علّمني الإسلام أن أكون إنسانا
علّمني الإسلام أن أكون إنسانا

ميّز الله الإنسان عن سائر مخلوقاته بالعقل. وكلّفه بناء على هذا التّمييز بالتدبّر والتّفكير وإعمال هذا العقل في الكون وما فيه للوصول إلى معرفته وعبادته وطاعته ﴿أفَلَا يَنْظُرُونَ إِلَى الْإِبِلِ كَيْفَ خُلِقَتْ * وَإِلَى السَّمَاءِ كَيْفَ رُفِعَتْ * وَإِلَى الْجِبَالِ كَيْفَ نُصِبَتْ * وَإِلَى الْأَرْضِ كَيْفَ سُطِحَتْ﴾.

0:00 0:00
Speed:
December 13, 2017

علّمني الإسلام أن أكون إنسانا

علّمني الإسلام أن أكون إنسانا

ميّز الله الإنسان عن سائر مخلوقاته بالعقل. وكلّفه بناء على هذا التّمييز بالتدبّر والتّفكير وإعمال هذا العقل في الكون وما فيه للوصول إلى معرفته وعبادته وطاعته ﴿أفَلَا يَنْظُرُونَ إِلَى الْإِبِلِ كَيْفَ خُلِقَتْ * وَإِلَى السَّمَاءِ كَيْفَ رُفِعَتْ * وَإِلَى الْجِبَالِ كَيْفَ نُصِبَتْ * وَإِلَى الْأَرْضِ كَيْفَ سُطِحَتْ﴾.

على الإنسان أن لا يفرّط فيما ميّزه الله به عن كلّ الكائنات الأخرى... عليه أن يستعمله حتّى يصل إلى معرفة ربّه ويعبده وحده لا شريك له يسلّم له ويهتدي بهديه حتّى لا يضلّ ولا يشقى... إذ إنّه بتخلّيه عن هذه الملكة يكون قد ترك العنان لنفسه وشهواته ورغباته يلبّيها بلا ضابط ولا رادع فينحدر إلى مرتبة "الأنعام" يعيش عيشتها يأكل وينام ويتكاثر ولا يختلف عنها، بل ربّما قاده تغييب عقله وتحكيم شرع خالقه إلى مرتبة أدنى من "البهائم والأنعام". لقد كرّم الله ابن آدم... كرّمه وجعله خليفته في الأرض... خلقه وسوّاه... وما خلقه إلّا ليعبده... ويكون الدّين كلّه لله لا يعبد في الأرض سواه. فأين الإنسان ممّا يجب أن يكون عليه؟!! هل أدّى الإنسان الأمانة التي أشفقت منها الجبال والسّماوات وأبيْنَ أن يحملنها ﴿إِنَّا عَرَضْنَا الْأَمَانَةَ عَلَى السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَالْجِبَالِ فَأَبَيْنَ أَنْ يَحْمِلْنَهَا وَأَشْفَقْنَ مِنْهَا وَحَمَلَهَا الْإِنْسَانُ إِنَّهُ كَانَ ظَلُومًا جَهُولًا﴾ [الأحزاب: 72]؟ أين هو من التّكاليف الشرعيّة التي كتبها الله عليه، وهل طبّقها وسعى إلى أن تطبّق في بني جنسه حتّى يوفي هذه الأمانة حقّها؟

حين نرى أمّة الإسلام وما هي عليه من هوان... حين نرى الإنسان يمشي مكبّا على وجهه لا يدري أيّ سبيل يسلك ولا أيّ طريق يمشي... تائها تقوده حاجاته وغرائزه التي يلهث ليلا ونهارا ليلبّيها... يدور في رحى نظام فاسد يجعله أعمى البصيرة مغيّب العقل، لا همّ له سوى تحقيق أكبر قدر ممكن من الأرباح والمكاسب والعيش الرّغيد، غافلا عن هدفه في الحياة وعن الغاية من وجوده. حين نرى ما يحدث لهذا الذي كرّمه الله على سائر المخلوقات ونرى جحوده ونكرانه لخالقه وإقصاء أحكامه من حياته نتيقّن أنّه قد تهاوى وانحدر إلى درجة أقلّ من المخلوقات الأخرى التي لم تجحد فضل ربّها؛ تشكره وتسبّح بحمده ﴿وَإِن مِّن شَيْءٍ إِلاَّ يُسَبِّحُ بِحَمْدَهِ﴾.

