د "اسلامي فکر کې خلافت او امامت" لړۍ - د لیکوال او مفکر ثائر سلامة – أبو مالك لخوا - ح 38
د "اسلامي فکر کې خلافت او امامت" لړۍ - د لیکوال او مفکر ثائر سلامة – أبو مالك لخوا - ح 38

او تا ته تفصیل، راځئ چې په اجماع سره پیل وکړو، بیا معنوي تواتر:

0:00 0:00
Speed:
August 06, 2025

د "اسلامي فکر کې خلافت او امامت" لړۍ - د لیکوال او مفکر ثائر سلامة – أبو مالك لخوا - ح 38

د "اسلامي فکر کې خلافت او امامت" لړۍ

د لیکوال او مفکر ثائر سلامة – أبو مالك لخوا

اتلسمه حلقه: د اسلامي امت لپاره د الله (ج) د استخلاف اهمیت او د خلافت قوت د دین د ساتنې لپاره یو بنسټیز لامل1 - ج2

او تا ته تفصیل، راځئ چې په اجماع سره پیل وکړو، بیا معنوي تواتر:

په ژبه کې اجماع: په یو څه باندې هوډ او پریکړه کول، یا موافقه کول.

خو په اصولو کې اجماع: په یوه پیښه کې د حکم په اړه موافقه کول د یوې شرعي حکم په توګه، د رسول الله ﷺ له زمانې پرته په یوه زمانه کې، اجماع د شرعي دلیل ځای نیسي (د سنت څخه)2 او د صحابه کرامو له دورې وروسته اجماع: د تابعینو یا د دوی د پیروانو په زمانه کې د مجتهدینو موافقه ده او همداسې، د محمد ﷺ د امت څخه په یوه مسله باندې، 

او د اجماع او د شرعي حکم ترمنځ چې د اجتهاد له لارې ترلاسه کیږي توپیر اړین دی، ځکه چې نن ورځ د ډیری علماوو په ذهن کې، او همدارنګه په پخوانیو وختونو کې د ډله ایز اجتهاد مفکوره، ترڅو د نظرونو کثرت اجتهاد ته قوت ورکړي، نو دوی اجماع په دې بڼه تصور کوي، لکه د ډیری ډلو اجتهاد، یا په یوه زمانه کې د مجتهدینو موافقه په یو ځانګړي شرعي حکم باندې، نو ځکه دا یو شرعي حکم دی چې د ډیری خلکو د قوت له مخې توپیر لري چې هغه یې استنباط کړی دی، نو دوی په دې تصور سره اجماع د دلیل له صفت څخه د شرعي حکم صفت ته اړوي! نو اجماع د اجتهاد د غوره کولو لپاره یوازې وسیله کیږي د ډیری خلکو له خوا چې په دې نظر یې اتفاق کړی دی!

دا تصور د اجماع مفهوم نه دی، اجماع د حکم نقل دی، یا په دقیق ډول: په یوه پیښه کې د حکم په اړه موافقه کول د یوې شرعي حکم په توګه، د پایلې په توګه د هغې حجیت د دې معنی لري چې په هره زمانه کې د یوې مسلې په اړه حاصل شوي موافقه نصب کول، یا دیني مسله یا تکلیفي حکم د احکامو په اړه شرعي دلیل دی! نو هغه څه چې صحابه کرامو په اړه اجماع کړې، یا هغه څه چې د امت علماوو په اړه اجماع کړې - د هغه چا په نزد چې د اجماع دا ډول وايي - د احکامو په اړه دلیل نصبوي! له هغې څخه استنباط کیږي، لکه څنګه چې له قرآن یا سنت څخه استنباط کیږي، نو دا د دلیل شتون څرګندوي، اجماع د دلیلونو څخه یو دلیل دی چې له هغې څخه استنباط کیږي، نو دا هغه څه دي چې هغه د شرعي حکم څخه توپیر کوي چې موږ اجتهاد له لارې ترلاسه کړی دی!

