على المعالي نربي أطفالنا لا على الصغائر ضمن حملة "الأسرة: التحديات والمعالجات الإسلامية"
على المعالي نربي أطفالنا لا على الصغائر ضمن حملة "الأسرة: التحديات والمعالجات الإسلامية"

روي أن ابن شهاب الزهري رحمه الله كان يشجع الأولاد الصغار ويقول لهم: "لا تحتقروا أنفسكم لحداثة أسنانكم فإن عمر بن الخطاب رضي الله عنه كان إذا نزل به الأمر المعضل دعا الفتيان فاستشارهم يتبع حدة عقولهم". [حلية الأولياء + سنن البيهقي الكبرى] وعن الحسين بن علي رضي الله عنهما أن رسول الله صلى الله عليه وسلم قال: «إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ مَعَالِيَ الأُمُورِ وَأَشْرَافَهَا وَيَكْرَهُ سَفْسَافَهَا» [صحيح الجامع الصغير].

0:00 0:00
Speed:
October 18, 2018

على المعالي نربي أطفالنا لا على الصغائر ضمن حملة "الأسرة: التحديات والمعالجات الإسلامية"

على المعالي نربي أطفالنا لا على الصغائر

ضمن حملة "الأسرة: التحديات والمعالجات الإسلامية"

روي أن ابن شهاب الزهري رحمه الله كان يشجع الأولاد الصغار ويقول لهم: "لا تحتقروا أنفسكم لحداثة أسنانكم فإن عمر بن الخطاب رضي الله عنه كان إذا نزل به الأمر المعضل دعا الفتيان فاستشارهم يتبع حدة عقولهم". [حلية الأولياء + سنن البيهقي الكبرى] وعن الحسين بن علي رضي الله عنهما أن رسول الله صلى الله عليه وسلم قال: «إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ مَعَالِيَ الأُمُورِ وَأَشْرَافَهَا وَيَكْرَهُ سَفْسَافَهَا» [صحيح الجامع الصغير].

يُعاني المسلمون فوق الويلات والنكبات التي تنصب على رؤوسهم صبح مساء، محاولات اختطاف أطفالهم في بلاد الغرب خاصة من أوساط المهاجرين الذين لا يملكون أوراق إقامة رسمية من المسلمين في بلاد كالسويد والنرويج. وقد حصلت حوادث عدة موثقة بالفيديوهات منها اختطاف جهاز السوسيال السويدي لطفلة من أسرة سورية. هذه العمليات الإجرامية فوق كونها معاداة صارخة للمسلمين، فهي إشارة قوية على قلق الأوروبيين من انخفاض نسبة الأطفال والشباب في القارة العجوز، ودلالة صارخة يفقهها كل حيٍّ على أهمية الأطفال في تكوين المجتمعات بل بنائها.

وفي مسند الإمام أحمد في حديث طويل قال رسول الله صلى الله عليه وسلم: «أَلَا وَإِنِّي فَرَطُكُمْ عَلَى الْحَوْضِ أَنْظُرُكُمْ، وَإِنِّي مُكَاثِرٌ بكُمْ الْأُمَمَ، فَلَا تُسَوِّدُوا وَجْهِي». إن التكاثر والإنجاب من سنة رسول الله صلى الله عليه وسلم التي شجَّع عليها، فهو صلى الله عليه وسلم يخبرنا أنَّه سيباهي بنا ويفاخر يوم القيامة الأنبياء بكثرتنا. لذلك نجد أن المسلمين هم الأكثر إخصاباً بين الأمم، وهم رغم كثرة القتل فيهم وتداعي الأمم على إبادتهم فهم الأسرع نمواً بين أي أمة أخرى من حيث عدد السكان، والأعلى من حيث عدد المواليد الجدد.

