تأملات قرآنية (30) الجنة مأوى من خاف مقام ربه ونهى النفس عن الهوى
تأملات قرآنية (30) الجنة مأوى من خاف مقام ربه ونهى النفس عن الهوى

  إخواننا الكرام, أخواتنا الكريمات:أيها المؤمنون والمؤمنات: الصائمون والصائمات:مستمعينا الكرام مستمعي إذاعة المكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير: نحييكم بأطيب تحية: السلام عليكم ورحمة الله وبركاته. الحمد لله القائل في محكم كتابه وهو أصدق القائلين: (كِتَابٌ أَنزَلْنَاهُ إِلَيْكَ مُبَارَكٌ لِّيَدَّبَّرُوا آيَاتِهِ وَلِيَتَذَكَّرَ أُولُو الْأَلْبَابِ)

0:00 0:00
Speed:
May 22, 2020

تأملات قرآنية (30) الجنة مأوى من خاف مقام ربه ونهى النفس عن الهوى

تأملات قرآنية (30)
الجنة مأوى من خاف مقام ربه ونهى النفس عن الهوى


إخواننا الكرام, أخواتنا الكريمات:
أيها المؤمنون والمؤمنات: الصائمون والصائمات:
مستمعينا الكرام مستمعي إذاعة المكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير:


نحييكم بأطيب تحية: السلام عليكم ورحمة الله وبركاته. الحمد لله القائل في محكم كتابه وهو أصدق القائلين: (كِتَابٌ أَنزَلْنَاهُ إِلَيْكَ مُبَارَكٌ لِّيَدَّبَّرُوا آيَاتِهِ وَلِيَتَذَكَّرَ أُولُو الْأَلْبَابِ) والصلاة والسلام على رسول الله القائل: «إن الله يرفع بهذا الكتاب أقواما ويضع به آخرين». ثم أما بعد:

فَتَعَالَوا معنا أحبتنا الكرام, وهلم بنا نحن وإياكم نتجه إلى مائدة القرآن الكريم نتأمل ونتدبر آياته جل وعلا عسى أن ينفعنا ويرفعنا بما فيه من الذكر الحكيم إلى أعلى الدرجات في جنات النعيم, إنه ولي ذلك والقادر عليه. ومع الآيتين: الأربعين والواحدة والأربعين من سورة النازعات. يقول الله تعالى: (وَأَمَّا مَنْ خَافَ مَقَامَ رَبِّهِ وَنَهَى النَّفْسَ عَنِ الْهَوَىٰ (٤٠) فَإِنَّ الْجَنَّةَ هِيَ الْمَأْوَىٰ). (النازعات ٤١)


قال نخبة من المفسرين في تفسيرهم الميسر: "وأمَّا مَنْ خاف القيام بين يدي الله للحساب، ونهى النفس عن الأهواء الفاسدة، فإن الجنة هي مسكنه".


معاشر المؤمنين والمؤمنات:


كلمة الهوى وردت في القرآن والسنة على سبيل الذم، النهي عن اتباع الهوى سواء أكان هوى الشخص نفسه أو هوى الآخرين, فيتَّبعَ المرءُ هوى نفسهِ أو يتَّبعَ أهواء الآخرين، والهوى كلمة تعني ما تميل إليه النفس وتشتهيه مما يتعلق برغباتها الحسية ولذائذها الجسدية ومتعها المادية من ناحية, أو مما يَلبِسُ عليها, ويُزَيَّنُ لها من المعتقدات والأفكار والشبهات من ناحية أخرى، فالهوى يشمل الأمرين: الشهوات والشبهات، يعني يشمل الجانب العقلي الذي يفسد التفكير, ويشمل الجانب الحسي الذي يفسد السلوك، كلاهما يعتبر اتباعًا للهوى، أي هو اتباع ما تميل إليه النفس, دون الاحتكام إلى منطق الشرع الذي جاء به الوحي, أو إلى منطق العقل السليم ذي التفكير المستنير المستند إلى العقيدة الصحيحة، بل هو مجرد اتباع ما تشتهيه النفس دون احتكام إلى معيار ضابط من شرع أو دين، هذا هو ما يطلق عليه الهوى، إذا أطلقت كلمة الهوى تعني هذا الأمر.


