الشباب ذخر للإسلام منذ عهد النبوة... فهل ما زالوا كذلك؟
April 29, 2016

الشباب ذخر للإسلام منذ عهد النبوة... فهل ما زالوا كذلك؟

الشباب ذخر للإسلام منذ عهد النبوة... فهل ما زالوا كذلك؟
ضمن حملة القسم النسائي "الشباب المسلم... روّاد التغيير الحقيقي"


عندما نقرأ سيرة الرسول e وتاريخ المسلمين، نجد أن الشباب كانوا ذخراً للإسلام والمسلمين، فهم الذين حملوا عبء الدعوة وما صاحبَها من تضحيات ومشاقّ، فكان منهم القادة والجنود، وكان منهم الفاتحون والعلماء، وتروي لنا كتب السيرة أن أكثر الذين آمنوا بالنبي محمد e منذ بعثته حتى أمره الله سبحانه بإظهار الدعوة كانوا من صغار الشباب، بل إن بعضهم يصنفون على أنهم أطفال حسب مقاييس اليوم، وقد لازم هؤلاء الشباب الرسول e وحملوا معه الدعوة فنصر الله الإسلام بهم، ورفع مكانتهم به، ومن بين هؤلاء الصحابة رضوان الله عليهم علي بن أبي طالب والزبير بن العوام اللذان أسلما وهما لم يتجاوزا الثماني سنوات، وطلحة بن عبيد الله الذي أسلم وهو ابن إحدى عشرة سنة، والأرقم بن أبي الأرقم الذي كان الرسول e وصحابته الكرام يجتمعون في بيته أسلم وعمره 12 سنة، وعبد الله بن مسعود أول من جهر بالقرآن أسلم وهو ابن أربع عشرة سنة، وهناك عدد لا بأس به من الصحابة أسلم قبل أن يبلغ العشرين كسعد بن أبي وقاص، وجعفر بن أبي طالب، وصهيب الرومي، وآخرون أسلموا قبل بلوغهم الثلاثين كأبي عبيدة بن الجراح، ومصعب بن عمير الذي كان له دور كبير في الدعوة حيث كان له فضل دخول الإسلام إلى بيوت المدينة المنورة والتمهيد لاستقبال الرسول e فيها.


فما الذي تغير بين زماننا وزمانهم حتى بتنا نقصر في تعليم أبنائنا وبناتنا أحكامَ دينهم، وفي تعليمهم الحلال والحرام بحجة أنهم ما زالوا صغاراً، وأن الوقت ما زال مبكراً على ذلك فلندعهم يعيشون مرحلة الطفولة! حتى أدركَنا الوقت وشب هؤلاء الصغار على مفاهيم تخالف الإسلام، بينما الرسول e لم ينتظر هؤلاء "الصغار" حتى يكبروا وحمل إليهم دعوة الإسلام كما حملها إلى غيرهم فاستجابوا له، واتبعوا ديناً لم يكن عليه آباؤهم، حتى إن بعضهم أسلم قبل أن يسلم والداه، وبعضهم لم يسلم والداه قط.


ومن المفارقات العجيبة أننا في الوقت الذي ننتظر فيه أبناءنا ليكبروا حتى نعلمهم أحكام الإسلام، فإن أعداءنا لا ينتظرون عليهم حتى يكبروا فيستهدفوهم بنشاطاتهم ومشاريعهم الإفسادية، ويحاولون جاهدين جعلهم جيلاً بعيداً عن دينه، مستخدمين في ذلك أساليب ووسائل عدة، مجيشين أعداداً كبيرة من الأفراد والمؤسسات وحتى الدول لتحقيق أهدافهم. ومن الوسائل التي استخدموها لإفساد هذا الجيل وتغريبه عن دينه إغلاق الكتاتيب والمساجد ودور تحفيظ القرآن للصغار كما حصل في تونس وباكستان وغيرهما من بلاد المسلمين، ومن هذه الوسائل أيضاً تغيير وتعديل المناهج الدراسية من حين لآخر حيث يدخلون فيها القيم والأفكار الغربية كالحريات والديمقراطية والمساواة وغيرها من المفاهيم التي لا تمت للإسلام بصلة، في محاولة منهم لتشكيل عقليات الطلاب وفق مبادئهم وأفكارهم، كما نجدهم يركزون في نفوس الطلاب مفاهيم القومية والوطنية منذ الصفوف الابتدائية، ويركزون على أدائهم تحية العلم وترديدهم النشيد الوطني لبلادهم ليتربى هؤلاء الأطفال على الانتماء إلى التراب وقطعة القماش، لا على الانتماء إلى أمة الإسلام، وتقوم الأنظمة في العالم الإسلامي بحذف أي مادة لا يرضى عنها أسيادهم في هذه المناهج. ففي السعودية مثلاً التي ينخدع الكثيرون بكونها دولة إسلامية تطبق أحكام الإسلام، حذف مصطلح الولاء والبراء من مادة العقيدة ووضع بدلاً منه مصطلح الأخوة الإنسانية، وأزيلت أيضاً كل كلمة تتعرض لليهود أو النصارى أو حتى جهادهم! وفي مصر مثلاً حذفت الآيات والأحاديث النبوية التي تحث على الجهاد، وكذلك حذف درس "الإسلام والنظام السياسي" الذي يتناول مبادئ الحكم في الإسلام من منهج التربية الإسلامية للصف الثالث الإعدادي، بل إنهم عملوا على محو آثار تاريخ وأمجاد المسلمين من عقول الطلاب من خلال حذف الشخصيات الإسلامية من المناهج - مثل دروس عن صلاح الدين الأيوبي وعقبة بن نافع بدعوى أنهما يحضان على التطرف والعنف!


