"يوم السعادة"... فاقد الشيء لا يعطيه!
April 05, 2020

"يوم السعادة"... فاقد الشيء لا يعطيه!

"يوم السعادة"... فاقد الشيء لا يعطيه!

في خضم الأزمة الصحية العالمية التي سببها فيروس كورونا المستجد، تصدرت فنلندا قائمة الدول الأكثر سعادة في العالم للمرة الثالثة على التوالي، بحسب التصنيف السنوي للأمم المتحدة بينما غاب اسم السودان عن القائمة الرسمية التي ضمت 153 دولة. ويصادف صدور هذا التقرير مع اليوم العالمي للسعادة الذي يحتفى به في العشرين من آذار/مارس من كل عام، وجاءت الدنمارك في المرتبة الثانية من تصنيف "وورلد هابييست ريبورت" الذي يستند إلى بيانات مجمعة من أشخاص في 156 بلداً عن مدى سعادتهم فضلاً عن معايير مرتبطة بمتوسط العمر المتوقع ومعدل الدخل والدعم الاجتماعي، وتلتها سويسرا في المرتبة الثالثة. ويستند التقرير الذي تضمن 153 دولة، إلى ستة متغيرات أساسية وهي نصيب الفرد من الناتج المحلي الإجمالي في كل دولة، الدعم الاجتماعي، مؤشر الصحة، الحرية، الكرم، وغياب الفساد.

وجاء الترتيب كما يلي: (1- فنلندا، 2- الدنمارك، 3- سويسرا، 4- أيسلندا، 5- النرويج، 6- هولندا، 7- السويد، 8- نيوزيلندا، 9- النمسا، 10- لوكسمبورغ). واحتل جنوب السودان وأفغانستان، المركز قبل الأخير والأخير على التوالي "صحيفة الانتباهة 20 آذار/مارس". فماذا يعني يوم السعادة؟ وكيف يحتفل بالسعادة في يوم واحد ولا نعمل على تحقيقها في العمر كله؟ وماذا بعد العمر؟ ولماذا يحتاج العالم إلى تحديد الشقي من السعيد؟ وهل مقاييس التحديد تعكس الواقع الذي يعيشه الإنسان في هذا العالم اليوم؟ وما هي المفاهيم الصحيحة التي تجلب السعادة لبني الإنسان وتجعلهم يقدرون كل شيء في الحياة بمقداره الصحيح فتنبع معاني السعادة الحقيقية؟ أسئلة تحتاج إلى إجابة. فالدول التي احتلت مراكز متقدمة في إحصائيات السعادة هذه، وجدنا أن السعادة عندهم آنية وإن طال أمدها، فهم يبحثون عن السعادة في دار الكبد والتعب والعناء، وكذلك لو نظرنا إلى ما وضع من أهداف لتحقيق السعادة، لوجدنا أن تحقيقها يدع الإنسان يتساءل ماذا بعد؟ وهل هذا التحقيق للسعادة بهذا الفهم أوجد عندهم الراحة والطمأنينة المنشودة أم لا؟

اعتمدت الجمعية العامة للأمم المتحدة القرار رقم (66/281) بإعلان يوم 20 آذار/مارس من كل عام يوماً دولياً للسعادة اعتباراً من عام 2013، واستناداً إلى قرارها رقم (65/309) بتاريخ 2011/7/12 والذي دعت فيه الدول الأعضاء للعمل على وضع تدابير إضافية تجسد على نحو أفضل أهمية السعي إلى تحقيق السعادة والرفاه في سياق التنمية. ولكن هل الاحتفال في يوم 20 آذار/مارس من كل عام يكفي لتخفيف وقع الحياة المادية الصرفة في الدول الرأسمالية التي جعلت الإنسان أيضا يتحول إلى آلة تتحرك وتحيا بلا إحساس، إضافة لغياب معظم مسببات السعادة النابعة من الأعماق وكثرة مسببات السعادة المفتعلة غير الحقيقية والتي ما قللت من نسب الانتحار والأمراض النفسية؟ وقس على يوم السعادة عيد الحب كذلك، ويوم الأمل، مما يبرهن على فشل الحضارة الغربية في جلب السعادة للإنسان، لذلك احتاجوا أن يخصصوا لها يوماً، مثل يوم العمل، ويوم الخضرة، ويوم البيئة...الخ، وكلها تدل على نقص كبير في كل جانب ابتدع له عيد للتغطية على قصور النظام الرأسمالي في رعاية شؤون الناس وتوفير الحياة الكريمة الهانئة، ويعكس يوم السعادة في كثير من بلدان العالم أحد مظاهر النفاق الإعلامي لتغطية ما فيه الناس من شقاء سببه النظام الرأسمالي النفعي الذي يحقق للإنسان القيمة المادية فقط، ويبعد كل القيم الروحية والخلقية والإنسانية، وإن وجدت فهي نشاز فيصبح الاحتفال في كثير من البلدان ليس نابعاً من القلب، بل هو أقرب إلى صناعة الوهم، حيث يرزح القلب تحت ثقل هموم لا تترك مكاناً حتى لطرح سؤال عن معنى السعادة!

