أبو بكر الصديق نصيرًا للإسلام والمسلمين
أبو بكر الصديق نصيرًا للإسلام والمسلمين

لقد وضع الله سبحانه وتعالى سننًا في تغيير المجتمعات، وهذه السنن لا تتخلف، ومنها في قوله سبحانه وتعالى: ﴿إِنَّ اللَّهَ لَا يُغَيِّرُ مَا بِقَوْمٍ حَتَّى يُغَيِّرُوا مَا بِأَنْفُسِهِمْ﴾، فحتى يغير الله حال الناس عليهم تغيير ما بأنفسهم، أي أفكارهم ومشاعرهم والأنظمة التي يتحاكمون إليها، وكذلك اشترط الله سبحانه وتعالى على المسلمين حتى ينزّل عليهم النصر أن يقوموا بما فرضه عليهم، فقد قال سبحانه وتعالى: ﴿يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِنْ تَنْصُرُوا اللَّهَ يَنْصُرْكُمْ وَيُثَبِّتْ أَقْدَامَكُمْ﴾.

0:00 0:00
Speed:
June 12, 2017

أبو بكر الصديق نصيرًا للإسلام والمسلمين

أبو بكر الصديق نصيرًا للإسلام والمسلمين

لقد وضع الله سبحانه وتعالى سننًا في تغيير المجتمعات، وهذه السنن لا تتخلف، ومنها في قوله سبحانه وتعالى: ﴿إِنَّ اللَّهَ لَا يُغَيِّرُ مَا بِقَوْمٍ حَتَّى يُغَيِّرُوا مَا بِأَنْفُسِهِمْ﴾، فحتى يغير الله حال الناس عليهم تغيير ما بأنفسهم، أي أفكارهم ومشاعرهم والأنظمة التي يتحاكمون إليها، وكذلك اشترط الله سبحانه وتعالى على المسلمين حتى ينزّل عليهم النصر أن يقوموا بما فرضه عليهم، فقد قال سبحانه وتعالى: ﴿يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِنْ تَنْصُرُوا اللَّهَ يَنْصُرْكُمْ وَيُثَبِّتْ أَقْدَامَكُمْ﴾. وعلى الرغم من أن الله سبحانه وتعالى قادر على تغيير حال الناس ونصرتهم من دون حاجة منهم بأن يحركوا ساكنًا، إلا أنه سبحانه وتعالى أوجب على البشر القيام بأعمال مادية من شأنها الوصول إلى نتائج مادية أيضًا.

لقد أوجب الله سبحانه وتعالى العمل لتحكيم شرعه في ظل دولة ومجتمع إسلاميين، وهذه الغاية عصية على الفرد أو بضعة أفراد من الناس، فيجب أن تتضافر جهود الغيورين على دينهم والحريصين على مرضاة الله ونهضة أمتهم. هكذا كان في زمن النبوة، حيث دخل في الدين الإسلامي صحابة رسول الله ﷺ، وقد كانوا خليطًا من مختلف شرائح المجتمع، ومنهم الوجهاء الذين كان دخولهم في الإسلام نصرًا للإسلام والمسلمين وتمكينًا لهم في المجتمع المكي. من هؤلاء الوجهاء وأوائل من دخلوا في الإسلام أبو بكر الصديق، وقد كان لصفات أبي بكر الصديق الأثر الكبير في شد أزر الرسول ﷺ، حيث كان رضي الله عنه أحد أشراف قريش ووجهائهم قبل الإسلام، وكان في الجاهليّة يسقي الحجيج، ويُضيِّف النّاس، وكانوا يستعينون به في نائباتهم ومصائبهم لعلمهم بخُلُقه الحسن، وكانوا يُحبّونه ويعترفون له بالفضل، وقد اشتهر أيضًا بكرمه وإنفاقه للمال بسخاء، كما أنّه لم يسجد لصنمٍ أبدًا؛ فقد حمله عقله النيّر وفطرته السليمة القويمة لرفض ذلك وتحريم الخمر على نفسه قبل الإسلام، ولُقّب بـ "الصدّيق" لأنه صدّق النبي ﷺ وبالغ في تصديقه كما في صبيحة الإسراء، فقد قيل له: "إن صاحبك يزعم أنه أُسري به"، فقال: "إن كان قال فقد صدق"، وقد وصفه الله بالصدق فقال سبحانه: ﴿وَالَّذِي جَاء بِالصِّدْقِ وَصَدَّقَ بِهِ أُوْلَئِكَ هُمُ الْمُتَّقُونَ﴾.

