العقدة الكبرى والعقد الصغرى الحلقة الثانية
العقدة الكبرى والعقد الصغرى الحلقة الثانية

لكن المشاهد المحسوس أن لدى الإنسان عقدة كبرى، تنشأ لديه من غريزة التدين، تثير عليه عدداً من الأسئلة، تدفعه للإجابة عنها إجابة عقلية، مقنعة للعقل، مطمئنة للفطرة،

0:00 0:00
Speed:
January 28, 2017

العقدة الكبرى والعقد الصغرى الحلقة الثانية

العقدة الكبرى والعقد الصغرى

الحلقة الثانية

لكن المشاهد المحسوس أن لدى الإنسان عقدة كبرى، تنشأ لديه من غريزة التدين، تثير عليه عدداً من الأسئلة، تدفعه للإجابة عنها إجابة عقلية، مقنعة للعقل، مطمئنة للفطرة، وهذه الأسئلة هي:

- من أين جئت؟

- ولماذا؟

- وإلى أين؟

نجدها تبدأ مع الطفل الصغير، فيسأل أباه وأمه: من أين جئت؟ فيجيبونه إجابات تسكته مؤقتاً، ثم يعيد الكرة مرات ومرات، ولا يتوقف هذا السؤال إلا إذا حصل على إجابة مقنعة، فإن أجابوه بأنهم ولدوه، فسينتقل بالسؤال إليهم: وأنتم من أين جئتم؟ ويكون الجواب: كل منا من أب وأم، ولكن هذه السلسلة لا بد لها من نهاية، وإلا فإن السؤال يبقى قائماً، ذلك أن الإنسان مرتبط في وجوده بهذا الكون، وعندما يسأل فإنه لا يقتصر في سؤاله عن نفسه، وإنما يسأل عن جنسه البشري، بل يسأل عن الكون كله، وعن كل ما فيه، فإن أجيب بأننا قد خلقنا الله تعالى، والله تعالى خلق لنا هذا الكون، فإن سؤاله يتوقف، لأنه يشاهد كل شيء حوله مخلوقاً، عاجزاً ومحدوداً وناقصاً، ويشاهد كل شيء حوله محتاجاً لقصوره الذاتي.

ثم إن ذلك الطفل حين يسمع أن جده قد مات، أو أن قريباً أو جاراً قد مات، فإنه يعود إليهم بسؤال آخر: إلى أين؟ أين ذهب؟ فيبدأ مفهوم الموت بالتشكل لديه، ويريد معرفة حقيقة الموت، وماذا بعد الموت، حتى يحصل على الإجابة المقنعة لعقله والمطمئنة لقلبه بأنه ذهب إلى خالقه، فيتوقف السؤال عنده.

ولكنه يثور لديه سؤال ثالث: لماذا؟

لماذا نحن هنا؟ قلتم إن الله تعالى هو الذي خلقنا، وخلق لنا الكون، فماذا يريد منا؟ لماذا خلقنا؟ حتى يأتيه الجواب: وما خلقت الجنّ والإنسَ إلا ليعبدون، وأنه أرسل إلينا رسلاً يبينون لنا كيف نعبده، وكيف نسير في هذه الحياة الدنيا على هدى وعلى صراط مستقيم، فتهدأ لديه هذه الأسئلة.

هذه الأسئلة، من أين جئت؟ ولماذا؟ وإلى أين؟ هي أسئلة العقدة الكبرى عند كل إنسان، تدفعه ليجيب عنها، وتكون الإجابة عنها فكرةً كليةً عن الكون والإنسان والحياة، وعن علاقتها جميعها بما قبلها، وعن علاقتها جميعها بما بعدها، ويكفي فيها أن تكون كلية إجمالية غير تفصيلية، إذ التفصيل لا يلزم لمجرد الإجابة عن الأسئلة، وإن كان يلزم بعض الناس من العلماء الذين أخذوا على عاتقهم البحث والتنقيب عن نشأة هذا الكون، وكيف نشأ، ولكن التفصيل لا يلزم لتشكيل فكرة كلية إجمالية.....

