سكك الحديد، بين إنجازات الخلافة وأحلام العبيد
June 29, 2020

سكك الحديد، بين إنجازات الخلافة وأحلام العبيد

سكك الحديد، بين إنجازات الخلافة وأحلام العبيد

بكل لوعة وأسى، تابعنا كلام رئيس تونس قيس سعيد أثناء زيارته لفرنسا وهو يتباهى بما نهله من بحور الأنوار والمعرفة الفرنسية وبمشاركته في كبرى اللقاءات والمؤتمرات الدولية حول القانون الدستوري، وقد بدا وكأنه يقدم نفسه على أنه تجاوز بورقيبة بأشواط كبيرة في التشرب من ثقافة الأعداء، بل وكأننا أمة بلا دين ولا تشريع ولا حضارة، نعيش على الهامش، ونقتات على فتات ما تنتجه الحضارات الأخرى من أفكار ومفاهيم ودساتير ونماذج حكم، ما يؤكد مقولة ابن خلدون رحمه الله: "المغلوب مولع أبداً بتقليد الغالب في شعاره وزيّه ونحلته وسائر أحواله وعوائده".

تابعنا أيضا بحجم أكبر من اللوعة والأسى، فضلا عن حرارة اللقاء زمن كورونا وتقبيل أكتاف ماكرون، مستوى خطابه المتملق الذي لم يقف عند الاستشهاد بمقولات مجرم الحرب شارل ديغول صاحب مقولة: "اقصف بسرعة وبقوة"، ولا عند الإشادة بعميد الفقه الدستوري الفرنسي جورج فيدال، ولا عند الدعوة المباشرة والصريحة إلى نسيان جراح الماضي (هكذا وبكل بساطة!)، بل وصل به الحد إلى أن يصوّر الاستعمار الفرنسي لتونس على أنه حماية للبلد وأهله، في سياق ادعاءات "قانونية" كاذبة خاطئة، ومحاولة فاشلة لحذف صفحات سوداء من تاريخ الاحتلال الفرنسي كتبت بأحرف من دماء الشهداء التي روت أرض الزيتونة، وينطق بها كل ركن من أركان هذه البلاد الإسلامية.

ما يملأ القلب حسرة، فضلا عما بدر من فقيه الدساتير المستوردة من كلام وما أثاره من سخط شعبي، هو مستوى أحلام هذا الرئيس الذي ما فتئ يُحدّث شعبه عن صعود شاهق في التاريخ، إلا أن أحلامه التي عبّر عنها ضمن أوّل لقاء له برئيس الدولة التي كانت ولا تزال تناصبنا العداء، لم ترتق إلى مستوى طموحات الباحثين من أهل بلده في مخابر فرنسا، بل لم ترتق إلى مستوى تطلعات أبناء الأمة في القرن التاسع عشر، أي منذ مائتي عام تقريبا حين كانت للمسلمين دولة، بل عكست حالة مخجلة من الضياع والتخلف الحضاري قد يكون مأتاها "عقدة الخواجة" التي تحكم عقليات حكّامنا منذ هدم دولة الخلافة العثمانية، بحيث لا يرى الحاكم لنفسه قدرة على الفعل والإنجاز إلا بمعية المستعمر الأجنبي وتحت إشرافه، فلا حول ولا قوة له إلا بالاستعمار، ولا ولاء إلا له، ولا طاعة إلا لأوامره.

فممّا جاء في تصريحات الرئيس قيس سعيد خلال ندوته الصحفية المشتركة في قصر الإليزيه مع نظيره الفرنسي حديثه عن حلم تشييد خط قطار سريع يربط بنزرت بالجنوب التونسي، منوّها باستعداد رئيس فرنسا للمساعدة على تحقيق هذا "الحلم الكبير". حيث قال بالحرف الواحد: "شكرا على استعداده لتحقيق هذا الذي يبدو لنا اليوم حلما".

