انتهاء الأيام الأليمة التي مرت بلا خليفة قريب بإذن الله
انتهاء الأيام الأليمة التي مرت بلا خليفة قريب بإذن الله

الطفل الذي في حضن أمه يكون ساكنا ومطمئنا، والذي يجعله كذلك هو محبة ومرحمة أمه. ولا يزال الإنسان يشعر بهذه المحبة والمرحمة عندما يبلغ سن الرشد أيضا وحتى في شيخوخته! لأن أمه تُعدّ بمثابة الحماية والدرع القوي والطبيب الماهر والمربّي الصابر. وجملة القول فإن الأم هي الحضن الحنون الذي يشارك في آلام ومتاعب طفلها في الحياة سواء بسواء. لذلك يجد الإنسان نفسه عاجزا عند فقدان أمه. كذلك اليوم أصبحت الأمة الإسلامية في مثل هذه الحالة،

0:00 0:00
Speed:
March 20, 2020

انتهاء الأيام الأليمة التي مرت بلا خليفة قريب بإذن الله

انتهاء الأيام الأليمة التي مرت بلا خليفة قريب بإذن الله

الطفل الذي في حضن أمه يكون ساكنا ومطمئنا، والذي يجعله كذلك هو محبة ومرحمة أمه. ولا يزال الإنسان يشعر بهذه المحبة والمرحمة عندما يبلغ سن الرشد أيضا وحتى في شيخوخته! لأن أمه تُعدّ بمثابة الحماية والدرع القوي والطبيب الماهر والمربّي الصابر. وجملة القول فإن الأم هي الحضن الحنون الذي يشارك في آلام ومتاعب طفلها في الحياة سواء بسواء. لذلك يجد الإنسان نفسه عاجزا عند فقدان أمه. كذلك اليوم أصبحت الأمة الإسلامية في مثل هذه الحالة، لأن الأمة تعيش منذ ما يقرب من القرن كالطفل الذي فارق أمه وتعاني من العجز وتكابد وتُذلها الأمم الأخرى؛ لأنها اليوم بلا خليفة يحميها كأمها ويشارك في آلامها.

ففي 3 آذار/مارس عام 1924م تم إلغاء الخلافة رسميا على يد الخائن اليهودي مصطفى كمال. وقد انطبع هذا اليوم في ذاكرة الأمة باعتباره يوما أسود. ففي ذلك اليوم وجّه الكفر إلى صرح الإسلام ضربة عنيفة بأيدي عملائه ووصل إلى إدخال النظام الذي من عقل الإنسان الناقص بوسوسة الشيطان، وصل إلى إدخال هذا النظام في حياة المسلمين! وها هي أمة الإسلام ترزح منذ ما يقرب من القرن تحت القوانين الشيطانية. فعلى مدى هذا القرن تم إبعاد أحكام الله عن حياة الأمة ووصل تطبيق العقائد الباطلة إلى حد أصبح المسلمون في أيدي الخونة الشريرين الأنانيين - بعد حرمانهم من العدل والرحمة والرفق - أصبحوا كالعبيد! فاليوم يُدنّس الكفر بلاد المسلمين بنظامه القذر وقوانينه الفاسدة ويمد براثنه النجسة والقذرة إلى مقدساتنا ويسفك دم المسلمين ويعتدي على حياتهم.

ففي سوريا وفلسطين والعراق واليمن وميانمار ونيجيريا والهند وأوزبيكستان والإيغور وأفغانستان وسائر بلاد المسلمين يقتل الكفار المسلمين ويعتقلونهم بأيديهم وبأيدي عملائهم ويأكلون لحومهم! وقد ملأ بكاء وصراخ الأطفال الذين يُقتَلون وعويل الأمهات اللواتي فقدن أولادهن وأنين الأخوات اللواتي انتهكت أعراضهن، ملأ هذا البكاء والصراخ والعويل والأنين الدنيا بأسرها! فتحولت الدنيا إلى دار حزن للمسلمين!