والإسلام مع توجيهه المسلمين للتكاثر والإنجاب، للإبقاء على المجتمع المسلم قوياً صحيَّاً - من ناحية ديموغرافية حيث لا يغلب عدد المسنين فيه الشباب - فهو يحرص أيضاً أن يكون هذا المجتمع مجتمعاً ناهضاً قوياً بفكره فتكون القوة فيه سمة ظاهرة كمَّاً ونوعاً. فإنَّ المسلمين كما يقول الفاروق لا يغلِبون عدوَّهم بكثرتهم، بل قد يُغلبون بها إذا نقصتهم قوة الإيمان والإعداد. لذلك كان حرص الإسلام على تربية الأطفال وزرع الخصال الحميدة فيهم كبيراً. فها هو رسول الله صلى الله عليه وسلم يوجِّه أمته بنسائها ورجالها ويجعل الأطفال وتربيتهم مسؤولية عظيمة عن عبد الله بن عمر رضي الله عنهما أنه سمع رسول الله صلى الله عليه وسلم يقول: «أَلاَ كُلُّكُمْ رَاعٍ وَكُلُّكُمْ مَسْئُولٌ عَنْ رَعِيَّتِهِ، فَالإِمَامُ الَّذِي عَلَى النَّاسِ رَاعٍ وَهُوَ مَسْئُولٌ عَنْ رَعِيَّتِهِ، وَالرَّجُلُ رَاعٍ عَلَى أَهْلِ بَيْتِهِ، وَهُوَ مَسْئُولٌ عَنْ رَعِيَّتِهِ، وَالمَرْأَةُ رَاعِيَةٌ عَلَى أَهْلِ بَيْتِ زَوْجِهَا، وَوَلَدِهِ وَهِيَ مَسْئُولَةٌ عَنْهُمْ...» [صحيح البخاري]

فهذا سيدُّنا عليُ كرم الله وجهه يقول: "أشفقوا على أولادكم من كثرة إشفاقكم عليهم" فهو يعلم ما لخوف الأبوين على طفلهما، وما ينجم عن هذا الخوف من منعه من اللعب أو الخروج للطريق ومواجهة الصعاب، من تأثير على شخصية الأطفال.

وإننا لو نظرنا للتاريخ لوجدنا الأمم تنهض بأصحاب الهمم فيها، فلولا همَّة أبي بكر في محاربة المرتدين، لما ثبت لهذه الأمة أمرها. ولو أمعنَّا النظر في سِيَر عظمائنا لرأينا أن صغر سنِّهم لم يمنعهم عن الإقدام والتضحية ليسطروا أسماءهم خالدة في تاريخ هذه الأمة. فأسامة بن زيد قاد جيش المسلمين في اليرموك وعمره ثماني عشرة سنة، وعلي بن أبي طالب كان دون العاشرة لما آمن وكان عمره 21 سنة لما نام في فراش النبي عليه الصلاة والسلام عند هجرته، وأسماء بنت الصدِّيق كانت في العاشرة لمَّا أسلمت، والأرقم بن أبي الأرقم كان في الثالثة عشر من عمره حين فتح بيته للدعوة وآوى رسول الله، ومحمد الفاتح فتح القسطنطينية وهو في الثانية والعشرين... كانوا شباباً صغاراً حين آمنوا بالله ورسوله ونصروا دعوته. وما ذاك إلا لأنهم طلبوا المعالي فوصلوها، وحرصوا على أن يتركوا لهم أثراً في نصرة دين الله فقام الدين على أكتافهم.

"المَرءُ بَيْنَ همِّهِ وهِمَّتهِ، تَرفعُهُ هِمَّتُهُ ويُسقِطُهُ هَمُّهُ". وهذا ما يجب على رجال المسلمين ونسائهم أن يزرعوه في نفوس أطفالهم بذرة، لتثمر هذه البذرة رجالاً أشداء أكفاء يحملون الدين على أكتافهم فينهضون وتنهض بهم الأمة. فإنه لولا صبر أم الشافعي واجتهادها في دفعه لطلب العلم وتحبيبه إليه منذ صغره لما حفظ كتاب الله في السابعة والموطأ في العاشرة حتى صار إمام المسلمين في الفقه. ولولا أم محمد الفاتح وتشجيعها له وذهابها به يومياً لتريه أسوار القسطنطينية وتسمعه بشرى رسول الله صلى الله عليه وسلم للجيش الذي يفتحها، لما فتحها وهو شاب فتيٌ. هكذا ربَّت أمهاتنا أبناءهن، على العظائم من الأمور وعلى طلب المعالي. فكانوا مصابيح هدى للأمة من بعدهم، وكُنَّ هن علامات يُهتدى بها في إعداد الأبطال وتربية القادة.