الهوى مراتب ودرجات أعظمها هو ما ذكره القرآن الكريم من أن يتخذ الإنسان الهوى إلها، قال تعالى: (أَفَرَأَيْتَ مَنِ اتَّخَذَ إِلَـٰهَهُ هَوَاهُ وَأَضَلَّهُ اللَّـهُ عَلَىٰ عِلْمٍ وَخَتَمَ عَلَىٰ سَمْعِهِ وَقَلْبِهِ وَجَعَلَ عَلَىٰ بَصَرِهِ غِشَاوَةً فَمَن يَهْدِيهِ مِن بَعْدِ اللَّـهِ أَفَلَا تَذَكَّرُونَ). (الجاثية 23) فكيف يتخذ الإنسان إلها ومتى يصبح الهوى إلها؟ الإله هو الذي يذكر فلا ينسى, ويطاع فلا يعصى, فإذا أصبح هو الإنسان يأمر صاحبه فيطيعه, ويغريه بالشيء فيتبعه، أصبح عبدًا له، فإذا أصبح عبدًا له فقد اتخذه إلها. ولذلك يقول ابن عباس: "شرُّ إِلَهٍ عُبِدَ في الأرضِ الهوى". وهذا الإله الخطير الذي يعبده الناس في كل مكان، فإذا أردنا أن نحرر الإنسان من العبودية لا بد أن نحرره قبل كل شيء من العبودية لهواه أو أهواء الآخرين أيضًا.


يقول النبي صلى الله عليه وسلم: «لا يؤمن أحدكم حتى يكون هواه تبعا لما جئت به». هذا الحديث من أحاديث الأربعين النووية, ومن الخمسين الرجبية, معناه أن الإنسان لا يبلغ درجة الإيمان الكامل حتى يصبح هواه محمديًا وقرآنيًا وإسلاميًا, يعني أن تصبح ميوله وعواطفه كلها إسلامية, ومشاعره إسلامية, يحب ما يحبه الله ورسوله صلى الله عليه وسلم وكما قال القرآن: ( فَلاَ وَرَبِّكَ لاَ يُؤْمِنُونَ حَتَّىَ يُحَكِّمُوكَ فِيمَا شَجَرَ بَيْنَهُمْ ثُمَّ لاَ يَجِدُواْ فِي أَنفُسِهِمْ حَرَجاً مِّمَّا قَضَيْتَ وَيُسَلِّمُواْ تَسْلِيماً). النساء 65)، وقال: (وَمَا كَانَ لِمُؤْمِنٍ وَلَا مُؤْمِنَةٍ إِذَا قَضَى اللَّهُ وَرَسُولُهُ أَمْراً أَن يَكُونَ لَهُمُ الْخِيَرَةُ مِنْ أَمْرِهِمْ). (الأحزاب:36). فالإنسان إذا أصبح ربانيًا وقرآنيًا تصبح مشاعره كلها إسلامية, وميوله واتجاهاته كلها إسلامية، فيحب لله, ويبغض لله, ويمنع لله, ويعطي لله. وفي الحديث: «من أحب لله وأبغض لله وأعطى لله ومنع لله فقد استكمل الإيمان" لأنه يتصرف كل تصرفاته عن منطلق رباني، منطلق إيماني, ثلاثة من كن فيه وجد حلاوة الإيمان، أن يكون الله ورسوله أحب إليه مما سواهما، وأن يحب المرء لا يحبه إلا لله، وأن يكره أن يعود في الكفر بعد إذ أنقذه الله منه كما يكره أن يقذف في النار».


يقول ابن القيم - رحمه الله -: «صحـة الفهم نور يقذفه الله في قلب العبد، يميز بــه بين الصحيح والفاسد، والحق والباطل، والهدى والضلال، والغي والرشاد، ويمده حســن القصــــد، وتحري الحق، وتقوى الرب في السر والعلانية، ويقطع مادتــــه اتبـاع الهوى، وإيثار الدنيا، وطلب محمدة الخلق، وترك التقوى».


