أين المفر؟!
أين المفر؟!

لقد ضاقت الأرض وحُوصِر الإنسان فيها بكل أنواع المخاطر التي من شأنها أن تعرضه للفناء، وأصبح الإنسان يسير فيها وكأنه يسير في حقل ألغام، ﻻ يكاد يتفادى لغما حتى يخشى أن يصيبه آخر.  

0:00 0:00
Speed:
March 12, 2020

أين المفر؟!

أين المفر؟!

لقد ضاقت الأرض وحُوصِر الإنسان فيها بكل أنواع المخاطر التي من شأنها أن تعرضه للفناء، وأصبح الإنسان يسير فيها وكأنه يسير في حقل ألغام، ﻻ يكاد يتفادى لغما حتى يخشى أن يصيبه آخر.

في دراسة إحصائية لحالات موت الإنسان، وبدأت بخط بياني رفيع جدا يمثل أسماك القرش والتي سجلت العدد الأقل من حالات قتل البشر، وتدرجت بنسب ضئيلة من حيوان مفترس إلى آخر أشرس مرورا بالزواحف والحشرات السامة، وخط الموت يتسع رويدا رويدا ويتغير لونه بحسب القاتل وعدد ضحاياه إلى أن يغمر الشاشة اللون الأحمر الذي يعبر عن حجم القتل وخطورة القاتل... ويظهر اسم القاتل بالكاد وسط المساحة الكبيرة جدا للخط الأحمر... الإنسان! نعم الإنسان... لم يتفوق على عدد ضحاياه (475 ألفاً في السنة) إلا البعوض (725 ألفاً في السنة).

أما الإنسان، فالإحصائية توقفت عند القتل "الفردي" المباشر وإلا لكان في المرتبة الأولى، بما يسببه من صنوف القتل غير المباشر، جراء بعده عن النظام الصحيح الذي أنزله له ربه، فبدلا من أن يكون مستجيبا لأمر الخالق سبحانه وتعالى: ﴿...فَإِمَّا يَأْتِيَنَّكُم مِّنِّي هُدًى فَمَنِ اتَّبَعَ هُدَايَ فَلَا يَضِلُّ وَلَا يَشْقَى﴾، جعل ذلك القاتل، نَفسَه، ممن يوصف بقوله تعالى: ﴿وَمَنْ أَعْرَضَ عَن ذِكْرِي فَإِنَّ لَهُ مَعِيشَةً ضَنكاً﴾، ومهما تمتع في الحياة الدنيا فإن الوصف الذي وسمه في هذه الآية هو الذي يصور حالته على الحقيقة.

ولا نجاة، لمسلم ولا لغير المسلم، من شرَرِ هذا الشرِّ المستطير الذي يحيط بالأرض، إﻻ بقضاء الله ورعايته سبحانه، فالكل خاضع لأنظمة وقوانين تسنها دول علمانية، وتطبقها أنظمة ما أنزل الله بها من سلطان، وكل تشريع وقانون وقرار فيها، من ورائِه هوى من يشرعون من دون الله، وينصبون أنفسهم أربابا من دونه. والطامة أن ذلك النظام الرأسمالي، والذي يرزح العالم تحت نير مختلف أشكاله الترقيعية، يسوق تلك الأنظمة سوقا لتقديم المصلحية والنفعية الرأسمالية على سائر القيم الإنسانية للبشر الذين يعيشون في كنف تلك الأنظمة، فتجد أن دولة يعتمد جانب من اقتصادها على السياحة تفكر ألف مرة قبل أن تعلن تفشي وباء قتَّال فتاك فيها، ودولة تقوم على الصناعة والتصدير؛ جل تفكيرها وسياستها تصب في توقي الخسائر الاقتصادية، دونما أدنى اعتبار للخسائر في الأرواح البشرية، ودولة يحكمها طاغية ديكتاتور متجبر تعتم على الإصابات، تنتظر أمرا من الدكتاتور قبل أن تحذر الناس وتصرح بالأزمة، فالأهم هو صحة وراحة الدكتاتور!!