إنَّ أعظم ما تقدمه المرأة المسلمة لدين الله، ليس خروجها للميادين ومزاحمة الرجال في الشوارع، بل تربيتها لأطفالها منذ صغرهم ليكونوا قادة المستقبل وجنود دولة الإسلام القادمة. فهي لم تنجبهم لهذه الدُّنيا الفانية، ولا أطعمتهم وسقتهم واكتفت بذلك، بل هي تخلط لهم بطعامهم حب الله ورسوله، وتسقيهم مع الشراب معاني التضحية والفداء لهذه الأمة، وتُحملهم مع كتبهم وزادهم اليومي همَّ الأمة وهمَّ دين الله وحمله. لا تضنُّ بهم وهم فلذات كبدها وأغلى ما تملك، على الأغلى: الله ودينه. هم طريقها للجنة فتستثمر بهم لا لهم!

أجل على المرأة المسلمة خاصة - وهي المربية وذات الأثر الأكبر في أبنائها - أن تعدَّهم إعداد الرجال، فتربأ بهم أن يكونوا مثل غيرهم سائرين مع القطيع. أمتنا تحتاج نساء ترى في صلاة ولدها في البيت منقصة، وفي نومه عن قيام الله تخلفاً. ترى فيه الوقاص وتناديه تحبباً بالفاتح، وتزرع فيه همَّة تناطح السحاب. فأمتنا لا تريد مزيداً من النائمين. فقد اكتفت الأمة من المتهاونين في تطبيق أحكام الإسلام بحق أنفسهم وأبنائهم بحجة إشفاقهم عليهم، فكيف تشفق أمٌّ على ابنتها من ارتداء الجلباب بحجة أنها صغيرة ولا تشفق عليها وعلى نفسها من عذاب الله؟! كيف تشفق على قيام ولدها للوضوء في الشتاء فجراً ولا تشفق عليه من حساب الآخرة؟! كيف نريد من أمتنا نهضةً ونحن مشفقون على جيل الغد من تحميلهم تبعات النصر وضروراته؟؟

عن النبي صلى الله عليه وسلم أنه قال: «مَنْ خَافَ أَدْلَجَ، وَمَنْ أَدْلَجَ، بَلَغَ المَنْزلَ ألا إِنَّ سِلْعَةَ اللَّهِ غَاليةٌ، أَلا إِنَّ سِلْعةَ اللَّهِ الجَنَّةُ» [رواه الترمذي بإسناد حسن].

كتبته لإذاعة المكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير

بيان جمال

More from null

غیاب نقش دولت در مواجهه با فاجعه بهداشتی - تب دنگی و مالاریا

غیاب نقش دولت در مواجهه با فاجعه بهداشتی

تب دنگی و مالاریا

در سایه گسترش وسیع تب دنگی و مالاریا در سودان، ویژگی‌های یک بحران بهداشتی حاد آشکار می‌شود که نشان‌دهنده غیاب نقش فعال وزارت بهداشت و ناتوانی دولت در مقابله با همه‌گیری است که روز به روز جان‌ها را می‌گیرد. با وجود پیشرفت علمی و فناوری در علم بیماری‌ها، حقایق آشکار می‌شود و فساد نمایان می‌گردد.

