أبدعوى الجاهلية يا وزير الأوقاف بعد إذ أكرمنا الله بالإسلام؟!
أبدعوى الجاهلية يا وزير الأوقاف بعد إذ أكرمنا الله بالإسلام؟!

نقلت جريدة المصري اليوم على موقعها الاثنين 2017/3/6م، ما كشف عنه وزير الأوقاف المصري خلال حواره مع الإعلامي عمرو عبد الحميد، مقدم برنامج "رأي عام" والذي يذاع على شاشة «ten»، السبت، عن أن الأوقاف لن تتراجع عن الخطبة الموحدة. وأضاف "جمعة" أن خطبة الجمعة الموحدة جزء من الخطة الدعوية المتكاملة التي تم وضعها بمشاركة علماء نفس واجتماع وسياسيين وإعلاميين، وشدد على أنه من ليس لديه رؤية وطنية فلن نسمح له بصعود المنبر لا بخطبة مكتوبة أو غير مكتوبة، ولن نسمح لأحد أن يتجرأ على الدين أو الوطن.

0:00 0:00
Speed:
March 12, 2017

أبدعوى الجاهلية يا وزير الأوقاف بعد إذ أكرمنا الله بالإسلام؟!

أبدعوى الجاهلية يا وزير الأوقاف بعد إذ أكرمنا الله بالإسلام؟!

نقلت جريدة المصري اليوم على موقعها الاثنين 2017/3/6م، ما كشف عنه وزير الأوقاف المصري خلال حواره مع الإعلامي عمرو عبد الحميد، مقدم برنامج "رأي عام" والذي يذاع على شاشة «ten»، السبت، عن أن الأوقاف لن تتراجع عن الخطبة الموحدة. وأضاف "جمعة" أن خطبة الجمعة الموحدة جزء من الخطة الدعوية المتكاملة التي تم وضعها بمشاركة علماء نفس واجتماع وسياسيين وإعلاميين، وشدد على أنه من ليس لديه رؤية وطنية فلن نسمح له بصعود المنبر لا بخطبة مكتوبة أو غير مكتوبة، ولن نسمح لأحد أن يتجرأ على الدين أو الوطن.

لا عجب فيما قاله وزير أوقاف في دولة يحكمها رئيس يتبنى رؤية الغرب المحاربة للإسلام ويسعى لاسترضائه بكل السبل والوسائل، فمن الطبيعي أن يكون مساعدوه وبطانته على نفس نهجه في كيدهم للإسلام وحقدهم عليه وعلى حملة دعوته، فنراهم يصدرون القرارات ويسنون القوانين التي يسعون من خلالها إلى التضييق عليهم وتكميم أفواههم حتى لا يصل الحق الذي يحملونه إلى الأمة، محاولين فصلهم عنها، إلا أن الحق يخترق كل الحجب والحواجز ليصل إلى القلوب مهما حاول الكفر ومهما أنفق ليصد عن سبيل الله ﴿إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا يُنفِقُونَ أَمْوَالَهُمْ لِيَصُدُّوا عَن سَبِيلِ اللَّهِ فَسَيُنفِقُونَهَا ثُمَّ تَكُونُ عَلَيْهِمْ حَسْرَةً ثُمَّ يُغْلَبُونَ﴾.

إن الإصرار على الخطبة الموحدة التي تخرج من دوائر المخابرات بخطاب غايته طمس هوية أهل الكنانة المحبين للإسلام وفصلهم عن أمتهم وتركيز النعرات والعصبيات التي نهى الإسلام عنها وذمها وحذر منها، لن تجديكم نفعا بل ستكشف للناس ما ووري من سوأتكم حتى يراكم الناس ويدركوا أنكم لستم منها ولا من جنسها بل اخترتم الانحياز لفسطاط عدوها.