لقد مر ذلك اليوم ولم يشعر به أحد، وعلى سبيل المثال لم تحقق الولايات المتحدة الأمريكية أية مكاسب في السعادة المُبلّغ عنها من المواطنين، على الرغم من التطور التكنولوجي والاقتصادي الهائل خلال نصف القرن الماضي، بل على العكس فقد ارتفعت مستويات عدم اليقين والقلق واتسعت الفوارق الاجتماعية والاقتصادية إلى حد كبير، والأمر الصادم أن تقرير الأمم المتحدة الأول من نوعه والذي صدر بشهر نيسان/أبريل من عام (2012) بعنوان "تقرير السعادة في العالم"، يؤكد على أن العالم يعيش في تناقضات صارخة، ففي حين نجد التقدم الهائل والمذهل في مجال التكنولوجيا، نجد بالمقابل على الأقل مليار إنسان لا يحصلون على كفايتهم من الطعام، وأن تدميراً مستمراً ومتزايداً للبيئة منتشر في كافة بقاع العالم والدول التي تحقق مستويات قياسية من النمو الاقتصادي لا زالت تعاني وتستسلم للأزمات الجديدة المتعلقة بالسمنة والتدخين والاكتئاب ومرض السكري وغيرها من الأمراض.

إن ابتهاج الغرب وآلته الإعلامية بيوم السعادة هو مجرد غطاء على الشقاء الذي يتقلب فيه بني الإنسان جراء النظم الرأسمالية التي جلبت الشقاء والدمار من أول ما عرفها الإنسان، وساقت العالم إلى الحروب العالمية والتدمير بالقنابل الذرية والغازات السامة، بل هو نفاق خالص، لأن الغرب يعلم شقاء الحياة التي يعيشها بارتفاع نسب الأمراض النفسية والانتحار رغم توفر الأسباب المادية للسعادة المتوهمة.

إن حضارة الغرب لا تستطيع أن تضمن السعادة للإنسانية، بل قطعاً هي سبب الشقاء الذي يتقلب العالم على أشواكه ويصطلي بنيرانه؛ فالحضارة التي تجعل أساسها فصل الدين عن الحياة خلافا لفطرة الإنسان ولا تقيم للناحية الروحية وزنا في الحياة العامة، وتصور الحياة على أنها منفعة فقط وتجعل الصلة بين الإنسان والإنسان في الحياة هي المنفعة فقط، هذه الحضارة لا تجلب إلا شقاءً وقلقا دائمين، فما دامت المنفعة هي الأساس فالتنازع عليها أمر طبيعي والنضال في سبيلها طبيعي، والاعتماد على القوة في إقامة الصِلات بين البشر أمر طبيعي، لذلك يكون الاستعمار أمرا طبيعيا عند أهل هذه الحضارة وتكون الأخلاق مزعزعة لأن المنفعة وحدها ستظل هي أساس الحياة؛ ولهذا فمن الطبيعي أن تنفى من الحياة الأخلاق الكريمة كما نفيت منها القيم الروحية، وأن تقوم الحياة على أساس التنافس والاعتداء والاستعمار. وما هو واقع في العالم اليوم من وجود أزمات روحية ومن قلق دائم وشر مستطير خير دليل على نتائج هذه الحضارة الرأسمالية التي تحكم سيطرتها على العالم، وهي المسؤولة في المقام الأول عما يجري فيه من ويلات.

