عمل المرأة في بيتها أصلٌ لا تعلوه الفروع
April 21, 2016

عمل المرأة في بيتها أصلٌ لا تعلوه الفروع

عمل المرأة في بيتها أصلٌ لا تعلوه الفروع

ما زلنا نصبح ونمسي هذه الأيام على كمٍّ من المصطلحات التي باتت تعشش في العقول الضعيفة، من مثل: كيان المرأة، وتحقيق الذات، والخروج للحياة، وأن أشعر بأني حية، وتغيير الأنماط الاجتماعية، وتوزيع الأدوار، وعدم تخصيص الأعمال حسب الجنس، ... وهلم جرا من ألفاظ ومفاهيم تعج بها مقالات وندوات وتصريحات الحقوقيات النسويات، وتزخر ببنود حقوق المرأة وتوصيات بكين، وسيداو وغيرها.


كما أصبحنا نلحظ بوضوح التسفيه والتقليل من شأن المرأة التي اكتفت بأن تكون ربة بيت، لا بل واعتبارها محسوبة على البطالة، وإضافتها لنسبة غير العاملين في أي بلد، كما ونُفي مصطلح (المهنة: ربة بيت)... على اعتبار أن هذا عمل ليس بعمل أو كما اصطلح عليه ليس (career) ولا يحقق للمرأة كينونتها الإنسانية.


فأن تقوم المرأة بوصفها أماً أو أختاً أو بنتاً، بتنظيف البيت وتوضيبه وتجميله، وأن تعد الطعام نظيفا طيبا آمناً لأفراد أسرتها، وأن تغسل لهم ثيابهم وتعدها جميلة أنيقة طاهرة أو أن تشرف على مذاكرة بنيها، أو تحضر بيديها لمأدبة طعام لضيوف زوجها، وكل ما جرى مجرى هذه الأمور والأعمال وشابهها، كله لا يحقق للمرأة الحياة، ولا يبني لها شخصية مستقلة لا بل يطحنها في طاحونة القهر والظلم والاستعباد!!... هذا جزء يسير من تصور النسويات (إن صح التعبير) لعمل المرأة في بيتها، وهذه الأفكار كغيرها بُثّت باجتهاد عبر كل السبل، مناهج وإعلام وهما أهم سلاحين، وكتب ومقابلات وندوات وصحافة ومواقع تواصل، وظهرت النتائج على كل من الرجل والمرأة وحتى الأنظمة، فأصبحت المرأة التي اختارت أن تكون ربة بيت فقط فاشلة، ورجعية وغير متطورة، وأصبح طلب الرجل أو الابن يقابل برد معتاد (لست بخادمة) إن طلب من زوجته أو أمه أن تخدمه بشيء، أما الرجل فأصبح من شروط الزواج عنده عمل الزوجة، ومشاركتها الجبرية في نفقات المنزل، هذا إن لم يكن في نفقات الزواج، وما زالت مطالبة بعمل المنزل، وإن أرادت مساعدة فعلى نفقتها الخاصة، هذا إن كان زوجا، أما الولي أباً كان أم أخاً فأصبح يعضل البنت من الزواج، ليبقى من حقه راتبها، وهذا قطعا ليس من باب تبرير فعل أي من الطرفين إنما هو جانب من واقع أسدل بليله على المرأة التي ظنت أنها حازت النور يوم استقت حقوقها من منبع آسن...


ففي اتفاقية سيداو المادة الخامسة البند (أ): تغيير الأنماط الاجتماعية والثقافية لسلوك الرجل والمرأة بهدف تحقيق القضاء على التحيزات والعادات العرفية والاعتقادات التي تنص على أن أياً من الجنسين أفضل من الآخر أو الدعوة لأدوار نمطية للرجل والمرأة.


أما المادة العاشرة البند (ج): القضاء على مفهوم النمطية لدور الرجل ودور المرأة في جميع مراحل التعليم وأشكاله عن طريق تشجيع التعليم المختلط وغيرها من أنواع التعليم التي تساعد في هذا.


