الإسلاموفوبيا صناعة غربية خوفاً من دولة الخلافة القادمة
July 29, 2015

الإسلاموفوبيا صناعة غربية خوفاً من دولة الخلافة القادمة

الإسلاموفوبيا صناعة غربية خوفاً من دولة الخلافة القادمة

في عام 2009 انتشر خبر مقتل مروة الشربيني في ألمانيا أثناء وجودها في محكمة استئناف لدعوى رفعتها على ألماني قام بالتهجم عليها ومحاولة نزع حجابها، والجميع يذكر كيف صُدِم العالم بوحشيته وهو يطعنها 18 طعنة في أماكن متفرقة من جسدها خلال 3 دقائق لتودي بحياتها وسط صمت رجال الشرطة وعجز زوجها عن الدفاع عنها. اكتفت وزارة الخارجية المصرية حينها بالتنديد حيث أصر وزير الخارجية على أنه خطأ فردي لن يمر دون عقاب الحكومة الألمانية له!


في مشهد آخر نقلت صحيفة "تايم فري برس" الأمريكية صورة لأحد مسلمي أمريكا في خبر عن مطالبة البنتاغون للمدنيين بالوقوف على الحياد في وقت تتنامى فيه المخاطر على حياة المسلمين بعد حادثة مقتل جنود المارينز الشهر الجاري. حيث تنقل الصورة مشهداً لاحتجاج المسلمين أمام مبنى الفدرالية يحمل لافتة كُتب عليها "العدالة للمسلمين الأمريكيين، أوقفوا الإسلاموفوبيا، أوقفوا الحقد على الإسلام أوقفوا روبرت دوغارت" وكان المذكور قد أدين بقتل مسلمين في إسلامبرغ. في وقت تتصاعد فيه الهجمات على المساجد من قبل متطرفين.


فمنذ حادثة الحادي عشر من سبتمبر والهجمات العنيفة ضد المسلمين في بلاد الغرب مستمرة، ترتفع تارة وتنخفض أخرى في وتيرة تشي بأن هذا العداء المحموم ليس مجرد أعمال فردية، أو خلافات شخصية بين مسلم وآخر في بلادٍ أرخص ما فيها دماء المسلمين. يُذكر أن هذه الهجمات بدأت تأخذ منحىً أكثر تطرفاً حيث تشتد حدَّتها بشكل ملحوظ، ولا يغيب عنَّا حادثة مقتل ضياء بركات وزوجته يسر وشقيقتها رزان صالحة في أمريكا نهاية العام المنصرم في الحادثة الشهيرة في تشابل هيل؛ الحادثة التي صمَّ عنها الإعلام الأمريكي أعينه وآذانه لولا وجود تويتر كما دوَّنت مشاعل مير في صحيفة الإندبندنت البريطانية في حينه معلقة على تجاهل الإعلام للحادثة الفاجعة حيث كتبت: "السؤال هنا ليس هو أن وسائل الإعلام الرئيسية قد قامت بتغطية الحادثة كما فعلت في نهاية الأمر، ولكن السؤال هو: هل كانت ستهتم وتغطيها إذا لم يقم تويتر بفضحها علنا على هذا الصمت؟ وقالت الكاتبة "أنا أعمل في وسائل الإعلام، ولكنني لم أسمع بالقصة إلا عندما دخلت إلى تويتر ورأيت الهاشتاغ (#ChapelHillShooting)، غرد في جميع أنحاء العالم ويقرع وسائل الإعلام لتجاهل احتمال أنها كان يمكن أن تكون جريمة كراهية".


وفي هذا الصدد أكّد المرصد الوطني لمناهضة العداء ضد المسلمين في فرنسا أنّ "ظاهرة الكراهية ضد المسلمين داخل المجتمع الفرنسي تتزايد يومًا بعد آخر"، مشيرًا إلى أنّ "عدد حالات العنف في حق المسلمين بسبب ديانتهم قد ارتفع بشكل غير مسبوق في مختلف المدن الفرنسية خلال الأشهر الماضية من السنة الجارية 2015". كما كشف تقرير "الجمعية المناهضة للإسلاموفوبيا في فرنسا (CIFA)"، بداية الشهر الجاري، عن أنّ "الاعتداءات التي استهدفت المسلمين في فرنسا، ارتفعت في النصف الأول من العام الجاري 2015، بنسبة 23.5%، مقارنة بالفترة نفسها من السنة الماضية".