په یاد ولرئ چې الله دې په تاسو رحم وکړي چې حکم یوازې د الله لپاره دی، او حکم یوازې د وحی څخه اخیستل کیږي، او خبرداری یوازې د وحی په واسطه ترسره کیږي، او د عمل د ذرې وزن د خیر او شر په توګه نه بیان کیږي او حساب یې یوازې هغه وخت سم کیږي چې وحی ته منسوب وي، او په خلکو باندې حجت یوازې په هغه څه سره قائم کیږي چې په وحی کې نازل شوي، او خلک بې هدفه نه دي پریښودل شوي، او دا ټول د دې ښکارندویي کوي چې موږ د انسانانو څخه انتظار نه کوو چې په یوې داسې مسلې باندې اجماع وکړي چې "شریعت هغې ته پام نه دی کړی" یا "هغه هېره شوې ده"، او په دې اساس اجماع باید نظر وحی ته ورسوي ترڅو مشروع شي، او وحی د رسول الله ﷺ څخه وروسته قطع شوی دی، نو دا پاتې ده چې د اجماع معنی یوازې دا وي: د دلیل څرګندول، یا د سنت څخه د دلیل نقل!

ښایي د اجماع په اړه ترټولو مهمې ستونزې دا وي: 

  1. معتبره اجماع څه ده؟ (د صحابه کرامو اجماع، د امت اجماع، د عترت اجماع، د یوې زمانې د مجتهدینو اجماع...)

  2. په چا باندې اجماع منعقدیږي؟ او د مخالف نظر څنګه په پام کې نیول کیږي.

  3. آیا د اجماع څخه رامینځته شوی حکم د شرعي حکم په اړه د یو دلیل بیان یا نقل دی چې له وحی سره تړاو لري که د یو نوي حکم رامینځته کول چې سرچینه یې د اجماع کونکو نظرونه او عقلونه دي؟

1- استاد مفکر یوسف الساريسي.

2- د اصولو ته د رسیدو اسانتیا ته وګورئ د علامه عطاء أبو الرشتة لخوا، لومړۍ برخه ص 82. او لکه څنګه چې موږ مخکې یادونه وکړه صحابه کرامو قرآن او سنت نقل کړل، بې له شکه قران کریم په بشپړه توګه نقل شوی دی، نو ځکه له هغې څخه د احکامو د استنباط لپاره د اجتهاد مواد په خپلو نصوصو کې شتون لري، هر مجتهد په هره زمانه کې کولی شي، په هغې کې نامعلوم باطن نشته، او سنت دوی موږ ته په قول او فعل او تقریر سره نقل کړل، او د دې سنتو ځینې برخې په داسې قضیو کې څرګندې شوې چې په ټولنه کې د بدیهیاتو څخه شمیرل کیږي نو له همدې امله له هغې سره دې ته اړتیا نشته چې وویل شي رسول الله ﷺ داسې او داسې وویل، نو دا د یوې اجماع په توګه نقل شوې چې موږ ته یې د سنت څخه د یو دلیل شتون څرګند کړ چې صحابه کرامو د خپلې اجماع په وخت کې پرې تکیه کړې وه!

More from null

د کتاب په اړه غورونه: "د اسلامي نفسیاتو له عناصرو څخه" - پنځلسمه برخه

د کتاب په اړه غورونه: "د اسلامي نفسیاتو له عناصرو څخه"

د استاد محمد احمد النادي لخوا چمتو شوی

پنځلسمه برخه

الحمد لله رب العالمين، والصلاة والسلام على إمام المتقين، وسيد المرسلين، المبعوث رحمة للعالمين، سيدنا محمد وعلى آله وصحبه أجمعين، او موږ له دوی سره شامل کړه، او زموږ په ډله کې مو راټول کړه ستا په رحمت ای تر ټولو رحم کوونکیه.

ګرانو اورېدونکو، د حزب التحریر د مطبوعاتي دفتر د راډیو اورېدونکو:

السلام علیکم ورحمة الله وبركاته، له دې وروسته: په دې برخه کې موږ د "د اسلامي نفسیاتو له عناصرو څخه" کتاب په اړه خپلو غورونو ته دوام ورکوو. او د اسلامي شخصیت د جوړولو لپاره، د اسلامي ذهنیت او اسلامي نفسیاتو ته په پام سره، وایو او له الله څخه توفیق غواړو:

ای مسلمانانو:

په تېره برخه کې مو وویل: د مسلمان لپاره دا هم سنت دي چې د خپل ورور لپاره په غیاب کې دعا وکړي، لکه څنګه چې د هغه لپاره سنت دي چې له خپل ورور څخه د هغه لپاره د دعا غوښتنه وکړي، او د هغه لپاره سنت دي چې هغه ته لیدنه وکړي او له هغه سره کښیني او له هغه سره اړیکه ونیسي او د هغه سره د الله په لار کې مرسته وکړي وروسته له دې چې هغه ورسره مینه وکړي. او د مسلمان لپاره مستحب ده چې له خپل ورور سره د هغه څه سره مخ شي چې هغه یې خوښوي ترڅو هغه خوشحاله کړي. او په دې برخه کې اضافه کوو او وایو: د مسلمان لپاره مستحب ده چې خپل ورور ته ډالۍ ورکړي، د ابوهریره د حدیث له مخې چې بخاري په الادب المفرد کې راوړی، او ابویعلی په خپل مسند کې، او نسایي په الکنی کې، او ابن عبدالبر په التمهید کې، او عراقي وویل: سند یې ښه دی، او ابن حجر په تلخیص الحبیر کې وویل: سند یې حسن دی، ویې ویل: رسول الله صلی الله علیه وسلم وفرمایل: "ډالۍ ورکړئ ترڅو مینه وکړئ".

د هغه لپاره دا هم مستحب ده چې د هغه ډالۍ ومني او په بدل کې یې انعام ورکړي د عایشې د حدیث له مخې چې په بخاري کې راغلی، هغې وویل: "رسول الله صلی الله علیه وسلم ډالۍ منله او په بدل کې یې انعام ورکاوه".

او د ابن عمر حدیث چې احمد، ابوداود او نسایي روایت کړی، هغه وویل: رسول الله صلی الله علیه وسلم وفرمایل: "څوک چې په الله قسم درکړي، نو هغه ته پناه ورکړئ، او څوک چې له تاسو څخه د الله په خاطر څه وغواړي، نو هغه ته ورکړئ، او چا چې له تاسو څخه پناه وغوښته، نو هغه ته پناه ورکړئ، او چا چې تاسو ته احسان وکړ، نو هغه ته بدله ورکړئ، او که تاسو ونه مومئ، نو د هغه لپاره دعا وکړئ ترڅو پوه شئ چې تاسو هغه ته بدله ورکړې ده".

او دا د وروڼو ترمنځ دی، او د حاکمانو ته د رعیت د ډالیو سره هیڅ تړاو نلري، دا رشوت په څیر حرام دي، او د انعام ورکولو څخه دا دی چې ووایی: جزاک الله خیرا.

ترمذي د اسامه بن زید رضي الله عنهما څخه روایت کړی او ویلي یې دي چې حسن صحیح دی، هغه وویل: رسول الله صلی الله علیه وسلم وفرمایل: "چا چې یو نیک کار وکړ او هغه چا ته یې وویل چې هغه یې کړی دی: "جزاک الله خیرا" نو په ثناء کې یې ښه وکړ". او ثناء شکر دی، یعنې انعام ورکول، په ځانګړې توګه د هغه چا لخوا چې بل څه نه لري، لکه څنګه چې ابن حبان په خپل صحیح کې د جابر بن عبدالله څخه روایت کړی، هغه وویل: ما د نبی صلی الله علیه وسلم څخه واورېدل چې هغه فرمایي: "چا چې یو نیک کار وکړ او د ثناء پرته یې بل څه ونه موندل، نو هغه شکر ادا کړ، او چا چې پټ کړ نو هغه یې کفر وکړ، او چا چې په باطل سره ځان ښکلی کړ نو هغه د دروغو جامې اغوستونکی دی". او ترمذي په حسن سند سره د جابر بن عبدالله څخه روایت کړی چې هغه وویل: رسول الله صلی الله علیه وسلم وفرمایل: "چا چې یو څه ورکړل او هغه یې وموندل نو هغه دې بدله ورکړي، او که یې ونه موندل نو هغه دې ثناء ووايي، نو چا چې ثناء وویل نو هغه شکر ادا کړ، او چا چې پټ کړ نو هغه یې کفر وکړ، او چا چې په هغه څه سره ځان ښکلی کړ چې نه وي ورکړل شوی نو هغه د دروغو جامې اغوستونکی دی". او د ورکړې کفر یعنې پټول او پټول دي.

