الصلاة  تدريب عملي على نظام الحكم في الإسلام
June 26, 2015

الصلاة تدريب عملي على نظام الحكم في الإسلام


بمناسبة شهر رمضان المبارك نشاهد طفرة في أعداد المصلين في البيوت التي أذن الله أن ترفع ويذكر فيها اسمه جل وعلا، ومعلوم للجميع أن الصلاة من العبادات وهي أي العبادات توقيفية ولا تحتمل التعليل بأي وجه من الوجوه، رغم أنه قد يترتب على تأديتها على وجهها حكمة، مثل كون الصلاة بمجموعها كالواعظ الناهي عن الفحشاء والمنكر، قال تعالى: ﴿إِنَّ الصَّلَاةَ تَنْهَى عَنِ الْفَحْشَاءِ وَالْمُنْكَرِ﴾. ومن أشد الفحشاء والمنكر عدم وضع الإسلام موضع التطبيق في دولة، بل والاستخفاف بعقول الناس بمقولات مثل أن "الإسلام ليس فيه نظام للحكم، وعليه لا بد أن نأخذ أنظمة الحكم مما توصل إليه العقل البشري".


وقف رجل وأقام الصلاة، واصطف المصلون بنظام متجهين إلى القبلة التي أمرهم الله أن يولوا وجوههم شطرها، نظر الناس إلى بعضهم البعض ثم قدموا أحدهم ليؤمّهم، هم يعرفونه ويعرفون ما هو عليه من علم واستقامة، وهذا واضح من تعابير وجوههم الراضية عن هذا الاختيار، وهنا تذكرت قول الرسول ﷺ: «خِيَارُ أَئِمَّتِكُمُ الَّذِينَ تُحِبُّونَهُمْ وَيُحِبُّونَكُمْ». توجه الإمام إلى القبلة كما المصلين، لا فرق بينه وبينهم إلا أنه يتقدمهم مكانيا وعمليا، حيث يعلم الجميع أنه لا يجوز استباق الإمام في كل حركاته أثناء الصلاة، فقد جُعِل الإمام ليُؤتم به. قال الإمام استووا، نُفّذ الأمر في الحال ولم يلتفت الإمام للتأكد من تنفيذ الأمر، ولا إلى شاشات للمراقبة، ولا انتظر تقارير تؤكد له التزام المصلين بأمره، هي فقط العقيدة عند الجميع بأن الله يرى الجميع والجميع يبتغي مرضاته ويسعدون بنظر الله إليهم في صلاتهم لأن الله لا ينظر إلى الصف المعوج.


كبر الإمام فكبرنا، بعض المتأخرين في محاولة للفوز بمكان في الصفوف المكتظة مروا أمامي ولم أمد يدي لاعتراضهم كما هو حكم المصلي المفرد، لعلمي بأن الإمام هو من يجب ألا يمر أمامه أحد، فالإمام في هذه الحالة كان هو الجُنّة الذي وقانا وجعل لكل المأمومين ساترا. انتهى الإمام من الفاتحة وأمّن الجميع، بدأ بقراءة ما تيسر من القرآن، كانت قراءته منضبطة بقواعد التلاوة، ساعدتنا على تدبر ما كان يتلوه على مسامعنا مما زاد في خشوعنا.


الإمام إنسان يجوز عليه الخطأ والنسيان، هو يعلم ذلك وكذلك المأمومون، فإن أخطأ فيما هو مقطوع به من آيات القرآن أو أركان الصلاة، أسرع أولو العلم من المأمومين إلى تصويبه بكل لطف دون أن يخطر ببالهم تبرير أخطائه وعدم محاسبته لأنهم اختاروه وقدموه على أنفسهم، وهو بهذه الأخطاء يجعل اختيارهم له مطعونا فيه، ويلتزم الإمام بتصويبات مأموميه دون حرج ولا عناد أو تعنّت.


سَلّم الإمام وسلمنا ثم توجه بالشكر لمن صوب أخطاءه بكل ود وبدأ الناس بالانصراف وجلست أتفكر في هذا النظام الرائع الذي يعايشه المسلمون خمس مرات في اليوم بكل رضا واطمئنان، ولا يفكر أحدهم في أن الإمامة يجب أن يتداول عليها أكثر من إمام حتى يضمنوا صحة صلواتهم، فما دام الإمام لا يغير الكلم عن مواضعه وملتزماً بأركان الصلاة التي لا تخفى على أحد، فصلاتهم صحيحة وأجرهم على الله. ومعاذ الله أن يخطر ببالهم أن إمامة الصلاة حق مشروع لكل من هب ودب بحجة تساويهم أمام القانون الوضعي الذي يرزح تحته الناس في البلاد الإسلامية، فهم يعلمون الشروط التي وضعها الخالق للإمامة ويلتزمون بها ولا معقب لأمره سبحانه وتعالى.