لقد خلق الله الإنسان وأعلى شأنه ومكّنه ليكون سيّدا في الكون ﴿وَفَضَّلْنَاهُمْ عَلَى كَثِيرٍ مِّمَّنْ خَلَقْنَا تَفْضِيلاً﴾ أي من سائر الحيوانات وأصناف المخلوقات. وقد استدلّ بهذه الآية الكريمة على أفضليّة جنس البشر على جنس الملائكة. عن عبد اللّه بن عمرو عن النّبيّ ﷺ قال: «إنّ الملائكة قالت: يا ربّنا! أعطيت بني آدم الدّنيا، يأكلون فيها ويشربون ويلبسون، ونحن نسبّح بحمدك ولا نأكل ولا نشرب ولا نلهو، فكما جعلت لهم الدّنيا فاجعل لنا الآخرة، قال: لا أجعل صالحَ ذرية من خلقتُ بيديَّ كمن قلت له كن فكان» رواه الحافظ الطبراني. (تفسير ابن كثير)

خلق الله الإنسان وفضّله فوهب له عقلا يميّز به ويدرك به حقيقة وجوده والغاية منه، وحتّى لا تنتفي عليه هذه الصّفة "كونه إنسانا" عليه أن لا يقصي هذا الذي ميّزه الله به وأن يُعمِله للوصول إلى حلّ عقدته الكبرى: من أوجده؟ ولماذا؟ وما الغاية من وجوده؟ فإذا حلّها الحلّ الصحيح بنى حياته على ضوئها وجعلها قاعدته الفكريّة التي عليها تبنى كلّ أفكاره وبها يحدّد سلوكه وأعماله.

يقول سبحانه وتعالى: ﴿أَيَحْسَبُ الإِنسَانُ أَن يُتْرَكَ سُدًى﴾ ذكر ابن كثير في تفسيره لهذه الآية: وقوله: ﴿أَيَحْسَبُ الإِنسَانُ أَن يُتْرَكَ سُدًى﴾ قال السّدى يعني لا يبعث. وقال مجاهد والشّافعي وعبد الرحمن بن زيد بن أسلم يعني لا يؤمر ولا ينهى. فـ"سدى" تحمل هذين المعنيين الأوّل أنّ الإنسان لا يترك في هذه الدّنيا مهملا لا يؤمر ولا ينهى، والمعنى الثاني هو أنّه لن يترك في قبره لا يبعث بل هو مأمور منهيّ في الدّنيا، محشور إلى الله في الدّار الآخرة…

وذكر سيّد قطب في الظّلال: "﴿أَيَحْسَبُ الإِنسَانُ أَن يُتْرَكَ سُدًى﴾ فقد كانت الحياة في نظر القوم حركة لا علّة لها، ولا هدف، ولا غاية… أرحام تدفع وقبور تبلع… وبين هاتين لهو ولعب، وزينة وتفاخر، ومتاع قريب من متاع الحيوان… والذي يميز الإنسان عن الحيوان، هو شعوره باتصال الزمان والأحداث والغايات، وبوجود الهدف والغاية من وجوده الإنساني، ومن الوجود كله من حوله. وارتقاؤه في سلم الإنسانية يتبع نمو شعوره هذا وسعته، ودقة تصوره لوجود الناموس، وارتباط الأحداث والأشياء بهذا الناموس. فلا يعيش عمره لحظة لحظة، ولا حادثة حادثة، بل يرتبط هذا كله بإرادة عليا خالقة مدبرة، لا تخلق الناس عبثاً، ولا تتركهم سدى."

