدْ كَانَ بَعْضُ الْمُتَقَدِّمِينَ إذَا ذَهَبَ إلَى مُعَلِّمِهِ تَصَدَّقَ بِشَيْءٍ، وَقَالَ: "اللَّهُمَّ اُسْتُرْ عَيْبَ مُعَلِّمِي عَنِّي، وَلَا تُذْهِبْ بَرَكَةَ عِلْمِهِ مِنِّي"... فمن احترم العلماء ورعى حقوقهم اهتدى وفاز ومن أهملهم وجفاهم خاب وخسر.

على هذه الآداب قام العلم وعليها نشأ المتعلّم فتخرّجت أجيال من العلماء نشرت علوم دينها ودنياها ورفعت منزلة أمّة الإسلام، وكتب التّاريخ تزخر بأسماء لامعة كثيرة لعلماء مسلمين أفادوا الإنسانية جمعاء. وعلى هذه الآداب والأخلاق الحميدة قامت العمليّة التّعليمية فحفظت حقوق قطبيها ورفعت منزلتهما.

لكن!! تغيّرت الأوضاع وتبدّلت وسادت مفاهيم مغلوطة فرضها النّظام الرأسمالي الذي تحكّم في العالم بعد إسقاط دولة الإسلام فساءت العلاقات بين الأفراد وطغت عليها المصلحة وانعكس ذلك على هذه العلاقة الراقية التي كانت تربط بين المعلّم والمتعلّم لتصبح نفعيّة وتذهب بتوقير المعلّم واحترامه وتقديره.

من أهمّ أسباب ما آلت إليه هذه العلاقة من امتهان وتحقير تفشّي المفاهيم الرأسمالية الفاسدة التي طبعت العلاقات، فصار الأولياء لا يبحثون إلا عن وصول أبنائهم إلى مراتب عليا بغضّ النّظر عن أخلاقهم وعن العلوم التي يتلقّونها، فلا يكترثون لما يبثّ من سموم في أذهان الناشئة ولا يعملون على غرس حبّ المعلّم وتقديره ولا يحثّون على الأخذ من معارفه والاستفادة من علومه؛ فصنعوا بذلك جيلا لا يعطي للمربّي حقّه ولا يوقّره بل يبحث فقط عن تحقيق الدّرجات للنجاح دون فهم ولا وعي بهذه العلوم وبوجوب توظيفها في الحياة. فصار المعلّم يهان وتداس كرامته خاصّة بعد أن سار في الرّكب وفرضت عليه الظروف المعيشيّة الصّعبة التّخلّي عن رسالته والجري وراء تحقيق مصالحه وتوفير حاجاته وحاجات أسرته، فانخرط في منظومة قذرة تعمل على هدم العمليّة التعليميّة في الأمّة لتصبح جاهلة تابعة للغرب الكافر تسير على خطاه دون أن تحيد عن الدّرب المرسوم لها فيتمكّن منها كلّيا، خاصّة بعد أن أسقط دولتها وحامية علوم دينها ودنياها. وأمام هذه المكانة الوضيعة التي صار عليها المعلّم تحوّل هذا المربّي وهذا الوالد إلى صاحب عمل لا يريد سوى أجرة عمله ويلهث وراء

حفنة المال التي يجنيها من الدّروس الخصوصيّة غير مبال بما آل إليه حال التّلاميذ من تسيّب ولا مبالاة فضلا عن الأخلاق الذميمة التي تفشّت في صفوفهم، فتخلّى عنهم ولم يسع إلى مداواتهم من هذا المرض الخبيث الذي حلّ بهم لأنّه أهين وضاعت منزلته التي حظي بها قبل أن يحلّ هذا الوباء بالأمّة وحضارتها.