إن الإسلام الذي نزل على رسول الله e لا يعترف بالوطن وحدوده التي تقدسون، وفي دولته تنصهر الأعراق وتزال كل الحدود؛ فأمة الإسلام أمة واحدة بعربها وعجمها وكل أطيافها وألوانها ﴿وَإِنَّ هَٰذِهِ أُمَّتُكُمْ أُمَّةً وَاحِدَةً وَأَنَا رَبُّكُمْ فَاتَّقُونِ﴾، لا يربط بينها إلا رباط العقيدة التي جمعت بين محمد e وهو عربي وبلال الحبشي وسلمان الفارسي وصهيب الرومي على غير أنساب بينهم، وهي نفسها التي فرقت بين محمد e وبين عمه أبي لهب رغم رابط النسب وفرقت بينه وبين أبي جهل رغم رابطة الوطنية التي تروجون لها والتي ذمها الإسلام وقبحها وقبح الداعين لها ﴿لَّا تَجِدُ قَوْمًا يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ يُوَادُّونَ مَنْ حَادَّ اللَّهَ وَرَسُولَهُ وَلَوْ كَانُوا آبَاءَهُمْ أَوْ أَبْنَاءَهُمْ أَوْ إِخْوَانَهُمْ أَوْ عَشِيرَتَهُمْ أُولَٰئِكَ كَتَبَ فِي قُلُوبِهِمُ الْإِيمَانَ وَأَيَّدَهُم بِرُوحٍ مِّنْهُ﴾، ثم يقول فيهم نبينا e: «إذا الرجل تعزى بعزاء الجاهلية، فأعضوه بهن أبيه، ولا تكنوا» وقال حينما تنادى المهاجرون والأنصار: «يا معشر المسلمين! الله، الله.. أبِدَعْوَى الجاهلية، وأنا بين أَظْهُرِكُم، بعد إذ هداكم الله إلى الإسلام، وأكرمَكُم به، وقطع به عنكم أمر الجاهلية، واستنقذكم به من الكفر، وألَّف به بينكم، ترجعون إلى ما كنتم عليه كفّارًا؟» وقال: «دعوها فإنها منتنة» أفبعد كل هذا تدعونا إليها يا وزير الأوقاف؟! أنسمع لك أم نسمع لرسول الله e؟! ولما أنزل الله عليه من وحي؟!

يا وزير الأوقاف! لقد كان الأجدر بك أن تدعو الناس إلى ما يدعوهم له الإسلام وتصطف في صفهم عاملا ومطالبا بالحق الذي تعلم ونعلم؛ الخلافة على منهاج النبوة تحكم بالإسلام شاملا كاملا وتطبقه تطبيقا يعيد الحقوق وتجعل لأحكامه الشرعية واقعا عمليا بتطبيقها في واقع الحياة فيدرك الناس مسلمهم وكافرهم ما خسره العالم بغياب الخلافة تلك السنين التي مضت، فيدخل الناس في دين الله أفواجا، فأي خير ستناله حينها وأي درجة ستكون لك عند ربك شتان ما بين الثرى الذي تمكث فيه وتدعو إليه وبين الثريا التي نعمل وندعوك للعمل معنا لها.

يا علماء الأزهر والأوقاف وعلماء الكنانة جميعا! أين أنتم من مثل هذا الخطاب الفج ومن احتكار الإسلام بيد علماء السلاطين وأدعياء العلم؟! هل كان رسول الله e مصريا وطنيا؟! وهل كان الخلفاء والتابعون من سلالة الفراعنة؟! إنكم مسؤولون أمام الله عن صمتكم وسكوتكم على حرماته التي تنتهك وتلك الجرأة عليه وعلى أحكامه ودينه، فبماذا ستجيبون؟!

إن واجبكم أيها العلماء بما علمتم من الكتاب والحكمة أن تقوموا على فكر الناس ووعيهم وأن تقفوا منهم موقف الناصح لهم والمطالب بحقوقهم التي سلبهم الحكام إياها، وأن تكونوا في طليعتهم عاملين لأن تقام فيهم الخلافة على منهاج النبوة تعيد الخير للأرض فينعم بها البشر والشجر والحجر والطير في السماء، هذا ما نرجوه لكم ومنكم وبه تنالون الدرجات العلى التي نسأل الله أن تكون لكم.