قلنا إن هذه الأسئلة تثور على كل إنسان في مواقف حياته المختلفة، تدفعه للإجابة عنها، ولأنها مظهر من مظاهر الغريزة لديه، فإن عدم الإجابة عنها لا يؤدي إلى الموت، وإنما يوقع الإنسان في قلق واضطراب، يوقع الإنسان في شقاء، فلا يحسّ للحياة طعماً، ولا يهدأ باله، ولذلك فإنا نرى أكثر الناس ممن لم يجيبوا عن هذه الأسئلة إجابة عقلية صحيحة مقنعة، نجدهم يعيشون في شقاء دائم، لأن عدم الإجابة عن هذه الأسئلة شكل لديهم عقدة، لا تنحل إلا بالإجابة عن الأسئلة الثلاثة.

إن الإجابة عن الأسئلة الثلاثة إجابة عقلية صحيحة مقنعة تجعل الإنسان يحدد غايته من هذه الحياة، وتجعله يحدد قضيته المصيرية التي يعيش من أجلها، وتعطيه مَثَلَه الأعلى في الحياة، وغايةَ الغاياتِ عنده، وتعطيه مقاييس مختلفة لحياته، فتعطيه مقياساً للسعادة، وتعطيه مقياساً للسلوك، وتعطيه مقياساً للمشاعر، وتعطيه مقياساً للأفكار والمفاهيم، وتعطيه مقياساً للخير والشرّ، وتعطيه مقياساً للضرّ والنفع، وتجعله يحدد موقفه من أمور الحياة كلها، فتجعله يحدد موقفه من الماضي، ومن الحاضر، ومن المستقبل، ومما يمكن أن يصيبه في المستقبل، وتجعله يحدد موقفه من ضعفه وعجزه، وتجعله يحدد موقفه من القضايا التي تشكل أرقاً وقلقاً عند جميع الناس: كالأجل، والرزق، والتوكل، والقضاء والقدر، والهدى والضلال، والنصر، والضر والنفع، والخير والشر، والحلال والحرام، وتعطيه المفاهيم الراقية عن الحياة الدنيا، وتعطيه التصوير الصحيح للحياة، فلا يكون فيها عبداً لشهواته، لا فرق بينه وبين ذوات الأربع، أو اللواتي تمشي على بطونها، أو تسبح في الماء، أو تطير في الهواء، بل يبقى في مقام التكريم الإلهي الذي أراده له خالقه سبحانه وتعالى، الذي خلقه في أحسن تقويم، ليسير على طريق مستقيم، يحقق سعادته في الدنيا والفوز في الآخرة.

كتبها لإذاعة المكتب الإعلامي لحزب التحرير

أبو محمد – خليفة محمد - الأردن


لمتابعة باقي حلقات السلسلة

اضغط هنا

OQdaKubra

More from null

غیاب نقش دولت در مواجهه با فاجعه بهداشتی - تب دنگی و مالاریا

غیاب نقش دولت در مواجهه با فاجعه بهداشتی

تب دنگی و مالاریا

در سایه گسترش وسیع تب دنگی و مالاریا در سودان، ویژگی‌های یک بحران بهداشتی حاد آشکار می‌شود که نشان‌دهنده غیاب نقش فعال وزارت بهداشت و ناتوانی دولت در مقابله با همه‌گیری است که روز به روز جان‌ها را می‌گیرد. با وجود پیشرفت علمی و فناوری در علم بیماری‌ها، حقایق آشکار می‌شود و فساد نمایان می‌گردد.

غیاب برنامه واضح:

با وجود عبور تعداد مبتلایان از هزاران نفر، و ثبت مرگ و میر به صورت عمده بر اساس برخی منابع رسانه‌ای، وزارت بهداشت برنامه واضحی برای مبارزه با این همه‌گیری اعلام نکرده است. عدم هماهنگی بین نهادهای بهداشتی و فقدان دیدگاه پیشگیرانه در برخورد با بحران‌های همه‌گیر مشاهده می‌شود.