ولا ننسى دور وسائل الإعلام في هذا المجال؛ فهي من أشد الأسلحة خطراً وأكثرها فتكاً على الكبار والصغار على حد سواء، حيث أصبح لها تأثير كبير على ثقافة الشباب واتجاهاتهم وسلوكياتهم وخصوصاً في عصر الإعلام الجديد وشبكات التواصل التي يقبل عليها الشباب ويقضون عليها أوقاتاً طويلة، ويتواصلون من خلالها مع العالم.


ولأن الحديث عن الإعلام ودوره في إفساد جيل الأطفال والشباب يطول فسنتحدث عن زاوية واحدة من زوايا هذا الموضوع، ألا وهي استيراد وتعريب البرامج التلفزيونية الغربية التي تحاكي المجتمع الغربي وغزوها للقنوات العربية، وذلك كبرامج المواهب (الغناء والرقص والتمثيل...الخ) وما تحويه هذه البرامج من رقص وغناء هابط وكشف للعورات واختلاط بين الشباب والفتيات، إضافة إلى ما فيها من إهدار لطاقات الشباب وتضييع أوقاتهم، وشغلهم بأمور تافهة لصرف أنظارهم عن التفكير بالحال السيئ الذي تعيشه أمتهم فضلاً عن التفكير بالتغيير، والأدهى والأمر أن يتم إنتاج مواسم من هذه البرامج للأطفال سواء على القنوات الخاصة بالأطفال أو القنوات الأخرى، وهي برامج تعمل على تعليمهم حب الشهرة وإظهار الذات بحجة رعاية مواهبهم، وهي أيضاً تقتل الحياء فيهم وتربيهم على الاختلاط والمجون منذ الصغر.


والغريب أن هذه البرامج تجد رواجاً ودعماً من الأنظمة والعامة، ولا نجد أولئك الذين يقولون عن تعليم الأطفال القرآن والحديث والتحلي بأخلاق الإسلام بأنه تشدد وقتل للطفولة، لا نجدهم يقولون ذلك عن تلك البرامج الخبيثة ولا نراهم يغضبون لانتهاك حرمات الله وتضييع شباب المسلمين في برامج لا تخدم إلا الفكر الغربي والتمسك بالدنيا.


فما الذي تغير بين زماننا وذلك الزمان الجميل حتى بتنا نرى أطفالنا وشبابنا يتسابقون على الفوز بلقب في هذه البرامج المفسدة، وبتنا نرى المتسابقين وذويهم يبكون إن لم يفز أبناؤهم في هذه المسابقات، وكأن ابنهم قد خسر معركة عظيمة ضد أعداء الإسلام أو فاتته فرصة لا تعوض في خدمة الإسلام ونيل رضوان الله سبحانه، بينما نجد صغار الشباب من السلف كانوا يتسابقون لنيل رضوان الله وإعلاء كلمته... وتحضرني هنا قصة حصلت في معركة بدر، وهي قصة - معاذ ومعوذ ابني عفراء، شابين يبلغان من العمر خمسة عشر عاما شاركا في قتل أبي جهل وتسابقا ليخبر كل منهما النبي e  أنه هو الذي قتله، حتى إن أحدهما كان قد تعرض لإصابة في ذراعه في المعركة فقطعت ولكن الجلد بقي متصلاً بجسمه، فأخذت تتحرك وهو يركض في طريقه للنبي e، فخاف أن تعوقه في المسير فيسبقه أخوه فيبشر النبي e قبله فوضع يده تحت ركبته وقطعها!