أليس هذا تدريباً عملياً على نظام الحكم في الإسلام الذي شرعه الله من فوق سبع سماوات وجعله متفردا لا يمكن تشبيهه بأي نظام حكم من وضع البشر؟ فنظام الخلافة السيادة فيه للشرع (الكل متجه للقبلة في الصلاة)، والسلطان فيه للأمة التي تختار برضاها من يحكمها بشرع ربها، لا حصانة للخليفة وهو معرض للمحاسبة إن خالف الشرع، القيادة فردية وبشروطها التي وضعها الشرع الحنيف، الطاعة ظاهرا وباطنا للخليفة ما لم يخالف الشرع، الأمة تعرف ما لها وما عليها من معرفتها لدينها، والتزامها بالنظام منبعه إدراكها لصلتها بالله، لا الحديد والنار كما هو الحال في الأنظمة الوضعية، الخليفة أو رئيس الدولة جُنّة يُقاتل من ورائه ويُتّقى به وبيعته على كتاب الله وسنة رسوله ﷺ، لا حدود زمنية لها ما دام قائما بما بويع من أجله ومستوفياً الشروط التي أوصلته للمنصب... أقيمت الصلاة، فقوموا إلى خلافتكم يرحمكم الله.

كتبه لإذاعة المكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير
جمال علي - مصر

More from null

غیاب نقش دولت در مواجهه با فاجعه بهداشتی - تب دنگی و مالاریا

غیاب نقش دولت در مواجهه با فاجعه بهداشتی

تب دنگی و مالاریا

در سایه گسترش وسیع تب دنگی و مالاریا در سودان، ویژگی‌های یک بحران بهداشتی حاد آشکار می‌شود که نشان‌دهنده غیاب نقش فعال وزارت بهداشت و ناتوانی دولت در مقابله با همه‌گیری است که روز به روز جان‌ها را می‌گیرد. با وجود پیشرفت علمی و فناوری در علم بیماری‌ها، حقایق آشکار می‌شود و فساد نمایان می‌گردد.

غیاب برنامه واضح:

با وجود عبور تعداد مبتلایان از هزاران نفر، و ثبت مرگ و میر به صورت عمده بر اساس برخی منابع رسانه‌ای، وزارت بهداشت برنامه واضحی برای مبارزه با این همه‌گیری اعلام نکرده است. عدم هماهنگی بین نهادهای بهداشتی و فقدان دیدگاه پیشگیرانه در برخورد با بحران‌های همه‌گیر مشاهده می‌شود.

فروپاشی زنجیره‌های تأمین پزشکی

حتی ساده‌ترین داروها مانند "بندول" در برخی مناطق کمیاب شده‌اند، که نشان‌دهنده فروپاشی در زنجیره‌های تأمین و عدم نظارت بر توزیع داروها است، در حالی که فرد به ساده‌ترین ابزارهای تسکین و حمایت نیاز دارد.

غیاب آگاهی‌رسانی اجتماعی

هیچ کمپین رسانه‌ای مؤثری برای آموزش مردم در مورد روش‌های پیشگیری از پشه یا شناسایی علائم بیماری وجود ندارد، که باعث افزایش شیوع عفونت می‌شود و توانایی جامعه در محافظت از خود را تضعیف می‌کند.

ضعف زیرساخت‌های بهداشتی

بیمارستان‌ها از کمبود شدید کادر پزشکی و تجهیزات و حتی ابزارهای تشخیصی اساسی رنج می‌برند، که پاسخ به همه‌گیری را کند و تصادفی می‌کند و زندگی هزاران نفر را به خطر می‌اندازد.

کشورهای دیگر چگونه با همه‌گیری‌ها برخورد کردند؟

 برزیل:

- کمپین‌های سمپاشی زمینی و هوایی با استفاده از سموم دفع آفات مدرن راه‌اندازی کرد.

- پشه‌بند توزیع کرد و کمپین‌های آگاهی‌رسانی اجتماعی را فعال کرد.

- داروها را به طور فوری در مناطق آلوده فراهم کرد.

بنگلادش:

- مراکز اضطراری موقت در محله‌های فقیرنشین ایجاد کرد.

- خطوط تلفن گرم برای گزارش و تیم‌های واکنش سیار فراهم کرد.

فرانسه:

- سیستم‌های هشدار اولیه را فعال کرد.

- نظارت بر پشه‌های ناقل را تشدید کرد و کمپین‌های آگاهی‌رسانی محلی را آغاز کرد.

