بالتعليم تحفظ ثقافة الأمة وهويتها...  وبالخلافة على منهاج النبوة يُضمن ذلك ويُنفذ
February 27, 2017

بالتعليم تحفظ ثقافة الأمة وهويتها... وبالخلافة على منهاج النبوة يُضمن ذلك ويُنفذ

بالتعليم تحفظ ثقافة الأمة وهويتها...

وبالخلافة على منهاج النبوة يُضمن ذلك ويُنفذ

تشكل ثقافة الأمة جزءاً من كيانها، فعلى هذه الثقافة تُبنى حضارتها وتتحدد أهدافها وغايتها ويتميز نمط عيشها، وفي ثقافتها وجهة نظرها في الحياة والرابط الذي يـربط أبناءها معا والنظام الذي تعيش بحسبه، وثقافة أي أمة هي عقيدتها وما ينبثق عن هذه العقيدة من أحكام ومعالجات وأنظمة، وما يبنى عليها من معارف وعلوم، وما دار من أحداث مرتبطة بهذه العقيدة كسيرة الأمة وتاريخها.

والثقافة غير العلم، فالعلم عالمي لا تختص به أمة دون أخرى، وأما الثقافة فتكون خاصة تنسب للأمة التي نتجت عنها، فنقول على سبيل المثال الثقافة الغربية، ونقول الثقافة الإسلامية...

وتناضل الأمم من أجل سيادة ثقافتها ووجهة نظرها في الحياة، وتسعى للحفاظ عليها وتعمل على تخليدها ونقلها من جيل إلى جيل، ومن أهم الضمانات التي تحافظ من خلالها الأمم على ثقافتها هي أن تكون محفوظة في صدور أبنائها، وفي سطور كتبها التي تدرس في مدارسها وجامعاتها.

ولكن الناظر في واقع التعليم في بلاد المسلمين بعد هدم الخلافة يرى أن التعليم أصبح يعمل على هدم الثقافة الإسلامية في نفوس أبناء المسلمين بدل أن يبنيها، ويسعى لأن يُحِلَّ محلها الثقافة الغربية في إطار نهج مدروس من الدول الغربية وعملائها من الحكام، مستخدمين لتحقيق ذلك سُبلاً عدة، منها البعثات التبشيرية إلى بلاد المسلمين تحت مسمى نشر العلم، وبناء المدارس والجامعات، وإرسال بعض أبناء المسلمين للدراسة في البلاد الأجنبية ليعودوا إلى بلادهم مضبوعين بالثقافة الغربية ويسعون لنشرها في بلاد المسلمين، ووضع مناهج تعليمية مضللة ومفسدة، وما فتئ هؤلاء العملاء يقومون بإجراء تغييرات وتعديلات في المناهج من حين لآخر استجابة لإملاءات أسيادهم حتى لا تبقى أي صلة لهذه المناهج بالإسلام من قريب أو بعيد.

وحتى يعود التعليم طريقاً لحفظ ثقافتا الإسلامية في صدور أبنائنا، لا بد لنا من وضع سياسة تعليمية لا تخرج في أي جزئية من جزئياتها عن العقيدة الإسلامية أو تسعى لتشويشها أو إضعافها، فتجعل هذه السياسة مهمتها الرئيسية إنشاء الشخصيات الإسلامية، التي تجعل العقيدة الإسلاميةَ أساساً لتفكيرِها، وقاعدةً لمفاهيمِها التي تحملها عن الحياة، فتنبني جميع المفاهيم لدى هذه الشخصية على العقيدة الإسلامية، ذات الأساس الواحد المتجانس، غير المضطرب ولا المتفاوت ولا المتناقض، وبذلك تستطيع أن تحدّد موقفَها الصحيح من كل ما يقع عليه الحِس، بناء على العقيدة الإسلامية، سياسة تضمن إيجاد وجهة نظر صحيحة بين أبناء وبنات الأمة على أنّ الدين يقدم حلولا لمشاكل الأمة الاقتصادية والسياسية والاجتماعية وجميع نواحي الحياة، وتثقفهم بالإسلام بطريقة تجعلهم قادرين على تطبيق الإسلام في حياتهم على المستوى الفردي وعلى جميع المستويات، سياسة تولي اهتماماً للعلوم الإسلامية من فقه وحديث وتفسير وعلم أصول وغيرها وتخصص لها فروعاً في المرحلة العالية كما تخصص فيها للطب والهندسة والطبيعيات وما شاكلها. سياسة تولي اهتماماً باللغة العربية فتجعلها لغة التعليم وتخصص لتدريسها وقتاً كافياً كما تخصص لباقي العلوم، وتمنع تدريس أي لغة غيرها للمراحل الابتدائية حتى يتقنها الطلاب، سياسة لا تدخل في مناهجها التعليمية أي شيء من شأنه أن يؤثر على الطلبة ويشككهم في عقيدتهم وحضارتهم أو يضعفها في نفوسهم من ثقافات الأمم الأخرى، وإذا أرادت أن تدخل من المعارف الثقافية للأمم الأخرى في مناهجها، فإنها تدخلها في المراحل العليا وفق سياسة معينة لا تتناقض مع الإسلام وأحكامه. وتعلم هذه المعارف كالفلسفة مثلاً لنقضها وإبطالها، ولا يعلم شيء منها من غير أن يعلم إلى جانبه نقضه وإبطاله.

