بين الراديكالية الغربية والراديكالية الإسلامية
بين الراديكالية الغربية والراديكالية الإسلامية

ظهر مصطلح الراديكالية مع الثورة الفرنسية، وهو يعني التغيير الجذري (من الكلمة اليونانية Radia والتي تعني الجذر)، وهو صورة تمثل ظاهرة التغيير الجذري في فرنسا بعد الثورة، ثم تحولت تلك الدولة إلى جمهورية، فاعتبر الكثيرون من الراديكاليين الأوروبيين الثورة الفرنسية نموذجاً لهم، وقد دل مصطلح الراديكالية في القرن التاسع عشر في المملكة المتحدة وفي أوروبا القارية، وأمريكا اللاتينية على الأيديولوجية الليبرالية التقدمية المستوحاة من الثورة الفرنسية.

0:00 0:00
Speed:
February 11, 2021

بين الراديكالية الغربية والراديكالية الإسلامية

بين الراديكالية الغربية والراديكالية الإسلامية

ظهر مصطلح الراديكالية مع الثورة الفرنسية، وهو يعني التغيير الجذري (من الكلمة اليونانية Radia والتي تعني الجذر)، وهو صورة تمثل ظاهرة التغيير الجذري في فرنسا بعد الثورة، ثم تحولت تلك الدولة إلى جمهورية، فاعتبر الكثيرون من الراديكاليين الأوروبيين الثورة الفرنسية نموذجاً لهم، وقد دل مصطلح الراديكالية في القرن التاسع عشر في المملكة المتحدة وفي أوروبا القارية، وأمريكا اللاتينية على الأيديولوجية الليبرالية التقدمية المستوحاة من الثورة الفرنسية.

وقد استطاع الراديكاليون في أوروبا تنظيم أنفسهم في أحزاب سياسية مثل الحزب الجمهوري الراديكالي والاشتراكي الراديكالي، وقد أصبح أهم حزب في فرنسا في الفترة 1866م-1940م، مما شجع نجاحه في الوصول للسلطة. وقد بلغت الفكرة الراديكالية أوج مجدها في أوروبا في أواسط القرن المنصرم، حتى انتهت الفكرة في السبعينات منه حيث أثمرت الفكرة التغيير الجذري في الحكم في كل أوروبا حيث ظهرت الديمقراطية الاجتماعية كقوة سياسية في معظم دول أوروبا والتي اتخذت دور فلسفة الراديكالية فلسفة لها وقامت عليها الأحزاب الليبرالية المحافظة والنيوليبرالية والديمقراطية الاجتماعية والتي تحكم كل دول أوروبا وأمريكا الآن. هذا موقف أوروبا من الفكرة الراديكالية والتي تعني التغيير الجذري والذي اعتمدوه أساساً للتغيير في أنظمة الحكم والذي أوصلهم إلى ما هم عليه الآن.

ولكن حينما طالب المسلمون بالتغيير الجذري خاصة بعد خروج المستعمر بجيوشه من بلادهم وفشلت الأنظمة الوطنية التي تبنت النظام الرأسمالي وصار الناس يبحثون عن البديل وعرضت فكرة التغيير الجذري جن جنون الغرب لأنه أدرك أن التغيير الجذري يعني نبذ النظام الرأسمالي والانعتاق من تبعيته والخروج عن سيطرة النظام الدولي عليهم فهبوا هبة رجل واحد لمحاربة كل ما يوحي بوجود الإسلام في الحياة العامة، ولو كان قطعة قماش تضعها فتاة صغيرة على رأسها.

ولكن حينما شعروا أن الشعوب الإسلامية صارت تتوق إلى التغيير الحقيقي كان لا بد من وضع مخططات واضحة المعالم لمحاربة هذا التوجه الخطير بزعمهم، وتوجهت الجهود إلى المراكز البحثية لوضع خطة محكمة لمحاربة هذا التوجه. ولنأخذ مثالاً لتوصيات أمر هذه المراكز البحثية المرموقة وهو مؤسسة راند الأمريكية ونذكر بعض توصياتها كما في كتاب العالم المسلم بعد 9/11، والذي أوصى بأن تشمل الخطة جميع الجوانب السياسية والإعلامية والفكرية والأممية وذلك لضمان نجاحها. ويقدم الكتاب في محوره الأول خريطة شاملة التوجهات الأيديولوجية في المناطق المختلفة بالبلاد الإسلامية، ووصف المطالبة بالتغيير الجذري تعني الراديكالية وتعني الإرهاب ومن ثم التركيز الإعلامي على تحويل اهتمام الناس من فكرة التغيير الجذري، لأنه لا يوجد بديل للنظام الرأسمالي إلا الإسلام، وعليه لا بد من إبعاد الناس عنه وتخويفهم منه، وأكثر ما شدد عليه الكتاب هو ظاهرة انتشار التغييرات "الراديكالية للإسلام" يعني المطالبة بالتغيير الجذري على أساس الإسلام، ووصفها بعض الكتاب بأنها ظاهرة تزعج الإدارة الأمريكية التي ستجد عنتاً شديداً في إقناع المسلمين بأفكارها الليبرالية المناهضة للراديكالية مما يعني تعطيل المصالح الأمريكية في البلاد الإسلامية "حسب ما ورد في الكتاب".

