استضعفوا أنفسهم فاستُضعِفوا من عدوهم
November 24, 2015

استضعفوا أنفسهم فاستُضعِفوا من عدوهم

استضعفوا أنفسهم فاستُضعِفوا من عدوهم

في ظل أجواء القهر والاضطهاد الذي تتعرض له الأمة هذه الأيام في شتى بقاع الأرض، قد يتولد وينبعث عند البعض شعور سلبي يتنامى وتزداد وتيرته لا سيما في أوقات الهزائم والإحباطات، حيث تتوارى النجاحات أو التي غالبا ما تكون قليلة أو باهتة ويتصدر الفشل المشهد... حيث ينبع الشعور السلبي المتمثل في جلد الذات ومحاسبتها ولومها، وذلك لعجز المنهزم فاتر الهمة عن إدراك مواطن قوته ومواطن ضعفه، وأيضاً مواطن قوة وضعف أعدائه، ويسرف بدلا من ذلك في تهميش كل قوة وقدرة له ويعطيها ويمنحها لعدوه الذي لا يمتلكها..


فنجد مَنْ هذا حاله كثيرَ الشكوى والتأنيب والحط من شأن أمته وقدراتها ومكانتها، وتجده أيضا متنكرا وخجلا من انتمائه لها، فتجد لسان حاله يقول: لم نشتك نحن العرب من الطريقة التي يعاملنا بها العالم؟! ماذا قدمنا للعالم كي يحترمنا ويحسب لنا حسابا؟! ألا نقبع في مؤخرة الأمم سياسيا واقتصاديا وتكنولوجيا!؟ ألسنا علّة على العالم؟! ألسنا أمة تأكل مما لا تزرع وتلبس مما لا تنسج؟ ألسنا نستورد قمحنا من أمريكا والغترة من الصين والعقال من سويسرا؟! حتى الأبراج الشاهقة التي نتفاخر بها ألم يبنِها خبراء غربيون؟ لماذا يتفاخر الغرب بصناعة أسرع طائرة أو أنحف موبايل بينما نتفاخر نحن بأكبر صحن تبولة!؟.. ثم نتفاخر بعد ذلك بأننا خير أمة أخرجت للناس؟! يا للعار!!!


فهذه حفنة ممن تهرف أفواههم بالحماقات، وعينة ممن تجود عقولهم بالتفاهات، بوصفهم لأمتهم بالضعف والمهانة والتخلف، فيتفكهون بزرع هذه الأوصاف في القلوب والعقول، غير متيقظين إلى أن من أسباب هذا الضعف هو بث الهزيمة في النفوس وتنشئة الأجيال على سلوكياتها والتطبع بأنماطها.


إن هذا الصنف من الناس سلبي الإرادة، لا يجيد إلا النقد غير المجدي، أو التشاؤم غير المفيد، وتراه أبعد ما يكون عن ميدان العمل الجاد، والعطاء المثمر، كما أنه يتوهم كثيرًا من العراقيل التي تحول دون نتاجه لأمته ومجتمعه..


وحقيقة لا أجد عذرا لهؤلاء ولانهزاميتهم سوى الفراغ الروحي والفكري الذي يحيونه، فالفراغ داء عضال يعطب العقول ويميع الأذواق، ويجعل من العقل والنفس عرضة للانشغال بأوهام الهزيمة والضعف، فتصبح بذلك هشة تشرب كل خبر، وتصدق كل نبأ، فكلمة تميل بها يمينًا وكلمة تروح بها شمالاً..