إذن ها هي سيداو تعلن صراحة عن رفضها لأي دور نمطي للمرأة والرجل، وتدعو لمحاربته وقلب الأدوار أو تسليمها للآخرين تترك المرأة عملها في بيتها لتثبت ذاتها في الخارج، وتترك بيتها لخادمة من ملة وثقافة ووجهة نظر مختلفة، وإن كان لا ضير شرعا من وجود الخادم المساعد في شأن البيت، ولكن هل بقيت الخادمات مجرد مساعدات؟؟ إنهن الطباخات والمنظفات والمربيات ووو، وهذا كله لا يمت لشرع الله بصلة، ويعتبر مخالفة صارخة ليس فقط للطبيعة البشرية بل لشرع الله في الأرض. لا بل ويعد من مقدمات الفساد والانحلال لأن تلك البنود لا تدعو فقط لتغيير الأنماط الاجتماعية بل تدعو أيضا للاختلاط ليساعد على ذلك، مع التنويه إلى أن الدول الموقعة على هذه الاتفاقية ملزمة بالبنود ومنها الأردن!


ورأي الإسلام هنا يلخصه حكم رسول الأمة وقائدها عليه الصلاة والسلام، حيث جاءته ابنته الغالية عليه فاطمة الزهراء رضي الله عنها تشكو له ثقل عمل البيت، وتطلب من علي كرم الله وجهه خادما فقضى عليه طيب الصلاة وخير التسليم «على فاطمة بخدمة البيت وعلى علي ما كان خارج البيت»، والشكوى من ثقل الشيء تعني أنه واجب، فلولا وجوبه لتركته دون أن تشتكي.


ولكن نرى من فحوى هذه الحادثة أنه كما أوجب على المرأة العمل في البيت أوجب على الرجل فوق عمله للحصول على الرزق مساعدتها فيما يخص عمل البيت في الخارج كقضاء احتياج البيت، وتأمين مستلزمات عمل المرأة المنزلي وما يقتضيه لراحتها من أجهزة حديثة وما شابه في حدود قدرته.


كما أن الإسلام حدد للمرأة عملها الأصلي في الحياة بأنها أمّ وربة بيت وعرض يجب أن يصان، وهذا ما جاء في المادة ١١٢ من كتاب مقدمة الدستور ص٣١٥ وهو من منشورات حزب التحرير، ونستذكر هنا قوله عليه الصلاة والسلام «تزوجوا الودود الولود إني مكاثر بكم الأمم» رواه أحمد بإسناد حسن، وهذا يوضح دور الأمومة، وأيضا قوله عليه الصلاة والسلام «يا عائشة أطعمينا ثم قال يا عائشة اسقينا»، وهل نساء العالمين أكرم من عائشة يأمرها نبي الله عليه صلاة الله وسلامه بخدمته ضيوفه؟ وهي أم المؤمنين وابنة أبي بكر راوية الحديث وصاحبة المواقف السياسية والرأي في شأن الأمة، لا بل وأحب نساء الرسول r إليه، أم كُنّ نساء المسلمين يومذاك سيترفعن عن خدمتها إن وجبت؟؟


بيد أنه وجب التنويه إلى أن الإسلام لا يرفض بحال عمل المرأة، فأول منصب في دائرة قضاء الحسبة في عهد عمر بن الخطاب رضي الله عنه كان للشفاء بنت عامر! تقضي في شأن السوق والتجارة وتحاسب من غش ومن سعّر رجالاً كانوا أم نساء، وكان حينها الصحابة شهوداً على ذلك فوافقوا وأطاعوا.


