أبُو رِغَالْ لأحْفَادِهِ مِنْ حُكَامْ الْعَرَبْ لَسْتُ وَحْدِي فَسَتُلاقُوْنُ نَفْسَ الْمَصِيْر وتُرْجَمُوْنَ بِالْنِعَالْ حَتَّى فِيْ قُبُوْرِكُمْ
August 09, 2014

أبُو رِغَالْ لأحْفَادِهِ مِنْ حُكَامْ الْعَرَبْ لَسْتُ وَحْدِي فَسَتُلاقُوْنُ نَفْسَ الْمَصِيْر وتُرْجَمُوْنَ بِالْنِعَالْ حَتَّى فِيْ قُبُوْرِكُمْ


لِمَنْ لا يعرف أبا رِغَال إليكَ حكايته: يُحْكى أنَّ أبرهة الحبشي بنى بيتا ذهبيا سماه القِليس وأراد أن يُحَوِّل العربَ من الحج للكعبةِ إلى الحج لبيته الذهبي باليمن، وما كان العرب لِيَتحولوا عن بيت الله ولو نصبوا فيه الأصنام، فغاط أعرابي في بيت أبرهة يوم تدشينه وافتتاحه، فأقسم أبرهة لَيَهْدِمَنَّ الكعبة التي يُصِرُّ العربُ على الحج إليها دون بيته القليس الذي بناه باليمن، فجهّز جيشا يتقدمه فيلٌ لِهدم الكعبة، ولكنه وجنودَه لا يعرفون الطريق إلى مكة فهم أحباش، فكانت الحاجةُ إلى دليل يرشدهم إلى الكعبة، ولم يرضَ بهذا العمل من بين عرب اليمن سوى أبو رغال، وتقدم أبرهة خلف دليله نحو بيت الله فلما وصل مع أبرهة إلى موضع يسمى المغمس قُرب عرفة ومزدلفة ومنى مات أبو رغال ودفن هناك، ووصل جيش أبرهة لهدفه، ولم يكن لأهل مكة وزعيمهم عبد المطلب بن هاشم قِبَلٌ بصد الجيش، واستولى الجيش على إبل لزعيم مكة عبد المطلب بن هاشم الذي أخلى مكة من سكانها وصعدوا لجبالها تاركين البيت لربه يحميه، ولما قابل عبد المطلب بن هاشم أبرهة ليفاوضه طلب منه الإبل قائلاً: أنا ربُ الإبل وللبيت ربٌ يحميه، فأرسل الله على جيش أبرهة طيراً أبابيل رمتهم بحجارة من سجيل فجعلهم كعصف مأكول وهلك أبرهة وجيشه، وبقي بيت الله، وَوُلِدَ في هذا العام محمد رسول الله صلى الله عليه وسلم 571م، ويشار إلى أبي رغال في كتب التاريخ العربي باحتقار وازدراء لأنه لم يُعرف عن العربِ في ذلك الحين (عصر الجاهلية) من يخون قومَه مقابل أجر معلوم، فصارت العرب تنعت كل خائن عربي "بأبي رغال" رمز الخيانة العربية، وكان للعرب شَعِيْرةٌ تتمثل في رجم قبر أبي رِغال وذلك قبل الإسلام في موسم الحج في الفترة بين غزو أبرهة الأشرم حاكم اليمن من قبل النجاشي ملك الحبشة عام الفيل 571 ميلادية وحتى ظهور الإسلام.