أجل! لم يُخلق الإنسان عبثا ولن يُترك سدى…! لن يكون الإنسان إنسانا وأفضل مخلوق - كما أراده الله - إلّا إذا عبد الله ولم يشرك بعبادته أحدا، يمشي في الأرض على خطا وهدي رسوله يعمل بأوامر الله وينتهي بنواهيه، يجدّ ويكدّ ويعمل جاهدا لنيل رضوانه والفوز بجنّته، فلا يرضى بغير أحكامه تسير عليه وتنظّم حياته وحياة كلّ "إنسان".

يعيش "الإنسان" اليوم في ظلّ نظام وضعه له "إنسان" ألغى عقله - الملكة العظيمة التي وهبها له خالقه ليعقل ويتدبّر ويهتدي بها إلى الحقّ - فتمرّد وألغى أحكام ربّه وأطلق العنان لنفسه وشهواته ورغباته ليصبح أسيرا لها. صار يمشي بلا هدى وبلا غاية تتقاذفه الأمواج ولا يعرف له برّ أمان وأنّى له بذلك وهو تائه ضائع غاب عنه عقله (مناط تكليفه وتمييزه و... "إنسانيّته"!)

بالإسلام - وحده - يكون الإنسان إنسانا؛ لا يقوم بعمل ولا يحقّق فعلا إلّا وهو يدرك غايته منه. يسير في هذه الدّنيا وهو يدرك معنى حياته ويعقل أنّه مكلّف وأنّه ليس كسائر المخلوقات الأخرى، مؤتمن وعليه أن يحافظ على الأمانة ويؤدّيها. عليه أن يعلم أنّ لخالقه الأمر وأنّ عليه أن لا يسمح وهو "العاقل" بأن يكون غير ذلك فيسير الكون على غير ما سنّه الله له فيختلّ نظامه و"ناموسه".

على الإنسان أن يوقن بأنّه لن يكون "إنسانا" إلّا بالإسلام وأحكامه وإن خالف ذلك فإنّه سيهوي في درك الحيوانيّة يشذّ في تلبية غرائزه وتوفير حاجاته يحيا مخالفا فطرته لتصبح معيشته ضنكا نكدا لا هناء فيها ولا راحة ولا طمأنينة. ﴿فَمَنِ اتَّبَعَ هُدَايَ فَلَا يَضِلُّ وَلَا يَشْقَى * وَمَنْ أَعْرَضَ عَن ذِكْرِي فَإِنَّ لَهُ مَعِيشَةً ضَنكًا﴾.

آمنت بالله ربّا وبالإسلام دينا وبمحمّد ﷺ نبيّا ورسولا... أشهد الله على ذلك وأشهده أنّ الإسلام - ووحده الإسلام - علّمني أن أكون إنسانا...

كتبته لإذاعة المكتب الإعلامي المركزي لحزب التّحرير

أختكم: زينة الصّامت

More from null

غیاب نقش دولت در مواجهه با فاجعه بهداشتی - تب دنگی و مالاریا

غیاب نقش دولت در مواجهه با فاجعه بهداشتی

تب دنگی و مالاریا

در سایه گسترش وسیع تب دنگی و مالاریا در سودان، ویژگی‌های یک بحران بهداشتی حاد آشکار می‌شود که نشان‌دهنده غیاب نقش فعال وزارت بهداشت و ناتوانی دولت در مقابله با همه‌گیری است که روز به روز جان‌ها را می‌گیرد. با وجود پیشرفت علمی و فناوری در علم بیماری‌ها، حقایق آشکار می‌شود و فساد نمایان می‌گردد.

