الدراما التلفزيونية: صناعة تلقي بظلالها الخبيثة على الأسرة والمجتمع!
الدراما التلفزيونية: صناعة تلقي بظلالها الخبيثة على الأسرة والمجتمع!

تحظى الدراما التلفزيونية بإقبال كبير من الناس على اختلاف فئاتهم العمرية وتنوع مشاربهم، وتحرص قنوات الدراما على بث أشكال متنوعة منها بحيث تجد كل فئة مطلبها من الأفلام القديمة إلى الأفلام الحديثة إلى أفلام المغامرات، ومن المسلسلات التي تسمى اجتماعية إلى الفكاهية، إلى مسلسلات الحب والغرام، إلى البرامج والمسلسلات الخاصة بالأطفال،

0:00 0:00
Speed:
October 08, 2018

الدراما التلفزيونية: صناعة تلقي بظلالها الخبيثة على الأسرة والمجتمع!

الدراما التلفزيونية: صناعة تلقي بظلالها الخبيثة على الأسرة والمجتمع!

تحظى الدراما التلفزيونية بإقبال كبير من الناس على اختلاف فئاتهم العمرية وتنوع مشاربهم، وتحرص قنوات الدراما على بث أشكال متنوعة منها بحيث تجد كل فئة مطلبها من الأفلام القديمة إلى الأفلام الحديثة إلى أفلام المغامرات، ومن المسلسلات التي تسمى اجتماعية إلى الفكاهية، إلى مسلسلات الحب والغرام، إلى البرامج والمسلسلات الخاصة بالأطفال، حتى أصبحت شاشات التلفزة بمثل هذه المسلسلات صديقة كل فرد في العائلة بحسب ما يهواه ويتمناه، بل إنه في ظل التطور التكنولوجي لم يعد الأمر مقتصراً على شاشات التلفزة، بل أصبح بالإمكان مشاهدتها إلكترونياً.

ولا تخلو هذه الدراما والمسلسلات التلفزيونية - ولا سيما المدبلج منها - من الأفكار والقيم الدَّخيلة على ثقافتنا الإسلامية، التي تضرب القيم والمبادئ الإسلاميَّة في الصَّميم، وتسعى إلى برمجة الذوق العام في بلاد المسلمين ليتوافق مع الأفكار والمفاهيم الغربية وتلقّف كل منتن منها، ليروَّج له في أوساط مجتمعاتنا على أنه طبيعي وعادي، وهو أمر لا يخرج عن سياسة الإعلام المتبعة في بلاد المسلمين، والتي تستهدف الأسرة والمجتمع في بلاد المسلمين.

فنجد هذه المسلسلات مثلاً تُزيِّن الاختلاط بين الذكور والإناث، وتجعله من رُوح العصر ومتطلَّباته، ونجدها تشجع ثقافة العُري والتبرج عند المرأة المسلمة، وتجعل من ذلك مواكبة للموضة وانفتاحاً على العالم، كما نجد فيها ترويجاً للعلاقات المحرَّمة بين الشباب والفتيات والتساهل في إقامتها بدافع "الحب"، ونجد فيها إظهاراً للمنكرات والمحرمات كشرب الخمر على أنها أمر عادي، إضافة إلى الدعوة للحريَّة المطلقة والانفلات من القيود والضوابط الشرعية، هذا عدا الطقوس وعادات الشرك والعبادات الوثنية التي تتخللها هذه المسلسلات والأفلام ولا سيما الهندية منها.

ولم يقتصر تأثير هذه الأفلام والمسلسلات على الأفكار والمفاهيم، بل انعكس أيضاً على السلوك من ناحية المأكل والملبس وكذلك العلاقات بين أفراد المجتمع والأسرة، حيث أصبح بعض أبناء المسلمين للأسف يتخذون من أبطال هذه المسلسلات قدوة لهم، فيقلدونهم في لباسهم وقصات شعرهم، وفي حركاتهم وتصرفاتهم، وحتى في أسمائهم فيسمون أبناءهم بها!!