إنّ في كون أبي بكر الصديق وجيهًا في قومه نصرة للإسلام وتمكينًا له، فمن يتحلى بصفاته في وسطه كان لرأيه وزن، يتبعه باقي عشيرته أو بلده أو وسطه، وإيمانه بأية فكرة أمارة عند قومه بصحتها وسلامتها، فمثلًا بعد دخول أبي ذر الغفاري الإسلام، ورجوعه إلى قبيلته "غفار" ودعوته لها إلى الإسلام، كانت شخصيته ووجاهته بين عشيرته هي التي أثّرت على دخولهم جميعًا في الإسلام. لذلك كان دور الوجهاء بين الناس دورًا محوريًا، وواجب قيادتهم للمجتمع في عملية التغيير لتحكيم شرع الله سبحانه وتعالى أعظم وآكد من وجوبها على عامة الناس، ممن يكون تأثيرهم في المجتمع قليلًا أو مقتصرًا على أهلهم، وفي الوقت نفسه تقصيرهم في العمل لنهضة أمتهم فيه ذنب أشد من الذنب الواقع على رقاب عامة المسلمين. لقد فهم كبار الصحابة من ذوي الصفات المتميزة هذه المعادلة، فكان إسلام أبي بكر وعمر بن الخطاب وحمزة بن عبد المطلب وعثمان بن عفان وعبد الرحمن بن عوف، كان إسلامهم نصرة للإسلام وليس مجرد زيادة في عدد المسلمين وسوادهم.

لقد كان لكل صحابي عمل يتميز فيه عن غيره، وقد تميز أبو بكر الصديق رضي الله عنه بملازمته لرسول الله ﷺ في الدعوة إلى إيصال الإسلام لسدة الحكم، وقد كان رضي الله عنه يعلم بالأنساب وأشراف القبائل، وهذا مكّن الرسول ﷺ من تخيّر القبائل التي يمكن الاتصال بها وعرض الإسلام عليها وطلب النصرة منها للإسلام من أجل إقامة الدولة الإسلامية، فقد رُوي عن علي بن أبي طالب كرم الله وجهه قوله: "لما أمر الله رسوله ﷺ أن يعرض نفسه على قبائل العرب، خرج وأنا معه، وأبو بكر إلى منى حتى دفعنا إلى مجلس من مجالس العرب، فتقدم أبو بكر رضي الله عنه فسلم، وكان أبو بكر مقدما في كل خير، وكان رجلا نسابة - أي يعرف في أنساب القبائل -... ثم انتهينا إلى مجلس عليه السكينة والوقار، وإذا مشايخ لهم أقدار وهيئات، فتقدم أبو بكر فسلم" قال علي: "وكان أبو بكر مقدما في كل خير، فقال لهم أبو بكر: ممن القوم؟ قالوا: من بني شيبان بن ثعلبة، فالتفت إلى رسول الله ﷺ فقال: بأبي أنت وأمي ليس بعد هؤلاء من عز في قومهم".

هكذا، لم يكتفِ أبو بكر الصديق بالدخول في الإسلام كما يفعل كثير من الوجهاء في عصرنا الحالي، حيث يؤدون الصلاة والصيام والزكاة والحج والعمرة، ويقضون جل حياتهم يلهثون وراء الدنيا ورعاية أبنائهم وبناء "مستقبل" دنيوي لهم، بل قضى رضي الله عنه كل حياته في سبيل رفعة دين الله، وقدم الغالي والنفيس، ولم يدخر من جهده وماله شيئًا لنفسه أو عياله، وقد دفع فدية لإطلاق سراح كثير من الصحابة الذين دخلوا في الإسلام وكانت قريش تعذبهم لذلك، حتى إنه لما توفاه الله - وكان حينها خليفة رسول الله ﷺ - ما ترك درهمًا ولا دينارًا، فكان ممن لزَم قوله تعالى: ﴿وَابْتَغِ فِيمَا آتَاكَ اللَّهُ الدَّارَ الْآخِرَةَ وَلَا تَنْسَ نَصِيبَكَ مِنَ الدُّنْيَا وَأَحْسِنْ كَمَا أَحْسَنَ اللَّهُ إِلَيْكَ وَلَا تَبْغِ الْفَسَادَ فِي الْأَرْضِ إِنَّ اللَّهَ لَا يُحِبُّ الْمُفْسِدِينَ﴾.