ترددت الصين لأشهر في أخذ الإجراءات الحاسمة لمحاصرة (فيروس كورونا المستجد) فتفشى بصورة متسارعة حتى صار وباء يرعب البشرية في أنحاء العالم؛ بل ونظرا لعدم ثقة الناس في النظام والقائمين عليه جعلهم لا يلتزمون بإجراءاته، فقد غادر الآلاف منطقة ووهان الصينية قبل دخول الحظر حيز التنفيذ، والذي تم الإعلان عنه قبل موعد تنفيذه بخمس ساعات!

أما عندنا، في الدول التي يتلاعن فيها الحكام والمحكومون، حيث لا رعاية ولا شفافية وﻻ ثقة، حتى أضحت لدى الشعوب خبرة متراكمة بالفشل المزمن، للحكام العملاء، في حل أي قضية مصيرية تهم المسلمين أو غير المسلمين؛ عندنا الوضع أخطر منه في دولة كبرى كالصين، فالناس هنا يتصرفون بدون قيادة، وقيادات الأنظمة تتصرف للرياء والسمعة والاستعراض المسرحي الخالي من الرعاية، أو بغية تحصيل الإعانات والمعونات، والتي، فوق حرمتها وتكلفتها السياسية، لا تصل إﻻ للحكام وأعوانهم والمرضيِّ عنهم من الأغنياء، ناهيك عن انعدام البنى التحتية لتنفيذ إجراءات الحظر، فضلاً عن معهود سياسات أولئك الحكام الارتجالية... بل والمتخبطة.

وفي غياب الراعي والخليفة الذي يقودها بالإسلام فتتقي به نوائب الدهر، لجأت الأمة، مباشرة إلى ربها ترفع أكف الضراعة إليه ليكف عنها ذلك الخطر المحدق، فتنامت الدعوة عبر وسائل التواصل الإلكتروني لصلاة موحدة في التوقيت، في أرجاء البلاد الإسلامية يوم الثلاثاء 3/3 وتوحيد الدعاء فيها لله بأن يرفع وباء "كورونا" عن الأرض.

وهذه الدعوة رغم أن فيها محاولةً لِلَمِّ شمل الأمة على عمل مندوب هو صلاة الحاجة؛ وما فيها من معاني اتساع الأمة وتحدِّيها لحدود الدم الاستعمارية؛ إلا أنها دعوة انهزامية، تنم عن إحساس شعوري بالخطر المحدق، حيث ﻻ حاكم يرعى شئونها، بل قل وأنت من الصادقين أنه ﻻ حاكم يُتصور أن يُفكر في رعايتها، في ظل الرأسمالية وعقيدتها العلمانية وشريعة الكفر المنبثقة عنها، ناهيك عن فرضها بالحديد والنار، في تبعيةٍ مقيتةٍ من الحكام للغرب المستعمر. وهنا لا بد من نقل الدعوة للصلاة الموحدة من منطلق شعوري إلى منطلق فكري. ليسأل كل مسلم نفسه: لماذا نلجأ للحلول التي نراعي بها أعداءنا وعملاءهم من حكامنا فنصير من حيث ندري أو ﻻ ندري، عونا لهم على الاستمرار في نهج إعراضهم عن ذكر الله تعالى؟!

وحري أن نتساءل عن سر نقل كل شاشات إعلامهم، إعلام أعور الدجال، منذ أيام لصلاة "الفجر العظيم" التي دعا لها أحدهم "نصرة للأقصى"، بينما تلك الشاشات عينُها، عميت عن أن تنقل تظاهرات تناشد الجيوش لنصرة وتحرير الأقصى كما أمرها ربها؟! الغرب الكافر المستعمر يعلم جيدا أن الأقصى ﻻ تنصره إلا الجيوش، ويعلم أن أي دعوة لهذا الفهم ستؤول إلى تحرير المسلمين وبالتالي إقامة الدين، عدوهم الأول.