إن الإسلام بخطابه موجه للأمة بعمومها بلا تمييز، فلا توجد أحكام خاصة بقطر دون قطر بل إن هذه التقسيمات التي تسمى أوطانا ودولا رسمها الغرب وقدسها الأذناب وطالبونا بتقديسها وهي وهمٌ هُمْ صانعوه وبائعوه وما أنزل الله به من سلطان، تؤلمنا لأنها تذكرنا دوما بتقطيع أوصالنا ونحن على قيد الحياة، ولا تعنينا ولا يجوز أن نقبلها بل يجب أن نعمل على اقتلاعها وتوحيد بلاد الإسلام كلها في الخلافة على منهاج النبوة.

أيها المسلمون عامة وأهل مصر الكنانة خاصة! إن الإسلام ليس حكرا على أحد ولا يوجد فيه ولا يجوز أن يوجد رجال دين أو مؤسسة دينية تحتكر خطابه، وإنما عندنا مجتهدون علماء وفقهاء ومحدثون وهؤلاء ليسوا بمعصومين وكلٌّ يؤخذ منه ويُردّ عليه إلا رسول الله e، فنحن أمة الدليل التي تبحث وتنقي وتتيقن ولا تقبل إلا ما كان صدقا وحقا، فنحن أمة لا تعرف الحق بالرجال وإنما تعرف الحق فتعرف أهله أو هكذا كنا ويجب أن نعود، فدعوكم من هؤلاء الأدعياء يا أهل الكنانة ولا تلتفتوا لهم فهم ساقطون كالنظام المتهاوي الذي يرقعون، وكونوا مع الصادقين منكم ولكم إخوانكم في حزب التحرير من يحملون لكم الخير من نبعه الصافي من لدن رسول الله e، يحملون لكم مشروعا ينجيكم ويحييكم ويعيد أمتكم أمة واحدة يحكمها حاكم واحد ويعيد بلادكم بخيرها لكم ويمنع نهب عدوكم لثرواتها وخيراتها، فلعلها تقام على أيديكم يا أهل الكنانة فيكون لكم السبق والريادة وتكون فيكم السيادة والشرف في الدنيا والآخرة، وإنها والله وحدها ما يصلح حالكم ويحقق طموحكم ويذهب عنكم رجس الحكام وصنائعهم وأدعيائهم، فبادروا عسى الله أن يفتح على أيديكم فتفوزوا فوزا عظيما، وستذكرون ما أقول لكم وأفوض أمري إلى الله.

﴿يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ اسْتَجِيبُواْ لِلّهِ وَلِلرَّسُولِ إِذَا دَعَاكُم لِمَا يُحْيِيكُمْ وَاعْلَمُواْ أَنَّ اللّهَ يَحُولُ بَيْنَ الْمَرْءِ وَقَلْبِهِ وَأَنَّهُ إِلَيْهِ تُحْشَرُونَ﴾

كتبه لإذاعة المكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير

عبد الله عبد الرحمن

عضو المكتب الإعلامي لحزب التحرير في ولاية مصر

More from null

غیاب نقش دولت در مواجهه با فاجعه بهداشتی - تب دنگی و مالاریا

غیاب نقش دولت در مواجهه با فاجعه بهداشتی

تب دنگی و مالاریا

در سایه گسترش وسیع تب دنگی و مالاریا در سودان، ویژگی‌های یک بحران بهداشتی حاد آشکار می‌شود که نشان‌دهنده غیاب نقش فعال وزارت بهداشت و ناتوانی دولت در مقابله با همه‌گیری است که روز به روز جان‌ها را می‌گیرد. با وجود پیشرفت علمی و فناوری در علم بیماری‌ها، حقایق آشکار می‌شود و فساد نمایان می‌گردد.