كل هذا بسبب قول المسلم ربيّ الله، ولأنه مسلم، ولغياب جنته التي تحميه! ولأنه لا يوجد للأمة اليوم معتصم يلجم الظالمين ويحرّك جيوش المسلمين من أجل امرأة صرخت: "وامعتصماه"! لأنه لا يوجد للأمة اليوم صلاح الدين الذي حرّر القدس من الكفار! ولأنه لا يوجد للأمة اليوم عمر العادل الذي خاف من الله بسبب جوع عائلة في بلاده وأتى من بيت المال بكيس فيه الطعام يحمله على ظهره! ولأنه لا يوجد للأمة اليوم عبد الحميد الذي آثر الموت على أن يبيع أرض الأمة ولو شبرا واحدا منها لليهود! لذلك كله يتقلب الكفار اليوم في بلادنا بغطرسة ويدنسون مساجدنا ويقومون بالدعاية لثقافتهم الفاسدة بلا خوف وهم في الماضي كانوا يخافون أن يطأوا أرض المسلمين قبل أن يستأذنوا ويأخذوا الأمان!

ولكن هذا كله سيزول قريبا بإذن الله. فإن الكفر مهما حاول أن يقلع الإسلام من قلب الأمة فلن يستطيع! واليوم هو يظن أن انتصاره أبدي وفي الواقع هو هلاكه! فالله تعالى يقول: ﴿إِن يَمْسَسْكُمْ قَرْحٌ فَقَدْ مَسَّ الْقَوْمَ قَرْحٌ مِّثْلُهُ وَتِلْكَ الْأَيَّامُ نُدَاوِلُهَا بَيْنَ النَّاسِ وَلِيَعْلَمَ اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا وَيَتَّخِذَ مِنكُمْ شُهَدَاءَ وَاللَّهُ لَا يُحِبُّ الظَّالِمِينَ﴾.

وقول ربنا العظيم هذا الذي هو غالب على أمره يحثنا لئلا تخور عزيمتنا بسبب وضعنا هذا، بل نجتهد ونبذل ما في وسعنا لنيل فضل ورحمة ربنا عز وجل! فالله تعالى يقول: ﴿وَمَا كَانَ قَوْلَهُمْ إِلَّا أَن قَالُوا رَبَّنَا اغْفِرْ لَنَا ذُنُوبَنَا وَإِسْرَافَنَا فِي أَمْرِنَا وَثَبِّتْ أَقْدَامَنَا وَانصُرْنَا عَلَى الْقَوْمِ الْكَافِرِينَ﴾.

واليوم يعمل أبناء الأمة الصادقون بثبات وإخلاص لإقامة دولة الخلافة الراشدة على منهاج النبوة التي ستُعِيد الإسلام إلى الحياة وتكفل عزة ورفاهية رعيّتها وتلجم الظالمين. وهذه الدولة ستقوم قريبا بإذن الله وعونه! وقد بشرنا نبينا محمد صلى الله عليه وآله وسلم الذي هو رحمة للعالمين «ثُمَّ تَكُونُ خِلَافَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ». هذه البشارة تهبهم القوة في هذا العمل.

ويومئذ يتربع الفرح مكان الحزن في القلوب! ويومئذ يرتعش عالم الكفر رعبا! ويومئذ يُوقِنُ الجميع بصدق وعد الله رب العالمين! ﴿وَيَوْمَئِذٍ يَفْرَحُ الْمُؤْمِنُونَ * بِنَصْرِ اللَّهِ يَنْصُرُ مَنْ يَشَاءُ وَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ﴾.

كتبه لإذاعة المكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير

صلاح الدين الأوزبيكي

#YenidenHilafet

#أقيموا_الخلافة

#ReturnTheKhilafah

More from null

غیاب نقش دولت در مواجهه با فاجعه بهداشتی - تب دنگی و مالاریا

غیاب نقش دولت در مواجهه با فاجعه بهداشتی

تب دنگی و مالاریا

در سایه گسترش وسیع تب دنگی و مالاریا در سودان، ویژگی‌های یک بحران بهداشتی حاد آشکار می‌شود که نشان‌دهنده غیاب نقش فعال وزارت بهداشت و ناتوانی دولت در مقابله با همه‌گیری است که روز به روز جان‌ها را می‌گیرد. با وجود پیشرفت علمی و فناوری در علم بیماری‌ها، حقایق آشکار می‌شود و فساد نمایان می‌گردد.

