الكلمة الختامية لمؤتمر الأسرة التحديات والمعالجات الإسلامية
November 05, 2018

الكلمة الختامية لمؤتمر الأسرة التحديات والمعالجات الإسلامية

 كلمات المؤتمر النسائي العالمي الذي عقد في تونس بعنوان:
"الأسرة: التحدّيات والمعالجات الإسلامية"

يوم السبت 18 صفر 1440هـ الموافق م2018/10/27

الكلمة الختامية

(مترجمة)


أخواتي العزيزات الكريمات، أود أن أنهي هذا المؤتمر أولا بحمد الله سبحانه وتعالى والثناء عليه لعونه سبحانه في إنجاح هذه الحملة والمؤتمر - "الأسرة: التحديات والمعالجات الإسلامية" - نجاحا كبيرا فلله الحمد والمنة. كما أود أن أشكركن جميعا على حضوركن اليوم، وجميع الإخوة والأخوات الذين عملوا بلا كلل لجعل هذا الحدث ذا أهمية بالغة، بما في ذلك العاملين في المكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير، وحزب التحرير / ولاية تونس، وفي المقدمة أمير حزب التحرير، العالم الجليل عطاء بن خليل أبو الرشتة. أسأل الله سبحانه وتعالى أن ينزل عليكم رحماته وأن يجزيكم جميعاً خير الجزاء. آمين اللهم آمين.


أخواتي العزيزات، إن وحدة الأسرة وتناغمها تتفكك أمام أعيننا. لقد تمزقت عائلاتنا وأصيبت بالاضطرابات والارتباك والحسرة؛ بسبب القيم والقوانين والنظم الليبرالية والمادية والنسوية بالإضافة إلى المعتقدات والتقاليد غير الإسلامية الأخرى التي انتشرت في مجتمعاتنا وفُرضت على بلادنا الإسلامية من الأنظمة التي تحكمنا. لقد أدى كل هذا إلى نثر البؤس بين الرجال والنساء والأطفال على حد سواء، وولّد سلسلة من المشاكل لمجتمعاتنا. وعلى الرغم من هذا كله، يبدو أن هذه الأنظمة مُصرّة على دفع عائلاتنا إلى المزيد من الدمار من خلال تبني هذه المعتقدات الكارثية وتعزيزها وفرضها بحماس أكبر من خلال أنظمة التعليم والإعلام والمنظمات النسائية وسياسات الدول في بلادنا.


أخواتي العزيزات، لا يمكننا ببساطة أن نقف مكتوفي الأيدي ونسمح لهذه التجربة في الهندسة الاجتماعية، أن تستمر وتزداد سوءا داخل مجتمعاتنا، المستوحاة من الليبراليين الغربيين المستهترين، والتي دمرت نسيج حياتنا الأسرية. كتب (جويل كوتكين)، وهو زميل في الدراسات الحضرية بجامعة تشابمان بكاليفورنيا "في العقود القادمة، سيتحقق النجاح لتلك الثقافات التي تحافظ على مكانة العائلة". فمن الواضح أيتها الأخوات، أنه إذا لم نقم بمعالجة هذه الأزمة بفعالية، عندها سوف يكون الفشل حليف أجيالنا ومجتمعاتنا القادمة. وهذا يعني أننا لا نستطيع الحوم حول هذه المشكلة التي تزداد يومًا بعد يوم، أو نضع آمالنا في الاستراتيجيات والسياسات المعاد تدويرها، والتي فشلت فشلاً ذريعاً في معالجة هذه القضية في دول عبر العالم. لا! نحن بحاجة إلى العمل بشكل عاجل، وبحاجة إلى العمل من أجل التوصل إلى حل سليم وشامل لهذه الأزمة في وحدة الأسرة.