غیاب برنامه واضح:

با وجود عبور تعداد مبتلایان از هزاران نفر، و ثبت مرگ و میر به صورت عمده بر اساس برخی منابع رسانه‌ای، وزارت بهداشت برنامه واضحی برای مبارزه با این همه‌گیری اعلام نکرده است. عدم هماهنگی بین نهادهای بهداشتی و فقدان دیدگاه پیشگیرانه در برخورد با بحران‌های همه‌گیر مشاهده می‌شود.

فروپاشی زنجیره‌های تأمین پزشکی

حتی ساده‌ترین داروها مانند "بندول" در برخی مناطق کمیاب شده‌اند، که نشان‌دهنده فروپاشی در زنجیره‌های تأمین و عدم نظارت بر توزیع داروها است، در حالی که فرد به ساده‌ترین ابزارهای تسکین و حمایت نیاز دارد.

غیاب آگاهی‌رسانی اجتماعی

هیچ کمپین رسانه‌ای مؤثری برای آموزش مردم در مورد روش‌های پیشگیری از پشه یا شناسایی علائم بیماری وجود ندارد، که باعث افزایش شیوع عفونت می‌شود و توانایی جامعه در محافظت از خود را تضعیف می‌کند.

ضعف زیرساخت‌های بهداشتی

بیمارستان‌ها از کمبود شدید کادر پزشکی و تجهیزات و حتی ابزارهای تشخیصی اساسی رنج می‌برند، که پاسخ به همه‌گیری را کند و تصادفی می‌کند و زندگی هزاران نفر را به خطر می‌اندازد.

کشورهای دیگر چگونه با همه‌گیری‌ها برخورد کردند؟

 برزیل:

- کمپین‌های سمپاشی زمینی و هوایی با استفاده از سموم دفع آفات مدرن راه‌اندازی کرد.

- پشه‌بند توزیع کرد و کمپین‌های آگاهی‌رسانی اجتماعی را فعال کرد.

- داروها را به طور فوری در مناطق آلوده فراهم کرد.

بنگلادش:

- مراکز اضطراری موقت در محله‌های فقیرنشین ایجاد کرد.

- خطوط تلفن گرم برای گزارش و تیم‌های واکنش سیار فراهم کرد.

فرانسه:

- سیستم‌های هشدار اولیه را فعال کرد.

- نظارت بر پشه‌های ناقل را تشدید کرد و کمپین‌های آگاهی‌رسانی محلی را آغاز کرد.

بهداشت از مهم‌ترین واجبات است و مسئولیت آن بر عهده کامل دولت است

سودان هنوز فاقد سازوکارهای مؤثر برای کشف و گزارش است، که باعث می‌شود آمار واقعی بسیار بالاتر از آمار اعلام شده باشد و بحران را پیچیده‌تر کند. بحران بهداشتی کنونی نتیجه مستقیم غیاب نقش فعال دولت در مراقبت‌های بهداشتی است که زندگی انسان را در اولویت قرار می‌دهد، دولتی که اسلام را اجرا می‌کند و سخن عمر بن خطاب رضی الله را به کار می‌بندد که گفت: «اگر قاطری در عراق بلغزد، خداوند در روز قیامت از من در مورد آن سؤال خواهد کرد».

راه حل‌های پیشنهادی

- ایجاد یک نظام بهداشتی که اولاً از خدا در زندگی انسان بترسد و کارآمد باشد، نه اینکه مشمول سهمیه‌بندی یا فساد شود.

- ارائه مراقبت‌های بهداشتی رایگان به عنوان یک حق اساسی برای همه رعایا. و لغو مجوز بیمارستان‌های خصوصی و منع سرمایه‌گذاری در زمینه پزشکی.

- فعال کردن نقش پیشگیری قبل از درمان، از طریق کمپین‌های آگاهی‌رسانی و مبارزه با پشه.

- بازسازی وزارت بهداشت برای اینکه مسئول زندگی مردم باشد، نه فقط یک نهاد اداری.

