المؤمن القويّ يجيد استغلال وقته ليحقق خلافته في الأرض بالنهضة بالأمة والبشرية
May 20, 2020

المؤمن القويّ يجيد استغلال وقته ليحقق خلافته في الأرض بالنهضة بالأمة والبشرية

المؤمن القويّ يجيد استغلال وقته ليحقق خلافته في الأرض بالنهضة بالأمة والبشرية

تسمى سورة يوسف بأحسن القصص، فالقصة التي بدأت بحلم وانتهت بتحقيقه تحمل في سطورها دروساً لمن أراد أن يتعلم، وعبراً لمن أراد على نهج يوسف أن يسير، متلمساً خطاه في نجاحه وارتفاع كعبه وعلو قدمه، وفي وصوله لقمة النجاح الدنيوي والأخروي.

يوسف عليه السلام قبل أن يُدخَل محراب النبوة والاصطفاء، أُدخل جُبّ الامتحان أكثر من مرة. وقبل كل اصطفاء كان يُبتلى فيثبت في امتحانه فيعلو. وفي هذا المعنى سئل الإمام الشافعي رحمه الله تعالى مرة: أيُمكّن للعبد أم يبتلى؟ قال لا يُمكّن للعبد حتى يبتلي. والابتلاء فتنة، والفتنة في النعمة أشد منها في سلبها، والوقت نعمة مغبون فيها كثير من الناس.

القرآن ليس كتاب قصص وإن أوردها ولا كتاب مواعظ وإن كثرت فيه. هو كتاب حياة، كتاب يرسم صورة لما يجب أن يكون عليه المجتمع والأمة والأفراد من نماذج، حتى تكون مؤهلة لتؤدي رسالتها والغاية من وجودها وهي إنهاض البشرية بالفكر الرباني، وإرشاد العباد إلى طريق الله. فالقصص القرآني هو تربية للمسلمين بأسلوب القصة، كأن الله يقول: تعلموا وخذوا عبرة من المعنى لا الشخوص. فقصة يوسف وزليخة مثلاً هي قصة العفة والشهوة في كل مكان، وقصة يوسف في سجنه هي قصة الدعاة في كل حين، وقصة موسى وفرعون هي قصة حملة الدعوة مع الطغاة في كل عصر.

وبالعودة إلى يوسف عليه السلام، وفي تفسير قوله سبحانه: ﴿قَالَ رَبِّ السِّجْنُ أَحَبُّ إِلَيَّ مِمَّا يَدْعُونَنِي إِلَيْهِ﴾، أن الله أوحى إلى يوسف "أنك سألت السجن فسُجنت ولو سألت العافية لعافيناك". وفي المعنى نفسه قوله تعالى: ﴿فَمِنَ النَّاسِ مَن يَقُولُ رَبَّنَا آتِنَا فِي الدُّنْيَا وَمَا لَهُ فِي الآخِرَةِ مِنْ خَلاَقٍ * وِمِنْهُم مَّن يَقُولُ رَبَّنَا آتِنَا فِي الدُّنْيَا حَسَنَةً وَفِي الآخِرَةِ حَسَنَةً وَقِنَا عَذَابَ النَّارِ * أُولَـئِكَ لَهُمْ نَصِيبٌ مِّمَّا كَسَبُواْ وَاللَّهُ سَرِيعُ الْحِسَابِ﴾.

وهكذا فالقرآن الذي أورد قصة يوسف كمثال على تحقيق حلم ونجاح دنيوي وأخروي، وانتصار في معركة العفة ضد الشهوة، يعلمنا أن المسلم لا يربط خياراته بين مصيرين ولا تقتصر نجاحاته على الدنيا دون الآخرة، ولا يرضى إلا بالقمة في كل شؤون حياته. فيوسف عليه السلام ظن أنه بين خياري السجن أو الفاحشة بلا ثالث لهما، فكان هذا درساً لمن بعده من المؤمنين الذين يخوضون معركة الصراع بين الحق والباطل، أنّ اللجوء إلى الله هو طريق النجاح، وأنّ ما بيدنا من وسائل وقوى إنّما هي أسباب واقعة في قدر الله، ولا تغني شيئاً دون التوكل على الله. فالمطلوب هو تعلق القلوب برب الأسباب وإلّا أوكلنا الله إلى ما تعلقنا به من أسباب ثم لم يكن لنا إلا ما قدّر لنا!