تالله إنَّ الفكر ليقف حائراً أمام هذا المشهد حين تُشخِّصه أمام ناظريك بكل أبعاده، فالعرب قبل الإسلام كان لديهم من القيم والمثل والأخلاق ما أهَّلهم لأن يبعث الله فيهم خاتم الأنبياء والمرسلين محمداً صلى الله عليه وسلم، سبحانك ربي ما أحكمك! فَمَنْ مِنَ الأمم والشعوب كان يملك هكذا قيم ومثل وأخلاق؟! ولكن ماذا لو عَرفَ أُولئك العرب الأوائل أن لدينا الآن في أرض العرب خمسة أبو رغال في بلاد الشام والعراق، وسبعة في أرض الجزيرة العربية، وسبعة في أرض العرب في أفريقيا وشمالها؟! فمعذرة مستحقة لسيد قريش عبد المطلب، كُنتم عرباً فقط وكانت لديكم هذه القيم والمثل، أما نحن فعربٌ ومسلمون أسلمنا على يد حفيدك محمد صلى الله عليه وسلم الذي أكرمنا الله على يديه برسالة خالدة حملناها معه، فدانت لنا الدنيا وأنارتها وملأتها عدلاً وأخلاقاً حتى مع أعدائنا، ثم غفلنا عنها فَوُلِدَ أبو رغال من جديد وتكاثر، والأدهى من ذلك والأَمَرّ، أن كل أبي رغالٍ عندنا اليوم يحتل فينا مكان الزعامة، أما أنت يا عربيَّ اليوم ومُسلِمَهُ فلك أن تتخيل وتتذوق معي هذا المعنى، كيف يكون سيدك وزعيمك أبو رغال؟! ليمتلئ قلبك بالحسرة على واقع تحسب أنك تعيشه كعربي مسلم؟! والطامة الأكبر يا سادة أن كل أبي رغال من هؤلاء لديه مجلس وزراء على نهج رِغالي، ولديه جيشٌ عرمرم يقوده هو وأزلامه إلى حيث يريدون حتى لو أمرهم بقتل أنفسهم وهدم بيوتهم وهتك حرماتهم فهم له سامعون مطيعون بالأمر العسكري الرغالي، ما دام يُغدق عليهم بالرُتب والعطايا والخدمات والسيارات والمكافآت، لا حول ولا قوة الا بالله، اللهم إنا لا نسألك رد القضاء ولكننا نسألك اللطف فيه.


فيا أحفاد أبي رِغال المخلصين، يا من تقودون الفيل الأمريكي الأرعن هذه الأيام، نعلم أنكم لن تترددوا حتى عن هدم الكعبة، فأنتم لا تتورعون عن قتل المسلمين وتعرفون أن حرمة دم المسلم عند الله أعظم من حرمة هدمها حجراً حجرا، ألم يقل لكم مشايخ دواوينكم ذلك؟!، ولكن "أبرهتكم" أمريكا وغربها الكافر معها ليسوا بحاجة إلى هدمها بالبلدوزر فيكفيهم هدمها في نفوس الأمة بهدم ثقافتها ودينها بجهودكم المخلصة لها الخائنة لأمتكم.


يا أحفاد أبي رغال ما زلتم مخلصين لأصحاب الفيل الأرعن، رغم أن الفيل وأصحابه مذعورون مهزومون وقد ولَّوا الدبر حيث أرسل الله عليهم من يسومهم العذاب في أفغانستان والعراق والشيشان، وها هو يرسل عليهم من يرميهم بالأبابيل بأيد مؤمنة متوضئة في أرض الرباط؟! وما هذا إلا غيضٌ من فيضِ، الضربات المملوءةِ باللعناتِ تنهال عليكم صباح مساء أنتم وكل من شد أزركم من قادة جيوشنا الرابضة في ثكناتها تتجرع الذل والمهانة، أبشروا بما يسوء وجوهكم يا غربان العرب وغرباء الولاء، أبشروا فقد بدأت بشائر نصر الأمة ووحدتها تلوح في الأفق، فالمستقبل لنا وويل لكم منا وألف ويل إن لم تعودوا إلى رُشدِكم قبل فوات الأوان، سنرجمكم بالنعال أحياءً وأمواتاً أيها الأموات أحياءً، وما هذا إلا إنذارٌ لكل واحد فيكم والعاقل من اتعظ بغيره والأحمق لا يتعظ إلا بنفسه.


وإلى كل جندي وضابطِ صفٍ وضابط، إلى النقيب والرائد الركن والمقدم الركن والعقيد الركن والعميد الركن واللواء الركن والفريق الركن والفريق أول الركن والمشير الركن، يا أركان مصيبتنا يا أصحاب القبعات الحمراء من جنرالات الموائد، كفاكم فقد أبليتم بلاءً حسناً في كل المعارك التي خضتموها على موائد الشعب فقَطَّعْتُم اللحم إِرباً حتى شَكَتْ منكم الفراخ والخرفان والعجول من شراسة حربكم على تلك الموائد، فأكرشتم بطونا لا تستطيعون حملها،كفى فأي عُذْرٍ منكم قبيح، فالأمة لن ترحمكم على سكوتكم وغزةُ هاشم يحترق لحم أهلها وتكسر عظامهم تحت الركام وأنتم تنظرون وتخبطون الأرض بأرجلكم في طابور الصباح والمساء، وشامكم تُدَك ليل نهار وكِنانتُكم لا يتوقف نزيفها، كفى أيها الإخوة والله إننا لنحزن لحالكم الذي لا يثير فينا إلا الشفقة عليكم كفى، فأنتم منا ونحن منكم فأنتم إخواننا وأولادنا ونحن أهلكم فإن لحقت الذلة والمهانة بأهلك فما قيمة وجودك، تحرك يرحمك الله إلى العمل لِنعُدْ إلى ديننا فنعيشَ حياتنا كما يحب ربنا ويرضى، ونخلع ونفجر كل دين غيره، فالله الله لتنصروا دينكم وأهلكم وتُقيموا دولة أبي بكر وعمر فينا، فتكونوا قادة بمستوى خالد وسعد وعمرو؛ صدقوا ما عاهدوا الله عليه فدانت تحت أقدامهم الدنيا وتكونوا عباد الله المخلصين، فالله لا يحب الخائنين والله لا يحب من هو مثل أبي رغال، واللّهَ نسأل أن يُحَبِّبَ إليكم الإيمان ويُزينه في قلوبكم ويُكَّرِه إليكم الكفر والفسوق والعصيان.