معاشر المؤمنين والمؤمنات:


ليس كل هوى مذموم. إذا أطلقنا كلمة الهوى, فهو مذموم، ولكن إذا فصَّلْنَا نقول: هناك هوى مقبول, وهوى مردود, مثلما قال عمر بن الخطاب رضي الله عنه في قضية أسرى بدر: «فَهَوَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم ما قال أبو بكر, ولم يهو ما قُلْتُ». يَعنِي مَالَ إلى قَولِ أبي بكر, ولم يَمِلْ إلى قولي، هذا المعنى اللغوي الأساسي مجرد الميل، إنما إذا أطلقت كلمة الهوى فصار معناها: الميل إلى الباطل, والميل إلى السوء, والميل إلى الشهوات, فهذه مذمومة كما ذم الله، فقال تعالى: (فَخَلَفَ مِن بَعْدِهِمْ خَلْفٌ أَضَاعُوا الصَّلَاةَ وَاتَّبَعُوا الشَّهَوَاتِ فَسَوْفَ يَلْقَوْنَ غَيّاً). (مريم 59). (..وَيُرِيدُ الَّذِينَ يَتَّبِعُونَ الشَّهَوَاتِ أَن تَمِيلُواْ مَيْلاً عَظِيماً). (النساء 27). فإذا أطلقت كلمة الهوى دون أن تقرن بشيء, فهي إطلاق على ما يذم، ولكن قد يأتي في سياق معين الهوى بمعنى يحمد أو لا يذم على الأقل.


النفس الإنسانية إذا تركت وحدها دون هداية من الله ومن الوحي ودون مجاهدة، فإنها تكون كما وصف الله الإنسان في القرآن فقال: (وَحَمَلَهَا الإِنسَانُ إِنَّهُ كَانَ ظَلُومًا جَهُولاً). (الأحزاب72). وقال: (وَكَانَ الإِنسَانُ عَجُولاً). (الإسراء11). وقال: (وكان الإنسان أَكْثَرَ شَيْءٍ جَدَلاً). (الكهف54). وقال: (إِنَّ الإِنسَانَ لَظَلُومٌ كَفَّارٌ). (إبراهيم 34). وقال: (إِنَّ الْإِنسَانَ لِرَبِّهِ لَكَنُودٌ). (العاديات6).