هذه الظاهرة التي انتشرت كالنار في الهشيم وجابت شوارع الغرب قاطبة من ألمانيا إلى فرنسا والسويد والنمسا وبريطانيا وأمريكا وإسبانيا - رغم أننا لو سألنا معظم هؤلاء الذي يرون في الإسلام خطراً عليهم عما يعرفون عن الإسلام لأجابوا بالجهل - هي نتيجة طبيعية لما يُمارس من تضليل وتشويه وتهويل وقلب للصور في الإعلام الغربي على الإسلام وأهله بنعته بالإرهاب ودين التطرف.. بل يصل الأمر إلى تصويره دين ظلم وإجحاف بحق المستضعفين كالنساء والأطفال والأقليات، وتصوير النصرانية أو غير دين بأنه دين الرحمة والتسامح في قلبٍ واضح للحقائق والصور بشكل يستجدي عاطفة الإنسان الغربي ليدفعه إلى الحقد على هذا الدين العنيف الذي انتشر - حسب المزاعم الغربية - بحد السيف ويقوم على سفك الدماء ومحاربة الآخر حرباً شعواء، والزواج بالصغيرات لأجل المتعة بل وتعداد الزوجات بشكل يهين المرأة.. الخ من الأكاذيب التي تُضخّ بشكل مهول كل يوم للإنسان الغربي بتعبئةٍ آلية دون أي ذرة من الإنصاف أو التجرد أو الحيادية المزعومة حتى عبر الآلة الإعلامية الضخمة، وأحزاب علمانية متطرفةٍ حاقدة ترى في الإسلام خطراً عليها كما خفافيش الظلام تخشى الخروج للنور، وصمتٍ مطبق من حكومات تدَّعي الديمقراطية والنزاهة وتخوض حروباً لامتصاص خيرات المسلمين تحت ستار نقل الحضارة والتمدن والحريات إليهم! كلُّ هذا تحت غمامة على الأعين والقلوب تجاه فهم الإسلام ورؤيته من منظور حيادي منصف. يقول المفكر الأمريكي (جون اسبوسيتو) الذي حاول رصد هذا العداء: "لقد أصبح الأمر بمثابة فرض غشاوة من الجهل على رؤية الغرب للإسلام وللحضارة الإسلامية، وأصبحت الصورة النمطية عن المسلم أكثر أريحية عند رجال المراكز البحثية، فهو في كلمة واحدة "الإرهابي"، وهو ما يغني رجال البحث والدرس عن التفكير العميق لاستجلاء حقائق الأمور والدوافع الأصلية وراء ظواهر الإرهاب".


أحزاب مثل الحزب الديمقراطي السويدي الذي يرفع قادته شعارات تحذر من "انتحار الثقافة السويدية" وتطالب بخفض معدلات اللجوء والهجرة إلى السويد بنسبة 90%.. أو أن تنشر صفحة داعمة للحزب اليميني المتطرف في السويد على موقع التواصل فيسبوك دعوات لإحراق المساجد، حيث ينشر أحدهم "لماذا لم تحترق المساجد، كان عليكم تنفيذ عملكم بدقة فائقة"، في حين كتب غيره "أحرقوا كل المساجد"، وحركة "بيغيدا"، وهي اختصار لشعار "أوروبيون وطنيون مناهضون لأسلمة الغرب" التي تجوب شوارع ألمانيا في مظاهرات ضخمة مناهضة للمسلمين ووجودهم في الغرب، حيث قال الفرع الإسباني للحركة في أول تغريدة له إنه "لا يوجد للإسلام مكان في المجتمعات الحرة والديمقراطية مثل أوروبا".. تمثل هذه الأحزاب داعماً ومحركاً للغوغاء المتطرفين الذين يقومون بحرق المساجد ونزع الحجاب عن رؤوس المسلمات أو قتلهن، وشتم الرسول محمد ﷺ كما حصل في مجلة شارلي إيبدو، بحقد رهيب ينافي ما يُظهر الإعلام الغربي به المجتمعات الرأسمالية من تسامح وسلام وتقبل للآخر، وما تجتهد فيه الحكومات الوكيلة عن الأنظمة الغربية من الدعوة للحوار الثقافي بين الأديان والتسامح والإخاء ومساواة الإسلام بغيره!


