الطّريق إلى أعلى مراتب الإيمان: "أن نعبد الله كأنّنا نراه"
May 01, 2021

الطّريق إلى أعلى مراتب الإيمان: "أن نعبد الله كأنّنا نراه"

الطّريق إلى أعلى مراتب الإيمان: "أن نعبد الله كأنّنا نراه"

لقد أنعم الله على عباده بنعم كثيرة لا تحصى ولا تعدّ وأعظمها نعمة الإسلام التي كرّم بها أمّة نبيّه الحبيب محمّد ﷺ والتي أنزلها عليه لينشرها في العالمين هدى ورحمة. فأدّى عليه الصّلاة والسّلام الأمانة وترك أمّته خير أمّة تقود النّاس إلى الخير وتنشر فيهم الرّحمة، ولكنّ حالها تغيّر وصارت في ذيل الأمم مسلوبة أراضيها منهوبة ثرواتها منتهكة أعراضها بعد أن هدمت دولة الخلافة التي كانت تحميها وتذود عنها ضدّ الأعداء.

مرّ على هدم هذا الحصن قرن من الزّمن، مرّ على إقصاء الإسلام عن حياة المسلمين مائة عام. مائة عام والمسلمون يحيون "ميّتين"، فما دعاهم رسولهم إليه قد ألغي من حياتهم ﴿يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ اسْتَجِيبُواْ لِلّهِ وَلِلرَّسُولِ إِذَا دَعَاكُم لِمَا يُحْيِيكُمْ﴾ وفرضت عليهم قوانين وضعيّة سيّرت حياتهم وفق النّظام العالميّ الرّأسماليّ الذي حلّ مكان النّظام الإسلامي وأقصاه. وهل يهنأ المسلمون بعيش أُقصي فيه دينهم وتعطّلت أحكامه؟!

لقد عمل النّظام الرّأسماليّ على أن يبعد المسلمين عن ربّهم، يعبدونه في أماكن ومناسبات ولا يتقرّبون إليه إلّا في بعض الأحكام. تمكّن بمفاهيمه الفاسدة القائمة على المصلحة والمنفعة أن يشكّل عبادتهم على النّحو الذي يريده هو ووفق ما تنصّ عليه حضارته الغربيّة: فصل الدّين عن الحياة، فصارت عبادة المسلمين لربّهم مقتصرة على صلاة وصيام وحجّ وصاروا يعيشون بأحكام غير أحكامه تسيّر حياتهم السّياسيّة والاقتصاديّة وحتّى الاجتماعيّة وامتثلوا لأوامر هذا النّظام الرّأسماليّ.

فعلاوة على ما صارت عليه العلاقات من روابط تقوم على مدى ما ستجلب من فائدة ومنفعة فإنّ المسلم حين غُيِّب عنه مقياس شرعه "الحلال والحرام" صار يعبد الله دون أن يستحضره في حياته ودون أن يعود لحلول يستنبطها من شرعه ليحلّ ما يعترضه من مشاكل بل صار لا يرى إلاّ ما وضعه النّظام الرّأسماليّ من قوانين والذي نصّب نفسه النّظام الوحيد القادر على تسيير الحياة وعلى العالم بأسره والمسلمين أيضا أن يسيروا معه ووفق ما تنصّ عليه مفاهيم حضارته حتّى يلحقوا بالرّكب وإلّا فإنّهم عاجزون - لا محالة - عن حلّ ما هم عليه من تخلّف، فروّج لذلك ووظّف كلّ وسائله من إعلام وعملاء ليبرز في صورة المنقذ والمصلح وجالب الخير الكثير. وهو على النّقيض من ذلك! يكيد لهم ولدينهم ويسعى جاهدا للقضاء عليهم وعلى حضارتهم العريقة التي تمثّل خطرا يهدّد وجوده إن هي عادت من جديد إلى الحياة.

