الحجاب فريضة من رب العالمين ولا يغير في ذلك دعوات المتآمرين ولا أمانيهم
April 21, 2015

الحجاب فريضة من رب العالمين ولا يغير في ذلك دعوات المتآمرين ولا أمانيهم


كانت مصر ولا تزال صاحبة مركز مهم في المنطقة، ولها ثِقلها السياسي المؤثر ما يجعلها قبة الميزان، وموضع الحسم بين فسطاط أمريكا ومن لفَّ لفيفها وسار يدعو لحضارتها، وبين فسطاط المسلمين وفيه الدَّاعون من أبناء الأمة لتطبيق الشريعة الإسلامية. فمصر بيضة القبان، ولها بين المسلمين مكانة عظيمة. لهذا تتالت عليها هجمات المستعمرين كما اشتدت على أخواتها الشام والعراق وغيرها. فمنذ ما قبل هدم دولة الخلافة العثمانية وقعت مصر في الأسر البريطاني، وعاث فيها المستعمر الإنجليزي فسادًا بل وراح يسعى فيها - وقد أيقن استحالة بقائه فيها -، لنشر ثقافته وتغريب الإسلام فيها، استغلَّ بذلك كل جهوده من حملات المبشرين كاللورد كرومر وغيره، والمضبوعين به من أبناء المسلمين كقاسم أمين وسعد زغلول الذي تحت شعار محاربة الإنجليز والثورة ضدهم استطاع إدخال المفاهيم التغريبية لمصر، وحادثة خلعه للنقاب عن وجه هدى شعراوي، ومن ثم خلع زوجته صفية زغلول نقابها وإشعالهن النار فيه داعيات لتحرير المرأة حسب زعمهن، عام 1919 مشهورة معروفة. وما تسمية ميدان التحرير وسط القاهرة إلا لهذه الحادثة التي تبعتها الهجمات على الحجاب "غطاء الرأس" واللباس الشرعي للمرأة، ومن ثم أحكام النظام الاجتماعي كلها.


سُميَّ الميدان بالتحرير: ودُعي فيه لمجاهرة الله بالمعصية والتنكر لتشريعه سبحانه، وبدأت الحركة النسوية بمصر عام 1920 نشاطها وكانت هدى شعراوي أول مسلمة تشارك فيها، وهي التي تهاجم الحجاب وترى فيه تخلفًا وظلمًا للمرأة!


وبعد 90 عامًا قامت الثورة المصرية على نظام مبارك: النظام الذي أنجبه الاستعمار وكرَّسه لخدمة مصالحه - وإن اختلف الولاء من بريطانيا لأمريكا أو العكس - وسلَّطه على رقاب أهل مصر نارًا وسُعارًا؛ انتفض الشعب وأعلن في التحرير تجمُّعه بالملايين، صارخًا بكل قوة وتحدٍ كسر حاجز الخوف من السلطات: ارحل. وخُلع مبارك. فصار التحرير رمز تحرر من الظلم والبلطجة السياسية، وتحررًا من خوف العبيد للخوف من الله الواحد القهار، ولو أن النظام ذاته لا زال قابعًا يجثم على صدور أهل مصر، يطبق عليهم النظم الغربية ويسير على نهجها في محاربة الإسلام، ويفتح المجال تحت ستار الحريات لمهاجمة الإسلام وأحكامه، فصار التهجم على الحجاب طريقًا للشهرة في مصر كما يحدث في فرنسا وهولندا وغيرها.


بل إن رأس النظام ذاته يخرج مصرحًا بكل وقاحة بضرورة تغيير الخطاب الديني بقوله خلال حواره مع "إذاعة القرآن الكريم" المصرية، في ذكرى تأسيسها الـ51، الأربعاء 25 آذار/مارس: "إن مصر بحاجة إلى ثورة دينية ضد الأفكار المشوشة والمغلوطة عن الدين الإسلامي". وهذا ما شجَّع العلمانيين لإبراز أنيابهم - مع أنها برزت من قبل - والتصريح بدعواتهم فتيات مصر لخلع الحجاب كما حدث مع شريف الشوباشي، أحد الكتاب العلمانيين، في تدوينة له بموقع فيسبوك في السادس من الشهر الجاري، أن تخلع فتيات الحجاب خلال مظاهرة بميدان التحرير على أن يحضر رجال خلال الفعالية لحماية الفتيات. ما حدا بالأزهر أن يرد عليه مستنكرًا الفكرة من باب أنها "تدخل سافر واعتداء صارخ على حرية وكرامة الإنسان" كما جاء على لسان عباس شومان وكيل الأزهر. وردود أخرى تهاجم الدعوة لكونها تتعارض مع الحرية الشخصية!