وفي موضوع الأخذ بالأسباب يحتل الحرص على الوقت رأس القائمة. فنحن أمّة بورك لها في بكورها، يتعلم أطفالها في سنيّ حياتهم الأولى «لَا تَزُولُ قَدَمَا عَبْدٍ يَوْمَ الْقِيَامَةِ حَتَّى يُسْأَلَ عَنْ أَرْبَعٍ؛ عَنْ عُمُرِهِ فِيمَا أَفْنَاهُ، وَعَنْ جَسَدِهِ فِيمَا أَبْلَاهُ، وَعَنْ عِلْمِهِ فِيمَا عَمِلَ بِهِ، وَعَنْ مَالِهِ مِنْ أَيْنَ اكْتَسَبَهُ وَفِيمَ أَنْفَقَهُ». فالأصل أنَّ حديث رسول الله «اغْتَنِمْ خَمْساً قَبْلَ خَمْسٍ» شعارُ هذه الأمة.

وعوداً على بدء. فقصة يوسف التي تعلمنا أن النجاح في امتحان الآخرة لا يعني البتّة الفشل في امتحان الدنيا بل العكس؛ هي مكية كسورة العصر والتين والشرح اللاتي نزلن لصياغة شخصية إسلامية في المؤمنين الجدد تصلح لتكون شخصية قيادية تنهض بالبشرية جمعاء إلى أعلى مراتب السموّ والرقيّ، تترجم عملياً كلمات ربعيّ بن عامر رضي الله عنه حين قال: "نحن قوم ابتعثنا الله لنخرج العباد من عبادة العباد إلى عبادة الله رب العباد".

وهذه القيادة التي تحمل الأمة الإسلامية تبعاتها وتتحمل أعباءها، لن تتحقق دون أن يحسن حامل الدعوة استغلال وقته، بل قبل ذلك معرفة قيمة الوقت الذي وهبه الله إياه. لن ينجح المسلم في حياته قبل أن يفقه ﴿فَإِذَا فَرَغْتَ فَانصَبْ * وَإِلَى رَبِّكَ فَارْغَبْ﴾. ولن يكون له أثر في الدنيا يجعله مفتاح خير لغيره قبل أن يترجم عملياً قول الغزالي: "أتدري كيف يُسرق عمر المرء منه؟ يذهل عن يومه في ارتقاب غده، ولا يزال كذلك حتى ينقضي أجله، ويده صِفر من أي خير".

إن التنبه من الفطنة، وإن البلاء في الغفلة، والتنبه يورث التذكرة، والتذكرة تنتج الإسراع والاجتهاد والتفاني فراراً إلى الله ﴿فَفِرُّوا إِلَى اللَّهِ إِنِّي لَكُم مِّنْهُ نَذِيرٌ مُّبِينٌ﴾ [الذاريات: 50] فإن المقصد والثمرة من الإيمان العمل، واستثمار الوقت صنو ذلك بل ولب لبابه، وإن الكيس من استثمر وقته وحسن عمله ولا يكتفي بل يستدين من غيره وقتاً إن استطاع، ليزداد من الأعمال ما يقربه لربه، وييسر عليه حسابه فيرتاح من بلاء الدنيا وينجو برحمة ربه، فيكون قد أحسن اغتنام الوقت والعمل فيكون أحسن عملاً فيفوز بإذن الله فوزاً عظيماً.