إنَّ الْمُـعَلِّمَ وَالطَّـبِيبَ كِلَاهُمَـا *** لَا يَنْصَـحَانِ إذَا هُمَـا لَمْ يُـكْرَمَا

فَاصْبِرْ لِدَائِك إنْ أَهَنْت طَبِيبَهُ *** وَاصْبِرْ لِجَهْلِك إنْ جَفَوْت مُعَلِّمَا

لقد تأثّر دور المعلّم بالتغيّرات التي طرأت على المدرسة - البيت الثاني للتّلميذ - والتي فقدت دورها في التعليم والتّأديب والتّوعية نتيجة تغيّر الأوضاع وتبدّل المفاهيم... وبعد أن كان من واجب المعلّم تحقيق تلك الأهداف النبيلة التي رسمها هذا البيت صار الأمر تقريبا لا يعنيه، وهنا نؤكّد أنّ ما نذكر هو ظاهرة تفشّت واستفحلت لكن لا يعني أنّها صارت عامّة، ونحن نستثني البعض من المعلّمين الذين ما زالوا متمسّكين بواجبهم ويريدون تثبيت مفاهيم راقية رائعة تعود بهذه الأجيال إلى عهد يحنّ إليه كلّ مسلم غيور يريد العزّة للأمّة ولدينها.

لكن وفي ظلّ هذا النّظام الفاسد وبسواد العلمانية وتأثيرها الكبير في المفاهيم والعلاقات صعب الأمر على الغيورين من العلماء والمعلّمين رغم محاولاتهم التّصدّي لهذه المفاسد وهذه المخطّطات التي تريد النّيل من أبناء المسلمين واجتثاثهم من جذورهم وتجفيف منابع ارتوائهم بمفاهيم حضارتهم، بشنّهم هجمات شرسة على مناهج التعليم واستئصال كلّ ما يمكن أن يوحي بمفاهيم الإسلام.

للخروج بالعلاقة التّعليمية وغيرها من العلاقات لا بدّ من تغيير جذري يصلحها ويغيّر المفاهيم حتّى تقوم على أساس متين. فيعود للرّوابط الإنسانيّة حسنها وفضلها، وهذا لن يكون إلّا بالعودة إلى أحكام الله التي تنظّم الحياة وتسيّرها أفضل تسيير. فإذا تحقّق وعد الله واستؤنفت الحياة الإسلامية تبدّلت الأوضاع وصارت العلاقات والرّوابط قائمة على أساس العقيدة فيسعى كلّ فرد - حاكما أو محكوما، عالما أو متعلّما - للقيام بصالح الأعمال، يخشى الله في النّاس ويقوم بعمله خالصا لوجه الله.

كتبته للمكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير

زينة الصامت

More from null

د روغتيايي ناورين په وړاندې د دولت د رول نشتون - ډينګي تبې او ملاريا

د روغتيايي ناورين په وړاندې د دولت د رول نشتون

ډينګي تبې او ملاريا

په سوډان کې د ډينګي تبې او ملاريا په پراخه کچه خپرېدو سره، د سخت روغتيايي بحران نښې څرګندېږي، چې د روغتيا وزارت د فعال رول نشتون او د دولت له خوا د وبا د مخنيوي توان نه شتون په ډاګه کوي چې هره ورځ ژوند اخلي. د ناروغيو په علم کې د علمي او ټکنالوژيکي پرمختګ سره سره، حقايق څرګندېږي او فساد ښکاره کېږي.

د روښانه پلان نشتون:

د زرګونو څخه د ډېرو پېښو او د ځينو رسنيو په وينا په ټوليزه توګه د مړينو ثبتولو سره سره، د روغتيا وزارت د وبا د مخنيوي لپاره کوم روښانه پلان ندی اعلان کړی. د روغتيايي ادارو ترمنځ د همغږۍ نشتون او د وبا سره د مقابلې لپاره د مخکينۍ ليد نشتون ليدل کېږي.

د طبي اکمالاتو د سلسلو ړنګېدل

حتی ساده درمل لکه "پندول" په ځینو سیمو کې نایاب شوي دي، کوم چې د اکمالاتو په سلسله کې ړنګېدل او د درملو په ویش باندې د څارنې نشتون منعکس کوي، په داسې حال کې چې یو څوک ساده درد کموونکو او ملاتړ ته اړتیا لري.

د ټولنې د پوهاوي نشتون

د مچانو څخه د مخنیوي د لارو چارو په اړه د خلکو د پوهاوي لپاره اغیزمنې رسنیزې هڅې شتون نلري، یا د ناروغۍ د نښو پیژندلو لپاره، کوم چې د انفیکشن خپریدل زیاتوي او د ټولنې د خپل ځان د ساتنې توان کمزوری کوي.