وليس ذلك إلا لمن نجد خللا في مواطن الإيمان عندهم، كعدم اليقين بنصر الله تعالى، ووعده بالتمكين للمسلمين، حتى يظن بعض المنهزمين نفسيا بأن كل قضية كبرى تحدث بأنها هي نهاية المسلمين وفيها هلاكهم.. ألم يقرأ من دبت الهزيمة في أوصالهم قول الله تعالى: ﴿إِنْ تَنْصُرُواْ اللهَ يَنْصُرْكُمْ وَيُثَبِّتْ أَقْدَامَكُمْ﴾؟ ألم يسمع قول النبي صلى الله عليه وسلم: «لا يَزَالُ طَائِفَةٌ مِنْ أُمَّتِي ظَاهِرِينَ حَتَّى يَأْتِيَهُمْ أَمْرُ اللَّهِ وَهُمْ ظَاهِرُونَ»؟ ففي حين لا بد لليقين أن يتملكنا بأن النصر لِمَنْ نَصَرَ الله لا لمن حاربه وحارب أولياءه، وأن العاقبة لأهل التقوى، لا لأهل الفجور والمنكرات، ولنجزم بأن أهل الحق ظاهرون حتى يأتي أمر الله، نجد من يثبط عزيمتنا ويقلل من شأننا ويبث روح الهزيمة في نفوسنا...


لذلك وفي هذا المقال حري بنا أن ننصف أمتنا، ونرد لها حقها وما هي أهل له، من مكانة ومهابة لزمتها لقرون، ولننبذ عن أنفسنا الهزيمة المقيتة، فليست خليقة بأمة كأمة محمد صلى الله عليه وسلم ملأ نورها مشارق الأرض ومغاربها، وأصبحت شامة بين الناس بجميل صيتها، وعظم أفعالها وحسن منهجها، فالأمة اليوم أحوج ما تكون لأفراد أقوياء في سواعدهم ونفوسهم وعقولهم وعتادهم، لتكون بهذا كله حصنًا منيعًا يحول دون طمع الأعداء، ويحجب دون نظرات الحاقدين، ويحبط كيد المغرضين، ويصد عنها مكر وبغض الماكرين، بحاجة لعاملين طموحين متفانين لنهضة الأمة وإعادتها لسابق عهدها وعزها، وليس ذلك لضعاف النفوس بل للأشداء الأقوياء... ﴿وَكَأَيِّنْ مِنْ نَبِيٍّ قَاتَلَ مَعَهُ رِبِّيُّونَ كَثِيرٌ فَمَا وَهَنُوا لِمَا أَصَابَهُمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَمَا ضَعُفُوا وَمَا اسْتَكَانُوا وَاللَّهُ يُحِبُّ الصَّابِرِينَ﴾.


فبالرغم مما تعيشه أمة الإسلام وهو ليس بخافٍ من ضعف وتفكك، وتكالب العالم أجمع عليها، وكأنها تعيش حالاً من التيه والضياع في كثير من بقاعها، إلا أنها تمتلك بفضل الله ومنّته مقومات أساسية تجعلها في موقع التأثير ومركز الثقل في عالم التدافع الحضاري والتنافس العالمي..


وأول مقومات الأمة وأهمها.. مرجعيتها، كتاب الله وسنة رسوله محمد صلى الله عليه وسلم، وهما يمثلان المنهج الدستوري في تشييد الصرح الحضاري للأمة والذي تنعم فيه بالأمن والرخاء والرعاية والحماية..


ومن مقومات أمة الإسلام طاقتها البشرية الهائلة، طاقة بشرية تأتلف وتنسجم فيها جميع الأجناس والأطياف والقوميات.. ومن مقومات الأمة موقعها وثرواتها، فخارطة الأمة الجغرافية والاقتصادية لا تكاد تترك موقعا استراتيجيا ولا ثروة من ثروات الأرض في الباطن والظاهر إلا ولها فيه سبق ظاهر كما ونوعا، وليس من المبالغة القول: إنها من أكبر أسباب تسلط الأجنبي ومقاومته لنهضة الأمة وإعادتها لسابق عهدها..


وبالإضافة لذلك لا نغفل التماسك واللحمة فيما بينها، إن الروابط التي أحكم وثاقها الشرع الحكيم لإبقاء لحمة الأمة بنيانا يشد بعضه بعضا، وهي التي جعلت هذه الأمةَ متجانسة منسجمة متحابة، على الرغم من كل المحاولات لإثارة النعرات فيها، ففي الأمة ولله الحمد من عوامل التماسك والتشابك ما لا يقبل التشكيك، ﴿إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌ فَأَصْلِحُوا بَيْنَ أَخَوَيْكُمْ وَاتَّقُوا اللَّهَ لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ﴾ ويقول عليه الصلاة والسلام: «المؤمِن للمؤمن كالبنيان يشدّ بعضه بعضًا».