وها هن حاملات الدعوة في حزب التحرير طبيبات ومعلمات وموظفات وغير ذلك من صاحبات الوظائف، أضف إلى ذلك ربات البيوت اللواتي من الله عليهن بهذا الفكر الراقي، إذن أجيز عمل المرأة في الإسلام ولكنه جائز بينما عملها في بيتها فرض وهو الغالب في حال عدم القدرة على التوفيق، بيد أن المسلمة يجب أن تعي حاجة المجتمع للمرأة في ميادين العمل فكان لا بد من جهد مضاعف في ترتيب وتنظيم الوقت فيؤدى واجب الأم وربة البيت على أكمله، وتؤدي وظيفتها التي يحتاجها المجتمع معلمة أو طبيبة أو غير ذلك بمنتهى الإتقان؛ فعمل المسلم يميزه الإخلاص والإتقان، والناظر لحال النساء في الغرب كيف افتقدن شعور الأمومة نتيجة كونهن اخترن طريق العمل خارج البيت، والكثير من الأطفال أضحت أمه بالنسبة له فقط أماً (بيولوجية)، أما العاملة أو المربية فهي الأم الفعلية بكل ما تحمله هي من مفاهيم تنقل النشء بسلاسة، وهذا لا يختلف كثيرا عن وضع العاملات في الأقطار العربية والإسلامية للأسف، وهنا ننوه إلى أهمية دور ربة المنزل وعظمه، فإذا كان العمل في الخارج سيحقق للمرأة ذاتها كما يدعون، فعملها المتقن في منزلها سيحقق لها ولكل من هم في رعايتها شخصيات فعالة، فالبيئة المحيطة الهانئة الصحية التي توفرها ربة المنزل، وما يمزج مع عملها من مشاعر تربطها فيمن ترعى، فلا ماديات ولا مصالح، إن هو إلا عمل تقوم به لتحقق قيمة إنسانية عظيمة، وغاية عليا لا بعدها ولا قبلها سوى إرضاء ربها في عملها، يقول رسول الله r«كلكم راع وكلكم مسؤول عن رعيته... والمرأة راعية في بيتها ومسؤولة عن رعيتها...».


إنه لعمل عظيم وليس بالسهل أن تكوني ربة بيت؛ إن شئت تكتفين به عملاً، وإن شئت اقرنيه بما أباح الله لك من أعمال، ولكن لا يقلّلنّ ناعق من شأن هذا العمل الأهم الذي هو الأصل في المرأة؛ عمل حقا يتيح لكل امرأة أن تكون في وضع يناسب طبيعتها ويجعلها تشرف عن قرب على بناء شخصيات إسلامية يُعتز بها.


تحية لكل ربة بيت أتقنت عملها واعتزت بهذا التكليف الرباني ووفته حقه، وكل الإجلال والتقدير لكل ربة بيت قرنت عملها بوظيفة تخدم فيها الأمة في حدود ما شرع الله لها وتحت الضوابط الشرعية للحياة العامة، فهي مهمة جسيمة تحتاج جهداً عظيماً، سيعينها عليه بإذن الله إخلاصُها لله وتوجهها بكل عملها لوجهه الكريم، أما رائدات الأمة ممن حملن على عاتقهن مهمة استئناف الحياة الإسلامية عاملات أو ربات بيوت، فعلّمهن هذا الفكر الراقي معنى الإتقان وتنظيم الوقت فتخرج كل الأعمال على أكملها لائقة لتقدم في صحيفة الأعمال.


فهيا معهن لتقوم للأمة قائمتها ويأتي ولي أمرها الذي بشرع الله سيُرجع الأمة إلى نصابها وكل يرجع لدوره المنوط دون أن يتعرض لتلاعب العلمانية وشراذمها لمفاهيم عمّقتها في النفوس عقيدةٌ عصماء وحمتها وطبقتها دولة راشدة.

كتبته للمكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير

صابرين عمير

More from null

غیاب نقش دولت در مواجهه با فاجعه بهداشتی - تب دنگی و مالاریا

غیاب نقش دولت در مواجهه با فاجعه بهداشتی

تب دنگی و مالاریا

در سایه گسترش وسیع تب دنگی و مالاریا در سودان، ویژگی‌های یک بحران بهداشتی حاد آشکار می‌شود که نشان‌دهنده غیاب نقش فعال وزارت بهداشت و ناتوانی دولت در مقابله با همه‌گیری است که روز به روز جان‌ها را می‌گیرد. با وجود پیشرفت علمی و فناوری در علم بیماری‌ها، حقایق آشکار می‌شود و فساد نمایان می‌گردد.