غیاب برنامه واضح:

با وجود عبور تعداد مبتلایان از هزاران نفر، و ثبت مرگ و میر به صورت عمده بر اساس برخی منابع رسانه‌ای، وزارت بهداشت برنامه واضحی برای مبارزه با این همه‌گیری اعلام نکرده است. عدم هماهنگی بین نهادهای بهداشتی و فقدان دیدگاه پیشگیرانه در برخورد با بحران‌های همه‌گیر مشاهده می‌شود.

فروپاشی زنجیره‌های تأمین پزشکی

حتی ساده‌ترین داروها مانند "بندول" در برخی مناطق کمیاب شده‌اند، که نشان‌دهنده فروپاشی در زنجیره‌های تأمین و عدم نظارت بر توزیع داروها است، در حالی که فرد به ساده‌ترین ابزارهای تسکین و حمایت نیاز دارد.

غیاب آگاهی‌رسانی اجتماعی

هیچ کمپین رسانه‌ای مؤثری برای آموزش مردم در مورد روش‌های پیشگیری از پشه یا شناسایی علائم بیماری وجود ندارد، که باعث افزایش شیوع عفونت می‌شود و توانایی جامعه در محافظت از خود را تضعیف می‌کند.

ضعف زیرساخت‌های بهداشتی

بیمارستان‌ها از کمبود شدید کادر پزشکی و تجهیزات و حتی ابزارهای تشخیصی اساسی رنج می‌برند، که پاسخ به همه‌گیری را کند و تصادفی می‌کند و زندگی هزاران نفر را به خطر می‌اندازد.

کشورهای دیگر چگونه با همه‌گیری‌ها برخورد کردند؟

 برزیل:

- کمپین‌های سمپاشی زمینی و هوایی با استفاده از سموم دفع آفات مدرن راه‌اندازی کرد.

- پشه‌بند توزیع کرد و کمپین‌های آگاهی‌رسانی اجتماعی را فعال کرد.

- داروها را به طور فوری در مناطق آلوده فراهم کرد.

بنگلادش:

- مراکز اضطراری موقت در محله‌های فقیرنشین ایجاد کرد.

- خطوط تلفن گرم برای گزارش و تیم‌های واکنش سیار فراهم کرد.

فرانسه:

- سیستم‌های هشدار اولیه را فعال کرد.

- نظارت بر پشه‌های ناقل را تشدید کرد و کمپین‌های آگاهی‌رسانی محلی را آغاز کرد.

بهداشت از مهم‌ترین واجبات است و مسئولیت آن بر عهده کامل دولت است

سودان هنوز فاقد سازوکارهای مؤثر برای کشف و گزارش است، که باعث می‌شود آمار واقعی بسیار بالاتر از آمار اعلام شده باشد و بحران را پیچیده‌تر کند. بحران بهداشتی کنونی نتیجه مستقیم غیاب نقش فعال دولت در مراقبت‌های بهداشتی است که زندگی انسان را در اولویت قرار می‌دهد، دولتی که اسلام را اجرا می‌کند و سخن عمر بن خطاب رضی الله را به کار می‌بندد که گفت: «اگر قاطری در عراق بلغزد، خداوند در روز قیامت از من در مورد آن سؤال خواهد کرد».

راه حل‌های پیشنهادی

- ایجاد یک نظام بهداشتی که اولاً از خدا در زندگی انسان بترسد و کارآمد باشد، نه اینکه مشمول سهمیه‌بندی یا فساد شود.

- ارائه مراقبت‌های بهداشتی رایگان به عنوان یک حق اساسی برای همه رعایا. و لغو مجوز بیمارستان‌های خصوصی و منع سرمایه‌گذاری در زمینه پزشکی.

- فعال کردن نقش پیشگیری قبل از درمان، از طریق کمپین‌های آگاهی‌رسانی و مبارزه با پشه.

- بازسازی وزارت بهداشت برای اینکه مسئول زندگی مردم باشد، نه فقط یک نهاد اداری.

- اتخاذ یک نظام سیاسی که زندگی انسان را بالاتر از منافع اقتصادی و سیاسی قرار دهد.