هذا يتطلب منا كمسلمين أن نعترف ونؤمن إيماناً كاملاً أولاً أن دين الإسلام فقط بقيمه وأحكامه ونظامه الاجتماعي هو الذي يحل أزمة "الأسرة" هذه، لأنه وحده يجسد تلك المفاهيم السامية التي تنظم بفعالية العلاقة بين الرجل والمرأة وتنظم الواجبات والحقوق الزوجية بطريقة تنتج وتحمي تناغم وقوة وحدة الأسرة. إن تبني أي طريقة أخرى للحياة في هيكل أسرنا ومجتمعاتنا لن ينتهي إلا بالفشل! لذا نحتاج إلى رفض أي معتقدات أو تقاليد أو أنماط غير إسلامية، ونثقف أنفسنا وعائلاتنا وشبابنا ومجتمعاتنا على نحو مكثف وشامل بالمبادئ الإسلامية والنظام الاجتماعي المتعلق بالزواج والحياة الأسرية. هذا إلى جانب السعي لإيجاد بيئة في بيوتنا ومدارسنا ومجتمعاتنا بأفضل ما يمكن في زرع مفهوم التقوى وحب وطاعة أوامر الله سبحانه والوقوف عند حدوده ونيل رضوانه قبل كل شيء، مما يدفع المؤمن إلى أن يصبح أفضل زوج، وزوجة، ووالد، وابن وابنة ومسلم إن شاء الله.


ثانيا، أخواتي، يجب علينا أن نقف ونعارض بقوة أية محاولات تقوم بها منظمات دولية أو مجموعات نسوية أو حكومات لعلمنة وتحرر قوانين الزواج والأسرة في بلادنا الإسلامية، أو للترويج لمُثلِها الغربية الخاطئة داخل مجتمعاتنا بعمق أكبر، والتي تعهد بالمزيد من التفكك في هيكل الأسرة. كما يجب علينا رفض الأكاذيب والتشويه وشيطنة الأحكام الاجتماعية والأسرية الإسلامية من قبل العلمانيين والنسويين الذين يدّعون بمكر أن هذه الأحكام الإسلامية تضر بالمرأة والأسرة والمجتمع، بينما تتجاهل الفوضى الأخلاقية والاجتماعية، بما في ذلك وباء الانهيار الأسري، والعنف المنزلي وإهمال حقوق الأطفال، المتعمقة بأفكارهم العلمانية والليبرالية والنسوية داخل الدول.


وأخيرا أخواتي، علينا الاعتراف بأنه يمكننا الحفاظ على الأسرة من الانهيار فقط بإقامة نظام يقدر حقا قدسية الزواج والحياة الأسرية. ولا يوجد أي دولة أو قيادة أو نظام معتقداته وقيمه وقوانينه تجسد وجهة النظر هذه، أو لديه رؤية وخطة شاملة لكيفية رعاية وحماية الزواج السعيد والوحدة الأسرية المنسجمة والقوية غير دولة الخلافة على منهاج النبوة. فيا أخواتي العزيزات، نحن أخواتكن في حزب التحرير، ندعوكن للانضمام إلينا في هذه الدعوة السامية، وأن تبذلن كل ما أوتيتُنّ من قوة، وتحملن هذه الرسالة إلى كل من تعرفن، وتستخدمن كل التأثير الذي أنعم الله سبحانه وتعالى به عليكن، لإقامة هذه الدولة العظيمة، هذا الوصي والحصن المتين للأسرة، والتي سوف تستخدم كل أدواتها لمعالجة تفكك وحدة الأسرة، وحمايتها من جميع الجوانب، وتعيد مرة أخرى القوة والوئام لعائلاتنا فتصبح مصدرا لسعادتنا وصفة مميزة لهذه الأمة الإسلامية. والله سبحانه وتعالى يقول: ﴿وَمَن يُطِعِ ٱللَّهَ وَرَسُولَهُ وَيَخشَ ٱللَّهَ وَيَتَّقهِ فَأُوْلَـٰئكَ هُمُ ٱلفَائزُونَ﴾.

د. نسرين نواز
مديرة القسم النسائي في المكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير

------

لزيارة صفحة المؤتمر اضغط هنا

More from null

غیاب نقش دولت در مواجهه با فاجعه بهداشتی - تب دنگی و مالاریا

غیاب نقش دولت در مواجهه با فاجعه بهداشتی

تب دنگی و مالاریا

در سایه گسترش وسیع تب دنگی و مالاریا در سودان، ویژگی‌های یک بحران بهداشتی حاد آشکار می‌شود که نشان‌دهنده غیاب نقش فعال وزارت بهداشت و ناتوانی دولت در مقابله با همه‌گیری است که روز به روز جان‌ها را می‌گیرد. با وجود پیشرفت علمی و فناوری در علم بیماری‌ها، حقایق آشکار می‌شود و فساد نمایان می‌گردد.