لقد قام الغرب بحرب فكريّة زعزع فيها ثقة أمّة الإسلام بأحكام دينها، حرب نزع فيها شموليّة هذه الأحكام ليحصرها في العبادات دون العلاقات والمعاملات. وزرع أشواك مفاهيمه السّامّة وألغى أحكام الإسلام العطرة وخيرها. وحتّى تستعيد الأمّة عافيتها وتشفى من مرضها عليها أن تقتلع هذه الأشواك وتعود للشّجرة الطّيبة التي تطرح ثمارا طيّبة، عليها أن تلفظ هذه المفاهيم الفاسدة وتعود لمفاهيم دينها النّقيّة الصّافية.

فأن نعبد الله معناه أن نمتثل لأوامره ونواهيه في كلّ كبيرة وصغيرة من حياتنا: في علاقتنا بالله وبأنفسنا وبالآخرين؛ في صلاتنا وصيامنا وقيامنا، في أكلنا وشربنا ولباسنا، في برّنا بآبائنا وصلة رحمنا، في معاملتنا لجيراننا، في بيعنا وشرائنا، في معاملاتنا وعلاقاتنا مهما تنوّعت واختلفت فندور حيث تدور أحكامه ونلتزم بها. فللّه الخلق والأمر وهو ربّنا وخالقنا ومولانا ﴿آمَنَ الرَّسُولُ بِمَا أُنزِلَ إِلَيْهِ مِن رَّبِّهِ وَالْمُؤْمِنُونَ كُلٌّ آمَنَ بِاللَّهِ وَمَلَائِكَتِهِ وَكُتُبِهِ وَرُسُلِهِ لَا نُفَرِّقُ بَيْنَ أَحَدٍ مِّن رُّسُلِهِ وَقَالُوا سَمِعْنَا وَأَطَعْنَا غُفْرَانَكَ رَبَّنَا وَإِلَيْكَ الْمَصِيرُ﴾.

أن نعبد الله هو أن نؤمن به ونوحّده ونعمل على أن لا نعصي له أمرا، نعبده ونتنافس لأن نبلغ أعلى درجات الإيمان، أن نبلغ درجة الإحسان. فما هو الإحسان؟

«أَنْ تَعْبُدَ اللَّهَ كَأَنَّكَ تَرَاهُ فَإِنْ لَمْ تَكُنْ تَرَاهُ فَإِنَّهُ يَرَاكَ»: كان هذا ردّ النّبيّ ﷺ حين سأله جبريل عليه السّلام عن الإحسان. فالإحسان هو أن يقوم المسلم بالعمل وكأنّه يرى ربّه، واقف بين يديه يجتهد في أعماله ويؤدّيها على خير وجه وأكمله. فعلى المسلم أن يربط صلته بربّه في كلّ حين وفي كلّ حال ولا تغيب عنه ولو للحظة حقيقة أنّ الله يراه ويراقب أعماله ﴿وَتَوَكَّلْ عَلَى الْعَزِيزِ الرَّحِيمِ * الَّذِي يَرَاكَ حِينَ تَقُومُ * وَتَقَلُّبَكَ فِي السَّاجِدِينَ * إِنَّهُ هُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ﴾.

تناول العديد من الباحثين والعلماء موضوع الإحسان وأطنبوا الحديث فيه وجعلوه من مراتب الإيمان.

فأن تعبد الله كأنّك تراه: معناه أن تراه في العبادة والخلوة، تراه في معاملاتك وعلاقاتك، تراه في كلّ كبيرة وصغيرة من حياتك. وهذه درجة من الإيمان إذا بلغها المسلم فإنّه يكون بذلك قد ارتقى إلى مَنزلةٍ رفيعة. ﴿هَلْ جَزَاء الْإِحْسَانِ إِلَّا الْإِحْسَانُ﴾.