إن السعادة الحقيقية هي نيل رضوان الله، وليست إشباع جوعات الإنسان، لأن إشباع جوعات الإنسان جميعها، من جوعات الحاجات العضوية، وجوعات الغرائز، هو وسيلة لازمة للمحافظة على ذات الإنسان، ولا يلزم من وجودها السعادة. هذا هو تصوير الحياة وهذا الأساس الذي يقوم عليه هذا التصوير وهو الأساس للحضارة الإسلامية. لكن الدول التي ذكرت في تصنيف السعادة جميعها تعطي السعادة معاني غير حقيقية، فالسعادة عندهم هي إشباع أكبر قدر من المتع المادية والجسدية، ولم يكترثوا إلى الفرق الشاسع بين المتعة والسعادة، فالمتعة هي اللذة التي يشعر بها الإنسان حين يلبي حاجة عضوية أو غريزية، فحين يمتلك الإنسان مالاً يشعر بمتعة، وهي لذة إشباع غريزة التملك، والإنسان حين يأكل طعاما لذيذاً، يشعر بلذة الطعام، وهكذا... والمتعة أو اللذة آنية، تنتهي بإشباع الحاجة العضوية أو الغريزية، أما السعادة فهي شعور دائم مصاحب للإنسان في جميع أحواله، يوجِدُ عنده طمأنينةً داخلية، تجعله مرتاح الخاطر، هادئ البال، لا يشعر بوحشة، بل يشعر بالرضا لما هو عليه حاله، ولا يطلب ما في أيدي الناس. هذا المعنى الحقيقي للسعادة لا ينتج إلا عند التلبس بالأفكار والمفاهيم الصحيحة عن الحياة؛ بأن الدنيا دار ممر وليست دار مقر، وأن لله الخالق حقاً علينا أن نلتزم به، وأنه سيحاسبنا على ذلك يوم القيامة. إن دين الإسلام يتجسد معنى السعادة فيه على أنها السعي لنيل رضوان الله تعالى، وقد حددت الشريعة أن من يطع الله تعالى فقد فاز، ومن عصا فقد خسر خسرانا مبينا، وجعل الجنَّةَ والنَّارَ والثوابَ والعقابَ على الأعمال، فيصبح معنى السعادة الحقيقية هو نوال رضوان الله تعالى، فكم تكون سعادة المرء حين يستشعر قربه من ربه في تنفيذه للأحكام الشرعية، وكم من جائع سعادته في قلبه أكبر لأن مطعمه حلال، في حين إن كان غنياً ما يكون منزعجا لشعوره بحرمة الطريقة التي جنى بها ماله، أو حتى لأنه لم يؤد ما عليه من زكاة!

﴿إنّ الَّذِينَ قَالُوا رَبُّنَا اللَّهُ ثُمَّ اسْتَقَامُوا تَتَنَزَّلُ عَلَيْهِمُ الْمَلَائِكَةُ أَلَّا تَخَافُوا وَلَا تَحْزَنُوا وَأَبْشِرُوا بِالْجَنَّةِ الَّتِي كُنتُمْ تُوعَدُونَ * نَحْنُ أَوْلِيَاؤُكُمْ فِي الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَفِي الْآخِرَةِ وَلَكُمْ فِيهَا مَا تَشْتَهِي أَنفُسُكُمْ وَلَكُمْ فِيهَا مَا تَدَّعُونَ * نُزُلاً مِّنْ غَفُورٍ رَّحِيمٍ * وَمَنْ أَحْسَنُ قَوْلاً مِّمَّن دَعَا إِلَى اللَّهِ وَعَمِلَ صَالِحاً وَقَالَ إِنَّنِي مِنَ الْمُسْلِمِينَ﴾

كتبته للمكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير

غادة عبد الجبار (أم أواب) – الخرطوم

More from null

د روغتيايي ناورين په وړاندې د دولت د رول نشتون - ډينګي تبې او ملاريا

د روغتيايي ناورين په وړاندې د دولت د رول نشتون

ډينګي تبې او ملاريا

په سوډان کې د ډينګي تبې او ملاريا په پراخه کچه خپرېدو سره، د سخت روغتيايي بحران نښې څرګندېږي، چې د روغتيا وزارت د فعال رول نشتون او د دولت له خوا د وبا د مخنيوي توان نه شتون په ډاګه کوي چې هره ورځ ژوند اخلي. د ناروغيو په علم کې د علمي او ټکنالوژيکي پرمختګ سره سره، حقايق څرګندېږي او فساد ښکاره کېږي.

د روښانه پلان نشتون:

د زرګونو څخه د ډېرو پېښو او د ځينو رسنيو په وينا په ټوليزه توګه د مړينو ثبتولو سره سره، د روغتيا وزارت د وبا د مخنيوي لپاره کوم روښانه پلان ندی اعلان کړی. د روغتيايي ادارو ترمنځ د همغږۍ نشتون او د وبا سره د مقابلې لپاره د مخکينۍ ليد نشتون ليدل کېږي.