ولا يعني هذا أن هذه السياسة لا تهتم بالعلوم التجريبية كالكيمياء والفيزياء والطب والهندسة، بل تهتم بها وتحرص على إدخالها لمراحل التعليم المختلفة حسب الحاجة وحسب المرحلة العمرية، وتفتح لها فروعاً في الدراسات العليا، بل قد يؤخذ مما توصلت إليه الأمم الأخرى في هذه العلوم وتدرسه في مدارسها وجامعاتها، ولكنها لا تدخل إلى مناهجها ما يخالف الإسلام كنظرية داروين مثلا بحجة العلم.

وحتى يتحقق ذلك لا بد من وجود دولة تحكمنا وترعى شؤوننا وفق ما ينبثق عن عقيدتنا من أحكام، دولة تشكل الضمان لتنفيذ سياسة تعليم تحافظ على ثقافة الأمة وهويتها كما حافظت عليها الدولة الإسلامية الأولى وحملتها إلى باقي الأمم والشعوب، فأثرت فيهم ولم تتأثر بما عندهم من ثقافات ومعتقدات، فكانت ترسل مع الجيوش علماء تبقيهم في البلاد المفتوحة لتعليم أهلها الإسلام واللغة العربية، بل كانوا يفتحون المدارس في البلاد المفتوحة بالإضافة إلى التعليم في المساجد، وقد عرفت هذه المدارس بأسماء السلاطين والخلفاء الذين افتتحوها كالمدرسة الصلاحية في القدس نسبة إلى صلاح الدين الأيوبي، وعندما أخذت من أهل تلك البلاد أخذت منهم الأشكال المدنية والعلوم التي لا تتعارض مع الإسلام، فالرسول e أرسل من يتعلم صناعة المنجنيق إلى البلاد التي تجيدها، ولكنه لم يرسل أحدا ليتعلم أخلاق وقيم وثقافة الفرس والروم، وعمر بن الخطاب أدخل الدواوين للدولة الإسلامية كأسلوب إداري، أخذه من الفرس دون أن ينقل معه ثقافتهم.

فتجعل هذه الدولة التعليم من أولى أولوياتها وأوجب مسؤولياتها كما فعل الرسول eعندما جعل فداء الأسرى في معركة بدر تعليم عشرة من المسلمين القراءة والكتابة، وتجعل التعليم مجانياً وتنفق عليه من بيت مال المسلمين، وتوفر البنية التحتية اللازمة من مختبرات ومكتبات وغيرها من وسائل المعرفة، وتشرف على وضع المناهج الدراسية في المدارس والجامعات وتجعلها واحدة في المدارس الحكومية والخاصة، ولا تسمح بوجود مدارس تعلم الثقافة الغربية في بلاد المسلمين، وتقطع أيدي المؤسسات التبشيرية والإفسادية التي تدخل مؤسساتنا التعليمية وتسعى لإفساد أبنائنا.

وهذا لن يكون إلا في ظل دولة مبدئية ترعى شؤون الرعية، وتعد أبناء المسلمين ليكون منهم العلماء المختصون في كل مجالات الحياة سواء في العلوم الإسلامية من اجتهاد وفقه وقضاء، أم في العلوم التجريبية من هندسة وكيمياء وفيزياء وطب وغيرها، علماء أكفاء يحملون دولة الإسلام والأمة الإسلامية على أكتافهم لتقتعد المركز الأول بين الأمم والدول في العالم، فتكون دولة قائدة ومؤثرة بمبدئها، لا تابعة أو عميلة في فكرها. وهذه الدولة هي دولة الخلافة الراشدة الثانية على منهاج النبوة القادمة قريباً بإذن الله، وقد وضع حزب التحرير رؤية واضحة لسياسة التعليم لتحقيق هذا الهدف، ضمّنها في الدستور الذي أعده وفي كتيب أسس التعليم المنهجي في دولة الخلافة، يمكن الرجوع إليهما للاطلاع عليها فالمقام لا يتسع لعرضها هنا.