- اتخاذ یک نظام سیاسی که زندگی انسان را بالاتر از منافع اقتصادی و سیاسی قرار دهد.

- قطع ارتباط با سازمان‌های جنایتکار و مافیای دارو.

در تاریخ مسلمانان، بیمارستان‌ها برای خدمت رایگان به مردم برپا می‌شدند و با کفایت بالا اداره می‌شدند و از بیت المال تأمین مالی می‌شدند، نه از جیب مردم. مراقبت‌های بهداشتی بخشی از مسئولیت دولت بود، نه منتی و نه تجارتی.

آنچه امروز در سودان از شیوع همه‌گیری‌ها و غیاب دولت از صحنه رخ می‌دهد، هشداری خطرناک است که نمی‌توان آن را نادیده گرفت. خواسته اصلی فقط فراهم کردن بندول نیست، بلکه ایجاد یک دولت رفاه واقعی است که به زندگی انسان اهمیت می‌دهد و ریشه‌های بحران را درمان می‌کند، نه علائم آن را، دولتی که به ارزش انسان و زندگی او و هدفی که برای آن خلق شده است، یعنی عبادت خداوند یکتا، آگاه باشد. و دولت اسلامی تنها دولتی است که قادر به رسیدگی به مسائل مراقبت‌های بهداشتی از طریق نظام بهداشتی است که جز در سایه دولت خلافت راشده دوم بر منهاج نبوت که به زودی به اذن خدا برپا می‌شود، قابل اجرا نیست.

﴿یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ اسْتَجِیبُواْ لِلّهِ وَلِلرَّسُولِ إِذَا دَعَاکُم لِمَا یُحْیِیکُمْ﴾

نوشته شده برای رادیو دفتر رسانه‌ای مرکزی حزب التحریر

حاتم العطار - ایالت مصر

شرف همصحبتی با ابی اسامه، احمد بکر (هزیم) رحمه الله

شرف همصحبتی با ابی اسامه، احمد بکر (هزیم) رحمه الله

در صبحگاه بیست و دوم ربیع الاول ۱۴۴۷ هجری قمری مصادف با چهاردهم سپتامبر ۲۰۲۵ میلادی، در سن نزدیک به هشتاد و هفت سالگی، احمد بکر (هزیم)، از پیشگامان حزب التحریر، به جوار پروردگارش شتافت. سالیان متمادی دعوت را حمل کرد و در راه آن زندان طولانی و شکنجه های سخت را تحمل کرد، اما به فضل و یاری خداوند، نه سست شد و نه ضعیف شد و نه تغییر کرد و نه تبدیل نمود.

در دهه هشتاد در سوریه در دوران حکومت حافظ مقبور سال های طولانی را به صورت مخفیانه سپری کرد تا اینکه به همراه جمعی از جوانان حزب التحریر در سال 1991 توسط استخبارات هوایی دستگیر شد تا زیر نظر جنایتکاران علی مملوک و جمیل حسن، سخت ترین انواع شکنجه را ببیند، به طوری که کسی که بعد از یک دور بازجویی از ابی اسامه و برخی از رفقایش وارد اتاق بازجویی شد، به من خبر داد که تکه های گوشت پراکنده و خون روی دیوارهای اتاق بازجویی را دیده است.

بعد از بیشتر از یک سال در سلول های انفرادی شعبه استخبارات هوایی در مزه، او به همراه بقیه همکارانش به زندان صیدنایا منتقل شد تا بعداً به ده سال زندان محکوم شود، که هفت سال آن را با صبر و احتساب سپری کرد و سپس خداوند به او فرج داد.

پس از خروج از زندان، مستقیماً به حمل دعوت ادامه داد و این روند تا زمانی که دستگیری جوانان حزب آغاز شد و صدها نفر را در سوریه در اواسط ماه 12 سال 1999 شامل شد، ادامه یافت، به طوری که خانه او در بیروت مورد یورش قرار گرفت و ربوده شد تا به شعبه استخبارات هوایی در فرودگاه مزه منتقل شود تا مرحله جدیدی از شکنجه های وحشتناک آغاز شود. با وجود سن بالایش به یاری خدا صبور، ثابت قدم و محتسب بود.