د طبي اکمالاتو د سلسلو ړنګېدل

حتی ساده درمل لکه "پندول" په ځینو سیمو کې نایاب شوي دي، کوم چې د اکمالاتو په سلسله کې ړنګېدل او د درملو په ویش باندې د څارنې نشتون منعکس کوي، په داسې حال کې چې یو څوک ساده درد کموونکو او ملاتړ ته اړتیا لري.

د ټولنې د پوهاوي نشتون

د مچانو څخه د مخنیوي د لارو چارو په اړه د خلکو د پوهاوي لپاره اغیزمنې رسنیزې هڅې شتون نلري، یا د ناروغۍ د نښو پیژندلو لپاره، کوم چې د انفیکشن خپریدل زیاتوي او د ټولنې د خپل ځان د ساتنې توان کمزوری کوي.

د روغتيايي زيربنا کمزورتيا

روغتونونه د طبي پرسونل او تجهیزاتو له سخت کمښت سره مخ دي، حتی د لومړني تشخیص وسایلو سره هم، کوم چې وبا ته ځواب ورو او بې ترتیبه کوي او د زرګونو خلکو ژوند له خطر سره مخ کوي.

نورو هېوادونو له وبا سره څنګه چلند وکړ؟

 برازيل:

- د عصري حشره وژونکو په کارولو سره یې د ځمکې او هوا څخه د سپرې کولو کمپاینونه پیل کړل.

- یې پشه خانې وویشلې او د ټولنې د پوهاوي کمپاینونه یې فعال کړل.

- په ناروغیو ځپلو سیمو کې یې په عاجله توګه درمل چمتو کړل.

بنګله ديش:

- یې په بې وزلو سیمو کې موقتي اضطراري مرکزونه جوړ کړل.

- یې د خبرتیا لپاره تودې کرښې او ګرځنده غبرګون ټیمونه چمتو کړل.

فرانسه:

- د وختي خبرتیا سیسټمونه یې فعال کړل.

- د مچیو د کنټرول څارنه یې زیاته کړه او د سیمه ایز پوهاوي کمپاینونه یې پیل کړل.

روغتيا د ټولو نه مهمې دندې او د دولت بشپړه مسؤليت دی

سوډان لاهم د کشف او راپور ورکولو لپاره اغیزمن میکانیزمونه نلري، کوم چې اصلي شمیرې د اعلان شوي څخه خورا لوړې کوي او بحران لا پسې پیچلی کوي. اوسنی روغتیايي بحران د روغتیا پالنې په برخه کې د دولت د فعال رول د نشتون مستقیمه پایله ده، کوم چې د انسان ژوند په خپلو لومړیتوبونو کې ځای لري، یو داسې دولت چې اسلام پلي کوي او د عمر بن الخطاب رضي الله عنه دا خبره پلي کوي چې "که چیرې په عراق کې یو خچر هم ښکته شي، نو الله به د قیامت په ورځ زما څخه د هغې په اړه پوښتنه وکړي".

وړاندیز شوي حلونه

- د روغتیايي نظام جوړول چې لومړی په انسان په ژوند کې د خدای څخه ویره ولري او اغیزمن وي، چې د برخې اخیستو یا فساد تابع نه وي.

- د وړیا روغتیايي پاملرنې چمتو کول د هر تبعه لپاره یو بنسټیز حق ګڼل کیږي. او د شخصي روغتونونو جوازونه لغوه کول او د درملنې په برخه کې د پانګونې منع کول.

- د درملنې څخه دمخه د مخنیوي رول فعالول، د پوهاوي کمپاینونو او د مچانو د کنټرول له لارې.

- د روغتیا وزارت بیا رغول ترڅو د خلکو د ژوند مسؤلیت په غاړه واخلي، نه یوازې یوه اداري اداره.

- د یو سیاسي نظام غوره کول چې د اقتصادي او سیاسي ګټو څخه پورته د انسان ژوند ته لومړیتوب ورکړي.

- د جرمي سازمانونو او د درملو له مافیا سره اړیکې پرې کول.

د مسلمانانو په تاریخ کې، روغتونونه د خلکو لپاره وړیا خدمت کولو لپاره جوړ شوي وو، په لوړه کچه اداره کیدل، او د خلکو د جیبونو څخه نه، بلکې د بیت المال څخه تمویل کیدل. روغتیايي پاملرنه د دولت د مسؤلیت یوه برخه وه، نه احسان او نه تجارت.