د روغتيايي زيربنا کمزورتيا

روغتونونه د طبي پرسونل او تجهیزاتو له سخت کمښت سره مخ دي، حتی د لومړني تشخیص وسایلو سره هم، کوم چې وبا ته ځواب ورو او بې ترتیبه کوي او د زرګونو خلکو ژوند له خطر سره مخ کوي.

نورو هېوادونو له وبا سره څنګه چلند وکړ؟

 برازيل:

- د عصري حشره وژونکو په کارولو سره یې د ځمکې او هوا څخه د سپرې کولو کمپاینونه پیل کړل.

- یې پشه خانې وویشلې او د ټولنې د پوهاوي کمپاینونه یې فعال کړل.

- په ناروغیو ځپلو سیمو کې یې په عاجله توګه درمل چمتو کړل.

بنګله ديش:

- یې په بې وزلو سیمو کې موقتي اضطراري مرکزونه جوړ کړل.

- یې د خبرتیا لپاره تودې کرښې او ګرځنده غبرګون ټیمونه چمتو کړل.

فرانسه:

- د وختي خبرتیا سیسټمونه یې فعال کړل.

- د مچیو د کنټرول څارنه یې زیاته کړه او د سیمه ایز پوهاوي کمپاینونه یې پیل کړل.

روغتيا د ټولو نه مهمې دندې او د دولت بشپړه مسؤليت دی

سوډان لاهم د کشف او راپور ورکولو لپاره اغیزمن میکانیزمونه نلري، کوم چې اصلي شمیرې د اعلان شوي څخه خورا لوړې کوي او بحران لا پسې پیچلی کوي. اوسنی روغتیايي بحران د روغتیا پالنې په برخه کې د دولت د فعال رول د نشتون مستقیمه پایله ده، کوم چې د انسان ژوند په خپلو لومړیتوبونو کې ځای لري، یو داسې دولت چې اسلام پلي کوي او د عمر بن الخطاب رضي الله عنه دا خبره پلي کوي چې "که چیرې په عراق کې یو خچر هم ښکته شي، نو الله به د قیامت په ورځ زما څخه د هغې په اړه پوښتنه وکړي".

وړاندیز شوي حلونه

- د روغتیايي نظام جوړول چې لومړی په انسان په ژوند کې د خدای څخه ویره ولري او اغیزمن وي، چې د برخې اخیستو یا فساد تابع نه وي.

- د وړیا روغتیايي پاملرنې چمتو کول د هر تبعه لپاره یو بنسټیز حق ګڼل کیږي. او د شخصي روغتونونو جوازونه لغوه کول او د درملنې په برخه کې د پانګونې منع کول.

- د درملنې څخه دمخه د مخنیوي رول فعالول، د پوهاوي کمپاینونو او د مچانو د کنټرول له لارې.

- د روغتیا وزارت بیا رغول ترڅو د خلکو د ژوند مسؤلیت په غاړه واخلي، نه یوازې یوه اداري اداره.

- د یو سیاسي نظام غوره کول چې د اقتصادي او سیاسي ګټو څخه پورته د انسان ژوند ته لومړیتوب ورکړي.

- د جرمي سازمانونو او د درملو له مافیا سره اړیکې پرې کول.

د مسلمانانو په تاریخ کې، روغتونونه د خلکو لپاره وړیا خدمت کولو لپاره جوړ شوي وو، په لوړه کچه اداره کیدل، او د خلکو د جیبونو څخه نه، بلکې د بیت المال څخه تمویل کیدل. روغتیايي پاملرنه د دولت د مسؤلیت یوه برخه وه، نه احسان او نه تجارت.

