June 07, 2015

القسم النسائي في المكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير: إعلام بديل يتبنى قضايا الأمة والمرأة المسلمة


مع غياب التمثيل الحقيقي للمرأة المسلمة بتطلعاتها، ومعاناتها، وفكرها وقضيتها الأساسية وهي غياب الإسلام كمبدأ مطبق في دولة والرغبة العارمة بتطبيقه في الحقيقة، والأهم الهجمة الشرسة المتزايدة عليها كامرأة مسلمة وعلى عقيدتها كعقيدة سياسية فكرية قادرة على حل مشاكلها وتخليصها مما حلَّ بها من ضنك وضيم، وفشل المحاولات اليائسة لتنميط المرأة المسلمة حسب النمط الغربي للعيش، بجعل نساء بريطانيا وأمريكا قدوة ومثالاً، بينما الإعلام الغربي يكشف كل يوم البؤس الذي تعانيه هؤلاء النسوة في الغرب - وإن كان بشكل قليل لا يصل للمسلمات أو يُغَيَّب عنهن عمداً. كانت الحاجة لإعلام أصيل يتبنَّى قضايا المرأة المسلمة ويسير بها نحو الرقي الفكري، والارتقاء بالأمة جنباً إلى جنب مع رجالها حاجة مُلِحَّة في وقتٍ تتكالب فيه السهام على أمومتها وزواجها وعلى فطرتها.


في هذا الوقت الحرج كان القسم النسائي في المكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير قارب نجاةٍ للمرأة المسلمة يأخذ بيدها بعيداً عن تلاطم أمواج الكفر وأعاصير الفكر الغربي التي تعصف بها لتأخذها بعيداً عن دينها وعقيدتها: يرومونها أن تصبح رأسمالية الفكر، غربية الهوى. أنانية لا تهتم لأمتها، تستقي مفاهيمها من الجمعيات النسوية الغربية التمويل والفكر بينما نساء أمّتها في بورما والصين وإفريقيا الوسطى والشام واليمن يعانين الهوان ويتعرضن للتنكيل. فكان المكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير وقسمه النسائي نواةً لإعلام يمثِّل المرأة المسلمة: ليزيل الغشاوة عن العيون وتصدع العاملات فيه بالحق المبين بأن الخلافة على منهاج النبوة وحدها هي سبيل الخلاص لنساء المسلمين.


وكان هذا واضحاً لكل المتابعين للحملات التي قام بها القسم النسائي بالتنسيق مع المكتب المركزي ومكاتب الولايات وندوات وأعمال أخرى عالمية كان العنوان الجامع لها: أمتنا واحدة من شرق الأرض لغربها، معاناتها واحدة والخلاص في دولة تطبق كتاب الله على منهاج رسول الله ﷺ، لتعود المرأة المسلمة كأم عمارة وعائشة وخديجة رضوان الله عليهن، تُحرَّك لها الجيوش بجلاجلها. وليس آخرها المؤتمر العالمي الذي قام به القسم النسائي في ثلاث قارات في الوقت نفسه ليبدأ المؤتمر العالمي فعالياته في خمس دول بعنوان: "المرأة والشريعة: للتمييز بين الحق والباطل" والحملة العالمية التي كانت بالأمس في السادس من حزيران الجاري بعنوان "مسلمو الروهنجيا لاجئون في البحر أم جزء من خير أمة؟" حيث كانت الحملة التي اختُتِمت بحلقة نقاش جمعت صانعات الرأي المسلمات في جنوب شرق آسيا لبحث محنة مسلمات وأطفال الروهنجيا؛ والتي كانت ضياء نورٍ سلَّط الضوء على معاناة مسلمي الروهنجيا خاصة النساء والأطفال في وقت غابت التغطية الحقيقية لمحنتهم، وشُغِلت وسائل الإعلام في بلاد المسلمين والغرب على السواء عن دموعهم وآلامهم. ليتم توقيع ميثاق استنكار للحملة الشرسة التي تشنها ميانمار على مسلمي الروهنجيا من نساءٍ مؤثرات وصانعات للرأي في منطقة جنوب شرق آسيا في سابقة تُسجل للمكتب الإعلامي المركزي والقسم النسائي فيه في تناول قضايا الأمة على مستوى عالمي يرفع النظرة القومية والوطنية الضيقة لمشاكل المسلمين. كما كان واضحاً من قبل في حملات نصرة لحرائر الشام، واليمن والروهنجيا. وتغطيته لآخر وأهم الأخبار العالمية التي تمس المرأة المسلمة، وتتناول قضيتها بشكل خاص والنظام الاجتماعي ككل، من زاوية العقيدة الإسلامية والتعليق عليها تعليقاً سياسياً واعياً يوضح الحكم الشرعيَّ المستقى من كتاب الله وسنة رسوله بشكل فكري راقٍ، ويدحض الحجج الغربية الواهية التي تستهدف المسلمة وعقيدتها، ويكشف المؤامرة الغربية على فكرها وشخصيتها كالحرب على الزواج المبكر وتعدد الزوجات وعمل المرأة المسلمة وأمومتها وأسرتها بل وعلاقتها بالرجل بشكل عام.