غیاب برنامه واضح:

با وجود عبور تعداد مبتلایان از هزاران نفر، و ثبت مرگ و میر به صورت عمده بر اساس برخی منابع رسانه‌ای، وزارت بهداشت برنامه واضحی برای مبارزه با این همه‌گیری اعلام نکرده است. عدم هماهنگی بین نهادهای بهداشتی و فقدان دیدگاه پیشگیرانه در برخورد با بحران‌های همه‌گیر مشاهده می‌شود.

فروپاشی زنجیره‌های تأمین پزشکی

حتی ساده‌ترین داروها مانند "بندول" در برخی مناطق کمیاب شده‌اند، که نشان‌دهنده فروپاشی در زنجیره‌های تأمین و عدم نظارت بر توزیع داروها است، در حالی که فرد به ساده‌ترین ابزارهای تسکین و حمایت نیاز دارد.

غیاب آگاهی‌رسانی اجتماعی

هیچ کمپین رسانه‌ای مؤثری برای آموزش مردم در مورد روش‌های پیشگیری از پشه یا شناسایی علائم بیماری وجود ندارد، که باعث افزایش شیوع عفونت می‌شود و توانایی جامعه در محافظت از خود را تضعیف می‌کند.

ضعف زیرساخت‌های بهداشتی

بیمارستان‌ها از کمبود شدید کادر پزشکی و تجهیزات و حتی ابزارهای تشخیصی اساسی رنج می‌برند، که پاسخ به همه‌گیری را کند و تصادفی می‌کند و زندگی هزاران نفر را به خطر می‌اندازد.

کشورهای دیگر چگونه با همه‌گیری‌ها برخورد کردند؟

 برزیل:

- کمپین‌های سمپاشی زمینی و هوایی با استفاده از سموم دفع آفات مدرن راه‌اندازی کرد.

- پشه‌بند توزیع کرد و کمپین‌های آگاهی‌رسانی اجتماعی را فعال کرد.

- داروها را به طور فوری در مناطق آلوده فراهم کرد.

بنگلادش:

- مراکز اضطراری موقت در محله‌های فقیرنشین ایجاد کرد.

- خطوط تلفن گرم برای گزارش و تیم‌های واکنش سیار فراهم کرد.

فرانسه:

- سیستم‌های هشدار اولیه را فعال کرد.

- نظارت بر پشه‌های ناقل را تشدید کرد و کمپین‌های آگاهی‌رسانی محلی را آغاز کرد.

بهداشت از مهم‌ترین واجبات است و مسئولیت آن بر عهده کامل دولت است

سودان هنوز فاقد سازوکارهای مؤثر برای کشف و گزارش است، که باعث می‌شود آمار واقعی بسیار بالاتر از آمار اعلام شده باشد و بحران را پیچیده‌تر کند. بحران بهداشتی کنونی نتیجه مستقیم غیاب نقش فعال دولت در مراقبت‌های بهداشتی است که زندگی انسان را در اولویت قرار می‌دهد، دولتی که اسلام را اجرا می‌کند و سخن عمر بن خطاب رضی الله را به کار می‌بندد که گفت: «اگر قاطری در عراق بلغزد، خداوند در روز قیامت از من در مورد آن سؤال خواهد کرد».

راه حل‌های پیشنهادی

- ایجاد یک نظام بهداشتی که اولاً از خدا در زندگی انسان بترسد و کارآمد باشد، نه اینکه مشمول سهمیه‌بندی یا فساد شود.

- ارائه مراقبت‌های بهداشتی رایگان به عنوان یک حق اساسی برای همه رعایا. و لغو مجوز بیمارستان‌های خصوصی و منع سرمایه‌گذاری در زمینه پزشکی.