الله حين يقسم بشيء فهو لا بدّ عظيم، وليس القسم إلا لتعريف الناس بأهمية المقسوم عليه، وإلّا فالله حين يقول فهو الحق وقوله الحق. ﴿وَإِنَّهُ لَقَسَمٌ لَوْ تَعْلَمُونَ عَظِيمٌ﴾. وقد أقسم الله بأكثر من وقت دلالة على عظم هذه النعمة. فقال ﴿وَالْعَصْرِ﴾ وهو وقت من النهار. قال ابن عباس، في قوله ﴿وَالْعَصْرِ﴾: العصر: ساعة من ساعات النهار. يقسم الله ﴿إِنَّ الإنْسَانَ لَفِي خُسْرٍ﴾ ينجو من هذا التعميم فئة ﴿إِلَّا الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ وَتَوَاصَوْا بِالْحَقِّ وَتَوَاصَوْا بِالصَّبْرِ﴾. والربط بين العصر والخسر ثم استثناء المؤمنين بالقسم من الله سبحانه وتعالى، أمر يؤكد أن النموذج الأسمى الذي يريده الله للمؤمن القوي هو نموذج يحسن صاحبه استغلال وقته جيداً ويجعل الآخرة قضيته المصيرية والدنيا مرتبطة بها لأنها دار العمل والزرع الذي يُحصد في الآخرة. والله حين يُقسم بالعاديات ضبحاً فليس عبثاً، وحين يُقسم بالتين والزيتون أن الإنسان رُدّ إلى أسفل سافلين، استثنى الذين آمنوا وعملوا الصالحات فكان أجرهم غير ممنون. والمتأمل في سورة الليل يدرك أنّ إدارة المسلم لوقته هي فعل ينتج عنه إما نجاح أو فشل، كأن الله يقول لنا: إن النجاح في الدنيا والآخرة قرار شخصي.

ليس المهم كم عمرك لكن الأهم ما رصيد إنجازك، ما جوابك حين تُسأل عن عمرك فيمَ أفنيته؟ هل ستحار في الجواب أم سيكون الجواب في ميزان حسناتك أمّةً عملت لنهضتها ودولة الإسلام التي أحييتها، وإسلاماً دافعت عنه، وفكراً قوّمته، وكلمة حق قلتها؟ ﴿لِمِثلِ هَـذَا فَلیَعمَلِ العَـامِلُونَ﴾ [الصافات: 37]. ليس المهم كم مرة تختم القرآن في رمضان بحيث يصبح الختم همّك، بقدر ما يهم ماذا انتفعت من القرآن، وكم أثّر القرآن في قلبك وغيّر من روحك وارتقى بك. ليس المهم كم كتاباً تقرأ بل ماذا تقرأ وكيف تُفيد مما تقرأ، فنحن لسنا أمة اقرأ بل أمّة ﴿اقْرَأْ بِاسْمِ رَبِّكَ الَّذِي خَلَقَ﴾.

والعبرة: ليس المطلوب ملء الوقت لمجرد ملء الفراغ وتضييع الوقت ليمرّ بسرعة، بل أن تعرف قيمة هذا الوقت وأنّه يوزن بالذّر في ميزانٍ ينطق عليك يوم القيامة. ﴿إِذ یَتَلَقَّى المُتَلَقِّیَانِ عَنِ الیَمِینِ وَعَنِ الشِّمَالِ قَعِیدٌ * مَّا یَلفِظُ مِن قَولٍ إِلَّا لَدَیهِ رَقِیبٌ عَتِیدٌ﴾ [ق: ١٧-١٨]. وتُسجّل لحظاتك في كتاب: ﴿هَـذَا كِتَـابُنَا یَنطِقُ عَلَیكُم بِالحَقِّ إِنَّا كُنَّا نَستَنسِخُ مَا كُنتُم تَعمَلُونَ * فَأَمَّا الَّذِینَ آمَنُوا وَعَمِلُوا ٱلصَّـالِحَـاتِ فَیُدخِلُهُم رَبُّهُم فِي رَحمَتِهِ ذَلِكَ هُوَ الفَوزُ المُبِینُ﴾ [الجاثية: ٢٩-٣٠]

فنسأل الله سبحانه أن يبارك في أعمارنا وأوقاتنا وأن يستعملنا ولا يستبدلنا، فإن السعيد من حفظه الله من حظ نفسه. وأن يجعلنا ممن قال فيهم: ﴿وَأَمَّا مَن خَافَ مَقَامَ رَبِّهِ وَنَهَى النَّفسَ عَنِ الهَوَى * فَإِنَّ الجَنَّةَ هِيَ المَأوَى﴾ [النازعات: 40-41].