وإذا ما نظرنا إلى حال المرأة في الأعمال الدرامية نجد أنها تقدمها لنا في إحدى هاتين الصورتين: إما أنها عاجزة مضطهدة ولا تملك من زمام أمرها شيئاً ولا قيمة لها في المجتمع، وفي هذا الإطار تمت مهاجمة دور المرأة الرئيسي من كونها أماً وربة بيت وأُظهر أنه سبب تعاستها، فصورت أنها مظلومة وتعاني لكونها امرأة محبوسة في بيتها لا عمل لها غير العناية في بيتها وتربية أولادها، وزرع في أذهان النساء أن الحل لمشاكلهن يكمن في التمرد على هذا الدور ومسؤولياتهن فيه. وفي الصورة الثانية قُدِّمت على أنها قادرة على الاستغناء عن الرجل وعلى تدبر أمورها وكفاية احتياجاتها بنفسها واتخاذها لقراراتها فهي حرَّة في تصرُّفاتها مستقلة بذاتها تعمل ما تريد دون قيدٍ، ليس لتحرُّكاتها ضوابط، وتضع كل ما يحدُّ من حريَّتها وراء ظهرها غير مبالية به.

والمتتبع للدراما التلفزيونية يرى أنها تجعل من الحب وقصص الهوى والغرام خطاً عاماً لها، وتقدمها بشكل يبعد كل البعد عن الواقع، وترسم لها صوراً خيالية، وهو أمر أدى إلى تكوين تصور مغلوط لدى المقبلين على الزواج عن الحياة الزوجية، حيث تصور الحياة الزوجية مثالية جدا، ويغلب عليها الطابع الرومانسي من دون الالتفات لما يترتب على الزواج من مسؤوليات، ولما تحمله الحياة من متاعب وصعوبات، فالزوج في هذه الأفلام والمسلسلات شاب وسيم أنيق غني مترف يحضر الهدايا لزوجته بمناسبة وبلا مناسبة، والزوجة امرأة جميلة حسناء فاتنة جذابة، متفرغة للحفلات والنوادي والسفر مع زوجها، وكأن هذه المرأة لا يقع على عاتقها أيٌّ من المسؤوليات والواجبات الأسرية، وكأن هذا الزوج لا يعرف نفقة ولا مسؤولية ولا تربية أبناء، وسرعان ما يصطدم هؤلاء الشباب بالواقع وبالمسؤوليات والواجبات الملقاة على عاتقهم، وهو أمر فتح عليهم باب المشاكل والخلافات الزوجية التي قد ينتهي بها الأمر في نهاية المطاف إلى الطلاق. هذا من جانب.

ومن جانب آخر فقد أخذ بعض الشباب والفتيات يبحثون عن مواصفات مَن سيتزوجون بهم وفقا للمقاييس الجسدية والإمكانات المادية التي تعرضها هذه المسلسلات، فكان هذا التفكير مقدمة للفشل في الحياة الزوجية، لأن كل طرف يبحث عن المظهر دون الجوهر، وكل طرف يبحث عن شخص يعيش معه "قصة حب" خيالية كما في المسلسلات، ولا يبحث عن شخص ذي دين وخلق، شخص تتحقق في الحياة معه المودة والرحمة والسكينة كما قال سبحانه وتعالى في كتابه العزيز: ﴿وَمِنْ آَيَاتِهِ أَنْ خَلَقَ لَكُمْ مِنْ أَنْفُسِكُمْ أَزْوَاجًا لِتَسْكُنُوا إِلَيْهَا وَجَعَلَ بَيْنَكُمْ مَوَدَّةً وَرَحْمَةً إِنَّ فِي ذَلِكَ لَآَيَاتٍ لِقَوْمٍ يَتَفَكَّرُونَ﴾.

ولم يقتصر هذا التفكير على المقبلين على الزواج، بل طال أيضاً المتزوجين، فمتابعو هذه الأعمال الدرامية وخصوصا النساء بِتْنَ يجدن حياتهن رتيبة وأصبحن يشعرن بالهوس تجاه نمط الحياة المعروض في الدراما، وهو أمر حمل الخلافات الزوجية والمشاكل للبيوت.

هذا غيض من فيض السموم والأفكار الخبيثة التي تبثها الدراما التلفزيونية بين أبناء المسلمين، والتي يُسعى لإفساد الأمة بواسطتها بزرع مفاهيم غربية وتشويه مفاهيم إسلامية متعلقة بمختلف العلاقات كعلاقة الرجل بالمرأة، وبتناول مواضيع من منظور الغرب والأنظمة الحاكمة كموضوع (الإرهاب)، وبتقديم النموذج الغربي على أنه طراز عيش مميز يجب أن يُحتذى به، ويتعمد القائمون على إنتاج هذه المسلسلات إخراجها بشكل جيد وتصويرها في مناظر طبيعية خلابة وإنشاءات فارهة وجميلة، وبأزياء وموسيقى جذابة، وكذلك يلعبون على وتر كل ما هو جميل من الأحاسيس والمشاعر الإنسانية، من أجل التأثير على المتابعين وخاصة فئة الشباب.