- فعال کردن نقش پیشگیری قبل از درمان، از طریق کمپین‌های آگاهی‌رسانی و مبارزه با پشه.

- بازسازی وزارت بهداشت برای اینکه مسئول زندگی مردم باشد، نه فقط یک نهاد اداری.

- اتخاذ یک نظام سیاسی که زندگی انسان را بالاتر از منافع اقتصادی و سیاسی قرار دهد.

- قطع ارتباط با سازمان‌های جنایتکار و مافیای دارو.

در تاریخ مسلمانان، بیمارستان‌ها برای خدمت رایگان به مردم برپا می‌شدند و با کفایت بالا اداره می‌شدند و از بیت المال تأمین مالی می‌شدند، نه از جیب مردم. مراقبت‌های بهداشتی بخشی از مسئولیت دولت بود، نه منتی و نه تجارتی.

آنچه امروز در سودان از شیوع همه‌گیری‌ها و غیاب دولت از صحنه رخ می‌دهد، هشداری خطرناک است که نمی‌توان آن را نادیده گرفت. خواسته اصلی فقط فراهم کردن بندول نیست، بلکه ایجاد یک دولت رفاه واقعی است که به زندگی انسان اهمیت می‌دهد و ریشه‌های بحران را درمان می‌کند، نه علائم آن را، دولتی که به ارزش انسان و زندگی او و هدفی که برای آن خلق شده است، یعنی عبادت خداوند یکتا، آگاه باشد. و دولت اسلامی تنها دولتی است که قادر به رسیدگی به مسائل مراقبت‌های بهداشتی از طریق نظام بهداشتی است که جز در سایه دولت خلافت راشده دوم بر منهاج نبوت که به زودی به اذن خدا برپا می‌شود، قابل اجرا نیست.

﴿یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ اسْتَجِیبُواْ لِلّهِ وَلِلرَّسُولِ إِذَا دَعَاکُم لِمَا یُحْیِیکُمْ﴾

نوشته شده برای رادیو دفتر رسانه‌ای مرکزی حزب التحریر

حاتم العطار - ایالت مصر

شرف همصحبتی با ابی اسامه، احمد بکر (هزیم) رحمه الله

شرف همصحبتی با ابی اسامه، احمد بکر (هزیم) رحمه الله

در صبحگاه بیست و دوم ربیع الاول ۱۴۴۷ هجری قمری مصادف با چهاردهم سپتامبر ۲۰۲۵ میلادی، در سن نزدیک به هشتاد و هفت سالگی، احمد بکر (هزیم)، از پیشگامان حزب التحریر، به جوار پروردگارش شتافت. سالیان متمادی دعوت را حمل کرد و در راه آن زندان طولانی و شکنجه های سخت را تحمل کرد، اما به فضل و یاری خداوند، نه سست شد و نه ضعیف شد و نه تغییر کرد و نه تبدیل نمود.

در دهه هشتاد در سوریه در دوران حکومت حافظ مقبور سال های طولانی را به صورت مخفیانه سپری کرد تا اینکه به همراه جمعی از جوانان حزب التحریر در سال 1991 توسط استخبارات هوایی دستگیر شد تا زیر نظر جنایتکاران علی مملوک و جمیل حسن، سخت ترین انواع شکنجه را ببیند، به طوری که کسی که بعد از یک دور بازجویی از ابی اسامه و برخی از رفقایش وارد اتاق بازجویی شد، به من خبر داد که تکه های گوشت پراکنده و خون روی دیوارهای اتاق بازجویی را دیده است.

بعد از بیشتر از یک سال در سلول های انفرادی شعبه استخبارات هوایی در مزه، او به همراه بقیه همکارانش به زندان صیدنایا منتقل شد تا بعداً به ده سال زندان محکوم شود، که هفت سال آن را با صبر و احتساب سپری کرد و سپس خداوند به او فرج داد.