لذلك نقول لمن لا يرى ولا يدرك مراكز القوة في أمته ويقلل من شأنها ويستهين بها، أن السياسة والاقتصاد والمخترعات والأدوات جميعها مقومات عرضية مكتسبة، إن ضاعت في حال الضعف يمكن استردادها أثناء عافية الأمة، أمّا الفكر والحضارة والثقافة فهي تعني فكر الإنسان ونظرته للحياة والأشياء، ومن أجل هذا فإن قوة الفكر والعمق الحضاري هي الحصن المنيع لحماية الأمة، وهي مكمن قوتها ومرجعيتها حينما تعمل لاستعادة مكانتها، أما ثقافة القوة التي يتمتع بها الغرب ونرى بها غلبته علينا وإثخانه فينا، فلا يمكن أن تغلب قوة الفكر والعقيدة على المدى البعيد، ولئن اقتنع العالم بأنه أصبح قرية واحدة بتلاشي الحدود الجغرافية الأرضية في الإعلام والاتصالات والمواصلات فإن الحدود الثقافيةَ والحضارية لا يُتصور تلاشيها ولا زوالها، فلئن تلاشت الدولة الجغرافية فلا تتلاشى أمة الفكر والحضارة...


وأمتنا وإن مرَّت بفترات من الانحسار والانكسار، مع الصليبيين والشيوعيين ومع سائر الخصوم، ولكنهم بالرغم من ذلك ذهبت قواهم العسكرية وبقي ذو الثقافة الغالبة بهويته وفكره. وإن رياح التغيير لا تجتث إلاّ الحضارت الهشة سريعة العطب، أما التي تمتلك الجذور والمرجعية والرصيد الفكري فهي ثابتة محفوظة بما تكفَّل الله بحفظه...


فالأمة الإسلامية في عصورها الذهبية ملكت هذه الدنيا، وضربت أروع الأمثلة في نشر العدل والأمان والعيش الرغيد للمسلمين ولكل من عاش في كنف تلك الدولة القوية، وما ذلك إلا لثباتهم وتمسكهم بعوامل النصر والغلبة والتمكين، من الاستقامة على أحكام الدين والحرص على الصدع بالحق دون مداهنة أو مجاملة أو محاباة.


والأمة الإسلامية اليوم بأمس الحاجة لمواقف راسخة ثابتة قوية، ولشخصيات واعية مثابرة صادعة بالحق لا تخشى انعدام الرزق أو قطع العنق أو لومة لائم، واضحة مستقيمة قادرة على تحمُّل أعباء المرحلة الحرجة والمسؤوليات المتزايدة نتيجة الغثائية التي نمر بها، والضعف والوهن والتراجع، مع كثرة التلون والانهزامية، حتى أصبح بعض الرموز أو الشخصيات عالة على الأمة، بما لديهم من سلبية وبُعد عن ملامسة جراح الأمة والمؤامرات التي تُحاك ضدها على مختلف الأصعدة...


فخلوا عنكم انهزاميتكم وكونوا للحق وإحقاقه عاملين، وتوقفوا عن جلدكم لذاتكم ولأمتكم، وكفاكم تقليلا من شأنها، وعوضا عن ذلك قوموا لنهضتها والتغيير من حالها، فهذا هو النهج وهذا هو الطريق.. فهلموا فقد أوشك الركب أن يسير فشاركونا المسير..

كتبته للمكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير
رائدة محمد

More from null

غیاب نقش دولت در مواجهه با فاجعه بهداشتی - تب دنگی و مالاریا

غیاب نقش دولت در مواجهه با فاجعه بهداشتی

تب دنگی و مالاریا

در سایه گسترش وسیع تب دنگی و مالاریا در سودان، ویژگی‌های یک بحران بهداشتی حاد آشکار می‌شود که نشان‌دهنده غیاب نقش فعال وزارت بهداشت و ناتوانی دولت در مقابله با همه‌گیری است که روز به روز جان‌ها را می‌گیرد. با وجود پیشرفت علمی و فناوری در علم بیماری‌ها، حقایق آشکار می‌شود و فساد نمایان می‌گردد.