وتبع ذلك أخذ ورَدٌّ، خاصة من الجمعيات النسوية والعلمانيين الذين فُتح لهم المجال بشكل قوي لإظهار إسفافهم. حيث صرَّحت هدى بدران، رئيس الاتحاد العام لنساء مصر ل "الوطن " بقولها: "إن دعوة الشوباشي لخلع الحجاب "صحوة سياسية للمرأة المصرية"، و"صفعة" على وجه "الإخوان" والدعوات السلفية." وتتابع بدران بقولها "أن جماعات الإسلام السياسي منذ انتشارها في فترة السبعينات والثمانينات، وهي تحاول تغيير مفاهيم الهوية الثقافية للمجتمع المصري، كي يتلاءم مع حلم "دولة الخلافة"، الذي بدأوه بفرض الحجاب على المرأة المصرية، وانتشار بعض الشعارات، مثل "أختي المسلمة" و"الحجاب فريضة".


تظهر أنياب العلمانيين بقوة، يهاجمون الخلافة والدَّاعين لها تارة، ويروجون للمساواة والحرية الشخصية تارةً أخرى، ثم ما يلبثون يهاجمون الحجاب تحت مسمى الحريات.


لكنَّ الظاهر أن أمريكا ومشروعها في علمنة مصر وإفشال مشروع الإسلام السياسي فيها عبر الانقلاب العسكري وأعماله الدمويَّة العنيفة تجاه الشارع المصري الذي ظهر عليه حب الإسلام ورغبته في تطبيقه، فشل فشلًا ذريعًا ما أرَّق العلمانيين وأقضَّ مضاجعهم فتوالت هجماتهم وكثر لغطهم عن الحجاب والخلافة والإسلام السياسي.


ويبدو أنَّ الجمعيات النسوية التي تدَّعي الحرص على المرأة نسيت أن المرأة المصرية المسلمة هي التي هتفت في ثورة 25 ضد النظام الجبري، وهي التي خرجت في مليونيات تأييد تطبيق الشريعة وهي التي استشهدت وسُجنت لأجل إسلامها ومطالبتها بتطبيقه، هي التي بحجابها خرجت للتحرير تهتف مع الرجل بصوت واحد ضد الظلم.


نسيت بدران وأمثالها أن المسلمة متمسكة بحجابها لأنه فرض من رب العالمين جاء به محمد صلى الله عليه وسلم بقرآن يُتلى إلى يوم الدين ﴿وَقُل لِّلْمُؤْمِنَاتِ يَغْضُضْنَ مِنْ أَبْصَارِهِنَّ وَيَحْفَظْنَ فُرُوجَهُنَّ وَلَا يُبْدِينَ زِينَتَهُنَّ إِلَّا مَا ظَهَرَ مِنْهَا وَلْيَضْرِبْنَ بِخُمُرِهِنَّ عَلَى جُيُوبِهِنَّ﴾ [النور: 31] وقوله تعالى: ﴿يَا أَيُّهَا النَّبِيُّ قُل لِّأَزْوَاجِكَ وَبَنَاتِكَ وَنِسَاء الْمُؤْمِنِينَ يُدْنِينَ عَلَيْهِنَّ مِن جَلَابِيبِهِنَّ ذَلِكَ أَدْنَى أَن يُعْرَفْنَ فَلَا يُؤْذَيْنَ وَكَانَ اللَّهُ غَفُورًا رَّحِيمًا﴾ [الأحزاب: 59]. فريضة من الله تلتزم بها المسلمة خضوعًا لله لا لأجل مصالح سياسية وليس تنفيذًا لأجندة الوهابيين ولا الإخوان.


إن هجمتهم هذه ليست لأجل تحرير المسلمة ولا حرصًا عليها، فلو كانوا صادقين في حرصهم على المرأة لما سكتوا عن قمع الكنيسة للمسلمات حين يُسلمن. ثم لماذا لا نراهم مثلًا يدعون الراهبات من النصارى أو المتدينات من اليهود لخلع حجابهن والتحرر منه؟ أم أنَّهم لا يجرؤون؟


إن تجرؤهم هذا على المسلمات وحجابهن، وعلى الإسلام وأحكامه، ما كان ليكون لولا غياب دولة الإسلام التي تطبقه حق التطبيق، وترعى حرمته، وتحفظ هيبته وتمنع كلَّ ساخر أو ماكر أو متطاول.