غیاب برنامه واضح:

با وجود عبور تعداد مبتلایان از هزاران نفر، و ثبت مرگ و میر به صورت عمده بر اساس برخی منابع رسانه‌ای، وزارت بهداشت برنامه واضحی برای مبارزه با این همه‌گیری اعلام نکرده است. عدم هماهنگی بین نهادهای بهداشتی و فقدان دیدگاه پیشگیرانه در برخورد با بحران‌های همه‌گیر مشاهده می‌شود.

فروپاشی زنجیره‌های تأمین پزشکی

حتی ساده‌ترین داروها مانند "بندول" در برخی مناطق کمیاب شده‌اند، که نشان‌دهنده فروپاشی در زنجیره‌های تأمین و عدم نظارت بر توزیع داروها است، در حالی که فرد به ساده‌ترین ابزارهای تسکین و حمایت نیاز دارد.

غیاب آگاهی‌رسانی اجتماعی

هیچ کمپین رسانه‌ای مؤثری برای آموزش مردم در مورد روش‌های پیشگیری از پشه یا شناسایی علائم بیماری وجود ندارد، که باعث افزایش شیوع عفونت می‌شود و توانایی جامعه در محافظت از خود را تضعیف می‌کند.

ضعف زیرساخت‌های بهداشتی

بیمارستان‌ها از کمبود شدید کادر پزشکی و تجهیزات و حتی ابزارهای تشخیصی اساسی رنج می‌برند، که پاسخ به همه‌گیری را کند و تصادفی می‌کند و زندگی هزاران نفر را به خطر می‌اندازد.

کشورهای دیگر چگونه با همه‌گیری‌ها برخورد کردند؟

 برزیل:

- کمپین‌های سمپاشی زمینی و هوایی با استفاده از سموم دفع آفات مدرن راه‌اندازی کرد.

- پشه‌بند توزیع کرد و کمپین‌های آگاهی‌رسانی اجتماعی را فعال کرد.

- داروها را به طور فوری در مناطق آلوده فراهم کرد.

بنگلادش:

- مراکز اضطراری موقت در محله‌های فقیرنشین ایجاد کرد.

- خطوط تلفن گرم برای گزارش و تیم‌های واکنش سیار فراهم کرد.

فرانسه:

- سیستم‌های هشدار اولیه را فعال کرد.

- نظارت بر پشه‌های ناقل را تشدید کرد و کمپین‌های آگاهی‌رسانی محلی را آغاز کرد.

بهداشت از مهم‌ترین واجبات است و مسئولیت آن بر عهده کامل دولت است

سودان هنوز فاقد سازوکارهای مؤثر برای کشف و گزارش است، که باعث می‌شود آمار واقعی بسیار بالاتر از آمار اعلام شده باشد و بحران را پیچیده‌تر کند. بحران بهداشتی کنونی نتیجه مستقیم غیاب نقش فعال دولت در مراقبت‌های بهداشتی است که زندگی انسان را در اولویت قرار می‌دهد، دولتی که اسلام را اجرا می‌کند و سخن عمر بن خطاب رضی الله را به کار می‌بندد که گفت: «اگر قاطری در عراق بلغزد، خداوند در روز قیامت از من در مورد آن سؤال خواهد کرد».

راه حل‌های پیشنهادی

- ایجاد یک نظام بهداشتی که اولاً از خدا در زندگی انسان بترسد و کارآمد باشد، نه اینکه مشمول سهمیه‌بندی یا فساد شود.

- ارائه مراقبت‌های بهداشتی رایگان به عنوان یک حق اساسی برای همه رعایا. و لغو مجوز بیمارستان‌های خصوصی و منع سرمایه‌گذاری در زمینه پزشکی.

- فعال کردن نقش پیشگیری قبل از درمان، از طریق کمپین‌های آگاهی‌رسانی و مبارزه با پشه.

- بازسازی وزارت بهداشت برای اینکه مسئول زندگی مردم باشد، نه فقط یک نهاد اداری.