وخرج الكتاب بتوصيات:

1-     إيجاد شبكة إسلامية معتدلة وذلك من خلال خلق شبكة ضخمة تتحدث بلسان عامة الناس وتعبر عن أفكارهم.

2-     إتلاف الشبكات الراديكالية بشتى الوسائل والأساليب.

3-     تشجيع إصلاح المدارس الدينية والمدارس كما نشاهد اليوم في السودان وغيره.

4-     دعم الإسلام المدني.

5-     دمج الإسلاميين في السياسة العامة (إيصالهم إلى السلطة والعمل على إفشالهم في الحكم).

6-     العمل مع المسلمين المغتربين (الحكومة الانتقالية في السودان مثالاً ممتازاً لذلك).

7-     إعادة العلاقات العسكرية مع الدول في البلاد الإسلامية، ويطالب الكتاب بضرورة تفعيل العلاقات العسكرية لأن إيجاد ضباط مسلمين مدربين أمريكياً لا تضمن فقط عدم تعرض القادة العسكريين المسلمين للقيم والممارسة الأمريكية بل تضمن أيضاً تزايد النفوذ الأمريكي في المنطقة العربية الإسلامية.

ولما كان التغيير الجذري يمثل عاملا خطرا ومشتركا بين الدول الاستعمارية الطامعة والحكام في بلاد المسلمين أصبحت محاربة الإسلام والتنكيل بمن يدعون إلى التغيير الجذري وإلصاق التهم بهم وتكوين جماعات باسمهم والقيام بأعمال بشعة، أصبح هذا الأسلوب هو الأداة التي يتزلف بها الحكام والطامعون في الوصول إلى السلطة إلى الدول العاملة في المسرح الدولي كي تساعدهم في قمع شعوبهم وتهيئة الأجواء للطامعين في الوصول إلى السلطة حتى يتمكنوا من الحكم. والأمثلة على ذلك لا يمكن حصرها؛ فقد رأينا تزلف حاكم مصر إلى فرنسا وكان ماكرون يرفع سيفه لمحاربة الإسلام جهارا نهاراً وبكل تحد يدافع عمن يسيء للرسول ﷺ، وآخر يغلق المساجد، ويسعى لاستصدار قوانين تجرم كل من يدعو إلى الإسلام بوصفه ديناً ينظم كافة شؤون الحياة بما فيها الحكم.

أما إذا نظرنا إلى وثيقة أبراهام التي وقعت عليها مجموعة دول منها السودان فنجد من أهم بنودها محاربة الإسلام الراديكالي وقد تعهد بها حكام هذه الدول وأنهم شاهرون سيوفهم لمحاربة الإسلام، وقد سبق أن تعهد عبد الفتاح البرهان بأنه على استعداد لمنع الأحزاب التي تقوم على أساس عقائدي.

إنهم يقدمون الإسلام قرابين تحت أقدام الدول الكبرى عربوناً لدعمهم في الوصول للحكم أو الاستمرارية فيه، ولكن هل هذا سيمنع الإسلام من الظهور والهيمنة؟!