هذا الفهم الذي ما فتئ حزب التحرير، يرشد الأمة إليه، يهيل عليه أعداء الأمة كمّاً هائلا من الأفكار والمفاهيم المغلوطة، عساها تستطيع تغييبه، وإن تسترت برداء دعوات لصلاة فريضة أو نافلة؛ بل ربما شجعوها بمشاركات الكنائس والمعابد تكريسا لـ"دين الإنسانية" الجديد! يريدون للأمة أن تلتفت عن الحل الجذري واتخاذ القرار المصيري بخلع حكام الضرار وجلاوزة الاستعمار؛ خوفا من أن تسترد الأمة سلطانها وقرارها المسلوب وتتخير من بينها رجلا يحكمها بما أنزل الله في ظل دولة الرعاية التي أمر الله سبحانه بها، وبشر رسوله e وأمر بإنهاء الملك الجبري وإعادتها سيرتها الأولى، خلافة راشدة على منهاج النبوة، تشمل العالم برعايتها.

فيا أمة الإسلام لنختصر الطريق باسترداد السلطان واستئناف الحياة الإسلامية، لا تلهنا دعوات من هنا أو هناك تلفتنا عن معالجة مكمن الداء، أﻻ وهو تغييب الحكم بما أنزل الله تعالى؛ فذلك أس الأمراض ومكمن الأدواء... وهل من مقتل للمسلمين أنكى من الإعراض عن ذكر الله تعالى بتغييب الحكم بكتابه وسنة نبيه e؟!

فلتلتفت العقول إلى آيات الله أن تعود دولتها، ولتلتف القلوب حول الإحساس الفكري بسر ضنك العيش الذي طال بنا، ولتتعال الدعوات إلى استئناف الحكم بما أنزل الله، مصداقا وتصديقا وطواعية لأمره تعالى حيث يقول في محكم تنزيله: ﴿يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِن تَنصُرُوا اللَّهَ يَنصُرْكُمْ وَيُثَبِّتْ أَقْدَامَكُمْ * وَالَّذِينَ كَفَرُوا فَتَعْساً لَّهُمْ وَأَضَلَّ أَعْمَالَهُمْ * ذَلِكَ بِأَنَّهُمْ كَرِهُوا مَا أَنزَلَ اللَّهُ فَأَحْبَطَ أَعْمَالَهُمْ * أَفَلَمْ يَسِيرُوا فِي الْأَرْضِ فَيَنظُرُوا كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الَّذِينَ مِن قَبْلِهِمْ دَمَّرَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ وَلِلْكَافِرِينَ أَمْثَالُهَا * ذَلِكَ بِأَنَّ اللَّهَ مَوْلَى الَّذِينَ آمَنُوا وَأَنَّ الْكَافِرِينَ لَا مَوْلَى لَهُمْ﴾.

كتبه لإذاعة المكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير

جمال علي – ولاية مصر

More from null

غیاب نقش دولت در مواجهه با فاجعه بهداشتی - تب دنگی و مالاریا

غیاب نقش دولت در مواجهه با فاجعه بهداشتی

تب دنگی و مالاریا

در سایه گسترش وسیع تب دنگی و مالاریا در سودان، ویژگی‌های یک بحران بهداشتی حاد آشکار می‌شود که نشان‌دهنده غیاب نقش فعال وزارت بهداشت و ناتوانی دولت در مقابله با همه‌گیری است که روز به روز جان‌ها را می‌گیرد. با وجود پیشرفت علمی و فناوری در علم بیماری‌ها، حقایق آشکار می‌شود و فساد نمایان می‌گردد.