غیاب برنامه واضح:

با وجود عبور تعداد مبتلایان از هزاران نفر، و ثبت مرگ و میر به صورت عمده بر اساس برخی منابع رسانه‌ای، وزارت بهداشت برنامه واضحی برای مبارزه با این همه‌گیری اعلام نکرده است. عدم هماهنگی بین نهادهای بهداشتی و فقدان دیدگاه پیشگیرانه در برخورد با بحران‌های همه‌گیر مشاهده می‌شود.

فروپاشی زنجیره‌های تأمین پزشکی

حتی ساده‌ترین داروها مانند "بندول" در برخی مناطق کمیاب شده‌اند، که نشان‌دهنده فروپاشی در زنجیره‌های تأمین و عدم نظارت بر توزیع داروها است، در حالی که فرد به ساده‌ترین ابزارهای تسکین و حمایت نیاز دارد.

غیاب آگاهی‌رسانی اجتماعی

هیچ کمپین رسانه‌ای مؤثری برای آموزش مردم در مورد روش‌های پیشگیری از پشه یا شناسایی علائم بیماری وجود ندارد، که باعث افزایش شیوع عفونت می‌شود و توانایی جامعه در محافظت از خود را تضعیف می‌کند.

ضعف زیرساخت‌های بهداشتی

بیمارستان‌ها از کمبود شدید کادر پزشکی و تجهیزات و حتی ابزارهای تشخیصی اساسی رنج می‌برند، که پاسخ به همه‌گیری را کند و تصادفی می‌کند و زندگی هزاران نفر را به خطر می‌اندازد.

کشورهای دیگر چگونه با همه‌گیری‌ها برخورد کردند؟

 برزیل:

- کمپین‌های سمپاشی زمینی و هوایی با استفاده از سموم دفع آفات مدرن راه‌اندازی کرد.

- پشه‌بند توزیع کرد و کمپین‌های آگاهی‌رسانی اجتماعی را فعال کرد.

- داروها را به طور فوری در مناطق آلوده فراهم کرد.

بنگلادش:

- مراکز اضطراری موقت در محله‌های فقیرنشین ایجاد کرد.

- خطوط تلفن گرم برای گزارش و تیم‌های واکنش سیار فراهم کرد.

فرانسه:

- سیستم‌های هشدار اولیه را فعال کرد.

- نظارت بر پشه‌های ناقل را تشدید کرد و کمپین‌های آگاهی‌رسانی محلی را آغاز کرد.

بهداشت از مهم‌ترین واجبات است و مسئولیت آن بر عهده کامل دولت است

سودان هنوز فاقد سازوکارهای مؤثر برای کشف و گزارش است، که باعث می‌شود آمار واقعی بسیار بالاتر از آمار اعلام شده باشد و بحران را پیچیده‌تر کند. بحران بهداشتی کنونی نتیجه مستقیم غیاب نقش فعال دولت در مراقبت‌های بهداشتی است که زندگی انسان را در اولویت قرار می‌دهد، دولتی که اسلام را اجرا می‌کند و سخن عمر بن خطاب رضی الله را به کار می‌بندد که گفت: «اگر قاطری در عراق بلغزد، خداوند در روز قیامت از من در مورد آن سؤال خواهد کرد».

راه حل‌های پیشنهادی

- ایجاد یک نظام بهداشتی که اولاً از خدا در زندگی انسان بترسد و کارآمد باشد، نه اینکه مشمول سهمیه‌بندی یا فساد شود.

- ارائه مراقبت‌های بهداشتی رایگان به عنوان یک حق اساسی برای همه رعایا. و لغو مجوز بیمارستان‌های خصوصی و منع سرمایه‌گذاری در زمینه پزشکی.

- فعال کردن نقش پیشگیری قبل از درمان، از طریق کمپین‌های آگاهی‌رسانی و مبارزه با پشه.

- بازسازی وزارت بهداشت برای اینکه مسئول زندگی مردم باشد، نه فقط یک نهاد اداری.

- اتخاذ یک نظام سیاسی که زندگی انسان را بالاتر از منافع اقتصادی و سیاسی قرار دهد.