﴿يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا تَخُونُوا اللَّهَ وَالرَّسُولَ وَتَخُونُوا أَمَانَاتِكُمْ وَأَنتُمْ تَعْلَمُون * وَاعْلَمُوا أَنَّمَا أَمْوَالُكُمْ وَأَوْلادُكُمْ فِتْنَةٌ وَأَنَّ اللَّهَ عِندَهُ أَجْرٌ عَظِيمٌ﴾



كتبه لإذاعة المكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير
أبو حذيفة - مصر

More from null

غیاب نقش دولت در مواجهه با فاجعه بهداشتی - تب دنگی و مالاریا

غیاب نقش دولت در مواجهه با فاجعه بهداشتی

تب دنگی و مالاریا

در سایه گسترش وسیع تب دنگی و مالاریا در سودان، ویژگی‌های یک بحران بهداشتی حاد آشکار می‌شود که نشان‌دهنده غیاب نقش فعال وزارت بهداشت و ناتوانی دولت در مقابله با همه‌گیری است که روز به روز جان‌ها را می‌گیرد. با وجود پیشرفت علمی و فناوری در علم بیماری‌ها، حقایق آشکار می‌شود و فساد نمایان می‌گردد.

غیاب برنامه واضح:

با وجود عبور تعداد مبتلایان از هزاران نفر، و ثبت مرگ و میر به صورت عمده بر اساس برخی منابع رسانه‌ای، وزارت بهداشت برنامه واضحی برای مبارزه با این همه‌گیری اعلام نکرده است. عدم هماهنگی بین نهادهای بهداشتی و فقدان دیدگاه پیشگیرانه در برخورد با بحران‌های همه‌گیر مشاهده می‌شود.

فروپاشی زنجیره‌های تأمین پزشکی

حتی ساده‌ترین داروها مانند "بندول" در برخی مناطق کمیاب شده‌اند، که نشان‌دهنده فروپاشی در زنجیره‌های تأمین و عدم نظارت بر توزیع داروها است، در حالی که فرد به ساده‌ترین ابزارهای تسکین و حمایت نیاز دارد.

غیاب آگاهی‌رسانی اجتماعی

هیچ کمپین رسانه‌ای مؤثری برای آموزش مردم در مورد روش‌های پیشگیری از پشه یا شناسایی علائم بیماری وجود ندارد، که باعث افزایش شیوع عفونت می‌شود و توانایی جامعه در محافظت از خود را تضعیف می‌کند.

ضعف زیرساخت‌های بهداشتی

بیمارستان‌ها از کمبود شدید کادر پزشکی و تجهیزات و حتی ابزارهای تشخیصی اساسی رنج می‌برند، که پاسخ به همه‌گیری را کند و تصادفی می‌کند و زندگی هزاران نفر را به خطر می‌اندازد.

کشورهای دیگر چگونه با همه‌گیری‌ها برخورد کردند؟

 برزیل:

- کمپین‌های سمپاشی زمینی و هوایی با استفاده از سموم دفع آفات مدرن راه‌اندازی کرد.

- پشه‌بند توزیع کرد و کمپین‌های آگاهی‌رسانی اجتماعی را فعال کرد.

- داروها را به طور فوری در مناطق آلوده فراهم کرد.

بنگلادش:

- مراکز اضطراری موقت در محله‌های فقیرنشین ایجاد کرد.

- خطوط تلفن گرم برای گزارش و تیم‌های واکنش سیار فراهم کرد.

فرانسه:

- سیستم‌های هشدار اولیه را فعال کرد.

- نظارت بر پشه‌های ناقل را تشدید کرد و کمپین‌های آگاهی‌رسانی محلی را آغاز کرد.