په سوډان کې نن ورځ د وبا خپریدل او له صحنې څخه د دولت غیاب یو خطرناک خبرداری دی چې له پامه نشي غورځول کیدی. اړتیا یوازې د پندول چمتو کول ندي، بلکې د ریښتیني پاملرنې دولت جوړول دي چې د انسان ژوند ته پام وکړي او د بحران ریښې درملنه وکړي، نه د هغې نښې، یو داسې دولت چې د انسان او د هغه د ژوند ارزښت او د هغه د پیدا کولو هدف ته پام وکړي، کوم چې د یوازیني الله عبادت دی. او اسلامي دولت یوازینی هغه دی چې د روغتیايي پاملرنې مسلو ته د روغتیايي نظام له لارې رسیدګي کولی شي، کوم چې یوازې د نبوت په طریقه د دویم عادلانه خلافت په سیوري کې پلي کیدی شي، کوم چې د خدای په فضل سره ډیر ژر جوړیږي.

﴿يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ اسْتَجِيبُواْ لِلّهِ وَلِلرَّسُولِ إِذَا دَعَاكُم لِمَا يُحْيِيكُمْ﴾

دا د حزب التحریر د مرکزي مطبوعاتي دفتر د راډیو لپاره لیکل شوی

حاتم العطار - د مصر ولایت

د ابو اسامه، احمد بکر (هزیم) رحمه الله سره د ملګرتیا ویاړ

د ابو اسامه، احمد بکر (هزیم) رحمه الله سره د ملګرتیا ویاړ

د ۱۴۴۷ هجري کال د ربیع الاول په دویمه اویشتمه نیټه چې د ۲۰۲۵ میلادي کال د سپتمبر د میاشتې له څوارلسمې نیټې سره سمون خوري، احمد بکر (هزیم) د حزب التحریر په لومړیو کې له اتیا کلنۍ څخه په زیاته عمر خپل رب ته انتقال شو. هغه د ډیرو کلونو لپاره دعوت پورته کړ او د هغه په ​​لار کې یې اوږد بند او سخته عذاب وزغمل، مګر د خدای په فضل او مرسته سره هغه نرم، کمزوری، بدل یا بدل نه شو.

هغه د سوریې د مقبور حافظ د واکمنۍ په اتیایمو کلونو کې ډیر وخت پټ تیر کړ، تر دې چې په ۱۹۹۱ کال کې د هوایی ځواکونو د استخباراتو لخوا د حزب التحریر له یوې ډلې ځوانانو سره ونیول شو، ترڅو د مجرمینو علي مملوک او جمیل حسن په څارنه کې د شکنجې تر ټولو سخت ډولونه وګوري، چیرته چې هغه چا چې له ابو اسامه او د هغه له ځینو ملګرو سره د یوې دورې له تحقیق وروسته د تحقیق خونې ته ننوت، ما ولیدل چې د تحقیق د خونې په دیوالونو ځینې ټوټې غوښې او وینې خپرې وې.

په المزه کې د هوایی ځواکونو د استخباراتو په فرعي څانګه کې له یو کال څخه د زیات وخت تیرولو وروسته، هغه له خپلو نورو ملګرو سره د صیدنایا زندان ته ولیږدول شو او وروسته په لسو کلونو بند محکوم شو، چې اوه کاله یې په صبر او احتساب سره تیر کړل، بیا الله تعالی په هغه باندې فضل وکړ او خلاص شو.

له زندان څخه له خلاصون وروسته یې سمدستي دعوت ته دوام ورکړ، تر دې چې د حزب ځوانان ونیول شول، چې په سوریه کې یې په سلګونو کسان د ۱۹۹۹ کال د دولسمې میاشتې په نیمایي کې شامل وو، چیرته چې په بیروت کې په کور باندې چاپه ووهل شوه او وتښتول شو او په المزه هوایي ډګر کې د هوایي ځواکونو د استخباراتو فرعي څانګې ته ولیږدول شو، ترڅو د وحشتناکې شکنجې نوې مرحله پیل شي. د خدای په مرسته، د خپل عمر سره سره، هغه صابر، ثابت او حساب ورکوونکی و.

له نږدې یو کال وروسته هغه بیرته د صیدنایا زندان ته ولیږدول شو، ترڅو د دولت د امنیت په محکمه کې محاکمه شي او وروسته د لسو کلونو لپاره محکوم شو، الله تعالی ورته ولیکل چې نږدې اته کاله یې تیر کړي، بیا الله تعالی په هغه باندې فضل وکړ او هغه خلاص شو.