ولهذا فلا بد لنا من أن نتعامل مع الإعلام وما يبثه سواء الدراما أو غيرها بكل جدية وحذر ولا نترك أبناء وبنات المسلمين ألعوبة بين يديه ولا لقمة سائغة بين فكّيه. ولذلك فإننا ندعو الوالدين ليقوما بدورهما في رعاية أسرهم وحمايتها من كل ما يفسدها ويسممها، ونذكرهم بقوله تعالى: ﴿يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا قُوا أَنفُسَكُمْ وَأَهْلِيكُمْ نَارًا وَقُودُهَا النَّاسُ وَالْحِجَارَةُ عَلَيْهَا مَلَائِكَةٌ غِلَاظٌ شِدَادٌ لَّا يَعْصُونَ اللَّهَ مَا أَمَرَهُمْ وَيَفْعَلُونَ مَا يُؤْمَرُونَ﴾.

كتبته لإذاعة المكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير

براءة مناصرة

More from null

غیاب نقش دولت در مواجهه با فاجعه بهداشتی - تب دنگی و مالاریا

غیاب نقش دولت در مواجهه با فاجعه بهداشتی

تب دنگی و مالاریا

در سایه گسترش وسیع تب دنگی و مالاریا در سودان، ویژگی‌های یک بحران بهداشتی حاد آشکار می‌شود که نشان‌دهنده غیاب نقش فعال وزارت بهداشت و ناتوانی دولت در مقابله با همه‌گیری است که روز به روز جان‌ها را می‌گیرد. با وجود پیشرفت علمی و فناوری در علم بیماری‌ها، حقایق آشکار می‌شود و فساد نمایان می‌گردد.

غیاب برنامه واضح:

با وجود عبور تعداد مبتلایان از هزاران نفر، و ثبت مرگ و میر به صورت عمده بر اساس برخی منابع رسانه‌ای، وزارت بهداشت برنامه واضحی برای مبارزه با این همه‌گیری اعلام نکرده است. عدم هماهنگی بین نهادهای بهداشتی و فقدان دیدگاه پیشگیرانه در برخورد با بحران‌های همه‌گیر مشاهده می‌شود.

فروپاشی زنجیره‌های تأمین پزشکی

حتی ساده‌ترین داروها مانند "بندول" در برخی مناطق کمیاب شده‌اند، که نشان‌دهنده فروپاشی در زنجیره‌های تأمین و عدم نظارت بر توزیع داروها است، در حالی که فرد به ساده‌ترین ابزارهای تسکین و حمایت نیاز دارد.

غیاب آگاهی‌رسانی اجتماعی

هیچ کمپین رسانه‌ای مؤثری برای آموزش مردم در مورد روش‌های پیشگیری از پشه یا شناسایی علائم بیماری وجود ندارد، که باعث افزایش شیوع عفونت می‌شود و توانایی جامعه در محافظت از خود را تضعیف می‌کند.

ضعف زیرساخت‌های بهداشتی

بیمارستان‌ها از کمبود شدید کادر پزشکی و تجهیزات و حتی ابزارهای تشخیصی اساسی رنج می‌برند، که پاسخ به همه‌گیری را کند و تصادفی می‌کند و زندگی هزاران نفر را به خطر می‌اندازد.

کشورهای دیگر چگونه با همه‌گیری‌ها برخورد کردند؟

 برزیل:

- کمپین‌های سمپاشی زمینی و هوایی با استفاده از سموم دفع آفات مدرن راه‌اندازی کرد.

- پشه‌بند توزیع کرد و کمپین‌های آگاهی‌رسانی اجتماعی را فعال کرد.

- داروها را به طور فوری در مناطق آلوده فراهم کرد.

بنگلادش:

- مراکز اضطراری موقت در محله‌های فقیرنشین ایجاد کرد.

- خطوط تلفن گرم برای گزارش و تیم‌های واکنش سیار فراهم کرد.

فرانسه:

- سیستم‌های هشدار اولیه را فعال کرد.

- نظارت بر پشه‌های ناقل را تشدید کرد و کمپین‌های آگاهی‌رسانی محلی را آغاز کرد.

بهداشت از مهم‌ترین واجبات است و مسئولیت آن بر عهده کامل دولت است

سودان هنوز فاقد سازوکارهای مؤثر برای کشف و گزارش است، که باعث می‌شود آمار واقعی بسیار بالاتر از آمار اعلام شده باشد و بحران را پیچیده‌تر کند. بحران بهداشتی کنونی نتیجه مستقیم غیاب نقش فعال دولت در مراقبت‌های بهداشتی است که زندگی انسان را در اولویت قرار می‌دهد، دولتی که اسلام را اجرا می‌کند و سخن عمر بن خطاب رضی الله را به کار می‌بندد که گفت: «اگر قاطری در عراق بلغزد، خداوند در روز قیامت از من در مورد آن سؤال خواهد کرد».