سعد زغلول وزوجته وشعراوي ماتوا وبقي التحرير شاهدًا على صدق مصر وأهلها وحبهم للإسلام، وبقي الحجاب وسيبقى فريضةً من الله، وستبقى المسلمات متمسكات به رغم الناعقين والظلاميين المضبوعين بالحضارة الغربية الزائفة. والإسلام دين الله الحق سيبقى كذلك حتى يرث الله الأرض ومن عليها، فشريعته الناسخة لما قبلها المحفوظة إلى قيام الساعة من التحريف، ولا يحتاج المسلمون لمارتن لوثر ليجدد لهم إسلامهم!


﴿فَأَمَّا الزَّبَدُ فَيَذْهَبُ جُفَاء وَأَمَّا مَا يَنفَعُ النَّاسَ فَيَمْكُثُ فِي الأَرْضِ كَذَلِكَ يَضْرِبُ اللّهُ الأَمْثَالَ﴾ [الرعد: 17]

كتبته لإذاعة المكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير
أختكم: بيان جمال

More from null

غیاب نقش دولت در مواجهه با فاجعه بهداشتی - تب دنگی و مالاریا

غیاب نقش دولت در مواجهه با فاجعه بهداشتی

تب دنگی و مالاریا

در سایه گسترش وسیع تب دنگی و مالاریا در سودان، ویژگی‌های یک بحران بهداشتی حاد آشکار می‌شود که نشان‌دهنده غیاب نقش فعال وزارت بهداشت و ناتوانی دولت در مقابله با همه‌گیری است که روز به روز جان‌ها را می‌گیرد. با وجود پیشرفت علمی و فناوری در علم بیماری‌ها، حقایق آشکار می‌شود و فساد نمایان می‌گردد.

غیاب برنامه واضح:

با وجود عبور تعداد مبتلایان از هزاران نفر، و ثبت مرگ و میر به صورت عمده بر اساس برخی منابع رسانه‌ای، وزارت بهداشت برنامه واضحی برای مبارزه با این همه‌گیری اعلام نکرده است. عدم هماهنگی بین نهادهای بهداشتی و فقدان دیدگاه پیشگیرانه در برخورد با بحران‌های همه‌گیر مشاهده می‌شود.

فروپاشی زنجیره‌های تأمین پزشکی

حتی ساده‌ترین داروها مانند "بندول" در برخی مناطق کمیاب شده‌اند، که نشان‌دهنده فروپاشی در زنجیره‌های تأمین و عدم نظارت بر توزیع داروها است، در حالی که فرد به ساده‌ترین ابزارهای تسکین و حمایت نیاز دارد.

غیاب آگاهی‌رسانی اجتماعی

هیچ کمپین رسانه‌ای مؤثری برای آموزش مردم در مورد روش‌های پیشگیری از پشه یا شناسایی علائم بیماری وجود ندارد، که باعث افزایش شیوع عفونت می‌شود و توانایی جامعه در محافظت از خود را تضعیف می‌کند.

ضعف زیرساخت‌های بهداشتی

بیمارستان‌ها از کمبود شدید کادر پزشکی و تجهیزات و حتی ابزارهای تشخیصی اساسی رنج می‌برند، که پاسخ به همه‌گیری را کند و تصادفی می‌کند و زندگی هزاران نفر را به خطر می‌اندازد.

کشورهای دیگر چگونه با همه‌گیری‌ها برخورد کردند؟

 برزیل:

- کمپین‌های سمپاشی زمینی و هوایی با استفاده از سموم دفع آفات مدرن راه‌اندازی کرد.

- پشه‌بند توزیع کرد و کمپین‌های آگاهی‌رسانی اجتماعی را فعال کرد.

- داروها را به طور فوری در مناطق آلوده فراهم کرد.

بنگلادش:

- مراکز اضطراری موقت در محله‌های فقیرنشین ایجاد کرد.

- خطوط تلفن گرم برای گزارش و تیم‌های واکنش سیار فراهم کرد.

فرانسه:

- سیستم‌های هشدار اولیه را فعال کرد.

- نظارت بر پشه‌های ناقل را تشدید کرد و کمپین‌های آگاهی‌رسانی محلی را آغاز کرد.

بهداشت از مهم‌ترین واجبات است و مسئولیت آن بر عهده کامل دولت است

سودان هنوز فاقد سازوکارهای مؤثر برای کشف و گزارش است، که باعث می‌شود آمار واقعی بسیار بالاتر از آمار اعلام شده باشد و بحران را پیچیده‌تر کند. بحران بهداشتی کنونی نتیجه مستقیم غیاب نقش فعال دولت در مراقبت‌های بهداشتی است که زندگی انسان را در اولویت قرار می‌دهد، دولتی که اسلام را اجرا می‌کند و سخن عمر بن خطاب رضی الله را به کار می‌بندد که گفت: «اگر قاطری در عراق بلغزد، خداوند در روز قیامت از من در مورد آن سؤال خواهد کرد».