او په صحیح سند سره ابوداود او نسایي د انس څخه روایت کړی، هغه وویل: "مهاجرینو وویل ای د خدای رسوله، انصار ټوله جزا واخیستله، موږ داسې خلک ندي لیدلي چې په ډیرو کې د دوی په څیر ښه مصرف کونکي وي، او نه هم په لږ کې د دوی په څیر ښه مرسته کونکي وي، او دوی زموږ لپاره بار کم کړ، هغه وویل: ایا تاسو په دې سره د دوی ثناء نه کوئ او د دوی لپاره دعا نه کوئ؟ دوی وویل: هو، هغه وویل: نو دا په دې سره برابر دی".

او د مسلمان لپاره دا ښایسته ده چې په لږ څه باندې هم د ډیرو په څیر شکر ادا کړي، او د هغو خلکو څخه شکر ادا کړي چې هغه ته نیکي وړاندې کوي، لکه څنګه چې عبدالله بن احمد په زوائد کې په حسن سند سره د نعمان بن بشیر څخه روایت کړی، هغه وویل: رسول الله صلی الله علیه وسلم وفرمایل: "څوک چې په لږ څه باندې شکر ادا نکړي نو په ډیرو باندې به هم شکر ادا نکړي، او څوک چې د خلکو څخه شکر ادا نکړي نو د خدای څخه به هم شکر ادا نکړي، او د خدای د نعمت په اړه خبرې کول شکر دی، او د هغه پرېښودل کفر دی، او جماعت رحمت دی، او تفرقه عذاب دی".

او له سنتو څخه دا دي چې د خپل ورور لپاره د یوې ګټې یا د ستونزې د اسانولو لپاره شفاعت وکړي، لکه څنګه چې بخاري د ابوموسی څخه روایت کړی، هغه وویل: "رسول الله صلی الله علیه وسلم ناست و چې یو سړی راغی او سوال یې وکړ، یا یې د یوې اړتیا غوښتنه وکړه، هغه زموږ په لور مخ کړ او ویې ویل شفاعت وکړئ ترڅو تاسو ته اجر ورکړل شي او الله دې د خپل نبی په ژبه هغه څه فیصله کړي چې وغواړي".

او لکه څنګه چې مسلم د ابن عمر څخه د نبی صلی الله علیه وسلم څخه روایت کړی، هغه وویل: "څوک چې د خپل مسلمان ورور لپاره د یو واکمن سره د یوې ګټې یا د ستونزې د اسانولو لپاره وسیله وي، هغه ته به د قیامت په ورځ د پل صراط په تېرېدو کې مرسته وشي، په هغه ورځ چې پښې ښویږي".

د مسلمان لپاره دا هم مستحب ده چې د خپل ورور د ناموس څخه په غیاب کې دفاع وکړي، لکه څنګه چې ترمذي روایت کړی او ویلي یې دي چې دا حدیث حسن دی د ابوالدرداء څخه د نبی صلی الله علیه وسلم څخه روایت دی، هغه وویل: "څوک چې د خپل ورور د ناموس څخه دفاع وکړي، الله به د قیامت په ورځ د هغه له مخ څخه اور لرې کړي". او د ابوالدرداء دا حدیث احمد روایت کړی او ویلي یې دي چې سند یې حسن دی، او همداسې هیثمي هم ویلي دي.

او هغه څه چې اسحاق بن راهویه د اسماء بنت یزید څخه روایت کړي، هغې وویل: ما د رسول الله صلی الله علیه وسلم څخه واورېدل چې هغه فرمایي: "څوک چې د خپل ورور د ناموس څخه په غیاب کې دفاع وکړي، نو دا د الله په غاړه ده چې هغه د اور څخه ازاد کړي".

او القضاعي په مسند الشهاب کې د انس څخه روایت کړی، هغه وویل: رسول الله صلی الله علیه وسلم وفرمایل: "څوک چې د خپل ورور سره په غیاب کې مرسته وکړي، الله به ورسره په دنیا او اخرت کې مرسته وکړي". او القضاعي دا حدیث د عمران بن حصین څخه هم په دې زیاتوالي سره روایت کړی دی: "او هغه د مرستې کولو توان لري". او لکه څنګه چې ابوداود او بخاري په الادب المفرد کې روایت کړی، او الزین عراقي وویل: سند یې حسن دی د ابوهریره څخه چې رسول الله صلی الله علیه وسلم وفرمایل: "مؤمن د مؤمن هنداره ده، او مؤمن د مؤمن ورور دی، له هر ځای څخه چې ورسره مخامخ شي، هغه د هغه له ضایع کېدو څخه ساتي او له شا څخه یې ساتنه کوي".