- اتخاذ یک نظام سیاسی که زندگی انسان را بالاتر از منافع اقتصادی و سیاسی قرار دهد.

- قطع ارتباط با سازمان‌های جنایتکار و مافیای دارو.

در تاریخ مسلمانان، بیمارستان‌ها برای خدمت رایگان به مردم برپا می‌شدند و با کفایت بالا اداره می‌شدند و از بیت المال تأمین مالی می‌شدند، نه از جیب مردم. مراقبت‌های بهداشتی بخشی از مسئولیت دولت بود، نه منتی و نه تجارتی.

آنچه امروز در سودان از شیوع همه‌گیری‌ها و غیاب دولت از صحنه رخ می‌دهد، هشداری خطرناک است که نمی‌توان آن را نادیده گرفت. خواسته اصلی فقط فراهم کردن بندول نیست، بلکه ایجاد یک دولت رفاه واقعی است که به زندگی انسان اهمیت می‌دهد و ریشه‌های بحران را درمان می‌کند، نه علائم آن را، دولتی که به ارزش انسان و زندگی او و هدفی که برای آن خلق شده است، یعنی عبادت خداوند یکتا، آگاه باشد. و دولت اسلامی تنها دولتی است که قادر به رسیدگی به مسائل مراقبت‌های بهداشتی از طریق نظام بهداشتی است که جز در سایه دولت خلافت راشده دوم بر منهاج نبوت که به زودی به اذن خدا برپا می‌شود، قابل اجرا نیست.

﴿یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ اسْتَجِیبُواْ لِلّهِ وَلِلرَّسُولِ إِذَا دَعَاکُم لِمَا یُحْیِیکُمْ﴾

نوشته شده برای رادیو دفتر رسانه‌ای مرکزی حزب التحریر

حاتم العطار - ایالت مصر

شرف همصحبتی با ابی اسامه، احمد بکر (هزیم) رحمه الله

شرف همصحبتی با ابی اسامه، احمد بکر (هزیم) رحمه الله

در صبحگاه بیست و دوم ربیع الاول ۱۴۴۷ هجری قمری مصادف با چهاردهم سپتامبر ۲۰۲۵ میلادی، در سن نزدیک به هشتاد و هفت سالگی، احمد بکر (هزیم)، از پیشگامان حزب التحریر، به جوار پروردگارش شتافت. سالیان متمادی دعوت را حمل کرد و در راه آن زندان طولانی و شکنجه های سخت را تحمل کرد، اما به فضل و یاری خداوند، نه سست شد و نه ضعیف شد و نه تغییر کرد و نه تبدیل نمود.

در دهه هشتاد در سوریه در دوران حکومت حافظ مقبور سال های طولانی را به صورت مخفیانه سپری کرد تا اینکه به همراه جمعی از جوانان حزب التحریر در سال 1991 توسط استخبارات هوایی دستگیر شد تا زیر نظر جنایتکاران علی مملوک و جمیل حسن، سخت ترین انواع شکنجه را ببیند، به طوری که کسی که بعد از یک دور بازجویی از ابی اسامه و برخی از رفقایش وارد اتاق بازجویی شد، به من خبر داد که تکه های گوشت پراکنده و خون روی دیوارهای اتاق بازجویی را دیده است.

بعد از بیشتر از یک سال در سلول های انفرادی شعبه استخبارات هوایی در مزه، او به همراه بقیه همکارانش به زندان صیدنایا منتقل شد تا بعداً به ده سال زندان محکوم شود، که هفت سال آن را با صبر و احتساب سپری کرد و سپس خداوند به او فرج داد.

پس از خروج از زندان، مستقیماً به حمل دعوت ادامه داد و این روند تا زمانی که دستگیری جوانان حزب آغاز شد و صدها نفر را در سوریه در اواسط ماه 12 سال 1999 شامل شد، ادامه یافت، به طوری که خانه او در بیروت مورد یورش قرار گرفت و ربوده شد تا به شعبه استخبارات هوایی در فرودگاه مزه منتقل شود تا مرحله جدیدی از شکنجه های وحشتناک آغاز شود. با وجود سن بالایش به یاری خدا صبور، ثابت قدم و محتسب بود.