غیاب برنامه واضح:

با وجود عبور تعداد مبتلایان از هزاران نفر، و ثبت مرگ و میر به صورت عمده بر اساس برخی منابع رسانه‌ای، وزارت بهداشت برنامه واضحی برای مبارزه با این همه‌گیری اعلام نکرده است. عدم هماهنگی بین نهادهای بهداشتی و فقدان دیدگاه پیشگیرانه در برخورد با بحران‌های همه‌گیر مشاهده می‌شود.

فروپاشی زنجیره‌های تأمین پزشکی

حتی ساده‌ترین داروها مانند "بندول" در برخی مناطق کمیاب شده‌اند، که نشان‌دهنده فروپاشی در زنجیره‌های تأمین و عدم نظارت بر توزیع داروها است، در حالی که فرد به ساده‌ترین ابزارهای تسکین و حمایت نیاز دارد.

غیاب آگاهی‌رسانی اجتماعی

هیچ کمپین رسانه‌ای مؤثری برای آموزش مردم در مورد روش‌های پیشگیری از پشه یا شناسایی علائم بیماری وجود ندارد، که باعث افزایش شیوع عفونت می‌شود و توانایی جامعه در محافظت از خود را تضعیف می‌کند.

ضعف زیرساخت‌های بهداشتی

بیمارستان‌ها از کمبود شدید کادر پزشکی و تجهیزات و حتی ابزارهای تشخیصی اساسی رنج می‌برند، که پاسخ به همه‌گیری را کند و تصادفی می‌کند و زندگی هزاران نفر را به خطر می‌اندازد.

کشورهای دیگر چگونه با همه‌گیری‌ها برخورد کردند؟

 برزیل:

- کمپین‌های سمپاشی زمینی و هوایی با استفاده از سموم دفع آفات مدرن راه‌اندازی کرد.

- پشه‌بند توزیع کرد و کمپین‌های آگاهی‌رسانی اجتماعی را فعال کرد.

- داروها را به طور فوری در مناطق آلوده فراهم کرد.

بنگلادش:

- مراکز اضطراری موقت در محله‌های فقیرنشین ایجاد کرد.

- خطوط تلفن گرم برای گزارش و تیم‌های واکنش سیار فراهم کرد.

فرانسه:

- سیستم‌های هشدار اولیه را فعال کرد.

- نظارت بر پشه‌های ناقل را تشدید کرد و کمپین‌های آگاهی‌رسانی محلی را آغاز کرد.

بهداشت از مهم‌ترین واجبات است و مسئولیت آن بر عهده کامل دولت است

سودان هنوز فاقد سازوکارهای مؤثر برای کشف و گزارش است، که باعث می‌شود آمار واقعی بسیار بالاتر از آمار اعلام شده باشد و بحران را پیچیده‌تر کند. بحران بهداشتی کنونی نتیجه مستقیم غیاب نقش فعال دولت در مراقبت‌های بهداشتی است که زندگی انسان را در اولویت قرار می‌دهد، دولتی که اسلام را اجرا می‌کند و سخن عمر بن خطاب رضی الله را به کار می‌بندد که گفت: «اگر قاطری در عراق بلغزد، خداوند در روز قیامت از من در مورد آن سؤال خواهد کرد».

راه حل‌های پیشنهادی

- ایجاد یک نظام بهداشتی که اولاً از خدا در زندگی انسان بترسد و کارآمد باشد، نه اینکه مشمول سهمیه‌بندی یا فساد شود.

- ارائه مراقبت‌های بهداشتی رایگان به عنوان یک حق اساسی برای همه رعایا. و لغو مجوز بیمارستان‌های خصوصی و منع سرمایه‌گذاری در زمینه پزشکی.

- فعال کردن نقش پیشگیری قبل از درمان، از طریق کمپین‌های آگاهی‌رسانی و مبارزه با پشه.

- بازسازی وزارت بهداشت برای اینکه مسئول زندگی مردم باشد، نه فقط یک نهاد اداری.

- اتخاذ یک نظام سیاسی که زندگی انسان را بالاتر از منافع اقتصادی و سیاسی قرار دهد.