فعن أي صعود شاهق في التاريخ هذا الذي يتحدث عنه قيس سعيد وهو يريد إعادة شعبه إلى أحضان الاستعمار وتحت "حمايته" ورعايته؟ ألا يستبطن كلامه عن الحماية وعن ضرورة نسيان جراح الماضي رغبة حقيقية في عودة الاستعمار وحنينا إلى رعايته لتمنّ علينا فرنسا بمدّ شبكات القطار السريع في البلد كما فعلت في وقت سابق؟

صحيح أن الاستعمار هو من وضع هذا النظام على مقاسه لرعاية مصالحه في بلادنا، فلا يصل إلى الحكم إلا أكثر الناس قدرة على حراسة المعبد الديمقراطي، ولكن ربّما كان على هذا الرئيس الحالم، أن يعيد فتح كتب التاريخ من جديد، ويقرأ عن سكك الحديد، وعن أيام العز التي كان يعيشها المسلمون أيام السلطان عبد الحميد رحمه الله، قبل أن يقتل الاستعمار أمّهم ويجعلهم كالأيتام على مأدبة اللئام، يحكمهم أكثر الناس انضباعا بثقافة أعدائهم وأجهلهم بأحكام دينهم!

لقد أدرك السلطان عبد العزيز رحمه الله جيّدا وفي وقت مبكر معنى ربط البلاد الإسلامية بشبكات السكك الحديدية، فشرع في مزاحمة دولة من أكبر القوى الاقتصادية في العالم آنذاك، وهي بريطانيا، الإمبراطورية التي لا تغيب عنها الشمس، حيث ظهرت السكك الحديدية لأول مرة في العالم في إنجلترا عام 1825م، وكانت مبكرة جدا مقارنة بالدول الكبيرة الأخرى، بل لقد أدى ظهور هذه الثورة الصناعية في بريطانيا، إلى تغيير أحوال العالم، حيث تمكنت بريطانيا من استعمار بعض الدول الضعيفة وقامت بإنشاء سكك حديدية فيها ﻹرسال الجنود.

ولذلك كان إنشاء أول خط سكة حديدية في الدولة العثمانية في اﻷناضول بتاريخ 23 أيلول/سبتمبر 1856م، وامتد بطول 130 كيلومتراً في اﻷناضول، و389 كيلومتراً فيما بين قسمي "فارنا - روسيا" و"كوستنجا - تونا".

ثم راح السلطان عبد الحميد رحمه الله يسير على خطا سلفه في تشييد السكك الحديدية بنيّة توحيد المسلمين برّا ومحاولة الإسراع بمنع تآكل أطراف الدولة وقضم أراضيها، مع محاصرة نفوذ بريطانيا بحراً، ليشيّد أكبر مشروع سكك حديدية في تاريخ الدولة العثمانية المعروف بسكة حديد الحجاز، والذي صار لاحقا كابوسا حقيقيا للإنجليز.

فمن محطة "حيدر باشا" التي تم إنشاؤها في عام 1900م كبداية لانطلاق مشروع "سكة حديد الحجاز"، ينطلق القطار من إسطنبول إلى محطة قطار في المدينة المنورة (لا تزال قائمة حتى يومنا هذا) متحدياً المكان والزمان، فيقطع المسافة في 3 أيام وقد تصل إلى 5 أيام في حال توقفه في استراحات دمشق، معان أو مدائن صالح، بعد أن كان يقطعها بمدة ما بين شهرين ونصف إلى ثلاثة أشهر.

وهكذا أراد السلطان عبد الحميد رحمه الله تمكين الحجاج المسلمين من الوصول بسهولة وأمان إلى مكة خلال موسم الحج. وكان المسلمون قبل ذلك يسافرون لأسابيع طويلة إن لم يكن شهوراً على ظهور الجمال. وكانت المسافة الممتدة بين دمشق والمدينة وحدها تستغرق 40 يوماً، وكان الكثير من الحجاج يلقون حتفهم في الطريق عبر الصحاري الجافة والجبال الجرداء. فجاءت فكرة السكك الحديدية لتقصر المسافة من 40 يوماً إلى خمسة أيام فقط. وبعد اكتمال المقطع الممتد بين دمشق والمدينة، كانت الخطة هي مد الخط شمالاً إلى العاصمة العثمانية القسطنطينية وجنوباً إلى مكة ذاتها. كما لم تكن سكة حديد الحجاز للقطار فقط بل أيضا للتلغراف (إنترنت ذلك العصر).

إن أهمية السكك الحديدية للمسلمين لم تتوقف عند ذلك الحد. فالمشروع الذي كان خارقاً للمألوف كمشروع للمواصلات في ذلك العصر، تم تمويله بالكامل من تبرعات المسلمين، ومن عائدات وضرائب الدولة العثمانية وبدون أي "استثمار" أجنبي، وبسواعد أبناء الأمة، بل أضيف إلى ذلك كله مشاركة الجنود بشكل طوعي في تشييد السكك وإحالتهم بعد ذلك على التقاعد، حتى لا يستضيء الخليفة بنار المشركين ويخضع لابتزازاتهم.