كتبته للمكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير

بيان جمال – الأرض المباركة (فلسطين)

More from null

غیاب نقش دولت در مواجهه با فاجعه بهداشتی - تب دنگی و مالاریا

غیاب نقش دولت در مواجهه با فاجعه بهداشتی

تب دنگی و مالاریا

در سایه گسترش وسیع تب دنگی و مالاریا در سودان، ویژگی‌های یک بحران بهداشتی حاد آشکار می‌شود که نشان‌دهنده غیاب نقش فعال وزارت بهداشت و ناتوانی دولت در مقابله با همه‌گیری است که روز به روز جان‌ها را می‌گیرد. با وجود پیشرفت علمی و فناوری در علم بیماری‌ها، حقایق آشکار می‌شود و فساد نمایان می‌گردد.

غیاب برنامه واضح:

با وجود عبور تعداد مبتلایان از هزاران نفر، و ثبت مرگ و میر به صورت عمده بر اساس برخی منابع رسانه‌ای، وزارت بهداشت برنامه واضحی برای مبارزه با این همه‌گیری اعلام نکرده است. عدم هماهنگی بین نهادهای بهداشتی و فقدان دیدگاه پیشگیرانه در برخورد با بحران‌های همه‌گیر مشاهده می‌شود.

فروپاشی زنجیره‌های تأمین پزشکی

حتی ساده‌ترین داروها مانند "بندول" در برخی مناطق کمیاب شده‌اند، که نشان‌دهنده فروپاشی در زنجیره‌های تأمین و عدم نظارت بر توزیع داروها است، در حالی که فرد به ساده‌ترین ابزارهای تسکین و حمایت نیاز دارد.

غیاب آگاهی‌رسانی اجتماعی

هیچ کمپین رسانه‌ای مؤثری برای آموزش مردم در مورد روش‌های پیشگیری از پشه یا شناسایی علائم بیماری وجود ندارد، که باعث افزایش شیوع عفونت می‌شود و توانایی جامعه در محافظت از خود را تضعیف می‌کند.

ضعف زیرساخت‌های بهداشتی

بیمارستان‌ها از کمبود شدید کادر پزشکی و تجهیزات و حتی ابزارهای تشخیصی اساسی رنج می‌برند، که پاسخ به همه‌گیری را کند و تصادفی می‌کند و زندگی هزاران نفر را به خطر می‌اندازد.

کشورهای دیگر چگونه با همه‌گیری‌ها برخورد کردند؟

 برزیل:

- کمپین‌های سمپاشی زمینی و هوایی با استفاده از سموم دفع آفات مدرن راه‌اندازی کرد.

- پشه‌بند توزیع کرد و کمپین‌های آگاهی‌رسانی اجتماعی را فعال کرد.

- داروها را به طور فوری در مناطق آلوده فراهم کرد.

بنگلادش:

- مراکز اضطراری موقت در محله‌های فقیرنشین ایجاد کرد.

- خطوط تلفن گرم برای گزارش و تیم‌های واکنش سیار فراهم کرد.

فرانسه:

- سیستم‌های هشدار اولیه را فعال کرد.

- نظارت بر پشه‌های ناقل را تشدید کرد و کمپین‌های آگاهی‌رسانی محلی را آغاز کرد.

بهداشت از مهم‌ترین واجبات است و مسئولیت آن بر عهده کامل دولت است

سودان هنوز فاقد سازوکارهای مؤثر برای کشف و گزارش است، که باعث می‌شود آمار واقعی بسیار بالاتر از آمار اعلام شده باشد و بحران را پیچیده‌تر کند. بحران بهداشتی کنونی نتیجه مستقیم غیاب نقش فعال دولت در مراقبت‌های بهداشتی است که زندگی انسان را در اولویت قرار می‌دهد، دولتی که اسلام را اجرا می‌کند و سخن عمر بن خطاب رضی الله را به کار می‌بندد که گفت: «اگر قاطری در عراق بلغزد، خداوند در روز قیامت از من در مورد آن سؤال خواهد کرد».

راه حل‌های پیشنهادی

- ایجاد یک نظام بهداشتی که اولاً از خدا در زندگی انسان بترسد و کارآمد باشد، نه اینکه مشمول سهمیه‌بندی یا فساد شود.