پس از تقریباً یک سال، دوباره به زندان صیدنایا منتقل شد تا در دادگاه امنیت دولت محاکمه شود و متعاقباً به مدت ده سال محکوم شد که خداوند مقدر کرد تقریباً هشت سال از آن را سپری کند و سپس خداوند به او فرج داد.

من سال 2001 یک سال کامل را با او در زندان صیدنایا گذراندم، بلکه در خوابگاه پنجم (الف) سمت چپ طبقه سوم کاملاً در کنارش بودم، او را عموی عزیز خطاب می کردم.

با هم غذا می خوردیم و در کنار هم می خوابیدیم و فرهنگ و افکار را مطالعه می کردیم. از او فرهنگ را به دست آوردیم و از او صبر و ثبات را آموختیم.

او بخشنده، دوستدار مردم و مشتاق جوانان بود و در آنها اعتماد به پیروزی و نزدیکی تحقق وعده خدا را می کاشت.

او حافظ کتاب خدا بود و هر شب و روز آن را می خواند و بیشتر شب را به عبادت می گذراند و چون سپیده دم نزدیک می شد، مرا تکان می داد تا برای نماز شب و سپس نماز فجر بیدار شوم.

من از زندان خارج شدم و سپس در سال 2004 دوباره به آن بازگشتم، و ما در اوایل سال 2005 دوباره به زندان صیدنایا منتقل شدیم، تا دوباره با کسانی که هنگام خروج اول ما در پایان سال 2001 در زندان باقی مانده بودند، ملاقات کنیم، و عموی عزیز ابو اسامه احمد بکر (هزیم) رحمه الله نیز در میان آنها بود.

مدت های طولانی در مقابل خوابگاه ها قدم می زدیم تا دیوارهای زندان و میله های آهنی و دوری از خانواده و عزیزان را با او فراموش کنیم، چگونه نه، در حالی که او سال های طولانی را در زندان سپری کرد و آنچه را که سپری کرد!

و با وجود نزدیکی من به او و همراهی با او در دوره های طولانی، هرگز او را ندیدم که غر بزند یا شکایت کند، انگار که در زندان نیست، بلکه در خارج از دیوارهای زندان پرواز می کند. با قرآنی که در بیشتر اوقات تلاوت می کند پرواز می کند، با دو بال اعتماد به وعده خدا و بشارت رسولش ﷺ به پیروزی و تمکین پرواز می کند.

ما در تاریک ترین شرایط و سخت ترین شرایط به روز پیروزی بزرگ چشم دوخته بودیم، روزی که بشارت رسولمان ﷺ محقق شود «سپس خلافت بر منهاج نبوت خواهد بود». مشتاق بودیم زیر سایه خلافت و پرچم عقاب گرد هم آییم. اما خداوند مقدر کرد که از سرای شقاوت به سرای جاودانگی و بقا کوچ کنی.

از خداوند می خواهیم که در فردوس اعلی باشی و کسی را نزد خدا تزکیه نمی کنیم.

عموی عزیز ما، ابا اسامه:

از خداوند می خواهیم که تو را مشمول رحمت واسعه خود قرار دهد و در بهشت ​​های وسیع خود جای دهد و تو را با صدیقان و شهدا قرار دهد و به خاطر آزاری و عذابی که دیدی، درجات عالی در بهشت ​​را به تو پاداش دهد، و از خداوند متعال می خواهیم که ما را با رسولمان ﷺ بر سر حوض و در قرارگاه رحمتش گرد هم آورد.

تسلیت ما این است که تو به نزد مهربان ترین مهربانان می روی و جز آنچه خدا را خشنود می کند نمی گوییم، ما از آن خداییم و به سوی او باز می گردیم.

نوشته شده برای رادیو دفتر مطبوعاتی مرکزی حزب التحریر

ابو صطیف جیجو