غیاب برنامه واضح:

با وجود عبور تعداد مبتلایان از هزاران نفر، و ثبت مرگ و میر به صورت عمده بر اساس برخی منابع رسانه‌ای، وزارت بهداشت برنامه واضحی برای مبارزه با این همه‌گیری اعلام نکرده است. عدم هماهنگی بین نهادهای بهداشتی و فقدان دیدگاه پیشگیرانه در برخورد با بحران‌های همه‌گیر مشاهده می‌شود.

فروپاشی زنجیره‌های تأمین پزشکی

حتی ساده‌ترین داروها مانند "بندول" در برخی مناطق کمیاب شده‌اند، که نشان‌دهنده فروپاشی در زنجیره‌های تأمین و عدم نظارت بر توزیع داروها است، در حالی که فرد به ساده‌ترین ابزارهای تسکین و حمایت نیاز دارد.

غیاب آگاهی‌رسانی اجتماعی

هیچ کمپین رسانه‌ای مؤثری برای آموزش مردم در مورد روش‌های پیشگیری از پشه یا شناسایی علائم بیماری وجود ندارد، که باعث افزایش شیوع عفونت می‌شود و توانایی جامعه در محافظت از خود را تضعیف می‌کند.

ضعف زیرساخت‌های بهداشتی

بیمارستان‌ها از کمبود شدید کادر پزشکی و تجهیزات و حتی ابزارهای تشخیصی اساسی رنج می‌برند، که پاسخ به همه‌گیری را کند و تصادفی می‌کند و زندگی هزاران نفر را به خطر می‌اندازد.

کشورهای دیگر چگونه با همه‌گیری‌ها برخورد کردند؟

 برزیل:

- کمپین‌های سمپاشی زمینی و هوایی با استفاده از سموم دفع آفات مدرن راه‌اندازی کرد.

- پشه‌بند توزیع کرد و کمپین‌های آگاهی‌رسانی اجتماعی را فعال کرد.

- داروها را به طور فوری در مناطق آلوده فراهم کرد.

بنگلادش:

- مراکز اضطراری موقت در محله‌های فقیرنشین ایجاد کرد.

- خطوط تلفن گرم برای گزارش و تیم‌های واکنش سیار فراهم کرد.

فرانسه:

- سیستم‌های هشدار اولیه را فعال کرد.

- نظارت بر پشه‌های ناقل را تشدید کرد و کمپین‌های آگاهی‌رسانی محلی را آغاز کرد.

بهداشت از مهم‌ترین واجبات است و مسئولیت آن بر عهده کامل دولت است

سودان هنوز فاقد سازوکارهای مؤثر برای کشف و گزارش است، که باعث می‌شود آمار واقعی بسیار بالاتر از آمار اعلام شده باشد و بحران را پیچیده‌تر کند. بحران بهداشتی کنونی نتیجه مستقیم غیاب نقش فعال دولت در مراقبت‌های بهداشتی است که زندگی انسان را در اولویت قرار می‌دهد، دولتی که اسلام را اجرا می‌کند و سخن عمر بن خطاب رضی الله را به کار می‌بندد که گفت: «اگر قاطری در عراق بلغزد، خداوند در روز قیامت از من در مورد آن سؤال خواهد کرد».

راه حل‌های پیشنهادی

- ایجاد یک نظام بهداشتی که اولاً از خدا در زندگی انسان بترسد و کارآمد باشد، نه اینکه مشمول سهمیه‌بندی یا فساد شود.

- ارائه مراقبت‌های بهداشتی رایگان به عنوان یک حق اساسی برای همه رعایا. و لغو مجوز بیمارستان‌های خصوصی و منع سرمایه‌گذاری در زمینه پزشکی.

- فعال کردن نقش پیشگیری قبل از درمان، از طریق کمپین‌های آگاهی‌رسانی و مبارزه با پشه.