إن معرفة الوجهاء بالناس وبمفاصل المجتمع واحترام الناس لهم يجعلهم أهل الحل والعقد الحقيقيين في المجتمع، وباستطاعتهم توجيه الرأي العام إلى الإسلام وتشكيله، لذلك كان دورهم في إيجاد الرأي العام على ضرورة تغيير الواقع الفاسد واستبدال الإسلام به كطريقة عيش في ظل دولة تحكم بالإسلام، كان هذا الدور هو من واجبات الوجهاء في المقام الأول، فهم إن نادوا بذلك سمع الناس لهم واتبعوهم. كذلك فإن للوجهاء سبيلاً ومنفذاً على أهل القوة والمنعة، الذين يستطيعون انتزاع السلطة من الحكام المغتصبين لها وتسليمها للمخلصين العاملين لإقامة دولة الخلافة على منهاج النبوة؛ لذلك وإن لم يكن الوجهاء من أهل النصرة، لكن لهم سلطة ويداً على أهل النصرة، وواجبهم هو التأسي بسيرة صاحب رسول الله ﷺ (أبو بكر الصديق رضي الله عنه) بأن يدعو أهل النصرة لنصرة العاملين للخلافة على منهاج النبوة، ولا أقل من ذلك، فإن هم تخلفوا عن القيام بواجبهم هذا فإنهم يكونون آثمين إثمًا ليس أقل من إثم التولي يوم الزحف، فنصرة الإسلام من الجهاد في سبيل الله، بل هو أعظم من الجهاد في سبيل الله، فنصرة الإسلام وإقامة دولة الإسلام الواجب الحافظ لجميع الفروض وليس الحافظ لفرض الجهاد في سبيل الله فقط، وتخليهم عن القيام بواجبهم يعني رضاهم ببقاء الأمة في ظلمات الحكم بغير ما أنزل الله، ولا شك أن في ذلك إثماً عظيماً لمن يزن الأمور بميزان الشرع وضرر التخلف عن القيام بهذا الواجب. قال الله سبحانه وتعالى: ﴿وَلَقَدْ كَانُوا عَاهَدُوا اللَّهَ مِنْ قَبْلُ لَا يُوَلُّونَ الْأَدْبَارَ وَكَانَ عَهْدُ اللَّهِ مَسْئُولًا﴾، وقال سبحانه وتعالى: ﴿يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِذَا لَقِيتُمُ الَّذِينَ كَفَرُوا زَحْفًا فَلَا تُوَلُّوهُمُ الْأَدْبَارَ * وَمَنْ يُوَلِّهِمْ يَوْمَئِذٍ دُبُرَهُ إِلَّا مُتَحَرِّفًا لِقِتَالٍ أَوْ مُتَحَيِّزًا إِلَى فِئَةٍ فَقَدْ بَاءَ بِغَضَبٍ مِنَ اللَّهِ وَمَأْوَاهُ جَهَنَّمُ وَبِئْسَ الْمَصِيرُ﴾.

كتبه لإذاعة المكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير

بلال المهاجر – باكستان

More from null

غیاب نقش دولت در مواجهه با فاجعه بهداشتی - تب دنگی و مالاریا

غیاب نقش دولت در مواجهه با فاجعه بهداشتی

تب دنگی و مالاریا

در سایه گسترش وسیع تب دنگی و مالاریا در سودان، ویژگی‌های یک بحران بهداشتی حاد آشکار می‌شود که نشان‌دهنده غیاب نقش فعال وزارت بهداشت و ناتوانی دولت در مقابله با همه‌گیری است که روز به روز جان‌ها را می‌گیرد. با وجود پیشرفت علمی و فناوری در علم بیماری‌ها، حقایق آشکار می‌شود و فساد نمایان می‌گردد.