فالإنسان إن أحسن وعبد ربّه على الوجه الذي يرضيه عنه فإنّ جزاءه سيكون رضوان الله وجنّته، وما أعظمه من جزاء! ما أجمل أن يلقى الإنسان قبولا من ربّه ورضا نتيجة لما قدّمه من أعمال حسنة! ما أحسن أن يقوم الإنسان بأعماله وهو يستحضر خشية ربّه، يخشاه ويطلب رضاه! وما ألذّه من شعور والمسلم يبلغ أعلى مراتب العبوديّة وأفضلها، فيلقى من ربّه حسن الثّواب! ﴿فَآتَاهُمُ اللّهُ ثَوَابَ الدُّنْيَا وَحُسْنَ ثَوَابِ الآخِرَةِ وَاللّهُ يُحِبُّ الْمُحْسِنِينَ﴾. فهنيئاً للمحسنين، هنيئا لهم حبّ الله لهم، ونسأل الله أن يكتبنا منهم وأن يوفّقنا لما يحبّ ويرضى ويثبّتنا على طاعته.

فأين أمّة الإسلام اليوم من دينها؟ هل تحيا في كنف أحكامه؟ وكيف رضيت بالحياة دون أن تكون مسيّرة بأحكام ربّها؟ كيف تعيش بقوانين من وضع البشر وتتخلّى عن قوانين خالقها؟!

أين المسلمون ممّا يجري اليوم في حياتهم؟ هل يعبدون الله كما أمرهم؟ هل يستحضرون رضا ربّهم وشرعه معطّل ومقصيّ؟ هل يخشون الله ويرونه والأعداء يتطاولون على أحكام الله ويستهزئون برسوله؟ ألا يأملون ويتنافسون لنيل شرف درجة عليا فيعملوا ليكونوا من المحسنين؟

إنّ واقع أمّة الإسلام يحتّم على أبنائها العمل للخروج من هذه الظّلمات التي خيّمت على حياتهم وأن يتحرّروا من قيود النّظام الرّأسماليّ الذي أذاقهم والبشريّة جمعاء الويلات وضنك العيش. عليهم أن يعبدوا الله وكأنّهم يرونه فيستحضرون رضاه عنهم إن عملوا على إعادة شرعه وأحكامه إلى حياتهم ونشره للنّاس كافّة. عليهم أن يحثّوا السّير لبلوغ هذه الغاية السّامية الرّفيعة فيلقوا من ربّهم ما يسعدهم في الدّنيا والآخرة.

قال الله تعالى: ﴿إِنَّ اللَّهَ مَعَ الَّذِينَ اتَّقَوْا وَالَّذِينَ هُمْ مُحْسِنُونَ﴾ قال ابن كثير في تفسير هذه الآية: (وقوله: ﴿إِنَّ اللَّهَ مَعَ الَّذِينَ اتَّقَوْا وَالَّذِينَ هُمْ مُحْسِنُونَ﴾ أي معهم بتأييده ونصره ومعونته وهديه وسعيه وهذه معيّة خاصّة، ومعنى الذين اتّقوا أي تركوا المحرّمات، والذين هم محسنون أي فعلوا الطّاعات، فهؤلاء الله يحفظهم ويكلؤهم وينصرهم ويؤيّدهم ويظفرهم على أعدائهم ومخالفيهم). وهل هناك أعظم حرمة من العيش بدون شرع الله وأحكامه تطبّق في حياة المسلم؟ هل ثمّة طاعة أعظم من تحكيم شرع الله في الأرض؟