غیاب برنامه واضح:

با وجود عبور تعداد مبتلایان از هزاران نفر، و ثبت مرگ و میر به صورت عمده بر اساس برخی منابع رسانه‌ای، وزارت بهداشت برنامه واضحی برای مبارزه با این همه‌گیری اعلام نکرده است. عدم هماهنگی بین نهادهای بهداشتی و فقدان دیدگاه پیشگیرانه در برخورد با بحران‌های همه‌گیر مشاهده می‌شود.

فروپاشی زنجیره‌های تأمین پزشکی

حتی ساده‌ترین داروها مانند "بندول" در برخی مناطق کمیاب شده‌اند، که نشان‌دهنده فروپاشی در زنجیره‌های تأمین و عدم نظارت بر توزیع داروها است، در حالی که فرد به ساده‌ترین ابزارهای تسکین و حمایت نیاز دارد.

غیاب آگاهی‌رسانی اجتماعی

هیچ کمپین رسانه‌ای مؤثری برای آموزش مردم در مورد روش‌های پیشگیری از پشه یا شناسایی علائم بیماری وجود ندارد، که باعث افزایش شیوع عفونت می‌شود و توانایی جامعه در محافظت از خود را تضعیف می‌کند.

ضعف زیرساخت‌های بهداشتی

بیمارستان‌ها از کمبود شدید کادر پزشکی و تجهیزات و حتی ابزارهای تشخیصی اساسی رنج می‌برند، که پاسخ به همه‌گیری را کند و تصادفی می‌کند و زندگی هزاران نفر را به خطر می‌اندازد.

کشورهای دیگر چگونه با همه‌گیری‌ها برخورد کردند؟

 برزیل:

- کمپین‌های سمپاشی زمینی و هوایی با استفاده از سموم دفع آفات مدرن راه‌اندازی کرد.

- پشه‌بند توزیع کرد و کمپین‌های آگاهی‌رسانی اجتماعی را فعال کرد.

- داروها را به طور فوری در مناطق آلوده فراهم کرد.

بنگلادش:

- مراکز اضطراری موقت در محله‌های فقیرنشین ایجاد کرد.

- خطوط تلفن گرم برای گزارش و تیم‌های واکنش سیار فراهم کرد.

فرانسه:

- سیستم‌های هشدار اولیه را فعال کرد.

- نظارت بر پشه‌های ناقل را تشدید کرد و کمپین‌های آگاهی‌رسانی محلی را آغاز کرد.

بهداشت از مهم‌ترین واجبات است و مسئولیت آن بر عهده کامل دولت است

سودان هنوز فاقد سازوکارهای مؤثر برای کشف و گزارش است، که باعث می‌شود آمار واقعی بسیار بالاتر از آمار اعلام شده باشد و بحران را پیچیده‌تر کند. بحران بهداشتی کنونی نتیجه مستقیم غیاب نقش فعال دولت در مراقبت‌های بهداشتی است که زندگی انسان را در اولویت قرار می‌دهد، دولتی که اسلام را اجرا می‌کند و سخن عمر بن خطاب رضی الله را به کار می‌بندد که گفت: «اگر قاطری در عراق بلغزد، خداوند در روز قیامت از من در مورد آن سؤال خواهد کرد».

راه حل‌های پیشنهادی

- ایجاد یک نظام بهداشتی که اولاً از خدا در زندگی انسان بترسد و کارآمد باشد، نه اینکه مشمول سهمیه‌بندی یا فساد شود.

- ارائه مراقبت‌های بهداشتی رایگان به عنوان یک حق اساسی برای همه رعایا. و لغو مجوز بیمارستان‌های خصوصی و منع سرمایه‌گذاری در زمینه پزشکی.

- فعال کردن نقش پیشگیری قبل از درمان، از طریق کمپین‌های آگاهی‌رسانی و مبارزه با پشه.