كتبته لإذاعة المكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير

أختكم براءة مناصرة

More from null

غیاب نقش دولت در مواجهه با فاجعه بهداشتی - تب دنگی و مالاریا

غیاب نقش دولت در مواجهه با فاجعه بهداشتی

تب دنگی و مالاریا

در سایه گسترش وسیع تب دنگی و مالاریا در سودان، ویژگی‌های یک بحران بهداشتی حاد آشکار می‌شود که نشان‌دهنده غیاب نقش فعال وزارت بهداشت و ناتوانی دولت در مقابله با همه‌گیری است که روز به روز جان‌ها را می‌گیرد. با وجود پیشرفت علمی و فناوری در علم بیماری‌ها، حقایق آشکار می‌شود و فساد نمایان می‌گردد.

غیاب برنامه واضح:

با وجود عبور تعداد مبتلایان از هزاران نفر، و ثبت مرگ و میر به صورت عمده بر اساس برخی منابع رسانه‌ای، وزارت بهداشت برنامه واضحی برای مبارزه با این همه‌گیری اعلام نکرده است. عدم هماهنگی بین نهادهای بهداشتی و فقدان دیدگاه پیشگیرانه در برخورد با بحران‌های همه‌گیر مشاهده می‌شود.

فروپاشی زنجیره‌های تأمین پزشکی

حتی ساده‌ترین داروها مانند "بندول" در برخی مناطق کمیاب شده‌اند، که نشان‌دهنده فروپاشی در زنجیره‌های تأمین و عدم نظارت بر توزیع داروها است، در حالی که فرد به ساده‌ترین ابزارهای تسکین و حمایت نیاز دارد.

غیاب آگاهی‌رسانی اجتماعی

هیچ کمپین رسانه‌ای مؤثری برای آموزش مردم در مورد روش‌های پیشگیری از پشه یا شناسایی علائم بیماری وجود ندارد، که باعث افزایش شیوع عفونت می‌شود و توانایی جامعه در محافظت از خود را تضعیف می‌کند.

ضعف زیرساخت‌های بهداشتی

بیمارستان‌ها از کمبود شدید کادر پزشکی و تجهیزات و حتی ابزارهای تشخیصی اساسی رنج می‌برند، که پاسخ به همه‌گیری را کند و تصادفی می‌کند و زندگی هزاران نفر را به خطر می‌اندازد.

کشورهای دیگر چگونه با همه‌گیری‌ها برخورد کردند؟

 برزیل:

- کمپین‌های سمپاشی زمینی و هوایی با استفاده از سموم دفع آفات مدرن راه‌اندازی کرد.

- پشه‌بند توزیع کرد و کمپین‌های آگاهی‌رسانی اجتماعی را فعال کرد.

- داروها را به طور فوری در مناطق آلوده فراهم کرد.

بنگلادش:

- مراکز اضطراری موقت در محله‌های فقیرنشین ایجاد کرد.

- خطوط تلفن گرم برای گزارش و تیم‌های واکنش سیار فراهم کرد.

فرانسه:

- سیستم‌های هشدار اولیه را فعال کرد.

- نظارت بر پشه‌های ناقل را تشدید کرد و کمپین‌های آگاهی‌رسانی محلی را آغاز کرد.

بهداشت از مهم‌ترین واجبات است و مسئولیت آن بر عهده کامل دولت است

سودان هنوز فاقد سازوکارهای مؤثر برای کشف و گزارش است، که باعث می‌شود آمار واقعی بسیار بالاتر از آمار اعلام شده باشد و بحران را پیچیده‌تر کند. بحران بهداشتی کنونی نتیجه مستقیم غیاب نقش فعال دولت در مراقبت‌های بهداشتی است که زندگی انسان را در اولویت قرار می‌دهد، دولتی که اسلام را اجرا می‌کند و سخن عمر بن خطاب رضی الله را به کار می‌بندد که گفت: «اگر قاطری در عراق بلغزد، خداوند در روز قیامت از من در مورد آن سؤال خواهد کرد».