حتى يَسير المؤمنُ في درب الإحسان في جميع ما يَصدر عنه من أعمالٍ، وأقوالٍ، وتصرّفات؛ عليه أن يعبد الله سبحانه وتعالى كما يحبّ ويرضى: ﴿وَمَا كَانَ لِمُؤْمِنٍ وَلَا مُؤْمِنَةٍ إِذَا قَضَى اللَّهُ وَرَسُولُهُ أَمْراً أَن يَكُونَ لَهُمُ الْخِيَرَةُ مِنْ أَمْرِهِمْ وَمَن يَعْصِ اللَّهَ وَرَسُولَهُ فَقَدْ ضَلَّ ضَلَالاً مُّبِيناً﴾، وعليه أن يستحضر مراقبة الله سبحانه وتعالى له في كلّ الأحوال، وأن يَتيقّن بأنّ الله على كلّ شيء رقيبٌ شهيد ولا يغيب عن علمه مِثقال ذرّةٍ في السّماوات ولا في الأرض، فإذا استحضر المسلم ذلك فإنّه سيسعى لأن يَسمو بعمله ويرفع من سقف مطالبه وأهدافه ويجعل من إقامة دولة الخلافة التي ستطبّق شرع الله همّه وشغله الشّاغل فيجتهد ويعمل مع العاملين لبلوغ تلك الغاية ويستحضر مراقبة الله سبحانه وتعالى له في جميع أعماله، وحركاته، وسكناته.

على المسلم أن يعبد الله كما يحبّ لا كما يريد هو فيبحث عن الحجج الواهية ليبرّر تجاوزه لأحكام ربّه ويلوي عنق النّصوص الشّرعيّة حتّى تتماشى والواقع الذي يعيشه. هي آثار الحضارة الخبيثة التي حلّت وسادت حياة المسلم فصار يتأرجح بين أحكام دينه وبين واقع مادّيّ فاسد فساد الحضارة التي تسيّره، صار يحاول أن يتأقلم مع الواقع. فكيف له أن يستبدل الذي هو أدنى بالذي هو خير؟ كيف لا يعضّ بالنّواجذ على أحكام دينه ويقبض على دينه كما يقبض على الجمر ولا يحيد عنها قيد أنملة؟! يسير في طريق بلوغ مرتبة المحسنين كلّفه ذلك ما كلّفه.

إنّ يقين المسلم بمراقبة الله له في جميع أعماله يقيه من الوقوع في المحرّمات ويدفعه للسّعي المتواصل لنيل رضوان الله بأن لا يقوم إلّا بما فيه طاعة ويبتعد عن المعاصي ويتغلّب على ما تحدّثه به نفسه وما يغويه به الشّيطان. يتغلّب على واقع تحكمه حضارة تعادي حضارته فيصارع ويكافح ويعمل على أن لا يسير في ركابها ويتمسّك بكتاب ربّه وسنّة نبيّه ﷺ «يَا أَيُّهَا النَّاسُ إِنِّي قَدْ تَرَكْتُ فِيكُمْ مَا إِنِ اعْتَصَمْتُمْ بِهِ فَلَنْ تَضِلُّوا أَبَداً: كِتَابُ اللهِ، وَسُنَّةُ نَبِيِّهِ» فيكون المسلم بذلك مع ربّه في كلّ تحرّكاته وتكون أحكام الله حصنه المنيع أمام إغراءات الواقع وملذّات الحياة وشهوات النّفس وتكون له سلاحا في حربه ضدّ الحضارة الرّأسماليّة "العدوّ".

#رمضان_والإحسان

#Ramadan_And_Ihsan

#Ramazan_ve_İhsan

كتبته للمكتب الإعلاميّ المركزيّ لحزب التّحرير

زينة الصّامت

More from null

غیاب نقش دولت در مواجهه با فاجعه بهداشتی - تب دنگی و مالاریا

غیاب نقش دولت در مواجهه با فاجعه بهداشتی

تب دنگی و مالاریا

در سایه گسترش وسیع تب دنگی و مالاریا در سودان، ویژگی‌های یک بحران بهداشتی حاد آشکار می‌شود که نشان‌دهنده غیاب نقش فعال وزارت بهداشت و ناتوانی دولت در مقابله با همه‌گیری است که روز به روز جان‌ها را می‌گیرد. با وجود پیشرفت علمی و فناوری در علم بیماری‌ها، حقایق آشکار می‌شود و فساد نمایان می‌گردد.