راه حل‌های پیشنهادی

- ایجاد یک نظام بهداشتی که اولاً از خدا در زندگی انسان بترسد و کارآمد باشد، نه اینکه مشمول سهمیه‌بندی یا فساد شود.

- ارائه مراقبت‌های بهداشتی رایگان به عنوان یک حق اساسی برای همه رعایا. و لغو مجوز بیمارستان‌های خصوصی و منع سرمایه‌گذاری در زمینه پزشکی.

- فعال کردن نقش پیشگیری قبل از درمان، از طریق کمپین‌های آگاهی‌رسانی و مبارزه با پشه.

- بازسازی وزارت بهداشت برای اینکه مسئول زندگی مردم باشد، نه فقط یک نهاد اداری.

- اتخاذ یک نظام سیاسی که زندگی انسان را بالاتر از منافع اقتصادی و سیاسی قرار دهد.

- قطع ارتباط با سازمان‌های جنایتکار و مافیای دارو.

در تاریخ مسلمانان، بیمارستان‌ها برای خدمت رایگان به مردم برپا می‌شدند و با کفایت بالا اداره می‌شدند و از بیت المال تأمین مالی می‌شدند، نه از جیب مردم. مراقبت‌های بهداشتی بخشی از مسئولیت دولت بود، نه منتی و نه تجارتی.

آنچه امروز در سودان از شیوع همه‌گیری‌ها و غیاب دولت از صحنه رخ می‌دهد، هشداری خطرناک است که نمی‌توان آن را نادیده گرفت. خواسته اصلی فقط فراهم کردن بندول نیست، بلکه ایجاد یک دولت رفاه واقعی است که به زندگی انسان اهمیت می‌دهد و ریشه‌های بحران را درمان می‌کند، نه علائم آن را، دولتی که به ارزش انسان و زندگی او و هدفی که برای آن خلق شده است، یعنی عبادت خداوند یکتا، آگاه باشد. و دولت اسلامی تنها دولتی است که قادر به رسیدگی به مسائل مراقبت‌های بهداشتی از طریق نظام بهداشتی است که جز در سایه دولت خلافت راشده دوم بر منهاج نبوت که به زودی به اذن خدا برپا می‌شود، قابل اجرا نیست.

﴿یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ اسْتَجِیبُواْ لِلّهِ وَلِلرَّسُولِ إِذَا دَعَاکُم لِمَا یُحْیِیکُمْ﴾

نوشته شده برای رادیو دفتر رسانه‌ای مرکزی حزب التحریر

حاتم العطار - ایالت مصر

شرف همصحبتی با ابی اسامه، احمد بکر (هزیم) رحمه الله

شرف همصحبتی با ابی اسامه، احمد بکر (هزیم) رحمه الله

در صبحگاه بیست و دوم ربیع الاول ۱۴۴۷ هجری قمری مصادف با چهاردهم سپتامبر ۲۰۲۵ میلادی، در سن نزدیک به هشتاد و هفت سالگی، احمد بکر (هزیم)، از پیشگامان حزب التحریر، به جوار پروردگارش شتافت. سالیان متمادی دعوت را حمل کرد و در راه آن زندان طولانی و شکنجه های سخت را تحمل کرد، اما به فضل و یاری خداوند، نه سست شد و نه ضعیف شد و نه تغییر کرد و نه تبدیل نمود.

در دهه هشتاد در سوریه در دوران حکومت حافظ مقبور سال های طولانی را به صورت مخفیانه سپری کرد تا اینکه به همراه جمعی از جوانان حزب التحریر در سال 1991 توسط استخبارات هوایی دستگیر شد تا زیر نظر جنایتکاران علی مملوک و جمیل حسن، سخت ترین انواع شکنجه را ببیند، به طوری که کسی که بعد از یک دور بازجویی از ابی اسامه و برخی از رفقایش وارد اتاق بازجویی شد، به من خبر داد که تکه های گوشت پراکنده و خون روی دیوارهای اتاق بازجویی را دیده است.

بعد از بیشتر از یک سال در سلول های انفرادی شعبه استخبارات هوایی در مزه، او به همراه بقیه همکارانش به زندان صیدنایا منتقل شد تا بعداً به ده سال زندان محکوم شود، که هفت سال آن را با صبر و احتساب سپری کرد و سپس خداوند به او فرج داد.