ای مسلمانانو:

تاسو په دې برخه کې او په تېره برخه کې د نبوي احادیثو له لارې پوه شوئ چې د هغه چا لپاره سنت دي چې د الله په خاطر له یوه ورور سره مینه لري، هغه ته خبر ورکړي او هغه ته د خپلې مینې په اړه ووایي. او د مسلمان لپاره دا هم سنت دي چې د خپل ورور لپاره په غیاب کې دعا وکړي. لکه څنګه چې د هغه لپاره سنت دي چې له خپل ورور څخه د هغه لپاره د دعا غوښتنه وکړي. او د هغه لپاره سنت دي چې هغه ته لیدنه وکړي او له هغه سره کښیني او له هغه سره اړیکه ونیسي او د هغه سره د الله په لار کې مرسته وکړي وروسته له دې چې هغه ورسره مینه وکړي. او د مسلمان لپاره مستحب ده چې له خپل ورور سره د هغه څه سره مخ شي چې هغه یې خوښوي ترڅو هغه خوشحاله کړي. او د مسلمان لپاره مستحب ده چې خپل ورور ته ډالۍ ورکړي. او د هغه لپاره دا هم مستحب ده چې د هغه ډالۍ ومني او په بدل کې یې انعام ورکړي.

او د مسلمان لپاره دا ښایسته ده چې د هغو خلکو څخه شکر ادا کړي چې هغه ته نیکي وړاندې کوي. او له سنتو څخه دا دي چې د خپل ورور لپاره د یوې ګټې یا د ستونزې د اسانولو لپاره شفاعت وکړي. او د هغه لپاره دا هم مستحب ده چې د خپل ورور د ناموس څخه په غیاب کې دفاع وکړي. ایا موږ به دې شرعي احکامو او د اسلام ټولو احکامو ته ژمن نه وو، ترڅو د خپل رب په څېر شو چې هغه یې خوښوي او راضي کیږي، ترڅو هغه څه چې په موږ کې دي بدل کړي، او زموږ حالات سم کړي، او د دنیا او اخرت په نیکیو بریالي شو؟!

ګرانو اورېدونکو: د حزب التحریر د مطبوعاتي دفتر د راډیو اورېدونکو:

په دې برخه کې په همدې اندازه بسنه کوو، ترڅو په راتلونکو برخو کې خپل غورونه بشپړ کړو، ان شاء الله تعالی، تر هغه وخته او تر هغه چې تاسو سره وینو، موږ تاسو د الله په پناه او ساتنه او امن کې پرېږدو. ستاسو د ښه اورېدلو څخه مننه کوو والسلام علیکم ورحمة الله وبركاته.

اې مسلمانانو! پوه شئ - 15 برخه

اې مسلمانانو! پوه شئ

15 برخه

دا چې د خلافت د دولت له مرستندویه دستګاه څخه وزیران دي، هغه وزیران چې خلیفه یې له ځان سره ټاکي، ترڅو د خلافت په بار کې مرسته وکړي او د هغې مسؤلیتونه په غاړه واخلي، د خلافت د بارونو زیاتوالی، په ځانګړې توګه هرکله چې د خلافت دولت لوی او پراخ شي، خلیفه یوازې د هغې په وړلو ستړی کیږي نو هغه چا ته اړتیا لري چې د هغې په وړلو کې ورسره مرسته وکړي ترڅو خپل مسؤلیتونه په غاړه واخلي، مګر د هغوی وزیران بې له قید او شرطه نومول روا نه دي ترڅو په اسلام کې د وزیر مفهوم چې د مرسته کوونکي په معنی دی د اوسنیو وضعي نظامونو د وزیر له مفهوم سره ګډ نه شي چې په ډیموکراټیک، پانګوال، سیکولر یا نورو نظامونو ولاړ دي کوم چې موږ په اوسني وخت کې وینو.