أجل حرية التعبير في المجتمعات الغربية مقدسة ولا يمكن المساس بها لكنهم ينكرون تقديس المسلمين لشعائرهم، ولا يرون فيها حقاً ومطلباً يجب الحرص على عدم إيذاء المسلمين لأجله، كما تقول قوانينهم على الأقل! إنَّ هذه الهجمات المتطرفة والحقد الذي تزرعه الآلة السياسية الغربية كنتيجة لخوفها من الإسلام القادم الذي بدأ يفك قيوده ويستعد لاستعادة موقعه المتصدر لقيادة الكوكب نحو الأمان في ظل شريعة الرحمن تكشف التناقض الذي تحياه العلمانية ويعانيه العلمانيون في مرضهم العضال "الخوف من الإسلام"، فأعمال القتل التي يكون ضحيتها مسلمين هي أعمال فردية، تذهب أدراج الرياح، أمَّا إن كان القاتل مسلماً كما في أعمال تنظيم الدولة - هذا إن لم يكن خلفها مخطط غربي - أو في حادثة شارلي إيبدو حيث انتقم المسلمون لكرامة رسول الله فتقوم دنياهم ولا تقعد بسياسييها وإعلامييها ورجال أمنها بل ورؤساء الدول والمتنفذين شتماً للإسلام وتنكيلاً بـ"تطرفه وعدائيته" فهناك تعبئة عامة ضد الإسلام، على كافة المستويات وكمثال نورد التصريح الذي نقل على لسان ملكة الدنمارك (مارجريت الثانية) والذي قالت فيه: "إن الإسلام يمثل تهديداً على المستويين العالمي والمحلي"، وحثت حكومتها إلى "عدم إظهار التسامح تجاه الأقلية المسلمة"، أجواء مشحونة تظهر للواجهة ومقولات عن انتشار الإسلام بحد السيف وأنه دين العنف وسفك الدماء، في أحاديث مغرضة تلوي أعناق النصوص وتخفي الحقائق بل تظهرها مبتورة منقوصة لتأليب العامة على الإسلام، في صورة مشابهة لمن يقرأ قوله سبحانه ﴿يَـٰأَيُّهَا ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا لَا تَقْرَبُوا ٱلصَّلَوٰةَ وَأَنتُمْ سُكَـٰرَىٰ حَتَّىٰ تَعْلَمُوا مَا تَقُولُونَ﴾ [النساء: 43] أمام العامة البسطاء فيقف عند "الصلاة" فيظنُّون ذلك مدعاة لتركهم الصلاة، ويعزز قوله بـ﴿فَوَيْلٌ لِّلْمُصَلِّينَ﴾ [الماعون: 4] تاركاً الآية التالية لها الواجب قراءتها معها دون فصل بينهما ﴿ٱلَّذِينَ هُمْ عَن صَلَاتِهِمْ سَاهُونَ﴾ [الماعون: 5].


هذه الظاهرة تؤكد مرةً أخرى على الحاجة الملحة لوجود دولةٍ جامعة للمسلمين في الدنيا كما عبَّر عنها ابن خلدون وهي دولة الخلافة، التي تطبق أحكام الإسلام جمعاء في الداخل بصورة مشرقة تجعل الناس يدخلون في دين الله أفواجاً، وتحمله للخارج بالدعوة والجهاد فتزيل كل عائق أمام وصول الإسلام للشعوب الأخرى بكل الوسائل المتاحة من إعلام رسمي وشعبي للمسلمين، فتتجلَّى الأفهام لدى الغربيين عن حقيقة الإسلام ونور الإسلام وعدله، فيظهر زيف الرأسمالية وكذب الساسة الغربيين على شعوبهم، فيدخل الإسلام كل بيت كما بشَّر رسول الله ﷺ ، فعن تميم الدَّاري رضي الله عنه قال: قال رسول الله ﷺ : «ليَبْلُغن هذا الأمر ما بلغ اللَّيل والنَّهار، ولا يترك الله بيت مَدَرٍ ولا وَبَرٍ إلَّا أدخله اللهُ هذا الدِّين، بِعِزِّ عَزِيزٍ أو بِذُلِّ ذَليلٍ، عِزًّا يُعِزُّ الله به الإسلام، وذُلًّا يُذِلُّ الله به الكفر وأهله».