وهكذا إذا تركت هذه النفس لغرائزها وحدها, دون هداية من الله سبحانه وتعالى, فإنها تذهب بصاحبها إلى سوء المصير - والعياذ بالله - ولذلك لا بد من مجاهدة النفس, ومن تنبيهها إلى مخالفة الهوى، فلذلك كان جهاد النفس من الأشياء الأساسية في علم السلوك، والرسول عليه الصلاة والسلام يقول: «المجاهد من جاهد نفسه في ذات الله عز وجل». والمجاهد ليس فقط هو الذي يحمل سيفه أو سلاحه ويقاتل به الأعداء، بل المجاهد أيضا هو من يجاهد نفسه، هذا الجهاد الداخلي قبل الجهاد الخارجي. وابن القيم حينما قسم مراتب الجهاد إلى ثَلَاثَةَ عَشَرَ مرتبةً, بدأها بجهاد النفس, وبعده جهاد الشيطان, وبعده جهاد الفساد والظلم في المجتمع. وبعده جهاد الكفار والمنافقين, إلى آخره. فجهاد النفس أول ما ذكر، وهو الذي جاء في قوله تعالى: (وَالَّذِينَ جَاهَدُوا فِينَا لَنَهْدِيَنَّهُمْ سُبُلَنَا وَإِنَّ اللَّهَ لَمَعَ الْمُحْسِنِينَ). (العنكبوت 69). وهو الذي يصل إلى مرحلة التزكية: قلب تعالى: (وَنَفْسٍ وَمَا سَوَّاهَا فَأَلْهَمَهَا فُجُورَهَا وَتَقْوَاهَا قَدْ أَفْلَحَ مَن زَكَّاهَا وَقَدْ خَابَ مَن دَسَّاهَا). (الشمس7-10). ولذلك يذكر لنا القرآن أن أول ما خوطب به سيدنا موسى عليه السلام قوله تعالى: (فَلاَ يَصُدَّنَّكَ عَنْهَا مَنْ لاَ يُؤْمِنُ بِهَا وَاتَّبَعَ هَوَاهُ فَتَرْدَى). (طه 16). يعني إذا اتبع الإنسان الهوى وصل إلى الردى والهلاك, ويقول لمحمد صلى الله عليه وسلم (فَلِذَلِكَ فَادْعُ وَاسْتَقِمْ كَمَا أُمِرْتَ وَلَا تَتَّبِعْ أَهْوَاءهُمْ). (الشورى 15). ولسيدنا داود يقول (يَا دَاوُدُ إِنَّا جَعَلْنَاكَ خَلِيفَةً فِي الْأَرْضِ فَاحْكُم بَيْنَ النَّاسِ بِالْحَقِّ وَلَا تَتَّبِعِ الْهَوَى فَيُضِلَّكَ عَن سَبِيلِ اللَّهِ). (ص 26). عندما نتحدث عن مجاهدة النفس وعن مخالفة الهوى ربما يبالغ بعض الناس في هذا الأمر؛ فيجاهد نفسه عن المباح أو عن الحلال، فهل جهاد النفس مقصور على مجاهدتها فيما تأمر به من سوء وفحشاء؟ أم ربما أن نجاهدها أيضا في بعض المباحات؟ مجاهدة النفس لا تعني مجاهدتها في بعض المباحات, إنما الذي يشدد عليه الإسلام هو الشهوات المحرمة، أما الشهوات المباحة فيسميها القرآنُ الطيبات، قال تعالى: (يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ لاَ تُحَرِّمُواْ طَيِّبَاتِ مَا أَحَلَّ اللّهُ لَكُمْ وَلاَ تَعْتَدُواْ إِنَّ اللّهَ لاَ يُحِبُّ الْمُعْتَدِينَ). (المائدة 87). وقال: (قُلْ مَنْ حَرَّمَ زِينَةَ اللّهِ الَّتِيَ أَخْرَجَ لِعِبَادِهِ وَالْطَّيِّبَاتِ مِنَ الرِّزْقِ). (الأعراف 32). وقال:(يَا بَنِي آدَمَ خُذُواْ زِينَتَكُمْ عِندَ كُلِّ مَسْجِدٍ وكُلُواْ وَاشْرَبُواْ وَلاَ تُسْرِفُواْ). (الأعراف 31). فهو يبيح للإنسان أن يتمتع بطيبات الحياة، كلوا مما رزقكم الله حلالًا طيبًا، على خلاف الأديان والفلسفات التي تبالغ في تعذيب الجسد مما تزعمه لارتقاء الروح، لا تَصفُو الروحُ, ولا ترقى إلا إذا عَذَّبتَ الجَسدَ, وأتعبتَهُ وجوَّعْتَهُ، والإسلام لا يبيح هذا إلا بالقدر الذي لا يصل إلى حد الرهبانية التي كان الرهبان في العصور الوسطى يعذبون أنفسهم يقف الواحد منهم على رجل واحدة عشر ساعات, أو يقف في الشمس ويتعرض لحرها.


حينما وجد الرسول عليه الصلاة والسلام رجلًا نذر أن يحج ماشيًا قال: «إن الله عن تعذيب هذا نَفْسَهُ لَغَنِي». ورأى صلى الله عليه وسلم واحدًا يظله الناس ويرشون عليه الماء فقال: ما هذا؟ قالوا يا رسول الله هو صائم في السفر، قال: «ليس من البر الصيام في السفر». أي في مثل هذا السفر، ولذلك جاءت الرخص, والله يحب أن تؤتى رخصه كما يحب أن تؤتى عزائمه, وكما يكره أن تؤتى معصيته، يريد الله بكم اليسر, ولا يريد بكم العسر. وحديث النبي عليه السلام للسيدة عائشة رضي الله عنها: «إنما أجرك على قدر نصبك». يعني أن الإنسان يعطى من الأجر على قدر ما يبذل من جهد في طاعة الله، فمن يؤدي الفرائض فقط, ليس كمن يؤدي الفرائض, ويحافظ على السنن الرواتب؟