كان هذا العمل الضخم القائم على عملٍ نسويٍّ بحت، ينقض الفكر النسوي القائم على معاداة الرجل ويهدم النظرية الضيقة التي تُضيِّق مفهوم "ربة بيت وعِرض مُصان" بحبسها في البيت ومنعها من العمل السياسي أو إعفائها منه، كما تهدم النظرية المتركزة في الأذهان عن ضرورة خروج المرأة لمزاحمة الرجال في العمل؛ الذي يمثِّل المرأة المسلمة تمثيلاً حقيقياً يحمي عقيدتها، بشكل يُحتذى به كمثال وقُدوة حيث اجتمع الرقي الفكري، مع استقامة التوجه الشرعي، وعلوُّ الهمَّة، والأهم أنَّه عملٌ تقوم به النساء لنصرة المرأة المسلمة في بوتقة واحدة انصهر فيها الرجال والنساء فكرياً ونفسياً للدعوة لإعزاز دين الله سبحانه في الأرض بإقامة دولة الخلافة الراشدة على منهاج النبوة التي بشَّر بها الحبيب المصطفى عليه الصلاة والسلام، والتي بها وحدها تُصان المسلمات وتُحمى كرامتهن، وتعاد لهن حقوقهن في الرعاية والحماية والعمل والمشاركة السياسية الفاضلة بعيداً عن التشويه والاستخفاف من أيٍّ كان. فيكون المجتمع الإسلامي بحقٍّ كما أراده الله سبحانه: ﴿وَٱلْمُؤْمِنُونَ وَٱلْمُؤْمِنَـٰتُ بَعْضُهُمْ أَوْلِيَآءُ بَعْضٍۢ ۚ يَأْمُرُونَ بِٱلْمَعْرُوفِ وَيَنْهَوْنَ عَنِ ٱلْمُنكَرِ وَيُقِيمُونَ ٱلصَّلَوٰةَ وَيُؤْتُونَ ٱلزَّكَوٰةَ وَيُطِيعُونَ ٱللَّهَ وَرَسُولَهُۥٓ ۚ أُو۟لَـٰٓئِكَ سَيَرْحَمُهُمُ ٱللَّهُ ۗ إِنَّ ٱللَّهَ عَزِيزٌ حَكِيمٌۭ﴾ [التوبة: 71].


كتبته لإذاعة المكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير

بيان جمال

More from null

غیاب نقش دولت در مواجهه با فاجعه بهداشتی - تب دنگی و مالاریا

غیاب نقش دولت در مواجهه با فاجعه بهداشتی

تب دنگی و مالاریا

در سایه گسترش وسیع تب دنگی و مالاریا در سودان، ویژگی‌های یک بحران بهداشتی حاد آشکار می‌شود که نشان‌دهنده غیاب نقش فعال وزارت بهداشت و ناتوانی دولت در مقابله با همه‌گیری است که روز به روز جان‌ها را می‌گیرد. با وجود پیشرفت علمی و فناوری در علم بیماری‌ها، حقایق آشکار می‌شود و فساد نمایان می‌گردد.