غیاب برنامه واضح:

با وجود عبور تعداد مبتلایان از هزاران نفر، و ثبت مرگ و میر به صورت عمده بر اساس برخی منابع رسانه‌ای، وزارت بهداشت برنامه واضحی برای مبارزه با این همه‌گیری اعلام نکرده است. عدم هماهنگی بین نهادهای بهداشتی و فقدان دیدگاه پیشگیرانه در برخورد با بحران‌های همه‌گیر مشاهده می‌شود.

فروپاشی زنجیره‌های تأمین پزشکی

حتی ساده‌ترین داروها مانند "بندول" در برخی مناطق کمیاب شده‌اند، که نشان‌دهنده فروپاشی در زنجیره‌های تأمین و عدم نظارت بر توزیع داروها است، در حالی که فرد به ساده‌ترین ابزارهای تسکین و حمایت نیاز دارد.

غیاب آگاهی‌رسانی اجتماعی

هیچ کمپین رسانه‌ای مؤثری برای آموزش مردم در مورد روش‌های پیشگیری از پشه یا شناسایی علائم بیماری وجود ندارد، که باعث افزایش شیوع عفونت می‌شود و توانایی جامعه در محافظت از خود را تضعیف می‌کند.

ضعف زیرساخت‌های بهداشتی

بیمارستان‌ها از کمبود شدید کادر پزشکی و تجهیزات و حتی ابزارهای تشخیصی اساسی رنج می‌برند، که پاسخ به همه‌گیری را کند و تصادفی می‌کند و زندگی هزاران نفر را به خطر می‌اندازد.

کشورهای دیگر چگونه با همه‌گیری‌ها برخورد کردند؟

 برزیل:

- کمپین‌های سمپاشی زمینی و هوایی با استفاده از سموم دفع آفات مدرن راه‌اندازی کرد.

- پشه‌بند توزیع کرد و کمپین‌های آگاهی‌رسانی اجتماعی را فعال کرد.

- داروها را به طور فوری در مناطق آلوده فراهم کرد.

بنگلادش:

- مراکز اضطراری موقت در محله‌های فقیرنشین ایجاد کرد.

- خطوط تلفن گرم برای گزارش و تیم‌های واکنش سیار فراهم کرد.

فرانسه:

- سیستم‌های هشدار اولیه را فعال کرد.

- نظارت بر پشه‌های ناقل را تشدید کرد و کمپین‌های آگاهی‌رسانی محلی را آغاز کرد.

بهداشت از مهم‌ترین واجبات است و مسئولیت آن بر عهده کامل دولت است

سودان هنوز فاقد سازوکارهای مؤثر برای کشف و گزارش است، که باعث می‌شود آمار واقعی بسیار بالاتر از آمار اعلام شده باشد و بحران را پیچیده‌تر کند. بحران بهداشتی کنونی نتیجه مستقیم غیاب نقش فعال دولت در مراقبت‌های بهداشتی است که زندگی انسان را در اولویت قرار می‌دهد، دولتی که اسلام را اجرا می‌کند و سخن عمر بن خطاب رضی الله را به کار می‌بندد که گفت: «اگر قاطری در عراق بلغزد، خداوند در روز قیامت از من در مورد آن سؤال خواهد کرد».

راه حل‌های پیشنهادی

- ایجاد یک نظام بهداشتی که اولاً از خدا در زندگی انسان بترسد و کارآمد باشد، نه اینکه مشمول سهمیه‌بندی یا فساد شود.

- ارائه مراقبت‌های بهداشتی رایگان به عنوان یک حق اساسی برای همه رعایا. و لغو مجوز بیمارستان‌های خصوصی و منع سرمایه‌گذاری در زمینه پزشکی.

- فعال کردن نقش پیشگیری قبل از درمان، از طریق کمپین‌های آگاهی‌رسانی و مبارزه با پشه.

- بازسازی وزارت بهداشت برای اینکه مسئول زندگی مردم باشد، نه فقط یک نهاد اداری.

- اتخاذ یک نظام سیاسی که زندگی انسان را بالاتر از منافع اقتصادی و سیاسی قرار دهد.