راه حل‌های پیشنهادی

- ایجاد یک نظام بهداشتی که اولاً از خدا در زندگی انسان بترسد و کارآمد باشد، نه اینکه مشمول سهمیه‌بندی یا فساد شود.

- ارائه مراقبت‌های بهداشتی رایگان به عنوان یک حق اساسی برای همه رعایا. و لغو مجوز بیمارستان‌های خصوصی و منع سرمایه‌گذاری در زمینه پزشکی.

- فعال کردن نقش پیشگیری قبل از درمان، از طریق کمپین‌های آگاهی‌رسانی و مبارزه با پشه.

- بازسازی وزارت بهداشت برای اینکه مسئول زندگی مردم باشد، نه فقط یک نهاد اداری.

- اتخاذ یک نظام سیاسی که زندگی انسان را بالاتر از منافع اقتصادی و سیاسی قرار دهد.

- قطع ارتباط با سازمان‌های جنایتکار و مافیای دارو.

در تاریخ مسلمانان، بیمارستان‌ها برای خدمت رایگان به مردم برپا می‌شدند و با کفایت بالا اداره می‌شدند و از بیت المال تأمین مالی می‌شدند، نه از جیب مردم. مراقبت‌های بهداشتی بخشی از مسئولیت دولت بود، نه منتی و نه تجارتی.

آنچه امروز در سودان از شیوع همه‌گیری‌ها و غیاب دولت از صحنه رخ می‌دهد، هشداری خطرناک است که نمی‌توان آن را نادیده گرفت. خواسته اصلی فقط فراهم کردن بندول نیست، بلکه ایجاد یک دولت رفاه واقعی است که به زندگی انسان اهمیت می‌دهد و ریشه‌های بحران را درمان می‌کند، نه علائم آن را، دولتی که به ارزش انسان و زندگی او و هدفی که برای آن خلق شده است، یعنی عبادت خداوند یکتا، آگاه باشد. و دولت اسلامی تنها دولتی است که قادر به رسیدگی به مسائل مراقبت‌های بهداشتی از طریق نظام بهداشتی است که جز در سایه دولت خلافت راشده دوم بر منهاج نبوت که به زودی به اذن خدا برپا می‌شود، قابل اجرا نیست.

﴿یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ اسْتَجِیبُواْ لِلّهِ وَلِلرَّسُولِ إِذَا دَعَاکُم لِمَا یُحْیِیکُمْ﴾

نوشته شده برای رادیو دفتر رسانه‌ای مرکزی حزب التحریر

حاتم العطار - ایالت مصر

شرف همصحبتی با ابی اسامه، احمد بکر (هزیم) رحمه الله

شرف همصحبتی با ابی اسامه، احمد بکر (هزیم) رحمه الله

در صبحگاه بیست و دوم ربیع الاول ۱۴۴۷ هجری قمری مصادف با چهاردهم سپتامبر ۲۰۲۵ میلادی، در سن نزدیک به هشتاد و هفت سالگی، احمد بکر (هزیم)، از پیشگامان حزب التحریر، به جوار پروردگارش شتافت. سالیان متمادی دعوت را حمل کرد و در راه آن زندان طولانی و شکنجه های سخت را تحمل کرد، اما به فضل و یاری خداوند، نه سست شد و نه ضعیف شد و نه تغییر کرد و نه تبدیل نمود.

در دهه هشتاد در سوریه در دوران حکومت حافظ مقبور سال های طولانی را به صورت مخفیانه سپری کرد تا اینکه به همراه جمعی از جوانان حزب التحریر در سال 1991 توسط استخبارات هوایی دستگیر شد تا زیر نظر جنایتکاران علی مملوک و جمیل حسن، سخت ترین انواع شکنجه را ببیند، به طوری که کسی که بعد از یک دور بازجویی از ابی اسامه و برخی از رفقایش وارد اتاق بازجویی شد، به من خبر داد که تکه های گوشت پراکنده و خون روی دیوارهای اتاق بازجویی را دیده است.

بعد از بیشتر از یک سال در سلول های انفرادی شعبه استخبارات هوایی در مزه، او به همراه بقیه همکارانش به زندان صیدنایا منتقل شد تا بعداً به ده سال زندان محکوم شود، که هفت سال آن را با صبر و احتساب سپری کرد و سپس خداوند به او فرج داد.