- قطع ارتباط با سازمان‌های جنایتکار و مافیای دارو.

در تاریخ مسلمانان، بیمارستان‌ها برای خدمت رایگان به مردم برپا می‌شدند و با کفایت بالا اداره می‌شدند و از بیت المال تأمین مالی می‌شدند، نه از جیب مردم. مراقبت‌های بهداشتی بخشی از مسئولیت دولت بود، نه منتی و نه تجارتی.

آنچه امروز در سودان از شیوع همه‌گیری‌ها و غیاب دولت از صحنه رخ می‌دهد، هشداری خطرناک است که نمی‌توان آن را نادیده گرفت. خواسته اصلی فقط فراهم کردن بندول نیست، بلکه ایجاد یک دولت رفاه واقعی است که به زندگی انسان اهمیت می‌دهد و ریشه‌های بحران را درمان می‌کند، نه علائم آن را، دولتی که به ارزش انسان و زندگی او و هدفی که برای آن خلق شده است، یعنی عبادت خداوند یکتا، آگاه باشد. و دولت اسلامی تنها دولتی است که قادر به رسیدگی به مسائل مراقبت‌های بهداشتی از طریق نظام بهداشتی است که جز در سایه دولت خلافت راشده دوم بر منهاج نبوت که به زودی به اذن خدا برپا می‌شود، قابل اجرا نیست.

﴿یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ اسْتَجِیبُواْ لِلّهِ وَلِلرَّسُولِ إِذَا دَعَاکُم لِمَا یُحْیِیکُمْ﴾

نوشته شده برای رادیو دفتر رسانه‌ای مرکزی حزب التحریر

حاتم العطار - ایالت مصر

شرف همصحبتی با ابی اسامه، احمد بکر (هزیم) رحمه الله

شرف همصحبتی با ابی اسامه، احمد بکر (هزیم) رحمه الله

در صبحگاه بیست و دوم ربیع الاول ۱۴۴۷ هجری قمری مصادف با چهاردهم سپتامبر ۲۰۲۵ میلادی، در سن نزدیک به هشتاد و هفت سالگی، احمد بکر (هزیم)، از پیشگامان حزب التحریر، به جوار پروردگارش شتافت. سالیان متمادی دعوت را حمل کرد و در راه آن زندان طولانی و شکنجه های سخت را تحمل کرد، اما به فضل و یاری خداوند، نه سست شد و نه ضعیف شد و نه تغییر کرد و نه تبدیل نمود.

در دهه هشتاد در سوریه در دوران حکومت حافظ مقبور سال های طولانی را به صورت مخفیانه سپری کرد تا اینکه به همراه جمعی از جوانان حزب التحریر در سال 1991 توسط استخبارات هوایی دستگیر شد تا زیر نظر جنایتکاران علی مملوک و جمیل حسن، سخت ترین انواع شکنجه را ببیند، به طوری که کسی که بعد از یک دور بازجویی از ابی اسامه و برخی از رفقایش وارد اتاق بازجویی شد، به من خبر داد که تکه های گوشت پراکنده و خون روی دیوارهای اتاق بازجویی را دیده است.

بعد از بیشتر از یک سال در سلول های انفرادی شعبه استخبارات هوایی در مزه، او به همراه بقیه همکارانش به زندان صیدنایا منتقل شد تا بعداً به ده سال زندان محکوم شود، که هفت سال آن را با صبر و احتساب سپری کرد و سپس خداوند به او فرج داد.

پس از خروج از زندان، مستقیماً به حمل دعوت ادامه داد و این روند تا زمانی که دستگیری جوانان حزب آغاز شد و صدها نفر را در سوریه در اواسط ماه 12 سال 1999 شامل شد، ادامه یافت، به طوری که خانه او در بیروت مورد یورش قرار گرفت و ربوده شد تا به شعبه استخبارات هوایی در فرودگاه مزه منتقل شود تا مرحله جدیدی از شکنجه های وحشتناک آغاز شود. با وجود سن بالایش به یاری خدا صبور، ثابت قدم و محتسب بود.