بهداشت از مهم‌ترین واجبات است و مسئولیت آن بر عهده کامل دولت است

سودان هنوز فاقد سازوکارهای مؤثر برای کشف و گزارش است، که باعث می‌شود آمار واقعی بسیار بالاتر از آمار اعلام شده باشد و بحران را پیچیده‌تر کند. بحران بهداشتی کنونی نتیجه مستقیم غیاب نقش فعال دولت در مراقبت‌های بهداشتی است که زندگی انسان را در اولویت قرار می‌دهد، دولتی که اسلام را اجرا می‌کند و سخن عمر بن خطاب رضی الله را به کار می‌بندد که گفت: «اگر قاطری در عراق بلغزد، خداوند در روز قیامت از من در مورد آن سؤال خواهد کرد».

راه حل‌های پیشنهادی

- ایجاد یک نظام بهداشتی که اولاً از خدا در زندگی انسان بترسد و کارآمد باشد، نه اینکه مشمول سهمیه‌بندی یا فساد شود.

- ارائه مراقبت‌های بهداشتی رایگان به عنوان یک حق اساسی برای همه رعایا. و لغو مجوز بیمارستان‌های خصوصی و منع سرمایه‌گذاری در زمینه پزشکی.

- فعال کردن نقش پیشگیری قبل از درمان، از طریق کمپین‌های آگاهی‌رسانی و مبارزه با پشه.

- بازسازی وزارت بهداشت برای اینکه مسئول زندگی مردم باشد، نه فقط یک نهاد اداری.

- اتخاذ یک نظام سیاسی که زندگی انسان را بالاتر از منافع اقتصادی و سیاسی قرار دهد.

- قطع ارتباط با سازمان‌های جنایتکار و مافیای دارو.

در تاریخ مسلمانان، بیمارستان‌ها برای خدمت رایگان به مردم برپا می‌شدند و با کفایت بالا اداره می‌شدند و از بیت المال تأمین مالی می‌شدند، نه از جیب مردم. مراقبت‌های بهداشتی بخشی از مسئولیت دولت بود، نه منتی و نه تجارتی.

آنچه امروز در سودان از شیوع همه‌گیری‌ها و غیاب دولت از صحنه رخ می‌دهد، هشداری خطرناک است که نمی‌توان آن را نادیده گرفت. خواسته اصلی فقط فراهم کردن بندول نیست، بلکه ایجاد یک دولت رفاه واقعی است که به زندگی انسان اهمیت می‌دهد و ریشه‌های بحران را درمان می‌کند، نه علائم آن را، دولتی که به ارزش انسان و زندگی او و هدفی که برای آن خلق شده است، یعنی عبادت خداوند یکتا، آگاه باشد. و دولت اسلامی تنها دولتی است که قادر به رسیدگی به مسائل مراقبت‌های بهداشتی از طریق نظام بهداشتی است که جز در سایه دولت خلافت راشده دوم بر منهاج نبوت که به زودی به اذن خدا برپا می‌شود، قابل اجرا نیست.

﴿یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ اسْتَجِیبُواْ لِلّهِ وَلِلرَّسُولِ إِذَا دَعَاکُم لِمَا یُحْیِیکُمْ﴾

نوشته شده برای رادیو دفتر رسانه‌ای مرکزی حزب التحریر

حاتم العطار - ایالت مصر

شرف همصحبتی با ابی اسامه، احمد بکر (هزیم) رحمه الله

شرف همصحبتی با ابی اسامه، احمد بکر (هزیم) رحمه الله

در صبحگاه بیست و دوم ربیع الاول ۱۴۴۷ هجری قمری مصادف با چهاردهم سپتامبر ۲۰۲۵ میلادی، در سن نزدیک به هشتاد و هفت سالگی، احمد بکر (هزیم)، از پیشگامان حزب التحریر، به جوار پروردگارش شتافت. سالیان متمادی دعوت را حمل کرد و در راه آن زندان طولانی و شکنجه های سخت را تحمل کرد، اما به فضل و یاری خداوند، نه سست شد و نه ضعیف شد و نه تغییر کرد و نه تبدیل نمود.

در دهه هشتاد در سوریه در دوران حکومت حافظ مقبور سال های طولانی را به صورت مخفیانه سپری کرد تا اینکه به همراه جمعی از جوانان حزب التحریر در سال 1991 توسط استخبارات هوایی دستگیر شد تا زیر نظر جنایتکاران علی مملوک و جمیل حسن، سخت ترین انواع شکنجه را ببیند، به طوری که کسی که بعد از یک دور بازجویی از ابی اسامه و برخی از رفقایش وارد اتاق بازجویی شد، به من خبر داد که تکه های گوشت پراکنده و خون روی دیوارهای اتاق بازجویی را دیده است.