غیاب برنامه واضح:

با وجود عبور تعداد مبتلایان از هزاران نفر، و ثبت مرگ و میر به صورت عمده بر اساس برخی منابع رسانه‌ای، وزارت بهداشت برنامه واضحی برای مبارزه با این همه‌گیری اعلام نکرده است. عدم هماهنگی بین نهادهای بهداشتی و فقدان دیدگاه پیشگیرانه در برخورد با بحران‌های همه‌گیر مشاهده می‌شود.

فروپاشی زنجیره‌های تأمین پزشکی

حتی ساده‌ترین داروها مانند "بندول" در برخی مناطق کمیاب شده‌اند، که نشان‌دهنده فروپاشی در زنجیره‌های تأمین و عدم نظارت بر توزیع داروها است، در حالی که فرد به ساده‌ترین ابزارهای تسکین و حمایت نیاز دارد.

غیاب آگاهی‌رسانی اجتماعی

هیچ کمپین رسانه‌ای مؤثری برای آموزش مردم در مورد روش‌های پیشگیری از پشه یا شناسایی علائم بیماری وجود ندارد، که باعث افزایش شیوع عفونت می‌شود و توانایی جامعه در محافظت از خود را تضعیف می‌کند.

ضعف زیرساخت‌های بهداشتی

بیمارستان‌ها از کمبود شدید کادر پزشکی و تجهیزات و حتی ابزارهای تشخیصی اساسی رنج می‌برند، که پاسخ به همه‌گیری را کند و تصادفی می‌کند و زندگی هزاران نفر را به خطر می‌اندازد.

کشورهای دیگر چگونه با همه‌گیری‌ها برخورد کردند؟

 برزیل:

- کمپین‌های سمپاشی زمینی و هوایی با استفاده از سموم دفع آفات مدرن راه‌اندازی کرد.

- پشه‌بند توزیع کرد و کمپین‌های آگاهی‌رسانی اجتماعی را فعال کرد.

- داروها را به طور فوری در مناطق آلوده فراهم کرد.

بنگلادش:

- مراکز اضطراری موقت در محله‌های فقیرنشین ایجاد کرد.

- خطوط تلفن گرم برای گزارش و تیم‌های واکنش سیار فراهم کرد.

فرانسه:

- سیستم‌های هشدار اولیه را فعال کرد.

- نظارت بر پشه‌های ناقل را تشدید کرد و کمپین‌های آگاهی‌رسانی محلی را آغاز کرد.

بهداشت از مهم‌ترین واجبات است و مسئولیت آن بر عهده کامل دولت است

سودان هنوز فاقد سازوکارهای مؤثر برای کشف و گزارش است، که باعث می‌شود آمار واقعی بسیار بالاتر از آمار اعلام شده باشد و بحران را پیچیده‌تر کند. بحران بهداشتی کنونی نتیجه مستقیم غیاب نقش فعال دولت در مراقبت‌های بهداشتی است که زندگی انسان را در اولویت قرار می‌دهد، دولتی که اسلام را اجرا می‌کند و سخن عمر بن خطاب رضی الله را به کار می‌بندد که گفت: «اگر قاطری در عراق بلغزد، خداوند در روز قیامت از من در مورد آن سؤال خواهد کرد».

راه حل‌های پیشنهادی

- ایجاد یک نظام بهداشتی که اولاً از خدا در زندگی انسان بترسد و کارآمد باشد، نه اینکه مشمول سهمیه‌بندی یا فساد شود.

- ارائه مراقبت‌های بهداشتی رایگان به عنوان یک حق اساسی برای همه رعایا. و لغو مجوز بیمارستان‌های خصوصی و منع سرمایه‌گذاری در زمینه پزشکی.