پس از تقریباً یک سال، دوباره به زندان صیدنایا منتقل شد تا در دادگاه امنیت دولت محاکمه شود و متعاقباً به مدت ده سال محکوم شد که خداوند مقدر کرد تقریباً هشت سال از آن را سپری کند و سپس خداوند به او فرج داد.

من سال 2001 یک سال کامل را با او در زندان صیدنایا گذراندم، بلکه در خوابگاه پنجم (الف) سمت چپ طبقه سوم کاملاً در کنارش بودم، او را عموی عزیز خطاب می کردم.

با هم غذا می خوردیم و در کنار هم می خوابیدیم و فرهنگ و افکار را مطالعه می کردیم. از او فرهنگ را به دست آوردیم و از او صبر و ثبات را آموختیم.

او بخشنده، دوستدار مردم و مشتاق جوانان بود و در آنها اعتماد به پیروزی و نزدیکی تحقق وعده خدا را می کاشت.

او حافظ کتاب خدا بود و هر شب و روز آن را می خواند و بیشتر شب را به عبادت می گذراند و چون سپیده دم نزدیک می شد، مرا تکان می داد تا برای نماز شب و سپس نماز فجر بیدار شوم.

من از زندان خارج شدم و سپس در سال 2004 دوباره به آن بازگشتم، و ما در اوایل سال 2005 دوباره به زندان صیدنایا منتقل شدیم، تا دوباره با کسانی که هنگام خروج اول ما در پایان سال 2001 در زندان باقی مانده بودند، ملاقات کنیم، و عموی عزیز ابو اسامه احمد بکر (هزیم) رحمه الله نیز در میان آنها بود.

مدت های طولانی در مقابل خوابگاه ها قدم می زدیم تا دیوارهای زندان و میله های آهنی و دوری از خانواده و عزیزان را با او فراموش کنیم، چگونه نه، در حالی که او سال های طولانی را در زندان سپری کرد و آنچه را که سپری کرد!

و با وجود نزدیکی من به او و همراهی با او در دوره های طولانی، هرگز او را ندیدم که غر بزند یا شکایت کند، انگار که در زندان نیست، بلکه در خارج از دیوارهای زندان پرواز می کند. با قرآنی که در بیشتر اوقات تلاوت می کند پرواز می کند، با دو بال اعتماد به وعده خدا و بشارت رسولش ﷺ به پیروزی و تمکین پرواز می کند.

ما در تاریک ترین شرایط و سخت ترین شرایط به روز پیروزی بزرگ چشم دوخته بودیم، روزی که بشارت رسولمان ﷺ محقق شود «سپس خلافت بر منهاج نبوت خواهد بود». مشتاق بودیم زیر سایه خلافت و پرچم عقاب گرد هم آییم. اما خداوند مقدر کرد که از سرای شقاوت به سرای جاودانگی و بقا کوچ کنی.

از خداوند می خواهیم که در فردوس اعلی باشی و کسی را نزد خدا تزکیه نمی کنیم.

عموی عزیز ما، ابا اسامه:

از خداوند می خواهیم که تو را مشمول رحمت واسعه خود قرار دهد و در بهشت ​​های وسیع خود جای دهد و تو را با صدیقان و شهدا قرار دهد و به خاطر آزاری و عذابی که دیدی، درجات عالی در بهشت ​​را به تو پاداش دهد، و از خداوند متعال می خواهیم که ما را با رسولمان ﷺ بر سر حوض و در قرارگاه رحمتش گرد هم آورد.

تسلیت ما این است که تو به نزد مهربان ترین مهربانان می روی و جز آنچه خدا را خشنود می کند نمی گوییم، ما از آن خداییم و به سوی او باز می گردیم.

نوشته شده برای رادیو دفتر مطبوعاتی مرکزی حزب التحریر

ابو صطیف جیجو