وَلَرُبَّ سَائِلٍ يَسأَلُ: هل من وسائل عملية لعلاج الهوى؟ نقول: من الوسائل العملية: الفقه في الدين, وصحبة الأخيار, والبحث عن البيئة الصالحة, وجماع هذه مدارسة القرآن, ومطالعة كتب الفقه, والتفسير وأحاديث النبي صلى الله عليه وسلم وسير الأخيار والصالحين، فإذا لم نجد هؤلاء لنعيش معهم - علما أن الصالحين لا يخلو منهم عصر من العصور - فلنعش في الماضي نقرأ سير الصالحين, والمجاهدين لأنفسهم, والمتحررين من أهوائهم, وهذه تعطيكم شحنة من الإيمان قوية وهائلة, وتجعلكم تقفون عند الحق, وتتركون الباطل.


معاشر المؤمنين والمؤمنات: ادعوا الله وأنتم موقنون بالإجابة:


اللهم اجعل شهر القرآن الكريم هذا, شهر عز ونصر وتمكين للإسلام والمسلمين بقيام دولة الخلافة الثانية على منهاج النبوة, واجعلنا اللهمَّ ممَّن يتدبرون آياتك, فيأتمرون بأمرك, وينتهون عن نهيك: يستمعون القول فيتبعون أحسنه, وَيَقدُرُونَكَ حَقَّ قَدْرك, ترضى عنهم, ويرضون عنك, واجعلنا اللهم ممن تقبلت منهم الصلاة والصيام, والدعاء والسجود والقيام, ومن عتقائك في هذا الشهر الكريم من النار, وأدخلنا الجنة مع الأبرار, وآخر دعوانا أن الحمد لله رب العالمين.

More from null

د کتاب په اړه غورونه: "د اسلامي نفسیاتو له عناصرو څخه" - پنځلسمه برخه

د کتاب په اړه غورونه: "د اسلامي نفسیاتو له عناصرو څخه"

د استاد محمد احمد النادي لخوا چمتو شوی

پنځلسمه برخه

الحمد لله رب العالمين، والصلاة والسلام على إمام المتقين، وسيد المرسلين، المبعوث رحمة للعالمين، سيدنا محمد وعلى آله وصحبه أجمعين، او موږ له دوی سره شامل کړه، او زموږ په ډله کې مو راټول کړه ستا په رحمت ای تر ټولو رحم کوونکیه.

ګرانو اورېدونکو، د حزب التحریر د مطبوعاتي دفتر د راډیو اورېدونکو:

السلام علیکم ورحمة الله وبركاته، له دې وروسته: په دې برخه کې موږ د "د اسلامي نفسیاتو له عناصرو څخه" کتاب په اړه خپلو غورونو ته دوام ورکوو. او د اسلامي شخصیت د جوړولو لپاره، د اسلامي ذهنیت او اسلامي نفسیاتو ته په پام سره، وایو او له الله څخه توفیق غواړو:

ای مسلمانانو:

په تېره برخه کې مو وویل: د مسلمان لپاره دا هم سنت دي چې د خپل ورور لپاره په غیاب کې دعا وکړي، لکه څنګه چې د هغه لپاره سنت دي چې له خپل ورور څخه د هغه لپاره د دعا غوښتنه وکړي، او د هغه لپاره سنت دي چې هغه ته لیدنه وکړي او له هغه سره کښیني او له هغه سره اړیکه ونیسي او د هغه سره د الله په لار کې مرسته وکړي وروسته له دې چې هغه ورسره مینه وکړي. او د مسلمان لپاره مستحب ده چې له خپل ورور سره د هغه څه سره مخ شي چې هغه یې خوښوي ترڅو هغه خوشحاله کړي. او په دې برخه کې اضافه کوو او وایو: د مسلمان لپاره مستحب ده چې خپل ورور ته ډالۍ ورکړي، د ابوهریره د حدیث له مخې چې بخاري په الادب المفرد کې راوړی، او ابویعلی په خپل مسند کې، او نسایي په الکنی کې، او ابن عبدالبر په التمهید کې، او عراقي وویل: سند یې ښه دی، او ابن حجر په تلخیص الحبیر کې وویل: سند یې حسن دی، ویې ویل: رسول الله صلی الله علیه وسلم وفرمایل: "ډالۍ ورکړئ ترڅو مینه وکړئ".