- بازسازی وزارت بهداشت برای اینکه مسئول زندگی مردم باشد، نه فقط یک نهاد اداری.

- اتخاذ یک نظام سیاسی که زندگی انسان را بالاتر از منافع اقتصادی و سیاسی قرار دهد.

- قطع ارتباط با سازمان‌های جنایتکار و مافیای دارو.

در تاریخ مسلمانان، بیمارستان‌ها برای خدمت رایگان به مردم برپا می‌شدند و با کفایت بالا اداره می‌شدند و از بیت المال تأمین مالی می‌شدند، نه از جیب مردم. مراقبت‌های بهداشتی بخشی از مسئولیت دولت بود، نه منتی و نه تجارتی.

آنچه امروز در سودان از شیوع همه‌گیری‌ها و غیاب دولت از صحنه رخ می‌دهد، هشداری خطرناک است که نمی‌توان آن را نادیده گرفت. خواسته اصلی فقط فراهم کردن بندول نیست، بلکه ایجاد یک دولت رفاه واقعی است که به زندگی انسان اهمیت می‌دهد و ریشه‌های بحران را درمان می‌کند، نه علائم آن را، دولتی که به ارزش انسان و زندگی او و هدفی که برای آن خلق شده است، یعنی عبادت خداوند یکتا، آگاه باشد. و دولت اسلامی تنها دولتی است که قادر به رسیدگی به مسائل مراقبت‌های بهداشتی از طریق نظام بهداشتی است که جز در سایه دولت خلافت راشده دوم بر منهاج نبوت که به زودی به اذن خدا برپا می‌شود، قابل اجرا نیست.

﴿یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ اسْتَجِیبُواْ لِلّهِ وَلِلرَّسُولِ إِذَا دَعَاکُم لِمَا یُحْیِیکُمْ﴾

نوشته شده برای رادیو دفتر رسانه‌ای مرکزی حزب التحریر

حاتم العطار - ایالت مصر

شرف همصحبتی با ابی اسامه، احمد بکر (هزیم) رحمه الله

شرف همصحبتی با ابی اسامه، احمد بکر (هزیم) رحمه الله

در صبحگاه بیست و دوم ربیع الاول ۱۴۴۷ هجری قمری مصادف با چهاردهم سپتامبر ۲۰۲۵ میلادی، در سن نزدیک به هشتاد و هفت سالگی، احمد بکر (هزیم)، از پیشگامان حزب التحریر، به جوار پروردگارش شتافت. سالیان متمادی دعوت را حمل کرد و در راه آن زندان طولانی و شکنجه های سخت را تحمل کرد، اما به فضل و یاری خداوند، نه سست شد و نه ضعیف شد و نه تغییر کرد و نه تبدیل نمود.

در دهه هشتاد در سوریه در دوران حکومت حافظ مقبور سال های طولانی را به صورت مخفیانه سپری کرد تا اینکه به همراه جمعی از جوانان حزب التحریر در سال 1991 توسط استخبارات هوایی دستگیر شد تا زیر نظر جنایتکاران علی مملوک و جمیل حسن، سخت ترین انواع شکنجه را ببیند، به طوری که کسی که بعد از یک دور بازجویی از ابی اسامه و برخی از رفقایش وارد اتاق بازجویی شد، به من خبر داد که تکه های گوشت پراکنده و خون روی دیوارهای اتاق بازجویی را دیده است.

بعد از بیشتر از یک سال در سلول های انفرادی شعبه استخبارات هوایی در مزه، او به همراه بقیه همکارانش به زندان صیدنایا منتقل شد تا بعداً به ده سال زندان محکوم شود، که هفت سال آن را با صبر و احتساب سپری کرد و سپس خداوند به او فرج داد.

پس از خروج از زندان، مستقیماً به حمل دعوت ادامه داد و این روند تا زمانی که دستگیری جوانان حزب آغاز شد و صدها نفر را در سوریه در اواسط ماه 12 سال 1999 شامل شد، ادامه یافت، به طوری که خانه او در بیروت مورد یورش قرار گرفت و ربوده شد تا به شعبه استخبارات هوایی در فرودگاه مزه منتقل شود تا مرحله جدیدی از شکنجه های وحشتناک آغاز شود. با وجود سن بالایش به یاری خدا صبور، ثابت قدم و محتسب بود.