غیاب برنامه واضح:

با وجود عبور تعداد مبتلایان از هزاران نفر، و ثبت مرگ و میر به صورت عمده بر اساس برخی منابع رسانه‌ای، وزارت بهداشت برنامه واضحی برای مبارزه با این همه‌گیری اعلام نکرده است. عدم هماهنگی بین نهادهای بهداشتی و فقدان دیدگاه پیشگیرانه در برخورد با بحران‌های همه‌گیر مشاهده می‌شود.

فروپاشی زنجیره‌های تأمین پزشکی

حتی ساده‌ترین داروها مانند "بندول" در برخی مناطق کمیاب شده‌اند، که نشان‌دهنده فروپاشی در زنجیره‌های تأمین و عدم نظارت بر توزیع داروها است، در حالی که فرد به ساده‌ترین ابزارهای تسکین و حمایت نیاز دارد.

غیاب آگاهی‌رسانی اجتماعی

هیچ کمپین رسانه‌ای مؤثری برای آموزش مردم در مورد روش‌های پیشگیری از پشه یا شناسایی علائم بیماری وجود ندارد، که باعث افزایش شیوع عفونت می‌شود و توانایی جامعه در محافظت از خود را تضعیف می‌کند.

ضعف زیرساخت‌های بهداشتی

بیمارستان‌ها از کمبود شدید کادر پزشکی و تجهیزات و حتی ابزارهای تشخیصی اساسی رنج می‌برند، که پاسخ به همه‌گیری را کند و تصادفی می‌کند و زندگی هزاران نفر را به خطر می‌اندازد.

کشورهای دیگر چگونه با همه‌گیری‌ها برخورد کردند؟

 برزیل:

- کمپین‌های سمپاشی زمینی و هوایی با استفاده از سموم دفع آفات مدرن راه‌اندازی کرد.

- پشه‌بند توزیع کرد و کمپین‌های آگاهی‌رسانی اجتماعی را فعال کرد.

- داروها را به طور فوری در مناطق آلوده فراهم کرد.

بنگلادش:

- مراکز اضطراری موقت در محله‌های فقیرنشین ایجاد کرد.

- خطوط تلفن گرم برای گزارش و تیم‌های واکنش سیار فراهم کرد.

فرانسه:

- سیستم‌های هشدار اولیه را فعال کرد.

- نظارت بر پشه‌های ناقل را تشدید کرد و کمپین‌های آگاهی‌رسانی محلی را آغاز کرد.

بهداشت از مهم‌ترین واجبات است و مسئولیت آن بر عهده کامل دولت است

سودان هنوز فاقد سازوکارهای مؤثر برای کشف و گزارش است، که باعث می‌شود آمار واقعی بسیار بالاتر از آمار اعلام شده باشد و بحران را پیچیده‌تر کند. بحران بهداشتی کنونی نتیجه مستقیم غیاب نقش فعال دولت در مراقبت‌های بهداشتی است که زندگی انسان را در اولویت قرار می‌دهد، دولتی که اسلام را اجرا می‌کند و سخن عمر بن خطاب رضی الله را به کار می‌بندد که گفت: «اگر قاطری در عراق بلغزد، خداوند در روز قیامت از من در مورد آن سؤال خواهد کرد».

راه حل‌های پیشنهادی

- ایجاد یک نظام بهداشتی که اولاً از خدا در زندگی انسان بترسد و کارآمد باشد، نه اینکه مشمول سهمیه‌بندی یا فساد شود.

- ارائه مراقبت‌های بهداشتی رایگان به عنوان یک حق اساسی برای همه رعایا. و لغو مجوز بیمارستان‌های خصوصی و منع سرمایه‌گذاری در زمینه پزشکی.

- فعال کردن نقش پیشگیری قبل از درمان، از طریق کمپین‌های آگاهی‌رسانی و مبارزه با پشه.