ولكن فور إعلانه عن المشروع، شنت الصحف اﻷوروبية حملة تهكم كبيرة على السلطان ومشروعه، بهدف ثني السلطان عنه، وإسقاط الدولة العثمانية، فأرسلت بريطانيا جواسيسها لتخريب هذا المشروع خاصة وأنه قد بدأ أيضا العمل على خط سكة حديد بغداد - برلين التي كان من المقرر ربطها بالخط الأوروبي لتصل إلى مدينة برلين عاصمة الإمبراطورية الألمانية. واجه المشروع عدداً من الصعوبات والمعوقات، على رأسها الاعتراض الإنجليزي والروسي، إذ رأت الإمبراطورية البريطانية تهديداً استراتيجياً لهيمنتها على خطوط المواصلات البحرية.

ولذلك يقول السلطان عبد الحميد الثاني الذي حكم مدة 33 عاماً أنشأ خلالها أكثر من 10 سكك حديدية ربطت عاصمة الخلافة بفينا وبغداد والمدينة المنورة كما ربطت الشام بحماة ويافا بالقدس، يقول معلقاً على السكك الحديدية: "أسرعت في إنشاء السكك الحديدية في اﻷناضول بكل قوتي، هدف هذا الطريق هو ربط بلاد ما بين النهرين وبغداد باﻷناضول، والوصول إلى خليج البصرة، وقد نجح هذا في ظل مساعدة الألمان، وقد عرضت معادننا في السوق الدولي ولاقت استحسانا كبيرا... وحتى لو رفضت الدول الكبيرة الاعتراف بهذا فإن أهمية السكك الحديدية ليست فقط اقتصادية وإنما هي أيضا سياسية".

وعن طريق ربط الشعوب الخاضعة للخلافة العثمانية، كان هدف السلطان عبد الحميد ليس فقط توحيد المسلمين بل أيضاً استعادة وحدة الدولة والحيلولة دون سقوطها. لكن ذلك لم يتحقق بعد تحالف خونة الداخل مع أعداء الخارج. ففي عام 1908م، انطلق أول قطار من دمشق إلى المدينة، وفي العام التالي تمت الإطاحة بالسلطان عبد الحميد رحمه الله.

وهكذا، صارت الخلافة إمبراطورية، وصار الفتح الإسلامي احتلالا وصار الاستعمار العسكري الغاشم حماية، وراحت مناهج التعليم تروج لثقافة الاستعمار وتعينه في حملات الغزو الفكري والثقافي للمسلمين، كما اندثرت حقبة اختفاء الحدود بين البلدان المختلفة التي فرضها مشروع طريق السكك الحديدية الذي كان يمر عبر خمسة بلدان (تركيا وسوريا والأردن وفلسطين والسعودية).

فبعد أن بدأ الجيش العثماني استخدام القطار في الحرب العالمية الأولى، أدى الصراع إلى قطع ذلك الطريق الحديدي، حيث هاجم الضابط الإنجليزي المعروف بلقب لورانس العرب خط السكة الحديد جنباً إلى جنب مع جنود خلال ما عُرف بـ (الثورة العربية الكبرى). ووصلت السفن اﻹنجليزية محملة بالديناميت إلى البحر اﻷحمر لتفجير سكة حديد الحجاز على يد لورانس الخبير باستخدامها، وبدأ بتدمير شريان الحياة اﻹسلامية خط سكة حديد الحجاز في عام 1916م، بعد ثماني سنوات من الحياة توقفت هذه القاطرة إلى اﻷبد. وبعد أن وضعت الحرب أوزارها، وتقاسم البريطانيون والفرنسيون بلاد الشام فيما بينهم، ضمن ما عرف باتفاقية سايكس-بيكو، لم يكن الحفاظ على السكك الحديدية من أولويات المسلمين، فقد أصبحت معظم خطوط السكك الحديدية متهالكةً نتيجة الإهمال المتعمد من قبل الأنظمة الراعية لمصالح الاستعمار، وقد بقي الأمر على ذلك الحال إلى يوم الناس هذا، لتقتنع الشعوب بأنه لا مجال لمد سكك الحديد من جديد، إلا عندما تتكرم علينا القوى الاستعمارية!