وقبل أن أكمل فلا يظنن أحد أني ضد أن يلهو الأطفال ويلعبوا ويعيشوا براءة الطفولة، ولا يظنن أحد أن أطفال المسلمين في عهد الرسول e والصحابة لم يكونوا يلهون ويلعبون، فقد ورد في السيرة أن الرسول e كان يصلي والحسن والحسين يركبان على ظهره، وكذلك رويت قصص عديدة عن ملاعبة الرسول e للأطفال، ومن ذلك ما رواه الإمام مسلم عن أنس رضي الله عنه قال: (كان رسول الله e أحسن الناس خلقا، وكان لي أخ يقال له: أبو عمير - أحسبه قال: كان فطيما -، قال: فكان إذا جاء رسول الله e فرآه قال: يا أبا عمير، ما فعل النغير - طائر صغير كالعصفور -؟ قال: فكان يلعب به)، وكذلك مواقف أخرى في عهد الرسول e وخلفائه الراشدين لا يتسع المقام لذكرها، بل ما أريد قوله هنا أن عيش الأطفال لطفولتهم لا يتعارض مع تعليمهم أمور دينهم وأن فهمها ليس بالأمر الصعب عليهم.


ومما يلفت النظر أنه كان يوكل لصغار الشباب في عهد الرسول e وعهد الدولة الإسلامية مهمات عظيمة، كتكليف الرسول e لأسامة بن زيد قيادة جيش فيه كبار الصحابة من المهاجرين والأنصار، وكذلك فإن تاريخ المسلمين حافل بانتصارات وفتوحات ومواقف مشرفة لقادة مسلمين في عمر الشباب، كالقائد محمد الفاتح الذي حقق بشرى الرسول e بفتح القسطنطينية وهو ابن خمسة وعشرين عاماً، ومحمد بن القاسم الذي فتح الهند وهو ابن 17 عاماً وأسماء أخرى لا يتسع المقام لذكرها.


فما الذي تغير بين زماننا وزمانهم حتى كان أسامة بن زيد يقود جيشاً في عمر 17 بينما ابن 17 عاماً يعتبر اليوم مراهقاً يجب أن نراعي نفسيته ولا نثقل عليه؟! وما الذي تغير حتى بتنا نرى شباباً فاقداً للهوية، فاقداً للبوصلة تائهاً يتخبط، ليس لديه هدف، اهتماماته وطموحاته لا ترقى لمستوى شاب ينتمي لخير أمة أخرجت للناس؟!!


إن الذي تغير بين زماننا وزمانهم هو المجتمع الذي يعيش فيه هؤلاء الشباب، الحاضنة التي ترعاهم وتؤثر في فكرهم وسلوكهم أكثر من تأثير الوالدين، فوسائل الإعلام، والمجتمع والأنظمة، نحن نبني فيهم وهي تهدم ما بنينا وتزرع زرعاً خبيثاً، لا يمكن اجتثاثه من نفوسهم إلا باجتثاث الفساد المتأصل في المجتمع. فالأفكار الموجودة غير إسلامية، والمشاعر والأنظمة والعلاقات بين المسلمين لا تقوم على أساس الإسلام، وكل ما انبثق عنها فاسد يجب تغييره ليصبح على أساس الإسلام لنتمكن من تربية شبابنا وأطفالنا على تعاليم ديننا الحنيف، ليظهر لنا من جديد جيلُ النصر كالجيل الذي حمل أعباء الدعوة مع رسول الله e.


ولكننا رغم كل حملات الإفساد والتغريب للشباب المسلم، ورغم التيه والضياع الذي يحياه بعض شباب الأمة لا نعدم الخير فيهم، ولا نفقد الأمل، ونحن ما زلنا نعول على هؤلاء الشباب في التغيير، والثورات التي قامت في العالم الإسلامي (ثورات الربيع العربي ) خير دليل على ذلك، فقد رأينا كيف أن أغلب المنتفضين في الميادين والساحات هم شباب، وكذلك فإن "انتفاضة السكاكين" قد أثبتت أنه ما زال لدى شباب الأمة غيرة على الأعراض والمقدسات، وأن كل المحاولات التي بذلت لجعل هذا الجيل يقبل بالتطبيع مع كيان يهود لم تنجح، وهو أمر لا يقتصر على أهل فلسطين بل ينسحب على جميع بلاد المسلمين صغاراً وكباراً، وموقف الطفل التونسي الذي رفض اللعب مع لاعب من كيان يهود في مسابقة للشطرنج دليل على ذلك.