- ارائه مراقبت‌های بهداشتی رایگان به عنوان یک حق اساسی برای همه رعایا. و لغو مجوز بیمارستان‌های خصوصی و منع سرمایه‌گذاری در زمینه پزشکی.

- فعال کردن نقش پیشگیری قبل از درمان، از طریق کمپین‌های آگاهی‌رسانی و مبارزه با پشه.

- بازسازی وزارت بهداشت برای اینکه مسئول زندگی مردم باشد، نه فقط یک نهاد اداری.

- اتخاذ یک نظام سیاسی که زندگی انسان را بالاتر از منافع اقتصادی و سیاسی قرار دهد.

- قطع ارتباط با سازمان‌های جنایتکار و مافیای دارو.

در تاریخ مسلمانان، بیمارستان‌ها برای خدمت رایگان به مردم برپا می‌شدند و با کفایت بالا اداره می‌شدند و از بیت المال تأمین مالی می‌شدند، نه از جیب مردم. مراقبت‌های بهداشتی بخشی از مسئولیت دولت بود، نه منتی و نه تجارتی.

آنچه امروز در سودان از شیوع همه‌گیری‌ها و غیاب دولت از صحنه رخ می‌دهد، هشداری خطرناک است که نمی‌توان آن را نادیده گرفت. خواسته اصلی فقط فراهم کردن بندول نیست، بلکه ایجاد یک دولت رفاه واقعی است که به زندگی انسان اهمیت می‌دهد و ریشه‌های بحران را درمان می‌کند، نه علائم آن را، دولتی که به ارزش انسان و زندگی او و هدفی که برای آن خلق شده است، یعنی عبادت خداوند یکتا، آگاه باشد. و دولت اسلامی تنها دولتی است که قادر به رسیدگی به مسائل مراقبت‌های بهداشتی از طریق نظام بهداشتی است که جز در سایه دولت خلافت راشده دوم بر منهاج نبوت که به زودی به اذن خدا برپا می‌شود، قابل اجرا نیست.

﴿یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ اسْتَجِیبُواْ لِلّهِ وَلِلرَّسُولِ إِذَا دَعَاکُم لِمَا یُحْیِیکُمْ﴾

نوشته شده برای رادیو دفتر رسانه‌ای مرکزی حزب التحریر

حاتم العطار - ایالت مصر

شرف همصحبتی با ابی اسامه، احمد بکر (هزیم) رحمه الله

شرف همصحبتی با ابی اسامه، احمد بکر (هزیم) رحمه الله

در صبحگاه بیست و دوم ربیع الاول ۱۴۴۷ هجری قمری مصادف با چهاردهم سپتامبر ۲۰۲۵ میلادی، در سن نزدیک به هشتاد و هفت سالگی، احمد بکر (هزیم)، از پیشگامان حزب التحریر، به جوار پروردگارش شتافت. سالیان متمادی دعوت را حمل کرد و در راه آن زندان طولانی و شکنجه های سخت را تحمل کرد، اما به فضل و یاری خداوند، نه سست شد و نه ضعیف شد و نه تغییر کرد و نه تبدیل نمود.

در دهه هشتاد در سوریه در دوران حکومت حافظ مقبور سال های طولانی را به صورت مخفیانه سپری کرد تا اینکه به همراه جمعی از جوانان حزب التحریر در سال 1991 توسط استخبارات هوایی دستگیر شد تا زیر نظر جنایتکاران علی مملوک و جمیل حسن، سخت ترین انواع شکنجه را ببیند، به طوری که کسی که بعد از یک دور بازجویی از ابی اسامه و برخی از رفقایش وارد اتاق بازجویی شد، به من خبر داد که تکه های گوشت پراکنده و خون روی دیوارهای اتاق بازجویی را دیده است.

بعد از بیشتر از یک سال در سلول های انفرادی شعبه استخبارات هوایی در مزه، او به همراه بقیه همکارانش به زندان صیدنایا منتقل شد تا بعداً به ده سال زندان محکوم شود، که هفت سال آن را با صبر و احتساب سپری کرد و سپس خداوند به او فرج داد.