بهداشت از مهم‌ترین واجبات است و مسئولیت آن بر عهده کامل دولت است

سودان هنوز فاقد سازوکارهای مؤثر برای کشف و گزارش است، که باعث می‌شود آمار واقعی بسیار بالاتر از آمار اعلام شده باشد و بحران را پیچیده‌تر کند. بحران بهداشتی کنونی نتیجه مستقیم غیاب نقش فعال دولت در مراقبت‌های بهداشتی است که زندگی انسان را در اولویت قرار می‌دهد، دولتی که اسلام را اجرا می‌کند و سخن عمر بن خطاب رضی الله را به کار می‌بندد که گفت: «اگر قاطری در عراق بلغزد، خداوند در روز قیامت از من در مورد آن سؤال خواهد کرد».

راه حل‌های پیشنهادی

- ایجاد یک نظام بهداشتی که اولاً از خدا در زندگی انسان بترسد و کارآمد باشد، نه اینکه مشمول سهمیه‌بندی یا فساد شود.

- ارائه مراقبت‌های بهداشتی رایگان به عنوان یک حق اساسی برای همه رعایا. و لغو مجوز بیمارستان‌های خصوصی و منع سرمایه‌گذاری در زمینه پزشکی.

- فعال کردن نقش پیشگیری قبل از درمان، از طریق کمپین‌های آگاهی‌رسانی و مبارزه با پشه.

- بازسازی وزارت بهداشت برای اینکه مسئول زندگی مردم باشد، نه فقط یک نهاد اداری.

- اتخاذ یک نظام سیاسی که زندگی انسان را بالاتر از منافع اقتصادی و سیاسی قرار دهد.

- قطع ارتباط با سازمان‌های جنایتکار و مافیای دارو.

در تاریخ مسلمانان، بیمارستان‌ها برای خدمت رایگان به مردم برپا می‌شدند و با کفایت بالا اداره می‌شدند و از بیت المال تأمین مالی می‌شدند، نه از جیب مردم. مراقبت‌های بهداشتی بخشی از مسئولیت دولت بود، نه منتی و نه تجارتی.

آنچه امروز در سودان از شیوع همه‌گیری‌ها و غیاب دولت از صحنه رخ می‌دهد، هشداری خطرناک است که نمی‌توان آن را نادیده گرفت. خواسته اصلی فقط فراهم کردن بندول نیست، بلکه ایجاد یک دولت رفاه واقعی است که به زندگی انسان اهمیت می‌دهد و ریشه‌های بحران را درمان می‌کند، نه علائم آن را، دولتی که به ارزش انسان و زندگی او و هدفی که برای آن خلق شده است، یعنی عبادت خداوند یکتا، آگاه باشد. و دولت اسلامی تنها دولتی است که قادر به رسیدگی به مسائل مراقبت‌های بهداشتی از طریق نظام بهداشتی است که جز در سایه دولت خلافت راشده دوم بر منهاج نبوت که به زودی به اذن خدا برپا می‌شود، قابل اجرا نیست.

﴿یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ اسْتَجِیبُواْ لِلّهِ وَلِلرَّسُولِ إِذَا دَعَاکُم لِمَا یُحْیِیکُمْ

نوشته شده برای رادیو دفتر رسانه‌ای مرکزی حزب التحریر

حاتم العطار - ایالت مصر

شرف همصحبتی با ابی اسامه، احمد بکر (هزیم) رحمه الله

شرف همصحبتی با ابی اسامه، احمد بکر (هزیم) رحمه الله

در صبحگاه بیست و دوم ربیع الاول ۱۴۴۷ هجری قمری مصادف با چهاردهم سپتامبر ۲۰۲۵ میلادی، در سن نزدیک به هشتاد و هفت سالگی، احمد بکر (هزیم)، از پیشگامان حزب التحریر، به جوار پروردگارش شتافت. سالیان متمادی دعوت را حمل کرد و در راه آن زندان طولانی و شکنجه های سخت را تحمل کرد، اما به فضل و یاری خداوند، نه سست شد و نه ضعیف شد و نه تغییر کرد و نه تبدیل نمود.

در دهه هشتاد در سوریه در دوران حکومت حافظ مقبور سال های طولانی را به صورت مخفیانه سپری کرد تا اینکه به همراه جمعی از جوانان حزب التحریر در سال 1991 توسط استخبارات هوایی دستگیر شد تا زیر نظر جنایتکاران علی مملوک و جمیل حسن، سخت ترین انواع شکنجه را ببیند، به طوری که کسی که بعد از یک دور بازجویی از ابی اسامه و برخی از رفقایش وارد اتاق بازجویی شد، به من خبر داد که تکه های گوشت پراکنده و خون روی دیوارهای اتاق بازجویی را دیده است.