وإننا على ثقة بأن الأمة الإسلامية، أمة ولاّدة، وكما أنجبت هؤلاء الأبطال الذين قامت الدعوة على أكتافهم، فستنجب غيرهم، وأن العقيدة التي صنعت من هؤلاء قادة للأمم بعد أن كانوا رعاة للغنم، كفيلة بأن توجد شخصيات إسلامية من هؤلاء الشباب، فيعيدوا للأمة الإسلامية مكانتها بين الأمم.


كتبته للمكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير
أختكم براءة مناصرة

More from null

غیاب نقش دولت در مواجهه با فاجعه بهداشتی - تب دنگی و مالاریا

غیاب نقش دولت در مواجهه با فاجعه بهداشتی

تب دنگی و مالاریا

در سایه گسترش وسیع تب دنگی و مالاریا در سودان، ویژگی‌های یک بحران بهداشتی حاد آشکار می‌شود که نشان‌دهنده غیاب نقش فعال وزارت بهداشت و ناتوانی دولت در مقابله با همه‌گیری است که روز به روز جان‌ها را می‌گیرد. با وجود پیشرفت علمی و فناوری در علم بیماری‌ها، حقایق آشکار می‌شود و فساد نمایان می‌گردد.

غیاب برنامه واضح:

با وجود عبور تعداد مبتلایان از هزاران نفر، و ثبت مرگ و میر به صورت عمده بر اساس برخی منابع رسانه‌ای، وزارت بهداشت برنامه واضحی برای مبارزه با این همه‌گیری اعلام نکرده است. عدم هماهنگی بین نهادهای بهداشتی و فقدان دیدگاه پیشگیرانه در برخورد با بحران‌های همه‌گیر مشاهده می‌شود.

فروپاشی زنجیره‌های تأمین پزشکی

حتی ساده‌ترین داروها مانند "بندول" در برخی مناطق کمیاب شده‌اند، که نشان‌دهنده فروپاشی در زنجیره‌های تأمین و عدم نظارت بر توزیع داروها است، در حالی که فرد به ساده‌ترین ابزارهای تسکین و حمایت نیاز دارد.

غیاب آگاهی‌رسانی اجتماعی

هیچ کمپین رسانه‌ای مؤثری برای آموزش مردم در مورد روش‌های پیشگیری از پشه یا شناسایی علائم بیماری وجود ندارد، که باعث افزایش شیوع عفونت می‌شود و توانایی جامعه در محافظت از خود را تضعیف می‌کند.

ضعف زیرساخت‌های بهداشتی

بیمارستان‌ها از کمبود شدید کادر پزشکی و تجهیزات و حتی ابزارهای تشخیصی اساسی رنج می‌برند، که پاسخ به همه‌گیری را کند و تصادفی می‌کند و زندگی هزاران نفر را به خطر می‌اندازد.

کشورهای دیگر چگونه با همه‌گیری‌ها برخورد کردند؟

 برزیل:

- کمپین‌های سمپاشی زمینی و هوایی با استفاده از سموم دفع آفات مدرن راه‌اندازی کرد.

- پشه‌بند توزیع کرد و کمپین‌های آگاهی‌رسانی اجتماعی را فعال کرد.

- داروها را به طور فوری در مناطق آلوده فراهم کرد.

بنگلادش:

- مراکز اضطراری موقت در محله‌های فقیرنشین ایجاد کرد.

- خطوط تلفن گرم برای گزارش و تیم‌های واکنش سیار فراهم کرد.

فرانسه:

- سیستم‌های هشدار اولیه را فعال کرد.

- نظارت بر پشه‌های ناقل را تشدید کرد و کمپین‌های آگاهی‌رسانی محلی را آغاز کرد.

بهداشت از مهم‌ترین واجبات است و مسئولیت آن بر عهده کامل دولت است

سودان هنوز فاقد سازوکارهای مؤثر برای کشف و گزارش است، که باعث می‌شود آمار واقعی بسیار بالاتر از آمار اعلام شده باشد و بحران را پیچیده‌تر کند. بحران بهداشتی کنونی نتیجه مستقیم غیاب نقش فعال دولت در مراقبت‌های بهداشتی است که زندگی انسان را در اولویت قرار می‌دهد، دولتی که اسلام را اجرا می‌کند و سخن عمر بن خطاب رضی الله را به کار می‌بندد که گفت: «اگر قاطری در عراق بلغزد، خداوند در روز قیامت از من در مورد آن سؤال خواهد کرد».