- قطع ارتباط با سازمان‌های جنایتکار و مافیای دارو.

در تاریخ مسلمانان، بیمارستان‌ها برای خدمت رایگان به مردم برپا می‌شدند و با کفایت بالا اداره می‌شدند و از بیت المال تأمین مالی می‌شدند، نه از جیب مردم. مراقبت‌های بهداشتی بخشی از مسئولیت دولت بود، نه منتی و نه تجارتی.

آنچه امروز در سودان از شیوع همه‌گیری‌ها و غیاب دولت از صحنه رخ می‌دهد، هشداری خطرناک است که نمی‌توان آن را نادیده گرفت. خواسته اصلی فقط فراهم کردن بندول نیست، بلکه ایجاد یک دولت رفاه واقعی است که به زندگی انسان اهمیت می‌دهد و ریشه‌های بحران را درمان می‌کند، نه علائم آن را، دولتی که به ارزش انسان و زندگی او و هدفی که برای آن خلق شده است، یعنی عبادت خداوند یکتا، آگاه باشد. و دولت اسلامی تنها دولتی است که قادر به رسیدگی به مسائل مراقبت‌های بهداشتی از طریق نظام بهداشتی است که جز در سایه دولت خلافت راشده دوم بر منهاج نبوت که به زودی به اذن خدا برپا می‌شود، قابل اجرا نیست.

﴿یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ اسْتَجِیبُواْ لِلّهِ وَلِلرَّسُولِ إِذَا دَعَاکُم لِمَا یُحْیِیکُمْ﴾

نوشته شده برای رادیو دفتر رسانه‌ای مرکزی حزب التحریر

حاتم العطار - ایالت مصر

شرف همصحبتی با ابی اسامه، احمد بکر (هزیم) رحمه الله

شرف همصحبتی با ابی اسامه، احمد بکر (هزیم) رحمه الله

در صبحگاه بیست و دوم ربیع الاول ۱۴۴۷ هجری قمری مصادف با چهاردهم سپتامبر ۲۰۲۵ میلادی، در سن نزدیک به هشتاد و هفت سالگی، احمد بکر (هزیم)، از پیشگامان حزب التحریر، به جوار پروردگارش شتافت. سالیان متمادی دعوت را حمل کرد و در راه آن زندان طولانی و شکنجه های سخت را تحمل کرد، اما به فضل و یاری خداوند، نه سست شد و نه ضعیف شد و نه تغییر کرد و نه تبدیل نمود.

در دهه هشتاد در سوریه در دوران حکومت حافظ مقبور سال های طولانی را به صورت مخفیانه سپری کرد تا اینکه به همراه جمعی از جوانان حزب التحریر در سال 1991 توسط استخبارات هوایی دستگیر شد تا زیر نظر جنایتکاران علی مملوک و جمیل حسن، سخت ترین انواع شکنجه را ببیند، به طوری که کسی که بعد از یک دور بازجویی از ابی اسامه و برخی از رفقایش وارد اتاق بازجویی شد، به من خبر داد که تکه های گوشت پراکنده و خون روی دیوارهای اتاق بازجویی را دیده است.

بعد از بیشتر از یک سال در سلول های انفرادی شعبه استخبارات هوایی در مزه، او به همراه بقیه همکارانش به زندان صیدنایا منتقل شد تا بعداً به ده سال زندان محکوم شود، که هفت سال آن را با صبر و احتساب سپری کرد و سپس خداوند به او فرج داد.

پس از خروج از زندان، مستقیماً به حمل دعوت ادامه داد و این روند تا زمانی که دستگیری جوانان حزب آغاز شد و صدها نفر را در سوریه در اواسط ماه 12 سال 1999 شامل شد، ادامه یافت، به طوری که خانه او در بیروت مورد یورش قرار گرفت و ربوده شد تا به شعبه استخبارات هوایی در فرودگاه مزه منتقل شود تا مرحله جدیدی از شکنجه های وحشتناک آغاز شود. با وجود سن بالایش به یاری خدا صبور، ثابت قدم و محتسب بود.