فروپاشی زنجیره‌های تأمین پزشکی

حتی ساده‌ترین داروها مانند "بندول" در برخی مناطق کمیاب شده‌اند، که نشان‌دهنده فروپاشی در زنجیره‌های تأمین و عدم نظارت بر توزیع داروها است، در حالی که فرد به ساده‌ترین ابزارهای تسکین و حمایت نیاز دارد.

غیاب آگاهی‌رسانی اجتماعی

هیچ کمپین رسانه‌ای مؤثری برای آموزش مردم در مورد روش‌های پیشگیری از پشه یا شناسایی علائم بیماری وجود ندارد، که باعث افزایش شیوع عفونت می‌شود و توانایی جامعه در محافظت از خود را تضعیف می‌کند.

ضعف زیرساخت‌های بهداشتی

بیمارستان‌ها از کمبود شدید کادر پزشکی و تجهیزات و حتی ابزارهای تشخیصی اساسی رنج می‌برند، که پاسخ به همه‌گیری را کند و تصادفی می‌کند و زندگی هزاران نفر را به خطر می‌اندازد.

کشورهای دیگر چگونه با همه‌گیری‌ها برخورد کردند؟

 برزیل:

- کمپین‌های سمپاشی زمینی و هوایی با استفاده از سموم دفع آفات مدرن راه‌اندازی کرد.

- پشه‌بند توزیع کرد و کمپین‌های آگاهی‌رسانی اجتماعی را فعال کرد.

- داروها را به طور فوری در مناطق آلوده فراهم کرد.

بنگلادش:

- مراکز اضطراری موقت در محله‌های فقیرنشین ایجاد کرد.

- خطوط تلفن گرم برای گزارش و تیم‌های واکنش سیار فراهم کرد.

فرانسه:

- سیستم‌های هشدار اولیه را فعال کرد.

- نظارت بر پشه‌های ناقل را تشدید کرد و کمپین‌های آگاهی‌رسانی محلی را آغاز کرد.

بهداشت از مهم‌ترین واجبات است و مسئولیت آن بر عهده کامل دولت است

سودان هنوز فاقد سازوکارهای مؤثر برای کشف و گزارش است، که باعث می‌شود آمار واقعی بسیار بالاتر از آمار اعلام شده باشد و بحران را پیچیده‌تر کند. بحران بهداشتی کنونی نتیجه مستقیم غیاب نقش فعال دولت در مراقبت‌های بهداشتی است که زندگی انسان را در اولویت قرار می‌دهد، دولتی که اسلام را اجرا می‌کند و سخن عمر بن خطاب رضی الله را به کار می‌بندد که گفت: «اگر قاطری در عراق بلغزد، خداوند در روز قیامت از من در مورد آن سؤال خواهد کرد».

راه حل‌های پیشنهادی

- ایجاد یک نظام بهداشتی که اولاً از خدا در زندگی انسان بترسد و کارآمد باشد، نه اینکه مشمول سهمیه‌بندی یا فساد شود.

- ارائه مراقبت‌های بهداشتی رایگان به عنوان یک حق اساسی برای همه رعایا. و لغو مجوز بیمارستان‌های خصوصی و منع سرمایه‌گذاری در زمینه پزشکی.

- فعال کردن نقش پیشگیری قبل از درمان، از طریق کمپین‌های آگاهی‌رسانی و مبارزه با پشه.

- بازسازی وزارت بهداشت برای اینکه مسئول زندگی مردم باشد، نه فقط یک نهاد اداری.

- اتخاذ یک نظام سیاسی که زندگی انسان را بالاتر از منافع اقتصادی و سیاسی قرار دهد.

- قطع ارتباط با سازمان‌های جنایتکار و مافیای دارو.