- بازسازی وزارت بهداشت برای اینکه مسئول زندگی مردم باشد، نه فقط یک نهاد اداری.

- اتخاذ یک نظام سیاسی که زندگی انسان را بالاتر از منافع اقتصادی و سیاسی قرار دهد.

- قطع ارتباط با سازمان‌های جنایتکار و مافیای دارو.

در تاریخ مسلمانان، بیمارستان‌ها برای خدمت رایگان به مردم برپا می‌شدند و با کفایت بالا اداره می‌شدند و از بیت المال تأمین مالی می‌شدند، نه از جیب مردم. مراقبت‌های بهداشتی بخشی از مسئولیت دولت بود، نه منتی و نه تجارتی.

آنچه امروز در سودان از شیوع همه‌گیری‌ها و غیاب دولت از صحنه رخ می‌دهد، هشداری خطرناک است که نمی‌توان آن را نادیده گرفت. خواسته اصلی فقط فراهم کردن بندول نیست، بلکه ایجاد یک دولت رفاه واقعی است که به زندگی انسان اهمیت می‌دهد و ریشه‌های بحران را درمان می‌کند، نه علائم آن را، دولتی که به ارزش انسان و زندگی او و هدفی که برای آن خلق شده است، یعنی عبادت خداوند یکتا، آگاه باشد. و دولت اسلامی تنها دولتی است که قادر به رسیدگی به مسائل مراقبت‌های بهداشتی از طریق نظام بهداشتی است که جز در سایه دولت خلافت راشده دوم بر منهاج نبوت که به زودی به اذن خدا برپا می‌شود، قابل اجرا نیست.

﴿یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ اسْتَجِیبُواْ لِلّهِ وَلِلرَّسُولِ إِذَا دَعَاکُم لِمَا یُحْیِیکُمْ﴾

نوشته شده برای رادیو دفتر رسانه‌ای مرکزی حزب التحریر

حاتم العطار - ایالت مصر

شرف همصحبتی با ابی اسامه، احمد بکر (هزیم) رحمه الله

شرف همصحبتی با ابی اسامه، احمد بکر (هزیم) رحمه الله

در صبحگاه بیست و دوم ربیع الاول ۱۴۴۷ هجری قمری مصادف با چهاردهم سپتامبر ۲۰۲۵ میلادی، در سن نزدیک به هشتاد و هفت سالگی، احمد بکر (هزیم)، از پیشگامان حزب التحریر، به جوار پروردگارش شتافت. سالیان متمادی دعوت را حمل کرد و در راه آن زندان طولانی و شکنجه های سخت را تحمل کرد، اما به فضل و یاری خداوند، نه سست شد و نه ضعیف شد و نه تغییر کرد و نه تبدیل نمود.

در دهه هشتاد در سوریه در دوران حکومت حافظ مقبور سال های طولانی را به صورت مخفیانه سپری کرد تا اینکه به همراه جمعی از جوانان حزب التحریر در سال 1991 توسط استخبارات هوایی دستگیر شد تا زیر نظر جنایتکاران علی مملوک و جمیل حسن، سخت ترین انواع شکنجه را ببیند، به طوری که کسی که بعد از یک دور بازجویی از ابی اسامه و برخی از رفقایش وارد اتاق بازجویی شد، به من خبر داد که تکه های گوشت پراکنده و خون روی دیوارهای اتاق بازجویی را دیده است.

بعد از بیشتر از یک سال در سلول های انفرادی شعبه استخبارات هوایی در مزه، او به همراه بقیه همکارانش به زندان صیدنایا منتقل شد تا بعداً به ده سال زندان محکوم شود، که هفت سال آن را با صبر و احتساب سپری کرد و سپس خداوند به او فرج داد.

پس از خروج از زندان، مستقیماً به حمل دعوت ادامه داد و این روند تا زمانی که دستگیری جوانان حزب آغاز شد و صدها نفر را در سوریه در اواسط ماه 12 سال 1999 شامل شد، ادامه یافت، به طوری که خانه او در بیروت مورد یورش قرار گرفت و ربوده شد تا به شعبه استخبارات هوایی در فرودگاه مزه منتقل شود تا مرحله جدیدی از شکنجه های وحشتناک آغاز شود. با وجود سن بالایش به یاری خدا صبور، ثابت قدم و محتسب بود.