پس از خروج از زندان، مستقیماً به حمل دعوت ادامه داد و این روند تا زمانی که دستگیری جوانان حزب آغاز شد و صدها نفر را در سوریه در اواسط ماه 12 سال 1999 شامل شد، ادامه یافت، به طوری که خانه او در بیروت مورد یورش قرار گرفت و ربوده شد تا به شعبه استخبارات هوایی در فرودگاه مزه منتقل شود تا مرحله جدیدی از شکنجه های وحشتناک آغاز شود. با وجود سن بالایش به یاری خدا صبور، ثابت قدم و محتسب بود.

پس از تقریباً یک سال، دوباره به زندان صیدنایا منتقل شد تا در دادگاه امنیت دولت محاکمه شود و متعاقباً به مدت ده سال محکوم شد که خداوند مقدر کرد تقریباً هشت سال از آن را سپری کند و سپس خداوند به او فرج داد.

من سال 2001 یک سال کامل را با او در زندان صیدنایا گذراندم، بلکه در خوابگاه پنجم (الف) سمت چپ طبقه سوم کاملاً در کنارش بودم، او را عموی عزیز خطاب می کردم.

با هم غذا می خوردیم و در کنار هم می خوابیدیم و فرهنگ و افکار را مطالعه می کردیم. از او فرهنگ را به دست آوردیم و از او صبر و ثبات را آموختیم.

او بخشنده، دوستدار مردم و مشتاق جوانان بود و در آنها اعتماد به پیروزی و نزدیکی تحقق وعده خدا را می کاشت.

او حافظ کتاب خدا بود و هر شب و روز آن را می خواند و بیشتر شب را به عبادت می گذراند و چون سپیده دم نزدیک می شد، مرا تکان می داد تا برای نماز شب و سپس نماز فجر بیدار شوم.

من از زندان خارج شدم و سپس در سال 2004 دوباره به آن بازگشتم، و ما در اوایل سال 2005 دوباره به زندان صیدنایا منتقل شدیم، تا دوباره با کسانی که هنگام خروج اول ما در پایان سال 2001 در زندان باقی مانده بودند، ملاقات کنیم، و عموی عزیز ابو اسامه احمد بکر (هزیم) رحمه الله نیز در میان آنها بود.

مدت های طولانی در مقابل خوابگاه ها قدم می زدیم تا دیوارهای زندان و میله های آهنی و دوری از خانواده و عزیزان را با او فراموش کنیم، چگونه نه، در حالی که او سال های طولانی را در زندان سپری کرد و آنچه را که سپری کرد!

و با وجود نزدیکی من به او و همراهی با او در دوره های طولانی، هرگز او را ندیدم که غر بزند یا شکایت کند، انگار که در زندان نیست، بلکه در خارج از دیوارهای زندان پرواز می کند. با قرآنی که در بیشتر اوقات تلاوت می کند پرواز می کند، با دو بال اعتماد به وعده خدا و بشارت رسولش ﷺ به پیروزی و تمکین پرواز می کند.

ما در تاریک ترین شرایط و سخت ترین شرایط به روز پیروزی بزرگ چشم دوخته بودیم، روزی که بشارت رسولمان ﷺ محقق شود «سپس خلافت بر منهاج نبوت خواهد بود». مشتاق بودیم زیر سایه خلافت و پرچم عقاب گرد هم آییم. اما خداوند مقدر کرد که از سرای شقاوت به سرای جاودانگی و بقا کوچ کنی.

از خداوند می خواهیم که در فردوس اعلی باشی و کسی را نزد خدا تزکیه نمی کنیم.

عموی عزیز ما، ابا اسامه:

از خداوند می خواهیم که تو را مشمول رحمت واسعه خود قرار دهد و در بهشت ​​های وسیع خود جای دهد و تو را با صدیقان و شهدا قرار دهد و به خاطر آزاری و عذابی که دیدی، درجات عالی در بهشت ​​را به تو پاداش دهد، و از خداوند متعال می خواهیم که ما را با رسولمان ﷺ بر سر حوض و در قرارگاه رحمتش گرد هم آورد.

تسلیت ما این است که تو به نزد مهربان ترین مهربانان می روی و جز آنچه خدا را خشنود می کند نمی گوییم، ما از آن خداییم و به سوی او باز می گردیم.

نوشته شده برای رادیو دفتر مطبوعاتی مرکزی حزب التحریر

ابو صطیف جیجو