- فعال کردن نقش پیشگیری قبل از درمان، از طریق کمپین‌های آگاهی‌رسانی و مبارزه با پشه.

- بازسازی وزارت بهداشت برای اینکه مسئول زندگی مردم باشد، نه فقط یک نهاد اداری.

- اتخاذ یک نظام سیاسی که زندگی انسان را بالاتر از منافع اقتصادی و سیاسی قرار دهد.

- قطع ارتباط با سازمان‌های جنایتکار و مافیای دارو.

در تاریخ مسلمانان، بیمارستان‌ها برای خدمت رایگان به مردم برپا می‌شدند و با کفایت بالا اداره می‌شدند و از بیت المال تأمین مالی می‌شدند، نه از جیب مردم. مراقبت‌های بهداشتی بخشی از مسئولیت دولت بود، نه منتی و نه تجارتی.

آنچه امروز در سودان از شیوع همه‌گیری‌ها و غیاب دولت از صحنه رخ می‌دهد، هشداری خطرناک است که نمی‌توان آن را نادیده گرفت. خواسته اصلی فقط فراهم کردن بندول نیست، بلکه ایجاد یک دولت رفاه واقعی است که به زندگی انسان اهمیت می‌دهد و ریشه‌های بحران را درمان می‌کند، نه علائم آن را، دولتی که به ارزش انسان و زندگی او و هدفی که برای آن خلق شده است، یعنی عبادت خداوند یکتا، آگاه باشد. و دولت اسلامی تنها دولتی است که قادر به رسیدگی به مسائل مراقبت‌های بهداشتی از طریق نظام بهداشتی است که جز در سایه دولت خلافت راشده دوم بر منهاج نبوت که به زودی به اذن خدا برپا می‌شود، قابل اجرا نیست.

﴿یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ اسْتَجِیبُواْ لِلّهِ وَلِلرَّسُولِ إِذَا دَعَاکُم لِمَا یُحْیِیکُمْ﴾

نوشته شده برای رادیو دفتر رسانه‌ای مرکزی حزب التحریر

حاتم العطار - ایالت مصر

شرف همصحبتی با ابی اسامه، احمد بکر (هزیم) رحمه الله

شرف همصحبتی با ابی اسامه، احمد بکر (هزیم) رحمه الله

در صبحگاه بیست و دوم ربیع الاول ۱۴۴۷ هجری قمری مصادف با چهاردهم سپتامبر ۲۰۲۵ میلادی، در سن نزدیک به هشتاد و هفت سالگی، احمد بکر (هزیم)، از پیشگامان حزب التحریر، به جوار پروردگارش شتافت. سالیان متمادی دعوت را حمل کرد و در راه آن زندان طولانی و شکنجه های سخت را تحمل کرد، اما به فضل و یاری خداوند، نه سست شد و نه ضعیف شد و نه تغییر کرد و نه تبدیل نمود.

در دهه هشتاد در سوریه در دوران حکومت حافظ مقبور سال های طولانی را به صورت مخفیانه سپری کرد تا اینکه به همراه جمعی از جوانان حزب التحریر در سال 1991 توسط استخبارات هوایی دستگیر شد تا زیر نظر جنایتکاران علی مملوک و جمیل حسن، سخت ترین انواع شکنجه را ببیند، به طوری که کسی که بعد از یک دور بازجویی از ابی اسامه و برخی از رفقایش وارد اتاق بازجویی شد، به من خبر داد که تکه های گوشت پراکنده و خون روی دیوارهای اتاق بازجویی را دیده است.

بعد از بیشتر از یک سال در سلول های انفرادی شعبه استخبارات هوایی در مزه، او به همراه بقیه همکارانش به زندان صیدنایا منتقل شد تا بعداً به ده سال زندان محکوم شود، که هفت سال آن را با صبر و احتساب سپری کرد و سپس خداوند به او فرج داد.

پس از خروج از زندان، مستقیماً به حمل دعوت ادامه داد و این روند تا زمانی که دستگیری جوانان حزب آغاز شد و صدها نفر را در سوریه در اواسط ماه 12 سال 1999 شامل شد، ادامه یافت، به طوری که خانه او در بیروت مورد یورش قرار گرفت و ربوده شد تا به شعبه استخبارات هوایی در فرودگاه مزه منتقل شود تا مرحله جدیدی از شکنجه های وحشتناک آغاز شود. با وجود سن بالایش به یاری خدا صبور، ثابت قدم و محتسب بود.