بعد از بیشتر از یک سال در سلول های انفرادی شعبه استخبارات هوایی در مزه، او به همراه بقیه همکارانش به زندان صیدنایا منتقل شد تا بعداً به ده سال زندان محکوم شود، که هفت سال آن را با صبر و احتساب سپری کرد و سپس خداوند به او فرج داد.

پس از خروج از زندان، مستقیماً به حمل دعوت ادامه داد و این روند تا زمانی که دستگیری جوانان حزب آغاز شد و صدها نفر را در سوریه در اواسط ماه 12 سال 1999 شامل شد، ادامه یافت، به طوری که خانه او در بیروت مورد یورش قرار گرفت و ربوده شد تا به شعبه استخبارات هوایی در فرودگاه مزه منتقل شود تا مرحله جدیدی از شکنجه های وحشتناک آغاز شود. با وجود سن بالایش به یاری خدا صبور، ثابت قدم و محتسب بود.

پس از تقریباً یک سال، دوباره به زندان صیدنایا منتقل شد تا در دادگاه امنیت دولت محاکمه شود و متعاقباً به مدت ده سال محکوم شد که خداوند مقدر کرد تقریباً هشت سال از آن را سپری کند و سپس خداوند به او فرج داد.

من سال 2001 یک سال کامل را با او در زندان صیدنایا گذراندم، بلکه در خوابگاه پنجم (الف) سمت چپ طبقه سوم کاملاً در کنارش بودم، او را عموی عزیز خطاب می کردم.

با هم غذا می خوردیم و در کنار هم می خوابیدیم و فرهنگ و افکار را مطالعه می کردیم. از او فرهنگ را به دست آوردیم و از او صبر و ثبات را آموختیم.

او بخشنده، دوستدار مردم و مشتاق جوانان بود و در آنها اعتماد به پیروزی و نزدیکی تحقق وعده خدا را می کاشت.

او حافظ کتاب خدا بود و هر شب و روز آن را می خواند و بیشتر شب را به عبادت می گذراند و چون سپیده دم نزدیک می شد، مرا تکان می داد تا برای نماز شب و سپس نماز فجر بیدار شوم.

من از زندان خارج شدم و سپس در سال 2004 دوباره به آن بازگشتم، و ما در اوایل سال 2005 دوباره به زندان صیدنایا منتقل شدیم، تا دوباره با کسانی که هنگام خروج اول ما در پایان سال 2001 در زندان باقی مانده بودند، ملاقات کنیم، و عموی عزیز ابو اسامه احمد بکر (هزیم) رحمه الله نیز در میان آنها بود.

مدت های طولانی در مقابل خوابگاه ها قدم می زدیم تا دیوارهای زندان و میله های آهنی و دوری از خانواده و عزیزان را با او فراموش کنیم، چگونه نه، در حالی که او سال های طولانی را در زندان سپری کرد و آنچه را که سپری کرد!

و با وجود نزدیکی من به او و همراهی با او در دوره های طولانی، هرگز او را ندیدم که غر بزند یا شکایت کند، انگار که در زندان نیست، بلکه در خارج از دیوارهای زندان پرواز می کند. با قرآنی که در بیشتر اوقات تلاوت می کند پرواز می کند، با دو بال اعتماد به وعده خدا و بشارت رسولش ﷺ به پیروزی و تمکین پرواز می کند.

ما در تاریک ترین شرایط و سخت ترین شرایط به روز پیروزی بزرگ چشم دوخته بودیم، روزی که بشارت رسولمان ﷺ محقق شود «سپس خلافت بر منهاج نبوت خواهد بود». مشتاق بودیم زیر سایه خلافت و پرچم عقاب گرد هم آییم. اما خداوند مقدر کرد که از سرای شقاوت به سرای جاودانگی و بقا کوچ کنی.

از خداوند می خواهیم که در فردوس اعلی باشی و کسی را نزد خدا تزکیه نمی کنیم.

عموی عزیز ما، ابا اسامه:

از خداوند می خواهیم که تو را مشمول رحمت واسعه خود قرار دهد و در بهشت ​​های وسیع خود جای دهد و تو را با صدیقان و شهدا قرار دهد و به خاطر آزاری و عذابی که دیدی، درجات عالی در بهشت ​​را به تو پاداش دهد، و از خداوند متعال می خواهیم که ما را با رسولمان ﷺ بر سر حوض و در قرارگاه رحمتش گرد هم آورد.

تسلیت ما این است که تو به نزد مهربان ترین مهربانان می روی و جز آنچه خدا را خشنود می کند نمی گوییم، ما از آن خداییم و به سوی او باز می گردیم.

نوشته شده برای رادیو دفتر مطبوعاتی مرکزی حزب التحریر

ابو صطیف جیجو