د هغه لپاره دا هم مستحب ده چې د هغه ډالۍ ومني او په بدل کې یې انعام ورکړي د عایشې د حدیث له مخې چې په بخاري کې راغلی، هغې وویل: "رسول الله صلی الله علیه وسلم ډالۍ منله او په بدل کې یې انعام ورکاوه".

او د ابن عمر حدیث چې احمد، ابوداود او نسایي روایت کړی، هغه وویل: رسول الله صلی الله علیه وسلم وفرمایل: "څوک چې په الله قسم درکړي، نو هغه ته پناه ورکړئ، او څوک چې له تاسو څخه د الله په خاطر څه وغواړي، نو هغه ته ورکړئ، او چا چې له تاسو څخه پناه وغوښته، نو هغه ته پناه ورکړئ، او چا چې تاسو ته احسان وکړ، نو هغه ته بدله ورکړئ، او که تاسو ونه مومئ، نو د هغه لپاره دعا وکړئ ترڅو پوه شئ چې تاسو هغه ته بدله ورکړې ده".

او دا د وروڼو ترمنځ دی، او د حاکمانو ته د رعیت د ډالیو سره هیڅ تړاو نلري، دا رشوت په څیر حرام دي، او د انعام ورکولو څخه دا دی چې ووایی: جزاک الله خیرا.

ترمذي د اسامه بن زید رضي الله عنهما څخه روایت کړی او ویلي یې دي چې حسن صحیح دی، هغه وویل: رسول الله صلی الله علیه وسلم وفرمایل: "چا چې یو نیک کار وکړ او هغه چا ته یې وویل چې هغه یې کړی دی: "جزاک الله خیرا" نو په ثناء کې یې ښه وکړ". او ثناء شکر دی، یعنې انعام ورکول، په ځانګړې توګه د هغه چا لخوا چې بل څه نه لري، لکه څنګه چې ابن حبان په خپل صحیح کې د جابر بن عبدالله څخه روایت کړی، هغه وویل: ما د نبی صلی الله علیه وسلم څخه واورېدل چې هغه فرمایي: "چا چې یو نیک کار وکړ او د ثناء پرته یې بل څه ونه موندل، نو هغه شکر ادا کړ، او چا چې پټ کړ نو هغه یې کفر وکړ، او چا چې په باطل سره ځان ښکلی کړ نو هغه د دروغو جامې اغوستونکی دی". او ترمذي په حسن سند سره د جابر بن عبدالله څخه روایت کړی چې هغه وویل: رسول الله صلی الله علیه وسلم وفرمایل: "چا چې یو څه ورکړل او هغه یې وموندل نو هغه دې بدله ورکړي، او که یې ونه موندل نو هغه دې ثناء ووايي، نو چا چې ثناء وویل نو هغه شکر ادا کړ، او چا چې پټ کړ نو هغه یې کفر وکړ، او چا چې په هغه څه سره ځان ښکلی کړ چې نه وي ورکړل شوی نو هغه د دروغو جامې اغوستونکی دی". او د ورکړې کفر یعنې پټول او پټول دي.

او په صحیح سند سره ابوداود او نسایي د انس څخه روایت کړی، هغه وویل: "مهاجرینو وویل ای د خدای رسوله، انصار ټوله جزا واخیستله، موږ داسې خلک ندي لیدلي چې په ډیرو کې د دوی په څیر ښه مصرف کونکي وي، او نه هم په لږ کې د دوی په څیر ښه مرسته کونکي وي، او دوی زموږ لپاره بار کم کړ، هغه وویل: ایا تاسو په دې سره د دوی ثناء نه کوئ او د دوی لپاره دعا نه کوئ؟ دوی وویل: هو، هغه وویل: نو دا په دې سره برابر دی".