پس از تقریباً یک سال، دوباره به زندان صیدنایا منتقل شد تا در دادگاه امنیت دولت محاکمه شود و متعاقباً به مدت ده سال محکوم شد که خداوند مقدر کرد تقریباً هشت سال از آن را سپری کند و سپس خداوند به او فرج داد.

من سال 2001 یک سال کامل را با او در زندان صیدنایا گذراندم، بلکه در خوابگاه پنجم (الف) سمت چپ طبقه سوم کاملاً در کنارش بودم، او را عموی عزیز خطاب می کردم.

با هم غذا می خوردیم و در کنار هم می خوابیدیم و فرهنگ و افکار را مطالعه می کردیم. از او فرهنگ را به دست آوردیم و از او صبر و ثبات را آموختیم.

او بخشنده، دوستدار مردم و مشتاق جوانان بود و در آنها اعتماد به پیروزی و نزدیکی تحقق وعده خدا را می کاشت.

او حافظ کتاب خدا بود و هر شب و روز آن را می خواند و بیشتر شب را به عبادت می گذراند و چون سپیده دم نزدیک می شد، مرا تکان می داد تا برای نماز شب و سپس نماز فجر بیدار شوم.

من از زندان خارج شدم و سپس در سال 2004 دوباره به آن بازگشتم، و ما در اوایل سال 2005 دوباره به زندان صیدنایا منتقل شدیم، تا دوباره با کسانی که هنگام خروج اول ما در پایان سال 2001 در زندان باقی مانده بودند، ملاقات کنیم، و عموی عزیز ابو اسامه احمد بکر (هزیم) رحمه الله نیز در میان آنها بود.

مدت های طولانی در مقابل خوابگاه ها قدم می زدیم تا دیوارهای زندان و میله های آهنی و دوری از خانواده و عزیزان را با او فراموش کنیم، چگونه نه، در حالی که او سال های طولانی را در زندان سپری کرد و آنچه را که سپری کرد!

و با وجود نزدیکی من به او و همراهی با او در دوره های طولانی، هرگز او را ندیدم که غر بزند یا شکایت کند، انگار که در زندان نیست، بلکه در خارج از دیوارهای زندان پرواز می کند. با قرآنی که در بیشتر اوقات تلاوت می کند پرواز می کند، با دو بال اعتماد به وعده خدا و بشارت رسولش ﷺ به پیروزی و تمکین پرواز می کند.

ما در تاریک ترین شرایط و سخت ترین شرایط به روز پیروزی بزرگ چشم دوخته بودیم، روزی که بشارت رسولمان ﷺ محقق شود «سپس خلافت بر منهاج نبوت خواهد بود». مشتاق بودیم زیر سایه خلافت و پرچم عقاب گرد هم آییم. اما خداوند مقدر کرد که از سرای شقاوت به سرای جاودانگی و بقا کوچ کنی.

از خداوند می خواهیم که در فردوس اعلی باشی و کسی را نزد خدا تزکیه نمی کنیم.

عموی عزیز ما، ابا اسامه:

از خداوند می خواهیم که تو را مشمول رحمت واسعه خود قرار دهد و در بهشت ​​های وسیع خود جای دهد و تو را با صدیقان و شهدا قرار دهد و به خاطر آزاری و عذابی که دیدی، درجات عالی در بهشت ​​را به تو پاداش دهد، و از خداوند متعال می خواهیم که ما را با رسولمان ﷺ بر سر حوض و در قرارگاه رحمتش گرد هم آورد.

تسلیت ما این است که تو به نزد مهربان ترین مهربانان می روی و جز آنچه خدا را خشنود می کند نمی گوییم، ما از آن خداییم و به سوی او باز می گردیم.

نوشته شده برای رادیو دفتر مطبوعاتی مرکزی حزب التحریر

ابو صطیف جیجو