- بازسازی وزارت بهداشت برای اینکه مسئول زندگی مردم باشد، نه فقط یک نهاد اداری.

- اتخاذ یک نظام سیاسی که زندگی انسان را بالاتر از منافع اقتصادی و سیاسی قرار دهد.

- قطع ارتباط با سازمان‌های جنایتکار و مافیای دارو.

در تاریخ مسلمانان، بیمارستان‌ها برای خدمت رایگان به مردم برپا می‌شدند و با کفایت بالا اداره می‌شدند و از بیت المال تأمین مالی می‌شدند، نه از جیب مردم. مراقبت‌های بهداشتی بخشی از مسئولیت دولت بود، نه منتی و نه تجارتی.

آنچه امروز در سودان از شیوع همه‌گیری‌ها و غیاب دولت از صحنه رخ می‌دهد، هشداری خطرناک است که نمی‌توان آن را نادیده گرفت. خواسته اصلی فقط فراهم کردن بندول نیست، بلکه ایجاد یک دولت رفاه واقعی است که به زندگی انسان اهمیت می‌دهد و ریشه‌های بحران را درمان می‌کند، نه علائم آن را، دولتی که به ارزش انسان و زندگی او و هدفی که برای آن خلق شده است، یعنی عبادت خداوند یکتا، آگاه باشد. و دولت اسلامی تنها دولتی است که قادر به رسیدگی به مسائل مراقبت‌های بهداشتی از طریق نظام بهداشتی است که جز در سایه دولت خلافت راشده دوم بر منهاج نبوت که به زودی به اذن خدا برپا می‌شود، قابل اجرا نیست.

﴿یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ اسْتَجِیبُواْ لِلّهِ وَلِلرَّسُولِ إِذَا دَعَاکُم لِمَا یُحْیِیکُمْ﴾

نوشته شده برای رادیو دفتر رسانه‌ای مرکزی حزب التحریر

حاتم العطار - ایالت مصر

شرف همصحبتی با ابی اسامه، احمد بکر (هزیم) رحمه الله

شرف همصحبتی با ابی اسامه، احمد بکر (هزیم) رحمه الله

در صبحگاه بیست و دوم ربیع الاول ۱۴۴۷ هجری قمری مصادف با چهاردهم سپتامبر ۲۰۲۵ میلادی، در سن نزدیک به هشتاد و هفت سالگی، احمد بکر (هزیم)، از پیشگامان حزب التحریر، به جوار پروردگارش شتافت. سالیان متمادی دعوت را حمل کرد و در راه آن زندان طولانی و شکنجه های سخت را تحمل کرد، اما به فضل و یاری خداوند، نه سست شد و نه ضعیف شد و نه تغییر کرد و نه تبدیل نمود.

در دهه هشتاد در سوریه در دوران حکومت حافظ مقبور سال های طولانی را به صورت مخفیانه سپری کرد تا اینکه به همراه جمعی از جوانان حزب التحریر در سال 1991 توسط استخبارات هوایی دستگیر شد تا زیر نظر جنایتکاران علی مملوک و جمیل حسن، سخت ترین انواع شکنجه را ببیند، به طوری که کسی که بعد از یک دور بازجویی از ابی اسامه و برخی از رفقایش وارد اتاق بازجویی شد، به من خبر داد که تکه های گوشت پراکنده و خون روی دیوارهای اتاق بازجویی را دیده است.

بعد از بیشتر از یک سال در سلول های انفرادی شعبه استخبارات هوایی در مزه، او به همراه بقیه همکارانش به زندان صیدنایا منتقل شد تا بعداً به ده سال زندان محکوم شود، که هفت سال آن را با صبر و احتساب سپری کرد و سپس خداوند به او فرج داد.

پس از خروج از زندان، مستقیماً به حمل دعوت ادامه داد و این روند تا زمانی که دستگیری جوانان حزب آغاز شد و صدها نفر را در سوریه در اواسط ماه 12 سال 1999 شامل شد، ادامه یافت، به طوری که خانه او در بیروت مورد یورش قرار گرفت و ربوده شد تا به شعبه استخبارات هوایی در فرودگاه مزه منتقل شود تا مرحله جدیدی از شکنجه های وحشتناک آغاز شود. با وجود سن بالایش به یاری خدا صبور، ثابت قدم و محتسب بود.