او د مسلمان لپاره دا ښایسته ده چې په لږ څه باندې هم د ډیرو په څیر شکر ادا کړي، او د هغو خلکو څخه شکر ادا کړي چې هغه ته نیکي وړاندې کوي، لکه څنګه چې عبدالله بن احمد په زوائد کې په حسن سند سره د نعمان بن بشیر څخه روایت کړی، هغه وویل: رسول الله صلی الله علیه وسلم وفرمایل: "څوک چې په لږ څه باندې شکر ادا نکړي نو په ډیرو باندې به هم شکر ادا نکړي، او څوک چې د خلکو څخه شکر ادا نکړي نو د خدای څخه به هم شکر ادا نکړي، او د خدای د نعمت په اړه خبرې کول شکر دی، او د هغه پرېښودل کفر دی، او جماعت رحمت دی، او تفرقه عذاب دی".

او له سنتو څخه دا دي چې د خپل ورور لپاره د یوې ګټې یا د ستونزې د اسانولو لپاره شفاعت وکړي، لکه څنګه چې بخاري د ابوموسی څخه روایت کړی، هغه وویل: "رسول الله صلی الله علیه وسلم ناست و چې یو سړی راغی او سوال یې وکړ، یا یې د یوې اړتیا غوښتنه وکړه، هغه زموږ په لور مخ کړ او ویې ویل شفاعت وکړئ ترڅو تاسو ته اجر ورکړل شي او الله دې د خپل نبی په ژبه هغه څه فیصله کړي چې وغواړي".

او لکه څنګه چې مسلم د ابن عمر څخه د نبی صلی الله علیه وسلم څخه روایت کړی، هغه وویل: "څوک چې د خپل مسلمان ورور لپاره د یو واکمن سره د یوې ګټې یا د ستونزې د اسانولو لپاره وسیله وي، هغه ته به د قیامت په ورځ د پل صراط په تېرېدو کې مرسته وشي، په هغه ورځ چې پښې ښویږي".

د مسلمان لپاره دا هم مستحب ده چې د خپل ورور د ناموس څخه په غیاب کې دفاع وکړي، لکه څنګه چې ترمذي روایت کړی او ویلي یې دي چې دا حدیث حسن دی د ابوالدرداء څخه د نبی صلی الله علیه وسلم څخه روایت دی، هغه وویل: "څوک چې د خپل ورور د ناموس څخه دفاع وکړي، الله به د قیامت په ورځ د هغه له مخ څخه اور لرې کړي". او د ابوالدرداء دا حدیث احمد روایت کړی او ویلي یې دي چې سند یې حسن دی، او همداسې هیثمي هم ویلي دي.

او هغه څه چې اسحاق بن راهویه د اسماء بنت یزید څخه روایت کړي، هغې وویل: ما د رسول الله صلی الله علیه وسلم څخه واورېدل چې هغه فرمایي: "څوک چې د خپل ورور د ناموس څخه په غیاب کې دفاع وکړي، نو دا د الله په غاړه ده چې هغه د اور څخه ازاد کړي".

او القضاعي په مسند الشهاب کې د انس څخه روایت کړی، هغه وویل: رسول الله صلی الله علیه وسلم وفرمایل: "څوک چې د خپل ورور سره په غیاب کې مرسته وکړي، الله به ورسره په دنیا او اخرت کې مرسته وکړي". او القضاعي دا حدیث د عمران بن حصین څخه هم په دې زیاتوالي سره روایت کړی دی: "او هغه د مرستې کولو توان لري". او لکه څنګه چې ابوداود او بخاري په الادب المفرد کې روایت کړی، او الزین عراقي وویل: سند یې حسن دی د ابوهریره څخه چې رسول الله صلی الله علیه وسلم وفرمایل: "مؤمن د مؤمن هنداره ده، او مؤمن د مؤمن ورور دی، له هر ځای څخه چې ورسره مخامخ شي، هغه د هغه له ضایع کېدو څخه ساتي او له شا څخه یې ساتنه کوي".