- قطع ارتباط با سازمان‌های جنایتکار و مافیای دارو.

در تاریخ مسلمانان، بیمارستان‌ها برای خدمت رایگان به مردم برپا می‌شدند و با کفایت بالا اداره می‌شدند و از بیت المال تأمین مالی می‌شدند، نه از جیب مردم. مراقبت‌های بهداشتی بخشی از مسئولیت دولت بود، نه منتی و نه تجارتی.

آنچه امروز در سودان از شیوع همه‌گیری‌ها و غیاب دولت از صحنه رخ می‌دهد، هشداری خطرناک است که نمی‌توان آن را نادیده گرفت. خواسته اصلی فقط فراهم کردن بندول نیست، بلکه ایجاد یک دولت رفاه واقعی است که به زندگی انسان اهمیت می‌دهد و ریشه‌های بحران را درمان می‌کند، نه علائم آن را، دولتی که به ارزش انسان و زندگی او و هدفی که برای آن خلق شده است، یعنی عبادت خداوند یکتا، آگاه باشد. و دولت اسلامی تنها دولتی است که قادر به رسیدگی به مسائل مراقبت‌های بهداشتی از طریق نظام بهداشتی است که جز در سایه دولت خلافت راشده دوم بر منهاج نبوت که به زودی به اذن خدا برپا می‌شود، قابل اجرا نیست.

﴿یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ اسْتَجِیبُواْ لِلّهِ وَلِلرَّسُولِ إِذَا دَعَاکُم لِمَا یُحْیِیکُمْ﴾

نوشته شده برای رادیو دفتر رسانه‌ای مرکزی حزب التحریر

حاتم العطار - ایالت مصر

شرف همصحبتی با ابی اسامه، احمد بکر (هزیم) رحمه الله

شرف همصحبتی با ابی اسامه، احمد بکر (هزیم) رحمه الله

در صبحگاه بیست و دوم ربیع الاول ۱۴۴۷ هجری قمری مصادف با چهاردهم سپتامبر ۲۰۲۵ میلادی، در سن نزدیک به هشتاد و هفت سالگی، احمد بکر (هزیم)، از پیشگامان حزب التحریر، به جوار پروردگارش شتافت. سالیان متمادی دعوت را حمل کرد و در راه آن زندان طولانی و شکنجه های سخت را تحمل کرد، اما به فضل و یاری خداوند، نه سست شد و نه ضعیف شد و نه تغییر کرد و نه تبدیل نمود.

در دهه هشتاد در سوریه در دوران حکومت حافظ مقبور سال های طولانی را به صورت مخفیانه سپری کرد تا اینکه به همراه جمعی از جوانان حزب التحریر در سال 1991 توسط استخبارات هوایی دستگیر شد تا زیر نظر جنایتکاران علی مملوک و جمیل حسن، سخت ترین انواع شکنجه را ببیند، به طوری که کسی که بعد از یک دور بازجویی از ابی اسامه و برخی از رفقایش وارد اتاق بازجویی شد، به من خبر داد که تکه های گوشت پراکنده و خون روی دیوارهای اتاق بازجویی را دیده است.

بعد از بیشتر از یک سال در سلول های انفرادی شعبه استخبارات هوایی در مزه، او به همراه بقیه همکارانش به زندان صیدنایا منتقل شد تا بعداً به ده سال زندان محکوم شود، که هفت سال آن را با صبر و احتساب سپری کرد و سپس خداوند به او فرج داد.

پس از خروج از زندان، مستقیماً به حمل دعوت ادامه داد و این روند تا زمانی که دستگیری جوانان حزب آغاز شد و صدها نفر را در سوریه در اواسط ماه 12 سال 1999 شامل شد، ادامه یافت، به طوری که خانه او در بیروت مورد یورش قرار گرفت و ربوده شد تا به شعبه استخبارات هوایی در فرودگاه مزه منتقل شود تا مرحله جدیدی از شکنجه های وحشتناک آغاز شود. با وجود سن بالایش به یاری خدا صبور، ثابت قدم و محتسب بود.