پس از تقریباً یک سال، دوباره به زندان صیدنایا منتقل شد تا در دادگاه امنیت دولت محاکمه شود و متعاقباً به مدت ده سال محکوم شد که خداوند مقدر کرد تقریباً هشت سال از آن را سپری کند و سپس خداوند به او فرج داد.

من سال 2001 یک سال کامل را با او در زندان صیدنایا گذراندم، بلکه در خوابگاه پنجم (الف) سمت چپ طبقه سوم کاملاً در کنارش بودم، او را عموی عزیز خطاب می کردم.

با هم غذا می خوردیم و در کنار هم می خوابیدیم و فرهنگ و افکار را مطالعه می کردیم. از او فرهنگ را به دست آوردیم و از او صبر و ثبات را آموختیم.

او بخشنده، دوستدار مردم و مشتاق جوانان بود و در آنها اعتماد به پیروزی و نزدیکی تحقق وعده خدا را می کاشت.

او حافظ کتاب خدا بود و هر شب و روز آن را می خواند و بیشتر شب را به عبادت می گذراند و چون سپیده دم نزدیک می شد، مرا تکان می داد تا برای نماز شب و سپس نماز فجر بیدار شوم.

من از زندان خارج شدم و سپس در سال 2004 دوباره به آن بازگشتم، و ما در اوایل سال 2005 دوباره به زندان صیدنایا منتقل شدیم، تا دوباره با کسانی که هنگام خروج اول ما در پایان سال 2001 در زندان باقی مانده بودند، ملاقات کنیم، و عموی عزیز ابو اسامه احمد بکر (هزیم) رحمه الله نیز در میان آنها بود.

مدت های طولانی در مقابل خوابگاه ها قدم می زدیم تا دیوارهای زندان و میله های آهنی و دوری از خانواده و عزیزان را با او فراموش کنیم، چگونه نه، در حالی که او سال های طولانی را در زندان سپری کرد و آنچه را که سپری کرد!

و با وجود نزدیکی من به او و همراهی با او در دوره های طولانی، هرگز او را ندیدم که غر بزند یا شکایت کند، انگار که در زندان نیست، بلکه در خارج از دیوارهای زندان پرواز می کند. با قرآنی که در بیشتر اوقات تلاوت می کند پرواز می کند، با دو بال اعتماد به وعده خدا و بشارت رسولش ﷺ به پیروزی و تمکین پرواز می کند.

ما در تاریک ترین شرایط و سخت ترین شرایط به روز پیروزی بزرگ چشم دوخته بودیم، روزی که بشارت رسولمان ﷺ محقق شود «سپس خلافت بر منهاج نبوت خواهد بود». مشتاق بودیم زیر سایه خلافت و پرچم عقاب گرد هم آییم. اما خداوند مقدر کرد که از سرای شقاوت به سرای جاودانگی و بقا کوچ کنی.

از خداوند می خواهیم که در فردوس اعلی باشی و کسی را نزد خدا تزکیه نمی کنیم.

عموی عزیز ما، ابا اسامه:

از خداوند می خواهیم که تو را مشمول رحمت واسعه خود قرار دهد و در بهشت ​​های وسیع خود جای دهد و تو را با صدیقان و شهدا قرار دهد و به خاطر آزاری و عذابی که دیدی، درجات عالی در بهشت ​​را به تو پاداش دهد، و از خداوند متعال می خواهیم که ما را با رسولمان ﷺ بر سر حوض و در قرارگاه رحمتش گرد هم آورد.

تسلیت ما این است که تو به نزد مهربان ترین مهربانان می روی و جز آنچه خدا را خشنود می کند نمی گوییم، ما از آن خداییم و به سوی او باز می گردیم.

نوشته شده برای رادیو دفتر مطبوعاتی مرکزی حزب التحریر

ابو صطیف جیجو