پس از خروج از زندان، مستقیماً به حمل دعوت ادامه داد و این روند تا زمانی که دستگیری جوانان حزب آغاز شد و صدها نفر را در سوریه در اواسط ماه 12 سال 1999 شامل شد، ادامه یافت، به طوری که خانه او در بیروت مورد یورش قرار گرفت و ربوده شد تا به شعبه استخبارات هوایی در فرودگاه مزه منتقل شود تا مرحله جدیدی از شکنجه های وحشتناک آغاز شود. با وجود سن بالایش به یاری خدا صبور، ثابت قدم و محتسب بود.

پس از تقریباً یک سال، دوباره به زندان صیدنایا منتقل شد تا در دادگاه امنیت دولت محاکمه شود و متعاقباً به مدت ده سال محکوم شد که خداوند مقدر کرد تقریباً هشت سال از آن را سپری کند و سپس خداوند به او فرج داد.

من سال 2001 یک سال کامل را با او در زندان صیدنایا گذراندم، بلکه در خوابگاه پنجم (الف) سمت چپ طبقه سوم کاملاً در کنارش بودم، او را عموی عزیز خطاب می کردم.

با هم غذا می خوردیم و در کنار هم می خوابیدیم و فرهنگ و افکار را مطالعه می کردیم. از او فرهنگ را به دست آوردیم و از او صبر و ثبات را آموختیم.

او بخشنده، دوستدار مردم و مشتاق جوانان بود و در آنها اعتماد به پیروزی و نزدیکی تحقق وعده خدا را می کاشت.

او حافظ کتاب خدا بود و هر شب و روز آن را می خواند و بیشتر شب را به عبادت می گذراند و چون سپیده دم نزدیک می شد، مرا تکان می داد تا برای نماز شب و سپس نماز فجر بیدار شوم.

من از زندان خارج شدم و سپس در سال 2004 دوباره به آن بازگشتم، و ما در اوایل سال 2005 دوباره به زندان صیدنایا منتقل شدیم، تا دوباره با کسانی که هنگام خروج اول ما در پایان سال 2001 در زندان باقی مانده بودند، ملاقات کنیم، و عموی عزیز ابو اسامه احمد بکر (هزیم) رحمه الله نیز در میان آنها بود.

مدت های طولانی در مقابل خوابگاه ها قدم می زدیم تا دیوارهای زندان و میله های آهنی و دوری از خانواده و عزیزان را با او فراموش کنیم، چگونه نه، در حالی که او سال های طولانی را در زندان سپری کرد و آنچه را که سپری کرد!

و با وجود نزدیکی من به او و همراهی با او در دوره های طولانی، هرگز او را ندیدم که غر بزند یا شکایت کند، انگار که در زندان نیست، بلکه در خارج از دیوارهای زندان پرواز می کند. با قرآنی که در بیشتر اوقات تلاوت می کند پرواز می کند، با دو بال اعتماد به وعده خدا و بشارت رسولش ﷺ به پیروزی و تمکین پرواز می کند.

ما در تاریک ترین شرایط و سخت ترین شرایط به روز پیروزی بزرگ چشم دوخته بودیم، روزی که بشارت رسولمان ﷺ محقق شود «سپس خلافت بر منهاج نبوت خواهد بود». مشتاق بودیم زیر سایه خلافت و پرچم عقاب گرد هم آییم. اما خداوند مقدر کرد که از سرای شقاوت به سرای جاودانگی و بقا کوچ کنی.

از خداوند می خواهیم که در فردوس اعلی باشی و کسی را نزد خدا تزکیه نمی کنیم.

عموی عزیز ما، ابا اسامه:

از خداوند می خواهیم که تو را مشمول رحمت واسعه خود قرار دهد و در بهشت ​​های وسیع خود جای دهد و تو را با صدیقان و شهدا قرار دهد و به خاطر آزاری و عذابی که دیدی، درجات عالی در بهشت ​​را به تو پاداش دهد، و از خداوند متعال می خواهیم که ما را با رسولمان ﷺ بر سر حوض و در قرارگاه رحمتش گرد هم آورد.

تسلیت ما این است که تو به نزد مهربان ترین مهربانان می روی و جز آنچه خدا را خشنود می کند نمی گوییم، ما از آن خداییم و به سوی او باز می گردیم.

نوشته شده برای رادیو دفتر مطبوعاتی مرکزی حزب التحریر

ابو صطیف جیجو