بعد از بیشتر از یک سال در سلول های انفرادی شعبه استخبارات هوایی در مزه، او به همراه بقیه همکارانش به زندان صیدنایا منتقل شد تا بعداً به ده سال زندان محکوم شود، که هفت سال آن را با صبر و احتساب سپری کرد و سپس خداوند به او فرج داد.

پس از خروج از زندان، مستقیماً به حمل دعوت ادامه داد و این روند تا زمانی که دستگیری جوانان حزب آغاز شد و صدها نفر را در سوریه در اواسط ماه 12 سال 1999 شامل شد، ادامه یافت، به طوری که خانه او در بیروت مورد یورش قرار گرفت و ربوده شد تا به شعبه استخبارات هوایی در فرودگاه مزه منتقل شود تا مرحله جدیدی از شکنجه های وحشتناک آغاز شود. با وجود سن بالایش به یاری خدا صبور، ثابت قدم و محتسب بود.

پس از تقریباً یک سال، دوباره به زندان صیدنایا منتقل شد تا در دادگاه امنیت دولت محاکمه شود و متعاقباً به مدت ده سال محکوم شد که خداوند مقدر کرد تقریباً هشت سال از آن را سپری کند و سپس خداوند به او فرج داد.

من سال 2001 یک سال کامل را با او در زندان صیدنایا گذراندم، بلکه در خوابگاه پنجم (الف) سمت چپ طبقه سوم کاملاً در کنارش بودم، او را عموی عزیز خطاب می کردم.

با هم غذا می خوردیم و در کنار هم می خوابیدیم و فرهنگ و افکار را مطالعه می کردیم. از او فرهنگ را به دست آوردیم و از او صبر و ثبات را آموختیم.

او بخشنده، دوستدار مردم و مشتاق جوانان بود و در آنها اعتماد به پیروزی و نزدیکی تحقق وعده خدا را می کاشت.

او حافظ کتاب خدا بود و هر شب و روز آن را می خواند و بیشتر شب را به عبادت می گذراند و چون سپیده دم نزدیک می شد، مرا تکان می داد تا برای نماز شب و سپس نماز فجر بیدار شوم.

من از زندان خارج شدم و سپس در سال 2004 دوباره به آن بازگشتم، و ما در اوایل سال 2005 دوباره به زندان صیدنایا منتقل شدیم، تا دوباره با کسانی که هنگام خروج اول ما در پایان سال 2001 در زندان باقی مانده بودند، ملاقات کنیم، و عموی عزیز ابو اسامه احمد بکر (هزیم) رحمه الله نیز در میان آنها بود.

مدت های طولانی در مقابل خوابگاه ها قدم می زدیم تا دیوارهای زندان و میله های آهنی و دوری از خانواده و عزیزان را با او فراموش کنیم، چگونه نه، در حالی که او سال های طولانی را در زندان سپری کرد و آنچه را که سپری کرد!

و با وجود نزدیکی من به او و همراهی با او در دوره های طولانی، هرگز او را ندیدم که غر بزند یا شکایت کند، انگار که در زندان نیست، بلکه در خارج از دیوارهای زندان پرواز می کند. با قرآنی که در بیشتر اوقات تلاوت می کند پرواز می کند، با دو بال اعتماد به وعده خدا و بشارت رسولش ﷺ به پیروزی و تمکین پرواز می کند.

ما در تاریک ترین شرایط و سخت ترین شرایط به روز پیروزی بزرگ چشم دوخته بودیم، روزی که بشارت رسولمان ﷺ محقق شود «سپس خلافت بر منهاج نبوت خواهد بود». مشتاق بودیم زیر سایه خلافت و پرچم عقاب گرد هم آییم. اما خداوند مقدر کرد که از سرای شقاوت به سرای جاودانگی و بقا کوچ کنی.

از خداوند می خواهیم که در فردوس اعلی باشی و کسی را نزد خدا تزکیه نمی کنیم.

عموی عزیز ما، ابا اسامه:

از خداوند می خواهیم که تو را مشمول رحمت واسعه خود قرار دهد و در بهشت ​​های وسیع خود جای دهد و تو را با صدیقان و شهدا قرار دهد و به خاطر آزاری و عذابی که دیدی، درجات عالی در بهشت ​​را به تو پاداش دهد، و از خداوند متعال می خواهیم که ما را با رسولمان ﷺ بر سر حوض و در قرارگاه رحمتش گرد هم آورد.

تسلیت ما این است که تو به نزد مهربان ترین مهربانان می روی و جز آنچه خدا را خشنود می کند نمی گوییم، ما از آن خداییم و به سوی او باز می گردیم.

نوشته شده برای رادیو دفتر مطبوعاتی مرکزی حزب التحریر

ابو صطیف جیجو