در تاریخ مسلمانان، بیمارستان‌ها برای خدمت رایگان به مردم برپا می‌شدند و با کفایت بالا اداره می‌شدند و از بیت المال تأمین مالی می‌شدند، نه از جیب مردم. مراقبت‌های بهداشتی بخشی از مسئولیت دولت بود، نه منتی و نه تجارتی.

آنچه امروز در سودان از شیوع همه‌گیری‌ها و غیاب دولت از صحنه رخ می‌دهد، هشداری خطرناک است که نمی‌توان آن را نادیده گرفت. خواسته اصلی فقط فراهم کردن بندول نیست، بلکه ایجاد یک دولت رفاه واقعی است که به زندگی انسان اهمیت می‌دهد و ریشه‌های بحران را درمان می‌کند، نه علائم آن را، دولتی که به ارزش انسان و زندگی او و هدفی که برای آن خلق شده است، یعنی عبادت خداوند یکتا، آگاه باشد. و دولت اسلامی تنها دولتی است که قادر به رسیدگی به مسائل مراقبت‌های بهداشتی از طریق نظام بهداشتی است که جز در سایه دولت خلافت راشده دوم بر منهاج نبوت که به زودی به اذن خدا برپا می‌شود، قابل اجرا نیست.

﴿یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ اسْتَجِیبُواْ لِلّهِ وَلِلرَّسُولِ إِذَا دَعَاکُم لِمَا یُحْیِیکُمْ﴾

نوشته شده برای رادیو دفتر رسانه‌ای مرکزی حزب التحریر

حاتم العطار - ایالت مصر

شرف همصحبتی با ابی اسامه، احمد بکر (هزیم) رحمه الله

شرف همصحبتی با ابی اسامه، احمد بکر (هزیم) رحمه الله

در صبحگاه بیست و دوم ربیع الاول ۱۴۴۷ هجری قمری مصادف با چهاردهم سپتامبر ۲۰۲۵ میلادی، در سن نزدیک به هشتاد و هفت سالگی، احمد بکر (هزیم)، از پیشگامان حزب التحریر، به جوار پروردگارش شتافت. سالیان متمادی دعوت را حمل کرد و در راه آن زندان طولانی و شکنجه های سخت را تحمل کرد، اما به فضل و یاری خداوند، نه سست شد و نه ضعیف شد و نه تغییر کرد و نه تبدیل نمود.

در دهه هشتاد در سوریه در دوران حکومت حافظ مقبور سال های طولانی را به صورت مخفیانه سپری کرد تا اینکه به همراه جمعی از جوانان حزب التحریر در سال 1991 توسط استخبارات هوایی دستگیر شد تا زیر نظر جنایتکاران علی مملوک و جمیل حسن، سخت ترین انواع شکنجه را ببیند، به طوری که کسی که بعد از یک دور بازجویی از ابی اسامه و برخی از رفقایش وارد اتاق بازجویی شد، به من خبر داد که تکه های گوشت پراکنده و خون روی دیوارهای اتاق بازجویی را دیده است.

بعد از بیشتر از یک سال در سلول های انفرادی شعبه استخبارات هوایی در مزه، او به همراه بقیه همکارانش به زندان صیدنایا منتقل شد تا بعداً به ده سال زندان محکوم شود، که هفت سال آن را با صبر و احتساب سپری کرد و سپس خداوند به او فرج داد.

پس از خروج از زندان، مستقیماً به حمل دعوت ادامه داد و این روند تا زمانی که دستگیری جوانان حزب آغاز شد و صدها نفر را در سوریه در اواسط ماه 12 سال 1999 شامل شد، ادامه یافت، به طوری که خانه او در بیروت مورد یورش قرار گرفت و ربوده شد تا به شعبه استخبارات هوایی در فرودگاه مزه منتقل شود تا مرحله جدیدی از شکنجه های وحشتناک آغاز شود. با وجود سن بالایش به یاری خدا صبور، ثابت قدم و محتسب بود.