راه حل‌های پیشنهادی

- ایجاد یک نظام بهداشتی که اولاً از خدا در زندگی انسان بترسد و کارآمد باشد، نه اینکه مشمول سهمیه‌بندی یا فساد شود.

- ارائه مراقبت‌های بهداشتی رایگان به عنوان یک حق اساسی برای همه رعایا. و لغو مجوز بیمارستان‌های خصوصی و منع سرمایه‌گذاری در زمینه پزشکی.

- فعال کردن نقش پیشگیری قبل از درمان، از طریق کمپین‌های آگاهی‌رسانی و مبارزه با پشه.

- بازسازی وزارت بهداشت برای اینکه مسئول زندگی مردم باشد، نه فقط یک نهاد اداری.

- اتخاذ یک نظام سیاسی که زندگی انسان را بالاتر از منافع اقتصادی و سیاسی قرار دهد.

- قطع ارتباط با سازمان‌های جنایتکار و مافیای دارو.

در تاریخ مسلمانان، بیمارستان‌ها برای خدمت رایگان به مردم برپا می‌شدند و با کفایت بالا اداره می‌شدند و از بیت المال تأمین مالی می‌شدند، نه از جیب مردم. مراقبت‌های بهداشتی بخشی از مسئولیت دولت بود، نه منتی و نه تجارتی.

آنچه امروز در سودان از شیوع همه‌گیری‌ها و غیاب دولت از صحنه رخ می‌دهد، هشداری خطرناک است که نمی‌توان آن را نادیده گرفت. خواسته اصلی فقط فراهم کردن بندول نیست، بلکه ایجاد یک دولت رفاه واقعی است که به زندگی انسان اهمیت می‌دهد و ریشه‌های بحران را درمان می‌کند، نه علائم آن را، دولتی که به ارزش انسان و زندگی او و هدفی که برای آن خلق شده است، یعنی عبادت خداوند یکتا، آگاه باشد. و دولت اسلامی تنها دولتی است که قادر به رسیدگی به مسائل مراقبت‌های بهداشتی از طریق نظام بهداشتی است که جز در سایه دولت خلافت راشده دوم بر منهاج نبوت که به زودی به اذن خدا برپا می‌شود، قابل اجرا نیست.

﴿یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ اسْتَجِیبُواْ لِلّهِ وَلِلرَّسُولِ إِذَا دَعَاکُم لِمَا یُحْیِیکُمْ﴾

نوشته شده برای رادیو دفتر رسانه‌ای مرکزی حزب التحریر

حاتم العطار - ایالت مصر

شرف همصحبتی با ابی اسامه، احمد بکر (هزیم) رحمه الله

شرف همصحبتی با ابی اسامه، احمد بکر (هزیم) رحمه الله

در صبحگاه بیست و دوم ربیع الاول ۱۴۴۷ هجری قمری مصادف با چهاردهم سپتامبر ۲۰۲۵ میلادی، در سن نزدیک به هشتاد و هفت سالگی، احمد بکر (هزیم)، از پیشگامان حزب التحریر، به جوار پروردگارش شتافت. سالیان متمادی دعوت را حمل کرد و در راه آن زندان طولانی و شکنجه های سخت را تحمل کرد، اما به فضل و یاری خداوند، نه سست شد و نه ضعیف شد و نه تغییر کرد و نه تبدیل نمود.

در دهه هشتاد در سوریه در دوران حکومت حافظ مقبور سال های طولانی را به صورت مخفیانه سپری کرد تا اینکه به همراه جمعی از جوانان حزب التحریر در سال 1991 توسط استخبارات هوایی دستگیر شد تا زیر نظر جنایتکاران علی مملوک و جمیل حسن، سخت ترین انواع شکنجه را ببیند، به طوری که کسی که بعد از یک دور بازجویی از ابی اسامه و برخی از رفقایش وارد اتاق بازجویی شد، به من خبر داد که تکه های گوشت پراکنده و خون روی دیوارهای اتاق بازجویی را دیده است.

بعد از بیشتر از یک سال در سلول های انفرادی شعبه استخبارات هوایی در مزه، او به همراه بقیه همکارانش به زندان صیدنایا منتقل شد تا بعداً به ده سال زندان محکوم شود، که هفت سال آن را با صبر و احتساب سپری کرد و سپس خداوند به او فرج داد.