إن من يجهل أو يتجاهل هذه الصفحات المشرقة من التاريخ الإسلامي ابتغاء للعزة أمام أعداء الأمة الإسلامية وسعيا لكسب ودّ القادة الصليبيين ممّن يناصبونها العداء، هو أشبه بالغراب الذي أراد أن يقلد مشية الحمامة ففشل ونسي مشيته الأصلية. قال تعالى: ﴿وَلا تَكُونُوا كَالَّذِينَ نَسُوا اللَّهَ فَأَنسَاهُمْ أَنفُسَهُمْ أُوْلَئِكَ هُمُ الفَاسِقُونَ﴾. بل إن هؤلاء العبيد مهما حاولوا التذلل والتقرب والتمسح على أعتاب أسيادهم، فإنهم لن يرضوا عنهم حتى يردّوهم من بعد إيمانهم كفارا. قال تعالى: ﴿وَلَنْ تَرْضَى عَنْكَ الْيَهُودُ وَلَا النَّصَارَى حَتَّى تَتَّبِعَ مِلَّتَهُمْ﴾.

ثم إنّه لا يفل الحديد إلا الحديد، ولا يوقف مسار الاستعمار وجرائم الاحتلال وصفعات القرن المتتالية، إلا دولة ذات سيادة لا تخضع لقرارات العواصم الغربية، ولا تنتظر تلقي دروس من أحد، فتنبري جهود أبنائها من أحفاد الفاتحين لاستكمال ما بدأه أجدادهم في مد سكك الحديد، وهم يستشعرون عزة دولة عظمى كانت تعمل وتبني كل ما تراه في صالح الدولة ورعاياها مستحضرين قوله عز وجل: ﴿وَأَنزَلْنَا الْحَدِيدَ فِيهِ بَأْسٌ شَدِيدٌ وَمَنَافِعُ لِلنَّاسِ﴾.

ولذلك، فالأجدر بمن كان في قلبه مثقال ذرة من إيمان أن يكف عن وضع قطار بلاده على سكة الكافر المستعمر، بدعوى الصلاح والإصلاح واتباع الخلفاء الراشدين، فالأصل أن يعتز بعقيدته وإيمانه، فلله العزة ولرسوله وللمؤمنين، وأن يلتحق بقطار الخلافة ودعوتها العابرة للقارات بدل انتظار وعود بريطانيا الماكرة وفرنسا المجرمة، فإنّ نصر الله آت لا محالة، وعد الله لا يخلف الله وعده.

ختاما، إن دولة الخلافة الراشدة الموعودة التي صرنا نراها رأي العين، لهي دولة العاملين لا دولة الحالمين، وإن في السعي لإقامتها الأجر العظيم في الدنيا والفوز والنعيم في الآخرة. ﴿لِمِثْلِ هَذَا فَلْيَعْمَلِ الْعَامِلُونَ﴾.

كتبه للمكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير

م. وسام الأطرش - ولاية تونس

More from null

د روغتيايي ناورين په وړاندې د دولت د رول نشتون - ډينګي تبې او ملاريا

د روغتيايي ناورين په وړاندې د دولت د رول نشتون

ډينګي تبې او ملاريا

په سوډان کې د ډينګي تبې او ملاريا په پراخه کچه خپرېدو سره، د سخت روغتيايي بحران نښې څرګندېږي، چې د روغتيا وزارت د فعال رول نشتون او د دولت له خوا د وبا د مخنيوي توان نه شتون په ډاګه کوي چې هره ورځ ژوند اخلي. د ناروغيو په علم کې د علمي او ټکنالوژيکي پرمختګ سره سره، حقايق څرګندېږي او فساد ښکاره کېږي.

د روښانه پلان نشتون:

د زرګونو څخه د ډېرو پېښو او د ځينو رسنيو په وينا په ټوليزه توګه د مړينو ثبتولو سره سره، د روغتيا وزارت د وبا د مخنيوي لپاره کوم روښانه پلان ندی اعلان کړی. د روغتيايي ادارو ترمنځ د همغږۍ نشتون او د وبا سره د مقابلې لپاره د مخکينۍ ليد نشتون ليدل کېږي.