قال تعالى: ﴿إِنَّا لَنَنْصُرُ رُسُلَنَا وَالَّذِينَ آمَنُوا فِي الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَيَوْمَ يَقُومُ الأَشْهَادُ﴾، وقال ﷺ: «إنَّ اللهَ زوَى لي الأرضَ فرأَيْتُ مَشارِقَها ومَغارِبَها فإنَّ أُمَّتي سيبلُغُ مُلْكُها ما زوَى لي منها»، وكما بشرنا رسولنا ﷺ: «تَكُونُ النُّبُوَّةُ فِيكُمْ مَا شَاءَ اللَّهُ أَنْ تَكُونَ، ثُمَّ يَرْفَعُهَا إِذَا شَاءَ أَنْ يَرْفَعَهَا، ثُمَّ تَكُونُ خِلَافَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ، فَتَكُونُ مَا شَاءَ اللَّهُ أَنْ تَكُونَ، ثُمَّ يَرْفَعُهَا إِذَا شَاءَ أَنْ يَرْفَعَهَا، ثُمَّ تَكُونُ مُلْكاً عَاضاً، فَيَكُونُ مَا شَاءَ اللَّهُ أَنْ يَكُونَ، ثُمَّ يَرْفَعُهَا إِذَا شَاءَ الله أَنْ يَرْفَعَهَا، ثُمَّ تَكُونُ مُلْكاً جَبْرِيّاً، فَتَكُونُ مَا شَاءَ اللَّهُ أَنْ تَكُونَ، ثُمَّ يَرْفَعُهَا إِذَا شَاءَ أَنْ يَرْفَعَهَا، ثُمَّ تَكُونُ خِلَافَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ، ثمَّ سَكَتَ».

إذن فالراديكالية؛ أي التغيير الجذري في الغرب أمر محمود، أما في البلاد الإسلامية فجريمة كبرى، هكذا يفكر الغرب الكافر المستعمر! نعم إنها حرب بين الحق والباطل، وإن الظلام لمنقشع مهما طال ليله وإنما النصر صبر ساعة. ﴿وَلَيَنصُرَنَّ اللَّهُ مَن يَنصُرُهُ إِنَّ اللَّهَ لَقَوِيٌّ عَزِيزٌ﴾.

كتبه لإذاعة المكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير

المهندس حسب الله النور – ولاية السودان

More from null

غیاب نقش دولت در مواجهه با فاجعه بهداشتی - تب دنگی و مالاریا

غیاب نقش دولت در مواجهه با فاجعه بهداشتی

تب دنگی و مالاریا

در سایه گسترش وسیع تب دنگی و مالاریا در سودان، ویژگی‌های یک بحران بهداشتی حاد آشکار می‌شود که نشان‌دهنده غیاب نقش فعال وزارت بهداشت و ناتوانی دولت در مقابله با همه‌گیری است که روز به روز جان‌ها را می‌گیرد. با وجود پیشرفت علمی و فناوری در علم بیماری‌ها، حقایق آشکار می‌شود و فساد نمایان می‌گردد.

غیاب برنامه واضح:

با وجود عبور تعداد مبتلایان از هزاران نفر، و ثبت مرگ و میر به صورت عمده بر اساس برخی منابع رسانه‌ای، وزارت بهداشت برنامه واضحی برای مبارزه با این همه‌گیری اعلام نکرده است. عدم هماهنگی بین نهادهای بهداشتی و فقدان دیدگاه پیشگیرانه در برخورد با بحران‌های همه‌گیر مشاهده می‌شود.

فروپاشی زنجیره‌های تأمین پزشکی

حتی ساده‌ترین داروها مانند "بندول" در برخی مناطق کمیاب شده‌اند، که نشان‌دهنده فروپاشی در زنجیره‌های تأمین و عدم نظارت بر توزیع داروها است، در حالی که فرد به ساده‌ترین ابزارهای تسکین و حمایت نیاز دارد.

غیاب آگاهی‌رسانی اجتماعی

هیچ کمپین رسانه‌ای مؤثری برای آموزش مردم در مورد روش‌های پیشگیری از پشه یا شناسایی علائم بیماری وجود ندارد، که باعث افزایش شیوع عفونت می‌شود و توانایی جامعه در محافظت از خود را تضعیف می‌کند.

ضعف زیرساخت‌های بهداشتی

بیمارستان‌ها از کمبود شدید کادر پزشکی و تجهیزات و حتی ابزارهای تشخیصی اساسی رنج می‌برند، که پاسخ به همه‌گیری را کند و تصادفی می‌کند و زندگی هزاران نفر را به خطر می‌اندازد.

کشورهای دیگر چگونه با همه‌گیری‌ها برخورد کردند؟

 برزیل:

- کمپین‌های سمپاشی زمینی و هوایی با استفاده از سموم دفع آفات مدرن راه‌اندازی کرد.

- پشه‌بند توزیع کرد و کمپین‌های آگاهی‌رسانی اجتماعی را فعال کرد.

- داروها را به طور فوری در مناطق آلوده فراهم کرد.

بنگلادش:

- مراکز اضطراری موقت در محله‌های فقیرنشین ایجاد کرد.

- خطوط تلفن گرم برای گزارش و تیم‌های واکنش سیار فراهم کرد.

فرانسه:

- سیستم‌های هشدار اولیه را فعال کرد.

- نظارت بر پشه‌های ناقل را تشدید کرد و کمپین‌های آگاهی‌رسانی محلی را آغاز کرد.