پس از تقریباً یک سال، دوباره به زندان صیدنایا منتقل شد تا در دادگاه امنیت دولت محاکمه شود و متعاقباً به مدت ده سال محکوم شد که خداوند مقدر کرد تقریباً هشت سال از آن را سپری کند و سپس خداوند به او فرج داد.

من سال 2001 یک سال کامل را با او در زندان صیدنایا گذراندم، بلکه در خوابگاه پنجم (الف) سمت چپ طبقه سوم کاملاً در کنارش بودم، او را عموی عزیز خطاب می کردم.

با هم غذا می خوردیم و در کنار هم می خوابیدیم و فرهنگ و افکار را مطالعه می کردیم. از او فرهنگ را به دست آوردیم و از او صبر و ثبات را آموختیم.

او بخشنده، دوستدار مردم و مشتاق جوانان بود و در آنها اعتماد به پیروزی و نزدیکی تحقق وعده خدا را می کاشت.

او حافظ کتاب خدا بود و هر شب و روز آن را می خواند و بیشتر شب را به عبادت می گذراند و چون سپیده دم نزدیک می شد، مرا تکان می داد تا برای نماز شب و سپس نماز فجر بیدار شوم.

من از زندان خارج شدم و سپس در سال 2004 دوباره به آن بازگشتم، و ما در اوایل سال 2005 دوباره به زندان صیدنایا منتقل شدیم، تا دوباره با کسانی که هنگام خروج اول ما در پایان سال 2001 در زندان باقی مانده بودند، ملاقات کنیم، و عموی عزیز ابو اسامه احمد بکر (هزیم) رحمه الله نیز در میان آنها بود.

مدت های طولانی در مقابل خوابگاه ها قدم می زدیم تا دیوارهای زندان و میله های آهنی و دوری از خانواده و عزیزان را با او فراموش کنیم، چگونه نه، در حالی که او سال های طولانی را در زندان سپری کرد و آنچه را که سپری کرد!

و با وجود نزدیکی من به او و همراهی با او در دوره های طولانی، هرگز او را ندیدم که غر بزند یا شکایت کند، انگار که در زندان نیست، بلکه در خارج از دیوارهای زندان پرواز می کند. با قرآنی که در بیشتر اوقات تلاوت می کند پرواز می کند، با دو بال اعتماد به وعده خدا و بشارت رسولش ﷺ به پیروزی و تمکین پرواز می کند.

ما در تاریک ترین شرایط و سخت ترین شرایط به روز پیروزی بزرگ چشم دوخته بودیم، روزی که بشارت رسولمان ﷺ محقق شود «سپس خلافت بر منهاج نبوت خواهد بود». مشتاق بودیم زیر سایه خلافت و پرچم عقاب گرد هم آییم. اما خداوند مقدر کرد که از سرای شقاوت به سرای جاودانگی و بقا کوچ کنی.

از خداوند می خواهیم که در فردوس اعلی باشی و کسی را نزد خدا تزکیه نمی کنیم.

عموی عزیز ما، ابا اسامه:

از خداوند می خواهیم که تو را مشمول رحمت واسعه خود قرار دهد و در بهشت ​​های وسیع خود جای دهد و تو را با صدیقان و شهدا قرار دهد و به خاطر آزاری و عذابی که دیدی، درجات عالی در بهشت ​​را به تو پاداش دهد، و از خداوند متعال می خواهیم که ما را با رسولمان ﷺ بر سر حوض و در قرارگاه رحمتش گرد هم آورد.

تسلیت ما این است که تو به نزد مهربان ترین مهربانان می روی و جز آنچه خدا را خشنود می کند نمی گوییم، ما از آن خداییم و به سوی او باز می گردیم.

نوشته شده برای رادیو دفتر مطبوعاتی مرکزی حزب التحریر

ابو صطیف جیجو