د طبي اکمالاتو د سلسلو ړنګېدل

حتی ساده درمل لکه "پندول" په ځینو سیمو کې نایاب شوي دي، کوم چې د اکمالاتو په سلسله کې ړنګېدل او د درملو په ویش باندې د څارنې نشتون منعکس کوي، په داسې حال کې چې یو څوک ساده درد کموونکو او ملاتړ ته اړتیا لري.

د ټولنې د پوهاوي نشتون

د مچانو څخه د مخنیوي د لارو چارو په اړه د خلکو د پوهاوي لپاره اغیزمنې رسنیزې هڅې شتون نلري، یا د ناروغۍ د نښو پیژندلو لپاره، کوم چې د انفیکشن خپریدل زیاتوي او د ټولنې د خپل ځان د ساتنې توان کمزوری کوي.

د روغتيايي زيربنا کمزورتيا

روغتونونه د طبي پرسونل او تجهیزاتو له سخت کمښت سره مخ دي، حتی د لومړني تشخیص وسایلو سره هم، کوم چې وبا ته ځواب ورو او بې ترتیبه کوي او د زرګونو خلکو ژوند له خطر سره مخ کوي.

نورو هېوادونو له وبا سره څنګه چلند وکړ؟

 برازيل:

- د عصري حشره وژونکو په کارولو سره یې د ځمکې او هوا څخه د سپرې کولو کمپاینونه پیل کړل.

- یې پشه خانې وویشلې او د ټولنې د پوهاوي کمپاینونه یې فعال کړل.

- په ناروغیو ځپلو سیمو کې یې په عاجله توګه درمل چمتو کړل.

بنګله ديش:

- یې په بې وزلو سیمو کې موقتي اضطراري مرکزونه جوړ کړل.

- یې د خبرتیا لپاره تودې کرښې او ګرځنده غبرګون ټیمونه چمتو کړل.

فرانسه:

- د وختي خبرتیا سیسټمونه یې فعال کړل.

- د مچیو د کنټرول څارنه یې زیاته کړه او د سیمه ایز پوهاوي کمپاینونه یې پیل کړل.

روغتيا د ټولو نه مهمې دندې او د دولت بشپړه مسؤليت دی

سوډان لاهم د کشف او راپور ورکولو لپاره اغیزمن میکانیزمونه نلري، کوم چې اصلي شمیرې د اعلان شوي څخه خورا لوړې کوي او بحران لا پسې پیچلی کوي. اوسنی روغتیايي بحران د روغتیا پالنې په برخه کې د دولت د فعال رول د نشتون مستقیمه پایله ده، کوم چې د انسان ژوند په خپلو لومړیتوبونو کې ځای لري، یو داسې دولت چې اسلام پلي کوي او د عمر بن الخطاب رضي الله عنه دا خبره پلي کوي چې "که چیرې په عراق کې یو خچر هم ښکته شي، نو الله به د قیامت په ورځ زما څخه د هغې په اړه پوښتنه وکړي".

وړاندیز شوي حلونه

- د روغتیايي نظام جوړول چې لومړی په انسان په ژوند کې د خدای څخه ویره ولري او اغیزمن وي، چې د برخې اخیستو یا فساد تابع نه وي.

- د وړیا روغتیايي پاملرنې چمتو کول د هر تبعه لپاره یو بنسټیز حق ګڼل کیږي. او د شخصي روغتونونو جوازونه لغوه کول او د درملنې په برخه کې د پانګونې منع کول.

- د درملنې څخه دمخه د مخنیوي رول فعالول، د پوهاوي کمپاینونو او د مچانو د کنټرول له لارې.

- د روغتیا وزارت بیا رغول ترڅو د خلکو د ژوند مسؤلیت په غاړه واخلي، نه یوازې یوه اداري اداره.

- د یو سیاسي نظام غوره کول چې د اقتصادي او سیاسي ګټو څخه پورته د انسان ژوند ته لومړیتوب ورکړي.

- د جرمي سازمانونو او د درملو له مافیا سره اړیکې پرې کول.

د مسلمانانو په تاریخ کې، روغتونونه د خلکو لپاره وړیا خدمت کولو لپاره جوړ شوي وو، په لوړه کچه اداره کیدل، او د خلکو د جیبونو څخه نه، بلکې د بیت المال څخه تمویل کیدل. روغتیايي پاملرنه د دولت د مسؤلیت یوه برخه وه، نه احسان او نه تجارت.