راه حل‌های پیشنهادی

- ایجاد یک نظام بهداشتی که اولاً از خدا در زندگی انسان بترسد و کارآمد باشد، نه اینکه مشمول سهمیه‌بندی یا فساد شود.

- ارائه مراقبت‌های بهداشتی رایگان به عنوان یک حق اساسی برای همه رعایا. و لغو مجوز بیمارستان‌های خصوصی و منع سرمایه‌گذاری در زمینه پزشکی.

- فعال کردن نقش پیشگیری قبل از درمان، از طریق کمپین‌های آگاهی‌رسانی و مبارزه با پشه.

- بازسازی وزارت بهداشت برای اینکه مسئول زندگی مردم باشد، نه فقط یک نهاد اداری.

- اتخاذ یک نظام سیاسی که زندگی انسان را بالاتر از منافع اقتصادی و سیاسی قرار دهد.

- قطع ارتباط با سازمان‌های جنایتکار و مافیای دارو.

در تاریخ مسلمانان، بیمارستان‌ها برای خدمت رایگان به مردم برپا می‌شدند و با کفایت بالا اداره می‌شدند و از بیت المال تأمین مالی می‌شدند، نه از جیب مردم. مراقبت‌های بهداشتی بخشی از مسئولیت دولت بود، نه منتی و نه تجارتی.

آنچه امروز در سودان از شیوع همه‌گیری‌ها و غیاب دولت از صحنه رخ می‌دهد، هشداری خطرناک است که نمی‌توان آن را نادیده گرفت. خواسته اصلی فقط فراهم کردن بندول نیست، بلکه ایجاد یک دولت رفاه واقعی است که به زندگی انسان اهمیت می‌دهد و ریشه‌های بحران را درمان می‌کند، نه علائم آن را، دولتی که به ارزش انسان و زندگی او و هدفی که برای آن خلق شده است، یعنی عبادت خداوند یکتا، آگاه باشد. و دولت اسلامی تنها دولتی است که قادر به رسیدگی به مسائل مراقبت‌های بهداشتی از طریق نظام بهداشتی است که جز در سایه دولت خلافت راشده دوم بر منهاج نبوت که به زودی به اذن خدا برپا می‌شود، قابل اجرا نیست.

﴿یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ اسْتَجِیبُواْ لِلّهِ وَلِلرَّسُولِ إِذَا دَعَاکُم لِمَا یُحْیِیکُمْ﴾

نوشته شده برای رادیو دفتر رسانه‌ای مرکزی حزب التحریر

حاتم العطار - ایالت مصر

شرف همصحبتی با ابی اسامه، احمد بکر (هزیم) رحمه الله

شرف همصحبتی با ابی اسامه، احمد بکر (هزیم) رحمه الله

در صبحگاه بیست و دوم ربیع الاول ۱۴۴۷ هجری قمری مصادف با چهاردهم سپتامبر ۲۰۲۵ میلادی، در سن نزدیک به هشتاد و هفت سالگی، احمد بکر (هزیم)، از پیشگامان حزب التحریر، به جوار پروردگارش شتافت. سالیان متمادی دعوت را حمل کرد و در راه آن زندان طولانی و شکنجه های سخت را تحمل کرد، اما به فضل و یاری خداوند، نه سست شد و نه ضعیف شد و نه تغییر کرد و نه تبدیل نمود.

در دهه هشتاد در سوریه در دوران حکومت حافظ مقبور سال های طولانی را به صورت مخفیانه سپری کرد تا اینکه به همراه جمعی از جوانان حزب التحریر در سال 1991 توسط استخبارات هوایی دستگیر شد تا زیر نظر جنایتکاران علی مملوک و جمیل حسن، سخت ترین انواع شکنجه را ببیند، به طوری که کسی که بعد از یک دور بازجویی از ابی اسامه و برخی از رفقایش وارد اتاق بازجویی شد، به من خبر داد که تکه های گوشت پراکنده و خون روی دیوارهای اتاق بازجویی را دیده است.

بعد از بیشتر از یک سال در سلول های انفرادی شعبه استخبارات هوایی در مزه، او به همراه بقیه همکارانش به زندان صیدنایا منتقل شد تا بعداً به ده سال زندان محکوم شود، که هفت سال آن را با صبر و احتساب سپری کرد و سپس خداوند به او فرج داد.