پس از خروج از زندان، مستقیماً به حمل دعوت ادامه داد و این روند تا زمانی که دستگیری جوانان حزب آغاز شد و صدها نفر را در سوریه در اواسط ماه 12 سال 1999 شامل شد، ادامه یافت، به طوری که خانه او در بیروت مورد یورش قرار گرفت و ربوده شد تا به شعبه استخبارات هوایی در فرودگاه مزه منتقل شود تا مرحله جدیدی از شکنجه های وحشتناک آغاز شود. با وجود سن بالایش به یاری خدا صبور، ثابت قدم و محتسب بود.

پس از تقریباً یک سال، دوباره به زندان صیدنایا منتقل شد تا در دادگاه امنیت دولت محاکمه شود و متعاقباً به مدت ده سال محکوم شد که خداوند مقدر کرد تقریباً هشت سال از آن را سپری کند و سپس خداوند به او فرج داد.

من سال 2001 یک سال کامل را با او در زندان صیدنایا گذراندم، بلکه در خوابگاه پنجم (الف) سمت چپ طبقه سوم کاملاً در کنارش بودم، او را عموی عزیز خطاب می کردم.

با هم غذا می خوردیم و در کنار هم می خوابیدیم و فرهنگ و افکار را مطالعه می کردیم. از او فرهنگ را به دست آوردیم و از او صبر و ثبات را آموختیم.

او بخشنده، دوستدار مردم و مشتاق جوانان بود و در آنها اعتماد به پیروزی و نزدیکی تحقق وعده خدا را می کاشت.

او حافظ کتاب خدا بود و هر شب و روز آن را می خواند و بیشتر شب را به عبادت می گذراند و چون سپیده دم نزدیک می شد، مرا تکان می داد تا برای نماز شب و سپس نماز فجر بیدار شوم.

من از زندان خارج شدم و سپس در سال 2004 دوباره به آن بازگشتم، و ما در اوایل سال 2005 دوباره به زندان صیدنایا منتقل شدیم، تا دوباره با کسانی که هنگام خروج اول ما در پایان سال 2001 در زندان باقی مانده بودند، ملاقات کنیم، و عموی عزیز ابو اسامه احمد بکر (هزیم) رحمه الله نیز در میان آنها بود.

مدت های طولانی در مقابل خوابگاه ها قدم می زدیم تا دیوارهای زندان و میله های آهنی و دوری از خانواده و عزیزان را با او فراموش کنیم، چگونه نه، در حالی که او سال های طولانی را در زندان سپری کرد و آنچه را که سپری کرد!

و با وجود نزدیکی من به او و همراهی با او در دوره های طولانی، هرگز او را ندیدم که غر بزند یا شکایت کند، انگار که در زندان نیست، بلکه در خارج از دیوارهای زندان پرواز می کند. با قرآنی که در بیشتر اوقات تلاوت می کند پرواز می کند، با دو بال اعتماد به وعده خدا و بشارت رسولش ﷺ به پیروزی و تمکین پرواز می کند.

ما در تاریک ترین شرایط و سخت ترین شرایط به روز پیروزی بزرگ چشم دوخته بودیم، روزی که بشارت رسولمان ﷺ محقق شود «سپس خلافت بر منهاج نبوت خواهد بود». مشتاق بودیم زیر سایه خلافت و پرچم عقاب گرد هم آییم. اما خداوند مقدر کرد که از سرای شقاوت به سرای جاودانگی و بقا کوچ کنی.

از خداوند می خواهیم که در فردوس اعلی باشی و کسی را نزد خدا تزکیه نمی کنیم.

عموی عزیز ما، ابا اسامه:

از خداوند می خواهیم که تو را مشمول رحمت واسعه خود قرار دهد و در بهشت ​​های وسیع خود جای دهد و تو را با صدیقان و شهدا قرار دهد و به خاطر آزاری و عذابی که دیدی، درجات عالی در بهشت ​​را به تو پاداش دهد، و از خداوند متعال می خواهیم که ما را با رسولمان ﷺ بر سر حوض و در قرارگاه رحمتش گرد هم آورد.

تسلیت ما این است که تو به نزد مهربان ترین مهربانان می روی و جز آنچه خدا را خشنود می کند نمی گوییم، ما از آن خداییم و به سوی او باز می گردیم.

نوشته شده برای رادیو دفتر مطبوعاتی مرکزی حزب التحریر

ابو صطیف جیجو