پس از تقریباً یک سال، دوباره به زندان صیدنایا منتقل شد تا در دادگاه امنیت دولت محاکمه شود و متعاقباً به مدت ده سال محکوم شد که خداوند مقدر کرد تقریباً هشت سال از آن را سپری کند و سپس خداوند به او فرج داد.

من سال 2001 یک سال کامل را با او در زندان صیدنایا گذراندم، بلکه در خوابگاه پنجم (الف) سمت چپ طبقه سوم کاملاً در کنارش بودم، او را عموی عزیز خطاب می کردم.

با هم غذا می خوردیم و در کنار هم می خوابیدیم و فرهنگ و افکار را مطالعه می کردیم. از او فرهنگ را به دست آوردیم و از او صبر و ثبات را آموختیم.

او بخشنده، دوستدار مردم و مشتاق جوانان بود و در آنها اعتماد به پیروزی و نزدیکی تحقق وعده خدا را می کاشت.

او حافظ کتاب خدا بود و هر شب و روز آن را می خواند و بیشتر شب را به عبادت می گذراند و چون سپیده دم نزدیک می شد، مرا تکان می داد تا برای نماز شب و سپس نماز فجر بیدار شوم.

من از زندان خارج شدم و سپس در سال 2004 دوباره به آن بازگشتم، و ما در اوایل سال 2005 دوباره به زندان صیدنایا منتقل شدیم، تا دوباره با کسانی که هنگام خروج اول ما در پایان سال 2001 در زندان باقی مانده بودند، ملاقات کنیم، و عموی عزیز ابو اسامه احمد بکر (هزیم) رحمه الله نیز در میان آنها بود.

مدت های طولانی در مقابل خوابگاه ها قدم می زدیم تا دیوارهای زندان و میله های آهنی و دوری از خانواده و عزیزان را با او فراموش کنیم، چگونه نه، در حالی که او سال های طولانی را در زندان سپری کرد و آنچه را که سپری کرد!

و با وجود نزدیکی من به او و همراهی با او در دوره های طولانی، هرگز او را ندیدم که غر بزند یا شکایت کند، انگار که در زندان نیست، بلکه در خارج از دیوارهای زندان پرواز می کند. با قرآنی که در بیشتر اوقات تلاوت می کند پرواز می کند، با دو بال اعتماد به وعده خدا و بشارت رسولش ﷺ به پیروزی و تمکین پرواز می کند.

ما در تاریک ترین شرایط و سخت ترین شرایط به روز پیروزی بزرگ چشم دوخته بودیم، روزی که بشارت رسولمان ﷺ محقق شود «سپس خلافت بر منهاج نبوت خواهد بود». مشتاق بودیم زیر سایه خلافت و پرچم عقاب گرد هم آییم. اما خداوند مقدر کرد که از سرای شقاوت به سرای جاودانگی و بقا کوچ کنی.

از خداوند می خواهیم که در فردوس اعلی باشی و کسی را نزد خدا تزکیه نمی کنیم.

عموی عزیز ما، ابا اسامه:

از خداوند می خواهیم که تو را مشمول رحمت واسعه خود قرار دهد و در بهشت ​​های وسیع خود جای دهد و تو را با صدیقان و شهدا قرار دهد و به خاطر آزاری و عذابی که دیدی، درجات عالی در بهشت ​​را به تو پاداش دهد، و از خداوند متعال می خواهیم که ما را با رسولمان ﷺ بر سر حوض و در قرارگاه رحمتش گرد هم آورد.

تسلیت ما این است که تو به نزد مهربان ترین مهربانان می روی و جز آنچه خدا را خشنود می کند نمی گوییم، ما از آن خداییم و به سوی او باز می گردیم.

نوشته شده برای رادیو دفتر مطبوعاتی مرکزی حزب التحریر

ابو صطیف جیجو