نسأل الله سبحانه أن يكون ذلك قريباً فيكفّ أيدي الذين ظلموا عن خير أمة، إنه أكرم مسؤول وخير مجيب الدعاء.


كتبته لإذاعة المكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير
أختكم : بيان جمال

More from null

غیاب نقش دولت در مواجهه با فاجعه بهداشتی - تب دنگی و مالاریا

غیاب نقش دولت در مواجهه با فاجعه بهداشتی

تب دنگی و مالاریا

در سایه گسترش وسیع تب دنگی و مالاریا در سودان، ویژگی‌های یک بحران بهداشتی حاد آشکار می‌شود که نشان‌دهنده غیاب نقش فعال وزارت بهداشت و ناتوانی دولت در مقابله با همه‌گیری است که روز به روز جان‌ها را می‌گیرد. با وجود پیشرفت علمی و فناوری در علم بیماری‌ها، حقایق آشکار می‌شود و فساد نمایان می‌گردد.

غیاب برنامه واضح:

با وجود عبور تعداد مبتلایان از هزاران نفر، و ثبت مرگ و میر به صورت عمده بر اساس برخی منابع رسانه‌ای، وزارت بهداشت برنامه واضحی برای مبارزه با این همه‌گیری اعلام نکرده است. عدم هماهنگی بین نهادهای بهداشتی و فقدان دیدگاه پیشگیرانه در برخورد با بحران‌های همه‌گیر مشاهده می‌شود.

فروپاشی زنجیره‌های تأمین پزشکی

حتی ساده‌ترین داروها مانند "بندول" در برخی مناطق کمیاب شده‌اند، که نشان‌دهنده فروپاشی در زنجیره‌های تأمین و عدم نظارت بر توزیع داروها است، در حالی که فرد به ساده‌ترین ابزارهای تسکین و حمایت نیاز دارد.

غیاب آگاهی‌رسانی اجتماعی

هیچ کمپین رسانه‌ای مؤثری برای آموزش مردم در مورد روش‌های پیشگیری از پشه یا شناسایی علائم بیماری وجود ندارد، که باعث افزایش شیوع عفونت می‌شود و توانایی جامعه در محافظت از خود را تضعیف می‌کند.

ضعف زیرساخت‌های بهداشتی

بیمارستان‌ها از کمبود شدید کادر پزشکی و تجهیزات و حتی ابزارهای تشخیصی اساسی رنج می‌برند، که پاسخ به همه‌گیری را کند و تصادفی می‌کند و زندگی هزاران نفر را به خطر می‌اندازد.

کشورهای دیگر چگونه با همه‌گیری‌ها برخورد کردند؟

 برزیل:

- کمپین‌های سمپاشی زمینی و هوایی با استفاده از سموم دفع آفات مدرن راه‌اندازی کرد.

- پشه‌بند توزیع کرد و کمپین‌های آگاهی‌رسانی اجتماعی را فعال کرد.

- داروها را به طور فوری در مناطق آلوده فراهم کرد.

بنگلادش:

- مراکز اضطراری موقت در محله‌های فقیرنشین ایجاد کرد.

- خطوط تلفن گرم برای گزارش و تیم‌های واکنش سیار فراهم کرد.

فرانسه:

- سیستم‌های هشدار اولیه را فعال کرد.

- نظارت بر پشه‌های ناقل را تشدید کرد و کمپین‌های آگاهی‌رسانی محلی را آغاز کرد.

بهداشت از مهم‌ترین واجبات است و مسئولیت آن بر عهده کامل دولت است

سودان هنوز فاقد سازوکارهای مؤثر برای کشف و گزارش است، که باعث می‌شود آمار واقعی بسیار بالاتر از آمار اعلام شده باشد و بحران را پیچیده‌تر کند. بحران بهداشتی کنونی نتیجه مستقیم غیاب نقش فعال دولت در مراقبت‌های بهداشتی است که زندگی انسان را در اولویت قرار می‌دهد، دولتی که اسلام را اجرا می‌کند و سخن عمر بن خطاب رضی الله را به کار می‌بندد که گفت: «اگر قاطری در عراق بلغزد، خداوند در روز قیامت از من در مورد آن سؤال خواهد کرد».