- قطع ارتباط با سازمان‌های جنایتکار و مافیای دارو.

در تاریخ مسلمانان، بیمارستان‌ها برای خدمت رایگان به مردم برپا می‌شدند و با کفایت بالا اداره می‌شدند و از بیت المال تأمین مالی می‌شدند، نه از جیب مردم. مراقبت‌های بهداشتی بخشی از مسئولیت دولت بود، نه منتی و نه تجارتی.

آنچه امروز در سودان از شیوع همه‌گیری‌ها و غیاب دولت از صحنه رخ می‌دهد، هشداری خطرناک است که نمی‌توان آن را نادیده گرفت. خواسته اصلی فقط فراهم کردن بندول نیست، بلکه ایجاد یک دولت رفاه واقعی است که به زندگی انسان اهمیت می‌دهد و ریشه‌های بحران را درمان می‌کند، نه علائم آن را، دولتی که به ارزش انسان و زندگی او و هدفی که برای آن خلق شده است، یعنی عبادت خداوند یکتا، آگاه باشد. و دولت اسلامی تنها دولتی است که قادر به رسیدگی به مسائل مراقبت‌های بهداشتی از طریق نظام بهداشتی است که جز در سایه دولت خلافت راشده دوم بر منهاج نبوت که به زودی به اذن خدا برپا می‌شود، قابل اجرا نیست.

﴿یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ اسْتَجِیبُواْ لِلّهِ وَلِلرَّسُولِ إِذَا دَعَاکُم لِمَا یُحْیِیکُمْ﴾

نوشته شده برای رادیو دفتر رسانه‌ای مرکزی حزب التحریر

حاتم العطار - ایالت مصر

شرف همصحبتی با ابی اسامه، احمد بکر (هزیم) رحمه الله

شرف همصحبتی با ابی اسامه، احمد بکر (هزیم) رحمه الله

در صبحگاه بیست و دوم ربیع الاول ۱۴۴۷ هجری قمری مصادف با چهاردهم سپتامبر ۲۰۲۵ میلادی، در سن نزدیک به هشتاد و هفت سالگی، احمد بکر (هزیم)، از پیشگامان حزب التحریر، به جوار پروردگارش شتافت. سالیان متمادی دعوت را حمل کرد و در راه آن زندان طولانی و شکنجه های سخت را تحمل کرد، اما به فضل و یاری خداوند، نه سست شد و نه ضعیف شد و نه تغییر کرد و نه تبدیل نمود.

در دهه هشتاد در سوریه در دوران حکومت حافظ مقبور سال های طولانی را به صورت مخفیانه سپری کرد تا اینکه به همراه جمعی از جوانان حزب التحریر در سال 1991 توسط استخبارات هوایی دستگیر شد تا زیر نظر جنایتکاران علی مملوک و جمیل حسن، سخت ترین انواع شکنجه را ببیند، به طوری که کسی که بعد از یک دور بازجویی از ابی اسامه و برخی از رفقایش وارد اتاق بازجویی شد، به من خبر داد که تکه های گوشت پراکنده و خون روی دیوارهای اتاق بازجویی را دیده است.

بعد از بیشتر از یک سال در سلول های انفرادی شعبه استخبارات هوایی در مزه، او به همراه بقیه همکارانش به زندان صیدنایا منتقل شد تا بعداً به ده سال زندان محکوم شود، که هفت سال آن را با صبر و احتساب سپری کرد و سپس خداوند به او فرج داد.

پس از خروج از زندان، مستقیماً به حمل دعوت ادامه داد و این روند تا زمانی که دستگیری جوانان حزب آغاز شد و صدها نفر را در سوریه در اواسط ماه 12 سال 1999 شامل شد، ادامه یافت، به طوری که خانه او در بیروت مورد یورش قرار گرفت و ربوده شد تا به شعبه استخبارات هوایی در فرودگاه مزه منتقل شود تا مرحله جدیدی از شکنجه های وحشتناک آغاز شود. با وجود سن بالایش به یاری خدا صبور، ثابت قدم و محتسب بود.