پس از تقریباً یک سال، دوباره به زندان صیدنایا منتقل شد تا در دادگاه امنیت دولت محاکمه شود و متعاقباً به مدت ده سال محکوم شد که خداوند مقدر کرد تقریباً هشت سال از آن را سپری کند و سپس خداوند به او فرج داد.

من سال 2001 یک سال کامل را با او در زندان صیدنایا گذراندم، بلکه در خوابگاه پنجم (الف) سمت چپ طبقه سوم کاملاً در کنارش بودم، او را عموی عزیز خطاب می کردم.

با هم غذا می خوردیم و در کنار هم می خوابیدیم و فرهنگ و افکار را مطالعه می کردیم. از او فرهنگ را به دست آوردیم و از او صبر و ثبات را آموختیم.

او بخشنده، دوستدار مردم و مشتاق جوانان بود و در آنها اعتماد به پیروزی و نزدیکی تحقق وعده خدا را می کاشت.

او حافظ کتاب خدا بود و هر شب و روز آن را می خواند و بیشتر شب را به عبادت می گذراند و چون سپیده دم نزدیک می شد، مرا تکان می داد تا برای نماز شب و سپس نماز فجر بیدار شوم.

من از زندان خارج شدم و سپس در سال 2004 دوباره به آن بازگشتم، و ما در اوایل سال 2005 دوباره به زندان صیدنایا منتقل شدیم، تا دوباره با کسانی که هنگام خروج اول ما در پایان سال 2001 در زندان باقی مانده بودند، ملاقات کنیم، و عموی عزیز ابو اسامه احمد بکر (هزیم) رحمه الله نیز در میان آنها بود.

مدت های طولانی در مقابل خوابگاه ها قدم می زدیم تا دیوارهای زندان و میله های آهنی و دوری از خانواده و عزیزان را با او فراموش کنیم، چگونه نه، در حالی که او سال های طولانی را در زندان سپری کرد و آنچه را که سپری کرد!

و با وجود نزدیکی من به او و همراهی با او در دوره های طولانی، هرگز او را ندیدم که غر بزند یا شکایت کند، انگار که در زندان نیست، بلکه در خارج از دیوارهای زندان پرواز می کند. با قرآنی که در بیشتر اوقات تلاوت می کند پرواز می کند، با دو بال اعتماد به وعده خدا و بشارت رسولش ﷺ به پیروزی و تمکین پرواز می کند.

ما در تاریک ترین شرایط و سخت ترین شرایط به روز پیروزی بزرگ چشم دوخته بودیم، روزی که بشارت رسولمان ﷺ محقق شود «سپس خلافت بر منهاج نبوت خواهد بود». مشتاق بودیم زیر سایه خلافت و پرچم عقاب گرد هم آییم. اما خداوند مقدر کرد که از سرای شقاوت به سرای جاودانگی و بقا کوچ کنی.

از خداوند می خواهیم که در فردوس اعلی باشی و کسی را نزد خدا تزکیه نمی کنیم.

عموی عزیز ما، ابا اسامه:

از خداوند می خواهیم که تو را مشمول رحمت واسعه خود قرار دهد و در بهشت ​​های وسیع خود جای دهد و تو را با صدیقان و شهدا قرار دهد و به خاطر آزاری و عذابی که دیدی، درجات عالی در بهشت ​​را به تو پاداش دهد، و از خداوند متعال می خواهیم که ما را با رسولمان ﷺ بر سر حوض و در قرارگاه رحمتش گرد هم آورد.

تسلیت ما این است که تو به نزد مهربان ترین مهربانان می روی و جز آنچه خدا را خشنود می کند نمی گوییم، ما از آن خداییم و به سوی او باز می گردیم.

نوشته شده برای رادیو دفتر مطبوعاتی مرکزی حزب التحریر

ابو صطیف جیجو