راه حل‌های پیشنهادی

- ایجاد یک نظام بهداشتی که اولاً از خدا در زندگی انسان بترسد و کارآمد باشد، نه اینکه مشمول سهمیه‌بندی یا فساد شود.

- ارائه مراقبت‌های بهداشتی رایگان به عنوان یک حق اساسی برای همه رعایا. و لغو مجوز بیمارستان‌های خصوصی و منع سرمایه‌گذاری در زمینه پزشکی.

- فعال کردن نقش پیشگیری قبل از درمان، از طریق کمپین‌های آگاهی‌رسانی و مبارزه با پشه.

- بازسازی وزارت بهداشت برای اینکه مسئول زندگی مردم باشد، نه فقط یک نهاد اداری.

- اتخاذ یک نظام سیاسی که زندگی انسان را بالاتر از منافع اقتصادی و سیاسی قرار دهد.

- قطع ارتباط با سازمان‌های جنایتکار و مافیای دارو.

در تاریخ مسلمانان، بیمارستان‌ها برای خدمت رایگان به مردم برپا می‌شدند و با کفایت بالا اداره می‌شدند و از بیت المال تأمین مالی می‌شدند، نه از جیب مردم. مراقبت‌های بهداشتی بخشی از مسئولیت دولت بود، نه منتی و نه تجارتی.

آنچه امروز در سودان از شیوع همه‌گیری‌ها و غیاب دولت از صحنه رخ می‌دهد، هشداری خطرناک است که نمی‌توان آن را نادیده گرفت. خواسته اصلی فقط فراهم کردن بندول نیست، بلکه ایجاد یک دولت رفاه واقعی است که به زندگی انسان اهمیت می‌دهد و ریشه‌های بحران را درمان می‌کند، نه علائم آن را، دولتی که به ارزش انسان و زندگی او و هدفی که برای آن خلق شده است، یعنی عبادت خداوند یکتا، آگاه باشد. و دولت اسلامی تنها دولتی است که قادر به رسیدگی به مسائل مراقبت‌های بهداشتی از طریق نظام بهداشتی است که جز در سایه دولت خلافت راشده دوم بر منهاج نبوت که به زودی به اذن خدا برپا می‌شود، قابل اجرا نیست.

﴿یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ اسْتَجِیبُواْ لِلّهِ وَلِلرَّسُولِ إِذَا دَعَاکُم لِمَا یُحْیِیکُمْ﴾

نوشته شده برای رادیو دفتر رسانه‌ای مرکزی حزب التحریر

حاتم العطار - ایالت مصر

شرف همصحبتی با ابی اسامه، احمد بکر (هزیم) رحمه الله

شرف همصحبتی با ابی اسامه، احمد بکر (هزیم) رحمه الله

در صبحگاه بیست و دوم ربیع الاول ۱۴۴۷ هجری قمری مصادف با چهاردهم سپتامبر ۲۰۲۵ میلادی، در سن نزدیک به هشتاد و هفت سالگی، احمد بکر (هزیم)، از پیشگامان حزب التحریر، به جوار پروردگارش شتافت. سالیان متمادی دعوت را حمل کرد و در راه آن زندان طولانی و شکنجه های سخت را تحمل کرد، اما به فضل و یاری خداوند، نه سست شد و نه ضعیف شد و نه تغییر کرد و نه تبدیل نمود.

در دهه هشتاد در سوریه در دوران حکومت حافظ مقبور سال های طولانی را به صورت مخفیانه سپری کرد تا اینکه به همراه جمعی از جوانان حزب التحریر در سال 1991 توسط استخبارات هوایی دستگیر شد تا زیر نظر جنایتکاران علی مملوک و جمیل حسن، سخت ترین انواع شکنجه را ببیند، به طوری که کسی که بعد از یک دور بازجویی از ابی اسامه و برخی از رفقایش وارد اتاق بازجویی شد، به من خبر داد که تکه های گوشت پراکنده و خون روی دیوارهای اتاق بازجویی را دیده است.

بعد از بیشتر از یک سال در سلول های انفرادی شعبه استخبارات هوایی در مزه، او به همراه بقیه همکارانش به زندان صیدنایا منتقل شد تا بعداً به ده سال زندان محکوم شود، که هفت سال آن را با صبر و احتساب سپری کرد و سپس خداوند به او فرج داد.