پس از تقریباً یک سال، دوباره به زندان صیدنایا منتقل شد تا در دادگاه امنیت دولت محاکمه شود و متعاقباً به مدت ده سال محکوم شد که خداوند مقدر کرد تقریباً هشت سال از آن را سپری کند و سپس خداوند به او فرج داد.

من سال 2001 یک سال کامل را با او در زندان صیدنایا گذراندم، بلکه در خوابگاه پنجم (الف) سمت چپ طبقه سوم کاملاً در کنارش بودم، او را عموی عزیز خطاب می کردم.

با هم غذا می خوردیم و در کنار هم می خوابیدیم و فرهنگ و افکار را مطالعه می کردیم. از او فرهنگ را به دست آوردیم و از او صبر و ثبات را آموختیم.

او بخشنده، دوستدار مردم و مشتاق جوانان بود و در آنها اعتماد به پیروزی و نزدیکی تحقق وعده خدا را می کاشت.

او حافظ کتاب خدا بود و هر شب و روز آن را می خواند و بیشتر شب را به عبادت می گذراند و چون سپیده دم نزدیک می شد، مرا تکان می داد تا برای نماز شب و سپس نماز فجر بیدار شوم.

من از زندان خارج شدم و سپس در سال 2004 دوباره به آن بازگشتم، و ما در اوایل سال 2005 دوباره به زندان صیدنایا منتقل شدیم، تا دوباره با کسانی که هنگام خروج اول ما در پایان سال 2001 در زندان باقی مانده بودند، ملاقات کنیم، و عموی عزیز ابو اسامه احمد بکر (هزیم) رحمه الله نیز در میان آنها بود.

مدت های طولانی در مقابل خوابگاه ها قدم می زدیم تا دیوارهای زندان و میله های آهنی و دوری از خانواده و عزیزان را با او فراموش کنیم، چگونه نه، در حالی که او سال های طولانی را در زندان سپری کرد و آنچه را که سپری کرد!

و با وجود نزدیکی من به او و همراهی با او در دوره های طولانی، هرگز او را ندیدم که غر بزند یا شکایت کند، انگار که در زندان نیست، بلکه در خارج از دیوارهای زندان پرواز می کند. با قرآنی که در بیشتر اوقات تلاوت می کند پرواز می کند، با دو بال اعتماد به وعده خدا و بشارت رسولش ﷺ به پیروزی و تمکین پرواز می کند.

ما در تاریک ترین شرایط و سخت ترین شرایط به روز پیروزی بزرگ چشم دوخته بودیم، روزی که بشارت رسولمان ﷺ محقق شود «سپس خلافت بر منهاج نبوت خواهد بود». مشتاق بودیم زیر سایه خلافت و پرچم عقاب گرد هم آییم. اما خداوند مقدر کرد که از سرای شقاوت به سرای جاودانگی و بقا کوچ کنی.

از خداوند می خواهیم که در فردوس اعلی باشی و کسی را نزد خدا تزکیه نمی کنیم.

عموی عزیز ما، ابا اسامه:

از خداوند می خواهیم که تو را مشمول رحمت واسعه خود قرار دهد و در بهشت ​​های وسیع خود جای دهد و تو را با صدیقان و شهدا قرار دهد و به خاطر آزاری و عذابی که دیدی، درجات عالی در بهشت ​​را به تو پاداش دهد، و از خداوند متعال می خواهیم که ما را با رسولمان ﷺ بر سر حوض و در قرارگاه رحمتش گرد هم آورد.

تسلیت ما این است که تو به نزد مهربان ترین مهربانان می روی و جز آنچه خدا را خشنود می کند نمی گوییم، ما از آن خداییم و به سوی او باز می گردیم.

نوشته شده برای رادیو دفتر مطبوعاتی مرکزی حزب التحریر

ابو صطیف جیجو