پس از تقریباً یک سال، دوباره به زندان صیدنایا منتقل شد تا در دادگاه امنیت دولت محاکمه شود و متعاقباً به مدت ده سال محکوم شد که خداوند مقدر کرد تقریباً هشت سال از آن را سپری کند و سپس خداوند به او فرج داد.

من سال 2001 یک سال کامل را با او در زندان صیدنایا گذراندم، بلکه در خوابگاه پنجم (الف) سمت چپ طبقه سوم کاملاً در کنارش بودم، او را عموی عزیز خطاب می کردم.

با هم غذا می خوردیم و در کنار هم می خوابیدیم و فرهنگ و افکار را مطالعه می کردیم. از او فرهنگ را به دست آوردیم و از او صبر و ثبات را آموختیم.

او بخشنده، دوستدار مردم و مشتاق جوانان بود و در آنها اعتماد به پیروزی و نزدیکی تحقق وعده خدا را می کاشت.

او حافظ کتاب خدا بود و هر شب و روز آن را می خواند و بیشتر شب را به عبادت می گذراند و چون سپیده دم نزدیک می شد، مرا تکان می داد تا برای نماز شب و سپس نماز فجر بیدار شوم.

من از زندان خارج شدم و سپس در سال 2004 دوباره به آن بازگشتم، و ما در اوایل سال 2005 دوباره به زندان صیدنایا منتقل شدیم، تا دوباره با کسانی که هنگام خروج اول ما در پایان سال 2001 در زندان باقی مانده بودند، ملاقات کنیم، و عموی عزیز ابو اسامه احمد بکر (هزیم) رحمه الله نیز در میان آنها بود.

مدت های طولانی در مقابل خوابگاه ها قدم می زدیم تا دیوارهای زندان و میله های آهنی و دوری از خانواده و عزیزان را با او فراموش کنیم، چگونه نه، در حالی که او سال های طولانی را در زندان سپری کرد و آنچه را که سپری کرد!

و با وجود نزدیکی من به او و همراهی با او در دوره های طولانی، هرگز او را ندیدم که غر بزند یا شکایت کند، انگار که در زندان نیست، بلکه در خارج از دیوارهای زندان پرواز می کند. با قرآنی که در بیشتر اوقات تلاوت می کند پرواز می کند، با دو بال اعتماد به وعده خدا و بشارت رسولش ﷺ به پیروزی و تمکین پرواز می کند.

ما در تاریک ترین شرایط و سخت ترین شرایط به روز پیروزی بزرگ چشم دوخته بودیم، روزی که بشارت رسولمان ﷺ محقق شود «سپس خلافت بر منهاج نبوت خواهد بود». مشتاق بودیم زیر سایه خلافت و پرچم عقاب گرد هم آییم. اما خداوند مقدر کرد که از سرای شقاوت به سرای جاودانگی و بقا کوچ کنی.

از خداوند می خواهیم که در فردوس اعلی باشی و کسی را نزد خدا تزکیه نمی کنیم.

عموی عزیز ما، ابا اسامه:

از خداوند می خواهیم که تو را مشمول رحمت واسعه خود قرار دهد و در بهشت ​​های وسیع خود جای دهد و تو را با صدیقان و شهدا قرار دهد و به خاطر آزاری و عذابی که دیدی، درجات عالی در بهشت ​​را به تو پاداش دهد، و از خداوند متعال می خواهیم که ما را با رسولمان ﷺ بر سر حوض و در قرارگاه رحمتش گرد هم آورد.

تسلیت ما این است که تو به نزد مهربان ترین مهربانان می روی و جز آنچه خدا را خشنود می کند نمی گوییم، ما از آن خداییم و به سوی او باز می گردیم.

نوشته شده برای رادیو دفتر مطبوعاتی مرکزی حزب التحریر

ابو صطیف جیجو