ای مسلمانانو:

تاسو په دې برخه کې او په تېره برخه کې د نبوي احادیثو له لارې پوه شوئ چې د هغه چا لپاره سنت دي چې د الله په خاطر له یوه ورور سره مینه لري، هغه ته خبر ورکړي او هغه ته د خپلې مینې په اړه ووایي. او د مسلمان لپاره دا هم سنت دي چې د خپل ورور لپاره په غیاب کې دعا وکړي. لکه څنګه چې د هغه لپاره سنت دي چې له خپل ورور څخه د هغه لپاره د دعا غوښتنه وکړي. او د هغه لپاره سنت دي چې هغه ته لیدنه وکړي او له هغه سره کښیني او له هغه سره اړیکه ونیسي او د هغه سره د الله په لار کې مرسته وکړي وروسته له دې چې هغه ورسره مینه وکړي. او د مسلمان لپاره مستحب ده چې له خپل ورور سره د هغه څه سره مخ شي چې هغه یې خوښوي ترڅو هغه خوشحاله کړي. او د مسلمان لپاره مستحب ده چې خپل ورور ته ډالۍ ورکړي. او د هغه لپاره دا هم مستحب ده چې د هغه ډالۍ ومني او په بدل کې یې انعام ورکړي.

او د مسلمان لپاره دا ښایسته ده چې د هغو خلکو څخه شکر ادا کړي چې هغه ته نیکي وړاندې کوي. او له سنتو څخه دا دي چې د خپل ورور لپاره د یوې ګټې یا د ستونزې د اسانولو لپاره شفاعت وکړي. او د هغه لپاره دا هم مستحب ده چې د خپل ورور د ناموس څخه په غیاب کې دفاع وکړي. ایا موږ به دې شرعي احکامو او د اسلام ټولو احکامو ته ژمن نه وو، ترڅو د خپل رب په څېر شو چې هغه یې خوښوي او راضي کیږي، ترڅو هغه څه چې په موږ کې دي بدل کړي، او زموږ حالات سم کړي، او د دنیا او اخرت په نیکیو بریالي شو؟!

ګرانو اورېدونکو: د حزب التحریر د مطبوعاتي دفتر د راډیو اورېدونکو:

په دې برخه کې په همدې اندازه بسنه کوو، ترڅو په راتلونکو برخو کې خپل غورونه بشپړ کړو، ان شاء الله تعالی، تر هغه وخته او تر هغه چې تاسو سره وینو، موږ تاسو د الله په پناه او ساتنه او امن کې پرېږدو. ستاسو د ښه اورېدلو څخه مننه کوو والسلام علیکم ورحمة الله وبركاته.

اې مسلمانانو! پوه شئ - 15 برخه

اې مسلمانانو! پوه شئ

15 برخه

دا چې د خلافت د دولت له مرستندویه دستګاه څخه وزیران دي، هغه وزیران چې خلیفه یې له ځان سره ټاکي، ترڅو د خلافت په بار کې مرسته وکړي او د هغې مسؤلیتونه په غاړه واخلي، د خلافت د بارونو زیاتوالی، په ځانګړې توګه هرکله چې د خلافت دولت لوی او پراخ شي، خلیفه یوازې د هغې په وړلو ستړی کیږي نو هغه چا ته اړتیا لري چې د هغې په وړلو کې ورسره مرسته وکړي ترڅو خپل مسؤلیتونه په غاړه واخلي، مګر د هغوی وزیران بې له قید او شرطه نومول روا نه دي ترڅو په اسلام کې د وزیر مفهوم چې د مرسته کوونکي په معنی دی د اوسنیو وضعي نظامونو د وزیر له مفهوم سره ګډ نه شي چې په ډیموکراټیک، پانګوال، سیکولر یا نورو نظامونو ولاړ دي کوم چې موږ په اوسني وخت کې وینو.