ما په ۲۰۰۱ کال کې یو بشپړ کال د صیدنایا په زندان کې له هغه سره تیر کړ، بلکې زه په پنځمه (الف) کوټه کې د دریم پوړ په کیڼ اړخ کې د هغه تر څنګ وم، ما هغه ته ګران تره ویل.

موږ به یوځای خواړه خوړل او یو بل ته څنګ په څنګ بهیده او موږ به کلتور او نظریات سره شریکول. له هغه څخه مو کلتور زده کاوه او له هغه څخه مو صبر او استقامت زده کاوه.

هغه یو نرم، له خلکو سره مینه کوونکی، ځوانانو ته لیواله و، هغه په ​​هغوی کې د بریا او د خدای د وعدې د رښتیني کیدو په اړه باور پیدا کاوه.

هغه د خدای کتاب حافظ و او هغه به هره ورځ او شپه لوستله او د شپې ډیره برخه به پاڅیده، نو که سهار ته نږدې شو، هغه به ما ولړزوي چې د شپې د لمانځه او بیا د سهار د لمانځه لپاره راویښ کړم.

زه له زندان څخه راووتلم، بیا په ۲۰۰۴ کال کې بیرته هلته لاړم، او د ۲۰۰۵ کال په پیل کې بیرته د صیدنایا زندان ته ولیږدول شو، ترڅو یو ځل بیا له هغو کسانو سره ووینو چې د ۲۰۰۱ کال په پای کې زموږ د لومړي ځل د وتلو پر مهال په زندان کې پاتې وو، او له هغوی څخه ګران تره ابو اسامه احمد بکر (هزیم) رحمه الله و.

موږ به د کوټو په وړاندې اوږد مزلونه کول ترڅو د زندان دیوالونه، د اوسپنې میله او د کورنۍ او عزیزان فراق هیر کړو، څنګه نه، په داسې حال کې چې هغه په زندان کې ډیر کلونه تیر کړي او هغه څه یې لیدلي چې لیدل یې!

د هغه سره زما نږدېوالي او اوږدې ملګرتیا سره سره، ما هیڅکله هغه نه دی لیدلی چې شکایت وکړي یا شکایت وکړي، لکه هغه چې په زندان کې نه وي، بلکې د زندان له دیوالونو بهر الوتنه کوي. د هغه قرآن سره الوتنه کوي چې هغه یې په ډیرو وختونو کې تلاوت کوي، د خدای په وعدې او د هغه د رسول ﷺ د بریا او تمکین په اړه د زیري په اړه د باور په وزرونو الوتنه کوي.

موږ په سختو او سختو شرایطو کې د لویې بریا ورځې ته سترګې په لار وو، هغه ورځ چې زموږ د رسول ﷺ زیري به رښتینې شي «بیا به د نبوت پر طريقه خلافت راځي». موږ د خلافت تر سیوري لاندې او د عقاب د بیرغ لاندې یوځای کیدو ته لیواله وو. خو الله تعالی داسې قضا وکړه چې ته له دې ځورونکي ځای څخه د تل پاتې کیدو ځای ته لاړ شه.

موږ له الله تعالی څخه غواړو چې ته په جنت الفردوس کې اوسې، او موږ په الله تعالی باندې هیڅوک نه ستایو.

زموږ ګران تره ابو اسامه:

موږ له الله تعالی څخه غواړو چې په تا باندې پراخه رحمت وکړي او په پراخه جنت کې دې ځای درکړي او له صدیقانو او شهیدانو سره دې یوځای کړي او د هغه ځورونې او عذاب په بدل کې دې چې تا ولیدل په جنت کې دې لوړې درجې درکړي، او موږ له هغه جل جلاله څخه غواړو چې موږ له تا سره په حوض کې زموږ د رسول ﷺ سره او د هغه د رحمت په ځای کې یوځای کړي.

زموږ تسلیت دا دی چې ته د مهربانه مهربان ته ځې او موږ یوازې هغه څه وایو چې الله تعالی خوښوي، بېشکه موږ د الله تعالی یو او بېشکه موږ هغه ته ورګرځو.

دا د حزب التحریر د مرکزي مطبوعاتي دفتر د راډیو لپاره لیکل شوی دی

ابو صطیف جیجو