پس از خروج از زندان، مستقیماً به حمل دعوت ادامه داد و این روند تا زمانی که دستگیری جوانان حزب آغاز شد و صدها نفر را در سوریه در اواسط ماه 12 سال 1999 شامل شد، ادامه یافت، به طوری که خانه او در بیروت مورد یورش قرار گرفت و ربوده شد تا به شعبه استخبارات هوایی در فرودگاه مزه منتقل شود تا مرحله جدیدی از شکنجه های وحشتناک آغاز شود. با وجود سن بالایش به یاری خدا صبور، ثابت قدم و محتسب بود.

پس از تقریباً یک سال، دوباره به زندان صیدنایا منتقل شد تا در دادگاه امنیت دولت محاکمه شود و متعاقباً به مدت ده سال محکوم شد که خداوند مقدر کرد تقریباً هشت سال از آن را سپری کند و سپس خداوند به او فرج داد.

من سال 2001 یک سال کامل را با او در زندان صیدنایا گذراندم، بلکه در خوابگاه پنجم (الف) سمت چپ طبقه سوم کاملاً در کنارش بودم، او را عموی عزیز خطاب می کردم.

با هم غذا می خوردیم و در کنار هم می خوابیدیم و فرهنگ و افکار را مطالعه می کردیم. از او فرهنگ را به دست آوردیم و از او صبر و ثبات را آموختیم.

او بخشنده، دوستدار مردم و مشتاق جوانان بود و در آنها اعتماد به پیروزی و نزدیکی تحقق وعده خدا را می کاشت.

او حافظ کتاب خدا بود و هر شب و روز آن را می خواند و بیشتر شب را به عبادت می گذراند و چون سپیده دم نزدیک می شد، مرا تکان می داد تا برای نماز شب و سپس نماز فجر بیدار شوم.

من از زندان خارج شدم و سپس در سال 2004 دوباره به آن بازگشتم، و ما در اوایل سال 2005 دوباره به زندان صیدنایا منتقل شدیم، تا دوباره با کسانی که هنگام خروج اول ما در پایان سال 2001 در زندان باقی مانده بودند، ملاقات کنیم، و عموی عزیز ابو اسامه احمد بکر (هزیم) رحمه الله نیز در میان آنها بود.

مدت های طولانی در مقابل خوابگاه ها قدم می زدیم تا دیوارهای زندان و میله های آهنی و دوری از خانواده و عزیزان را با او فراموش کنیم، چگونه نه، در حالی که او سال های طولانی را در زندان سپری کرد و آنچه را که سپری کرد!

و با وجود نزدیکی من به او و همراهی با او در دوره های طولانی، هرگز او را ندیدم که غر بزند یا شکایت کند، انگار که در زندان نیست، بلکه در خارج از دیوارهای زندان پرواز می کند. با قرآنی که در بیشتر اوقات تلاوت می کند پرواز می کند، با دو بال اعتماد به وعده خدا و بشارت رسولش ﷺ به پیروزی و تمکین پرواز می کند.

ما در تاریک ترین شرایط و سخت ترین شرایط به روز پیروزی بزرگ چشم دوخته بودیم، روزی که بشارت رسولمان ﷺ محقق شود «سپس خلافت بر منهاج نبوت خواهد بود». مشتاق بودیم زیر سایه خلافت و پرچم عقاب گرد هم آییم. اما خداوند مقدر کرد که از سرای شقاوت به سرای جاودانگی و بقا کوچ کنی.

از خداوند می خواهیم که در فردوس اعلی باشی و کسی را نزد خدا تزکیه نمی کنیم.

عموی عزیز ما، ابا اسامه:

از خداوند می خواهیم که تو را مشمول رحمت واسعه خود قرار دهد و در بهشت ​​های وسیع خود جای دهد و تو را با صدیقان و شهدا قرار دهد و به خاطر آزاری و عذابی که دیدی، درجات عالی در بهشت ​​را به تو پاداش دهد، و از خداوند متعال می خواهیم که ما را با رسولمان ﷺ بر سر حوض و در قرارگاه رحمتش گرد هم آورد.

تسلیت ما این است که تو به نزد مهربان ترین مهربانان می روی و جز آنچه خدا را خشنود می کند نمی گوییم، ما از آن خداییم و به سوی او باز می گردیم.

نوشته شده برای رادیو دفتر مطبوعاتی مرکزی حزب التحریر

ابو صطیف جیجو