پس از خروج از زندان، مستقیماً به حمل دعوت ادامه داد و این روند تا زمانی که دستگیری جوانان حزب آغاز شد و صدها نفر را در سوریه در اواسط ماه 12 سال 1999 شامل شد، ادامه یافت، به طوری که خانه او در بیروت مورد یورش قرار گرفت و ربوده شد تا به شعبه استخبارات هوایی در فرودگاه مزه منتقل شود تا مرحله جدیدی از شکنجه های وحشتناک آغاز شود. با وجود سن بالایش به یاری خدا صبور، ثابت قدم و محتسب بود.

پس از تقریباً یک سال، دوباره به زندان صیدنایا منتقل شد تا در دادگاه امنیت دولت محاکمه شود و متعاقباً به مدت ده سال محکوم شد که خداوند مقدر کرد تقریباً هشت سال از آن را سپری کند و سپس خداوند به او فرج داد.

من سال 2001 یک سال کامل را با او در زندان صیدنایا گذراندم، بلکه در خوابگاه پنجم (الف) سمت چپ طبقه سوم کاملاً در کنارش بودم، او را عموی عزیز خطاب می کردم.

با هم غذا می خوردیم و در کنار هم می خوابیدیم و فرهنگ و افکار را مطالعه می کردیم. از او فرهنگ را به دست آوردیم و از او صبر و ثبات را آموختیم.

او بخشنده، دوستدار مردم و مشتاق جوانان بود و در آنها اعتماد به پیروزی و نزدیکی تحقق وعده خدا را می کاشت.

او حافظ کتاب خدا بود و هر شب و روز آن را می خواند و بیشتر شب را به عبادت می گذراند و چون سپیده دم نزدیک می شد، مرا تکان می داد تا برای نماز شب و سپس نماز فجر بیدار شوم.

من از زندان خارج شدم و سپس در سال 2004 دوباره به آن بازگشتم، و ما در اوایل سال 2005 دوباره به زندان صیدنایا منتقل شدیم، تا دوباره با کسانی که هنگام خروج اول ما در پایان سال 2001 در زندان باقی مانده بودند، ملاقات کنیم، و عموی عزیز ابو اسامه احمد بکر (هزیم) رحمه الله نیز در میان آنها بود.

مدت های طولانی در مقابل خوابگاه ها قدم می زدیم تا دیوارهای زندان و میله های آهنی و دوری از خانواده و عزیزان را با او فراموش کنیم، چگونه نه، در حالی که او سال های طولانی را در زندان سپری کرد و آنچه را که سپری کرد!

و با وجود نزدیکی من به او و همراهی با او در دوره های طولانی، هرگز او را ندیدم که غر بزند یا شکایت کند، انگار که در زندان نیست، بلکه در خارج از دیوارهای زندان پرواز می کند. با قرآنی که در بیشتر اوقات تلاوت می کند پرواز می کند، با دو بال اعتماد به وعده خدا و بشارت رسولش ﷺ به پیروزی و تمکین پرواز می کند.

ما در تاریک ترین شرایط و سخت ترین شرایط به روز پیروزی بزرگ چشم دوخته بودیم، روزی که بشارت رسولمان ﷺ محقق شود «سپس خلافت بر منهاج نبوت خواهد بود». مشتاق بودیم زیر سایه خلافت و پرچم عقاب گرد هم آییم. اما خداوند مقدر کرد که از سرای شقاوت به سرای جاودانگی و بقا کوچ کنی.

از خداوند می خواهیم که در فردوس اعلی باشی و کسی را نزد خدا تزکیه نمی کنیم.

عموی عزیز ما، ابا اسامه:

از خداوند می خواهیم که تو را مشمول رحمت واسعه خود قرار دهد و در بهشت ​​های وسیع خود جای دهد و تو را با صدیقان و شهدا قرار دهد و به خاطر آزاری و عذابی که دیدی، درجات عالی در بهشت ​​را به تو پاداش دهد، و از خداوند متعال می خواهیم که ما را با رسولمان ﷺ بر سر حوض و در قرارگاه رحمتش گرد هم آورد.

تسلیت ما این است که تو به نزد مهربان ترین مهربانان می روی و جز آنچه خدا را خشنود می کند نمی گوییم، ما از آن خداییم و به سوی او باز می گردیم.

نوشته شده برای رادیو دفتر مطبوعاتی مرکزی حزب التحریر

ابو صطیف جیجو