پس از تقریباً یک سال، دوباره به زندان صیدنایا منتقل شد تا در دادگاه امنیت دولت محاکمه شود و متعاقباً به مدت ده سال محکوم شد که خداوند مقدر کرد تقریباً هشت سال از آن را سپری کند و سپس خداوند به او فرج داد.

من سال 2001 یک سال کامل را با او در زندان صیدنایا گذراندم، بلکه در خوابگاه پنجم (الف) سمت چپ طبقه سوم کاملاً در کنارش بودم، او را عموی عزیز خطاب می کردم.

با هم غذا می خوردیم و در کنار هم می خوابیدیم و فرهنگ و افکار را مطالعه می کردیم. از او فرهنگ را به دست آوردیم و از او صبر و ثبات را آموختیم.

او بخشنده، دوستدار مردم و مشتاق جوانان بود و در آنها اعتماد به پیروزی و نزدیکی تحقق وعده خدا را می کاشت.

او حافظ کتاب خدا بود و هر شب و روز آن را می خواند و بیشتر شب را به عبادت می گذراند و چون سپیده دم نزدیک می شد، مرا تکان می داد تا برای نماز شب و سپس نماز فجر بیدار شوم.

من از زندان خارج شدم و سپس در سال 2004 دوباره به آن بازگشتم، و ما در اوایل سال 2005 دوباره به زندان صیدنایا منتقل شدیم، تا دوباره با کسانی که هنگام خروج اول ما در پایان سال 2001 در زندان باقی مانده بودند، ملاقات کنیم، و عموی عزیز ابو اسامه احمد بکر (هزیم) رحمه الله نیز در میان آنها بود.

مدت های طولانی در مقابل خوابگاه ها قدم می زدیم تا دیوارهای زندان و میله های آهنی و دوری از خانواده و عزیزان را با او فراموش کنیم، چگونه نه، در حالی که او سال های طولانی را در زندان سپری کرد و آنچه را که سپری کرد!

و با وجود نزدیکی من به او و همراهی با او در دوره های طولانی، هرگز او را ندیدم که غر بزند یا شکایت کند، انگار که در زندان نیست، بلکه در خارج از دیوارهای زندان پرواز می کند. با قرآنی که در بیشتر اوقات تلاوت می کند پرواز می کند، با دو بال اعتماد به وعده خدا و بشارت رسولش ﷺ به پیروزی و تمکین پرواز می کند.

ما در تاریک ترین شرایط و سخت ترین شرایط به روز پیروزی بزرگ چشم دوخته بودیم، روزی که بشارت رسولمان ﷺ محقق شود «سپس خلافت بر منهاج نبوت خواهد بود». مشتاق بودیم زیر سایه خلافت و پرچم عقاب گرد هم آییم. اما خداوند مقدر کرد که از سرای شقاوت به سرای جاودانگی و بقا کوچ کنی.

از خداوند می خواهیم که در فردوس اعلی باشی و کسی را نزد خدا تزکیه نمی کنیم.

عموی عزیز ما، ابا اسامه:

از خداوند می خواهیم که تو را مشمول رحمت واسعه خود قرار دهد و در بهشت ​​های وسیع خود جای دهد و تو را با صدیقان و شهدا قرار دهد و به خاطر آزاری و عذابی که دیدی، درجات عالی در بهشت ​​را به تو پاداش دهد، و از خداوند متعال می خواهیم که ما را با رسولمان ﷺ بر سر حوض و در قرارگاه رحمتش گرد هم آورد.

تسلیت ما این است که تو به نزد مهربان ترین مهربانان می روی و جز آنچه خدا را خشنود می کند نمی گوییم، ما از آن خداییم و به سوی او باز می گردیم.

نوشته شده برای رادیو دفتر مطبوعاتی مرکزی حزب التحریر

ابو صطیف جیجو