په سوډان کې نن ورځ د وبا خپریدل او له صحنې څخه د دولت غیاب یو خطرناک خبرداری دی چې له پامه نشي غورځول کیدی. اړتیا یوازې د پندول چمتو کول ندي، بلکې د ریښتیني پاملرنې دولت جوړول دي چې د انسان ژوند ته پام وکړي او د بحران ریښې درملنه وکړي، نه د هغې نښې، یو داسې دولت چې د انسان او د هغه د ژوند ارزښت او د هغه د پیدا کولو هدف ته پام وکړي، کوم چې د یوازیني الله عبادت دی. او اسلامي دولت یوازینی هغه دی چې د روغتیايي پاملرنې مسلو ته د روغتیايي نظام له لارې رسیدګي کولی شي، کوم چې یوازې د نبوت په طریقه د دویم عادلانه خلافت په سیوري کې پلي کیدی شي، کوم چې د خدای په فضل سره ډیر ژر جوړیږي.

﴿يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ اسْتَجِيبُواْ لِلّهِ وَلِلرَّسُولِ إِذَا دَعَاكُم لِمَا يُحْيِيكُمْ﴾

دا د حزب التحریر د مرکزي مطبوعاتي دفتر د راډیو لپاره لیکل شوی

حاتم العطار - د مصر ولایت

د ابو اسامه، احمد بکر (هزیم) رحمه الله سره د ملګرتیا ویاړ

د ابو اسامه، احمد بکر (هزیم) رحمه الله سره د ملګرتیا ویاړ

د ۱۴۴۷ هجري کال د ربیع الاول په دویمه اویشتمه نیټه چې د ۲۰۲۵ میلادي کال د سپتمبر د میاشتې له څوارلسمې نیټې سره سمون خوري، احمد بکر (هزیم) د حزب التحریر په لومړیو کې له اتیا کلنۍ څخه په زیاته عمر خپل رب ته انتقال شو. هغه د ډیرو کلونو لپاره دعوت پورته کړ او د هغه په ​​لار کې یې اوږد بند او سخته عذاب وزغمل، مګر د خدای په فضل او مرسته سره هغه نرم، کمزوری، بدل یا بدل نه شو.

هغه د سوریې د مقبور حافظ د واکمنۍ په اتیایمو کلونو کې ډیر وخت پټ تیر کړ، تر دې چې په ۱۹۹۱ کال کې د هوایی ځواکونو د استخباراتو لخوا د حزب التحریر له یوې ډلې ځوانانو سره ونیول شو، ترڅو د مجرمینو علي مملوک او جمیل حسن په څارنه کې د شکنجې تر ټولو سخت ډولونه وګوري، چیرته چې هغه چا چې له ابو اسامه او د هغه له ځینو ملګرو سره د یوې دورې له تحقیق وروسته د تحقیق خونې ته ننوت، ما ولیدل چې د تحقیق د خونې په دیوالونو ځینې ټوټې غوښې او وینې خپرې وې.

په المزه کې د هوایی ځواکونو د استخباراتو په فرعي څانګه کې له یو کال څخه د زیات وخت تیرولو وروسته، هغه له خپلو نورو ملګرو سره د صیدنایا زندان ته ولیږدول شو او وروسته په لسو کلونو بند محکوم شو، چې اوه کاله یې په صبر او احتساب سره تیر کړل، بیا الله تعالی په هغه باندې فضل وکړ او خلاص شو.

له زندان څخه له خلاصون وروسته یې سمدستي دعوت ته دوام ورکړ، تر دې چې د حزب ځوانان ونیول شول، چې په سوریه کې یې په سلګونو کسان د ۱۹۹۹ کال د دولسمې میاشتې په نیمایي کې شامل وو، چیرته چې په بیروت کې په کور باندې چاپه ووهل شوه او وتښتول شو او په المزه هوایي ډګر کې د هوایي ځواکونو د استخباراتو فرعي څانګې ته ولیږدول شو، ترڅو د وحشتناکې شکنجې نوې مرحله پیل شي. د خدای په مرسته، د خپل عمر سره سره، هغه صابر، ثابت او حساب ورکوونکی و.