پس از تقریباً یک سال، دوباره به زندان صیدنایا منتقل شد تا در دادگاه امنیت دولت محاکمه شود و متعاقباً به مدت ده سال محکوم شد که خداوند مقدر کرد تقریباً هشت سال از آن را سپری کند و سپس خداوند به او فرج داد.

من سال 2001 یک سال کامل را با او در زندان صیدنایا گذراندم، بلکه در خوابگاه پنجم (الف) سمت چپ طبقه سوم کاملاً در کنارش بودم، او را عموی عزیز خطاب می کردم.

با هم غذا می خوردیم و در کنار هم می خوابیدیم و فرهنگ و افکار را مطالعه می کردیم. از او فرهنگ را به دست آوردیم و از او صبر و ثبات را آموختیم.

او بخشنده، دوستدار مردم و مشتاق جوانان بود و در آنها اعتماد به پیروزی و نزدیکی تحقق وعده خدا را می کاشت.

او حافظ کتاب خدا بود و هر شب و روز آن را می خواند و بیشتر شب را به عبادت می گذراند و چون سپیده دم نزدیک می شد، مرا تکان می داد تا برای نماز شب و سپس نماز فجر بیدار شوم.

من از زندان خارج شدم و سپس در سال 2004 دوباره به آن بازگشتم، و ما در اوایل سال 2005 دوباره به زندان صیدنایا منتقل شدیم، تا دوباره با کسانی که هنگام خروج اول ما در پایان سال 2001 در زندان باقی مانده بودند، ملاقات کنیم، و عموی عزیز ابو اسامه احمد بکر (هزیم) رحمه الله نیز در میان آنها بود.

مدت های طولانی در مقابل خوابگاه ها قدم می زدیم تا دیوارهای زندان و میله های آهنی و دوری از خانواده و عزیزان را با او فراموش کنیم، چگونه نه، در حالی که او سال های طولانی را در زندان سپری کرد و آنچه را که سپری کرد!

و با وجود نزدیکی من به او و همراهی با او در دوره های طولانی، هرگز او را ندیدم که غر بزند یا شکایت کند، انگار که در زندان نیست، بلکه در خارج از دیوارهای زندان پرواز می کند. با قرآنی که در بیشتر اوقات تلاوت می کند پرواز می کند، با دو بال اعتماد به وعده خدا و بشارت رسولش ﷺ به پیروزی و تمکین پرواز می کند.

ما در تاریک ترین شرایط و سخت ترین شرایط به روز پیروزی بزرگ چشم دوخته بودیم، روزی که بشارت رسولمان ﷺ محقق شود «سپس خلافت بر منهاج نبوت خواهد بود». مشتاق بودیم زیر سایه خلافت و پرچم عقاب گرد هم آییم. اما خداوند مقدر کرد که از سرای شقاوت به سرای جاودانگی و بقا کوچ کنی.

از خداوند می خواهیم که در فردوس اعلی باشی و کسی را نزد خدا تزکیه نمی کنیم.

عموی عزیز ما، ابا اسامه:

از خداوند می خواهیم که تو را مشمول رحمت واسعه خود قرار دهد و در بهشت ​​های وسیع خود جای دهد و تو را با صدیقان و شهدا قرار دهد و به خاطر آزاری و عذابی که دیدی، درجات عالی در بهشت ​​را به تو پاداش دهد، و از خداوند متعال می خواهیم که ما را با رسولمان ﷺ بر سر حوض و در قرارگاه رحمتش گرد هم آورد.

تسلیت ما این است که تو به نزد مهربان ترین مهربانان می روی و جز آنچه خدا را خشنود می کند نمی گوییم، ما از آن خداییم و به سوی او باز می گردیم.

نوشته شده برای رادیو دفتر مطبوعاتی مرکزی حزب التحریر

ابو صطیف جیجو