په سوډان کې نن ورځ د وبا خپریدل او له صحنې څخه د دولت غیاب یو خطرناک خبرداری دی چې له پامه نشي غورځول کیدی. اړتیا یوازې د پندول چمتو کول ندي، بلکې د ریښتیني پاملرنې دولت جوړول دي چې د انسان ژوند ته پام وکړي او د بحران ریښې درملنه وکړي، نه د هغې نښې، یو داسې دولت چې د انسان او د هغه د ژوند ارزښت او د هغه د پیدا کولو هدف ته پام وکړي، کوم چې د یوازیني الله عبادت دی. او اسلامي دولت یوازینی هغه دی چې د روغتیايي پاملرنې مسلو ته د روغتیايي نظام له لارې رسیدګي کولی شي، کوم چې یوازې د نبوت په طریقه د دویم عادلانه خلافت په سیوري کې پلي کیدی شي، کوم چې د خدای په فضل سره ډیر ژر جوړیږي.

﴿يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ اسْتَجِيبُواْ لِلّهِ وَلِلرَّسُولِ إِذَا دَعَاكُم لِمَا يُحْيِيكُمْ﴾

دا د حزب التحریر د مرکزي مطبوعاتي دفتر د راډیو لپاره لیکل شوی

حاتم العطار - د مصر ولایت

د ابو اسامه، احمد بکر (هزیم) رحمه الله سره د ملګرتیا ویاړ

د ابو اسامه، احمد بکر (هزیم) رحمه الله سره د ملګرتیا ویاړ

د ۱۴۴۷ هجري کال د ربیع الاول په دویمه اویشتمه نیټه چې د ۲۰۲۵ میلادي کال د سپتمبر د میاشتې له څوارلسمې نیټې سره سمون خوري، احمد بکر (هزیم) د حزب التحریر په لومړیو کې له اتیا کلنۍ څخه په زیاته عمر خپل رب ته انتقال شو. هغه د ډیرو کلونو لپاره دعوت پورته کړ او د هغه په ​​لار کې یې اوږد بند او سخته عذاب وزغمل، مګر د خدای په فضل او مرسته سره هغه نرم، کمزوری، بدل یا بدل نه شو.

هغه د سوریې د مقبور حافظ د واکمنۍ په اتیایمو کلونو کې ډیر وخت پټ تیر کړ، تر دې چې په ۱۹۹۱ کال کې د هوایی ځواکونو د استخباراتو لخوا د حزب التحریر له یوې ډلې ځوانانو سره ونیول شو، ترڅو د مجرمینو علي مملوک او جمیل حسن په څارنه کې د شکنجې تر ټولو سخت ډولونه وګوري، چیرته چې هغه چا چې له ابو اسامه او د هغه له ځینو ملګرو سره د یوې دورې له تحقیق وروسته د تحقیق خونې ته ننوت، ما ولیدل چې د تحقیق د خونې په دیوالونو ځینې ټوټې غوښې او وینې خپرې وې.

په المزه کې د هوایی ځواکونو د استخباراتو په فرعي څانګه کې له یو کال څخه د زیات وخت تیرولو وروسته، هغه له خپلو نورو ملګرو سره د صیدنایا زندان ته ولیږدول شو او وروسته په لسو کلونو بند محکوم شو، چې اوه کاله یې په صبر او احتساب سره تیر کړل، بیا الله تعالی په هغه باندې فضل وکړ او خلاص شو.

له زندان څخه له خلاصون وروسته یې سمدستي دعوت ته دوام ورکړ، تر دې چې د حزب ځوانان ونیول شول، چې په سوریه کې یې په سلګونو کسان د ۱۹۹۹ کال د دولسمې میاشتې په نیمایي کې شامل وو، چیرته چې په بیروت کې په کور باندې چاپه ووهل شوه او وتښتول شو او په المزه هوایي ډګر کې د هوایي ځواکونو د استخباراتو فرعي څانګې ته ولیږدول شو، ترڅو د وحشتناکې شکنجې نوې مرحله پیل شي. د خدای په مرسته، د خپل عمر سره سره، هغه صابر، ثابت او حساب ورکوونکی و.

له نږدې یو کال وروسته هغه بیرته د صیدنایا زندان ته ولیږدول شو، ترڅو د دولت د امنیت په محکمه کې محاکمه شي او وروسته د لسو کلونو لپاره محکوم شو، الله تعالی ورته ولیکل چې نږدې اته کاله یې تیر کړي، بیا الله تعالی په هغه باندې فضل وکړ او هغه خلاص شو.