پس از خروج از زندان، مستقیماً به حمل دعوت ادامه داد و این روند تا زمانی که دستگیری جوانان حزب آغاز شد و صدها نفر را در سوریه در اواسط ماه 12 سال 1999 شامل شد، ادامه یافت، به طوری که خانه او در بیروت مورد یورش قرار گرفت و ربوده شد تا به شعبه استخبارات هوایی در فرودگاه مزه منتقل شود تا مرحله جدیدی از شکنجه های وحشتناک آغاز شود. با وجود سن بالایش به یاری خدا صبور، ثابت قدم و محتسب بود.

پس از تقریباً یک سال، دوباره به زندان صیدنایا منتقل شد تا در دادگاه امنیت دولت محاکمه شود و متعاقباً به مدت ده سال محکوم شد که خداوند مقدر کرد تقریباً هشت سال از آن را سپری کند و سپس خداوند به او فرج داد.

من سال 2001 یک سال کامل را با او در زندان صیدنایا گذراندم، بلکه در خوابگاه پنجم (الف) سمت چپ طبقه سوم کاملاً در کنارش بودم، او را عموی عزیز خطاب می کردم.

با هم غذا می خوردیم و در کنار هم می خوابیدیم و فرهنگ و افکار را مطالعه می کردیم. از او فرهنگ را به دست آوردیم و از او صبر و ثبات را آموختیم.

او بخشنده، دوستدار مردم و مشتاق جوانان بود و در آنها اعتماد به پیروزی و نزدیکی تحقق وعده خدا را می کاشت.

او حافظ کتاب خدا بود و هر شب و روز آن را می خواند و بیشتر شب را به عبادت می گذراند و چون سپیده دم نزدیک می شد، مرا تکان می داد تا برای نماز شب و سپس نماز فجر بیدار شوم.

من از زندان خارج شدم و سپس در سال 2004 دوباره به آن بازگشتم، و ما در اوایل سال 2005 دوباره به زندان صیدنایا منتقل شدیم، تا دوباره با کسانی که هنگام خروج اول ما در پایان سال 2001 در زندان باقی مانده بودند، ملاقات کنیم، و عموی عزیز ابو اسامه احمد بکر (هزیم) رحمه الله نیز در میان آنها بود.

مدت های طولانی در مقابل خوابگاه ها قدم می زدیم تا دیوارهای زندان و میله های آهنی و دوری از خانواده و عزیزان را با او فراموش کنیم، چگونه نه، در حالی که او سال های طولانی را در زندان سپری کرد و آنچه را که سپری کرد!

و با وجود نزدیکی من به او و همراهی با او در دوره های طولانی، هرگز او را ندیدم که غر بزند یا شکایت کند، انگار که در زندان نیست، بلکه در خارج از دیوارهای زندان پرواز می کند. با قرآنی که در بیشتر اوقات تلاوت می کند پرواز می کند، با دو بال اعتماد به وعده خدا و بشارت رسولش ﷺ به پیروزی و تمکین پرواز می کند.

ما در تاریک ترین شرایط و سخت ترین شرایط به روز پیروزی بزرگ چشم دوخته بودیم، روزی که بشارت رسولمان ﷺ محقق شود «سپس خلافت بر منهاج نبوت خواهد بود». مشتاق بودیم زیر سایه خلافت و پرچم عقاب گرد هم آییم. اما خداوند مقدر کرد که از سرای شقاوت به سرای جاودانگی و بقا کوچ کنی.

از خداوند می خواهیم که در فردوس اعلی باشی و کسی را نزد خدا تزکیه نمی کنیم.

عموی عزیز ما، ابا اسامه:

از خداوند می خواهیم که تو را مشمول رحمت واسعه خود قرار دهد و در بهشت ​​های وسیع خود جای دهد و تو را با صدیقان و شهدا قرار دهد و به خاطر آزاری و عذابی که دیدی، درجات عالی در بهشت ​​را به تو پاداش دهد، و از خداوند متعال می خواهیم که ما را با رسولمان ﷺ بر سر حوض و در قرارگاه رحمتش گرد هم آورد.

تسلیت ما این است که تو به نزد مهربان ترین مهربانان می روی و جز آنچه خدا را خشنود می کند نمی گوییم، ما از آن خداییم و به سوی او باز می گردیم.

نوشته شده برای رادیو دفتر مطبوعاتی مرکزی حزب التحریر

ابو صطیف جیجو