پس از خروج از زندان، مستقیماً به حمل دعوت ادامه داد و این روند تا زمانی که دستگیری جوانان حزب آغاز شد و صدها نفر را در سوریه در اواسط ماه 12 سال 1999 شامل شد، ادامه یافت، به طوری که خانه او در بیروت مورد یورش قرار گرفت و ربوده شد تا به شعبه استخبارات هوایی در فرودگاه مزه منتقل شود تا مرحله جدیدی از شکنجه های وحشتناک آغاز شود. با وجود سن بالایش به یاری خدا صبور، ثابت قدم و محتسب بود.

پس از تقریباً یک سال، دوباره به زندان صیدنایا منتقل شد تا در دادگاه امنیت دولت محاکمه شود و متعاقباً به مدت ده سال محکوم شد که خداوند مقدر کرد تقریباً هشت سال از آن را سپری کند و سپس خداوند به او فرج داد.

من سال 2001 یک سال کامل را با او در زندان صیدنایا گذراندم، بلکه در خوابگاه پنجم (الف) سمت چپ طبقه سوم کاملاً در کنارش بودم، او را عموی عزیز خطاب می کردم.

با هم غذا می خوردیم و در کنار هم می خوابیدیم و فرهنگ و افکار را مطالعه می کردیم. از او فرهنگ را به دست آوردیم و از او صبر و ثبات را آموختیم.

او بخشنده، دوستدار مردم و مشتاق جوانان بود و در آنها اعتماد به پیروزی و نزدیکی تحقق وعده خدا را می کاشت.

او حافظ کتاب خدا بود و هر شب و روز آن را می خواند و بیشتر شب را به عبادت می گذراند و چون سپیده دم نزدیک می شد، مرا تکان می داد تا برای نماز شب و سپس نماز فجر بیدار شوم.

من از زندان خارج شدم و سپس در سال 2004 دوباره به آن بازگشتم، و ما در اوایل سال 2005 دوباره به زندان صیدنایا منتقل شدیم، تا دوباره با کسانی که هنگام خروج اول ما در پایان سال 2001 در زندان باقی مانده بودند، ملاقات کنیم، و عموی عزیز ابو اسامه احمد بکر (هزیم) رحمه الله نیز در میان آنها بود.

مدت های طولانی در مقابل خوابگاه ها قدم می زدیم تا دیوارهای زندان و میله های آهنی و دوری از خانواده و عزیزان را با او فراموش کنیم، چگونه نه، در حالی که او سال های طولانی را در زندان سپری کرد و آنچه را که سپری کرد!

و با وجود نزدیکی من به او و همراهی با او در دوره های طولانی، هرگز او را ندیدم که غر بزند یا شکایت کند، انگار که در زندان نیست، بلکه در خارج از دیوارهای زندان پرواز می کند. با قرآنی که در بیشتر اوقات تلاوت می کند پرواز می کند، با دو بال اعتماد به وعده خدا و بشارت رسولش ﷺ به پیروزی و تمکین پرواز می کند.

ما در تاریک ترین شرایط و سخت ترین شرایط به روز پیروزی بزرگ چشم دوخته بودیم، روزی که بشارت رسولمان ﷺ محقق شود «سپس خلافت بر منهاج نبوت خواهد بود». مشتاق بودیم زیر سایه خلافت و پرچم عقاب گرد هم آییم. اما خداوند مقدر کرد که از سرای شقاوت به سرای جاودانگی و بقا کوچ کنی.

از خداوند می خواهیم که در فردوس اعلی باشی و کسی را نزد خدا تزکیه نمی کنیم.

عموی عزیز ما، ابا اسامه:

از خداوند می خواهیم که تو را مشمول رحمت واسعه خود قرار دهد و در بهشت ​​های وسیع خود جای دهد و تو را با صدیقان و شهدا قرار دهد و به خاطر آزاری و عذابی که دیدی، درجات عالی در بهشت ​​را به تو پاداش دهد، و از خداوند متعال می خواهیم که ما را با رسولمان ﷺ بر سر حوض و در قرارگاه رحمتش گرد هم آورد.

تسلیت ما این است که تو به نزد مهربان ترین مهربانان می روی و جز آنچه خدا را خشنود می کند نمی گوییم، ما از آن خداییم و به سوی او باز می گردیم.

نوشته شده برای رادیو دفتر مطبوعاتی مرکزی حزب التحریر

ابو صطیف جیجو