ما په ۲۰۰۱ کال کې یو بشپړ کال د صیدنایا په زندان کې له هغه سره تیر کړ، بلکې زه په پنځمه (الف) کوټه کې د دریم پوړ په کیڼ اړخ کې د هغه تر څنګ وم، ما هغه ته ګران تره ویل.

موږ به یوځای خواړه خوړل او یو بل ته څنګ په څنګ بهیده او موږ به کلتور او نظریات سره شریکول. له هغه څخه مو کلتور زده کاوه او له هغه څخه مو صبر او استقامت زده کاوه.

هغه یو نرم، له خلکو سره مینه کوونکی، ځوانانو ته لیواله و، هغه په ​​هغوی کې د بریا او د خدای د وعدې د رښتیني کیدو په اړه باور پیدا کاوه.

هغه د خدای کتاب حافظ و او هغه به هره ورځ او شپه لوستله او د شپې ډیره برخه به پاڅیده، نو که سهار ته نږدې شو، هغه به ما ولړزوي چې د شپې د لمانځه او بیا د سهار د لمانځه لپاره راویښ کړم.

زه له زندان څخه راووتلم، بیا په ۲۰۰۴ کال کې بیرته هلته لاړم، او د ۲۰۰۵ کال په پیل کې بیرته د صیدنایا زندان ته ولیږدول شو، ترڅو یو ځل بیا له هغو کسانو سره ووینو چې د ۲۰۰۱ کال په پای کې زموږ د لومړي ځل د وتلو پر مهال په زندان کې پاتې وو، او له هغوی څخه ګران تره ابو اسامه احمد بکر (هزیم) رحمه الله و.

موږ به د کوټو په وړاندې اوږد مزلونه کول ترڅو د زندان دیوالونه، د اوسپنې میله او د کورنۍ او عزیزان فراق هیر کړو، څنګه نه، په داسې حال کې چې هغه په زندان کې ډیر کلونه تیر کړي او هغه څه یې لیدلي چې لیدل یې!

د هغه سره زما نږدېوالي او اوږدې ملګرتیا سره سره، ما هیڅکله هغه نه دی لیدلی چې شکایت وکړي یا شکایت وکړي، لکه هغه چې په زندان کې نه وي، بلکې د زندان له دیوالونو بهر الوتنه کوي. د هغه قرآن سره الوتنه کوي چې هغه یې په ډیرو وختونو کې تلاوت کوي، د خدای په وعدې او د هغه د رسول ﷺ د بریا او تمکین په اړه د زیري په اړه د باور په وزرونو الوتنه کوي.

موږ په سختو او سختو شرایطو کې د لویې بریا ورځې ته سترګې په لار وو، هغه ورځ چې زموږ د رسول ﷺ زیري به رښتینې شي «بیا به د نبوت پر طريقه خلافت راځي». موږ د خلافت تر سیوري لاندې او د عقاب د بیرغ لاندې یوځای کیدو ته لیواله وو. خو الله تعالی داسې قضا وکړه چې ته له دې ځورونکي ځای څخه د تل پاتې کیدو ځای ته لاړ شه.

موږ له الله تعالی څخه غواړو چې ته په جنت الفردوس کې اوسې، او موږ په الله تعالی باندې هیڅوک نه ستایو.

زموږ ګران تره ابو اسامه:

موږ له الله تعالی څخه غواړو چې په تا باندې پراخه رحمت وکړي او په پراخه جنت کې دې ځای درکړي او له صدیقانو او شهیدانو سره دې یوځای کړي او د هغه ځورونې او عذاب په بدل کې دې چې تا ولیدل په جنت کې دې لوړې درجې درکړي، او موږ له هغه جل جلاله څخه غواړو چې موږ له تا سره په حوض کې زموږ د رسول ﷺ سره او د هغه د رحمت په ځای کې یوځای کړي.

زموږ تسلیت دا دی چې ته د مهربانه مهربان ته ځې او موږ یوازې هغه څه وایو چې الله تعالی خوښوي، بېشکه موږ د الله تعالی یو او بېشکه موږ هغه ته ورګرځو.

دا د حزب التحریر د مرکزي مطبوعاتي دفتر د راډیو لپاره لیکل شوی دی

ابو صطیف جیجو