له نږدې یو کال وروسته هغه بیرته د صیدنایا زندان ته ولیږدول شو، ترڅو د دولت د امنیت په محکمه کې محاکمه شي او وروسته د لسو کلونو لپاره محکوم شو، الله تعالی ورته ولیکل چې نږدې اته کاله یې تیر کړي، بیا الله تعالی په هغه باندې فضل وکړ او هغه خلاص شو.

ما په ۲۰۰۱ کال کې یو بشپړ کال د صیدنایا په زندان کې له هغه سره تیر کړ، بلکې زه په پنځمه (الف) کوټه کې د دریم پوړ په کیڼ اړخ کې د هغه تر څنګ وم، ما هغه ته ګران تره ویل.

موږ به یوځای خواړه خوړل او یو بل ته څنګ په څنګ بهیده او موږ به کلتور او نظریات سره شریکول. له هغه څخه مو کلتور زده کاوه او له هغه څخه مو صبر او استقامت زده کاوه.

هغه یو نرم، له خلکو سره مینه کوونکی، ځوانانو ته لیواله و، هغه په ​​هغوی کې د بریا او د خدای د وعدې د رښتیني کیدو په اړه باور پیدا کاوه.

هغه د خدای کتاب حافظ و او هغه به هره ورځ او شپه لوستله او د شپې ډیره برخه به پاڅیده، نو که سهار ته نږدې شو، هغه به ما ولړزوي چې د شپې د لمانځه او بیا د سهار د لمانځه لپاره راویښ کړم.

زه له زندان څخه راووتلم، بیا په ۲۰۰۴ کال کې بیرته هلته لاړم، او د ۲۰۰۵ کال په پیل کې بیرته د صیدنایا زندان ته ولیږدول شو، ترڅو یو ځل بیا له هغو کسانو سره ووینو چې د ۲۰۰۱ کال په پای کې زموږ د لومړي ځل د وتلو پر مهال په زندان کې پاتې وو، او له هغوی څخه ګران تره ابو اسامه احمد بکر (هزیم) رحمه الله و.

موږ به د کوټو په وړاندې اوږد مزلونه کول ترڅو د زندان دیوالونه، د اوسپنې میله او د کورنۍ او عزیزان فراق هیر کړو، څنګه نه، په داسې حال کې چې هغه په زندان کې ډیر کلونه تیر کړي او هغه څه یې لیدلي چې لیدل یې!

د هغه سره زما نږدېوالي او اوږدې ملګرتیا سره سره، ما هیڅکله هغه نه دی لیدلی چې شکایت وکړي یا شکایت وکړي، لکه هغه چې په زندان کې نه وي، بلکې د زندان له دیوالونو بهر الوتنه کوي. د هغه قرآن سره الوتنه کوي چې هغه یې په ډیرو وختونو کې تلاوت کوي، د خدای په وعدې او د هغه د رسول ﷺ د بریا او تمکین په اړه د زیري په اړه د باور په وزرونو الوتنه کوي.

موږ په سختو او سختو شرایطو کې د لویې بریا ورځې ته سترګې په لار وو، هغه ورځ چې زموږ د رسول ﷺ زیري به رښتینې شي «بیا به د نبوت پر طريقه خلافت راځي». موږ د خلافت تر سیوري لاندې او د عقاب د بیرغ لاندې یوځای کیدو ته لیواله وو. خو الله تعالی داسې قضا وکړه چې ته له دې ځورونکي ځای څخه د تل پاتې کیدو ځای ته لاړ شه.

موږ له الله تعالی څخه غواړو چې ته په جنت الفردوس کې اوسې، او موږ په الله تعالی باندې هیڅوک نه ستایو.

زموږ ګران تره ابو اسامه:

موږ له الله تعالی څخه غواړو چې په تا باندې پراخه رحمت وکړي او په پراخه جنت کې دې ځای درکړي او له صدیقانو او شهیدانو سره دې یوځای کړي او د هغه ځورونې او عذاب په بدل کې دې چې تا ولیدل په جنت کې دې لوړې درجې درکړي، او موږ له هغه جل جلاله څخه غواړو چې موږ له تا سره په حوض کې زموږ د رسول ﷺ سره او د هغه د رحمت په ځای کې یوځای کړي.

زموږ تسلیت دا دی چې ته د مهربانه مهربان ته ځې او موږ یوازې هغه څه وایو چې الله تعالی خوښوي، بېشکه موږ د الله تعالی یو او بېشکه موږ هغه ته ورګرځو.

دا د حزب التحریر د مرکزي مطبوعاتي دفتر د راډیو لپاره لیکل شوی دی

ابو صطیف جیجو