بهداشت از مهم‌ترین واجبات است و مسئولیت آن بر عهده کامل دولت است

سودان هنوز فاقد سازوکارهای مؤثر برای کشف و گزارش است، که باعث می‌شود آمار واقعی بسیار بالاتر از آمار اعلام شده باشد و بحران را پیچیده‌تر کند. بحران بهداشتی کنونی نتیجه مستقیم غیاب نقش فعال دولت در مراقبت‌های بهداشتی است که زندگی انسان را در اولویت قرار می‌دهد، دولتی که اسلام را اجرا می‌کند و سخن عمر بن خطاب رضی الله را به کار می‌بندد که گفت: «اگر قاطری در عراق بلغزد، خداوند در روز قیامت از من در مورد آن سؤال خواهد کرد».

راه حل‌های پیشنهادی

- ایجاد یک نظام بهداشتی که اولاً از خدا در زندگی انسان بترسد و کارآمد باشد، نه اینکه مشمول سهمیه‌بندی یا فساد شود.

- ارائه مراقبت‌های بهداشتی رایگان به عنوان یک حق اساسی برای همه رعایا. و لغو مجوز بیمارستان‌های خصوصی و منع سرمایه‌گذاری در زمینه پزشکی.

- فعال کردن نقش پیشگیری قبل از درمان، از طریق کمپین‌های آگاهی‌رسانی و مبارزه با پشه.

- بازسازی وزارت بهداشت برای اینکه مسئول زندگی مردم باشد، نه فقط یک نهاد اداری.

- اتخاذ یک نظام سیاسی که زندگی انسان را بالاتر از منافع اقتصادی و سیاسی قرار دهد.

- قطع ارتباط با سازمان‌های جنایتکار و مافیای دارو.

در تاریخ مسلمانان، بیمارستان‌ها برای خدمت رایگان به مردم برپا می‌شدند و با کفایت بالا اداره می‌شدند و از بیت المال تأمین مالی می‌شدند، نه از جیب مردم. مراقبت‌های بهداشتی بخشی از مسئولیت دولت بود، نه منتی و نه تجارتی.

آنچه امروز در سودان از شیوع همه‌گیری‌ها و غیاب دولت از صحنه رخ می‌دهد، هشداری خطرناک است که نمی‌توان آن را نادیده گرفت. خواسته اصلی فقط فراهم کردن بندول نیست، بلکه ایجاد یک دولت رفاه واقعی است که به زندگی انسان اهمیت می‌دهد و ریشه‌های بحران را درمان می‌کند، نه علائم آن را، دولتی که به ارزش انسان و زندگی او و هدفی که برای آن خلق شده است، یعنی عبادت خداوند یکتا، آگاه باشد. و دولت اسلامی تنها دولتی است که قادر به رسیدگی به مسائل مراقبت‌های بهداشتی از طریق نظام بهداشتی است که جز در سایه دولت خلافت راشده دوم بر منهاج نبوت که به زودی به اذن خدا برپا می‌شود، قابل اجرا نیست.

﴿یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ اسْتَجِیبُواْ لِلّهِ وَلِلرَّسُولِ إِذَا دَعَاکُم لِمَا یُحْیِیکُمْ﴾

نوشته شده برای رادیو دفتر رسانه‌ای مرکزی حزب التحریر

حاتم العطار - ایالت مصر

شرف همصحبتی با ابی اسامه، احمد بکر (هزیم) رحمه الله

شرف همصحبتی با ابی اسامه، احمد بکر (هزیم) رحمه الله

در صبحگاه بیست و دوم ربیع الاول ۱۴۴۷ هجری قمری مصادف با چهاردهم سپتامبر ۲۰۲۵ میلادی، در سن نزدیک به هشتاد و هفت سالگی، احمد بکر (هزیم)، از پیشگامان حزب التحریر، به جوار پروردگارش شتافت. سالیان متمادی دعوت را حمل کرد و در راه آن زندان طولانی و شکنجه های سخت را تحمل کرد، اما به فضل و یاری خداوند، نه سست شد و نه ضعیف شد و نه تغییر کرد و نه تبدیل نمود.

در دهه هشتاد در سوریه در دوران حکومت حافظ مقبور سال های طولانی را به صورت مخفیانه سپری کرد تا اینکه به همراه جمعی از جوانان حزب التحریر در سال 1991 توسط استخبارات هوایی دستگیر شد تا زیر نظر جنایتکاران علی مملوک و جمیل حسن، سخت ترین انواع شکنجه را ببیند، به طوری که کسی که بعد از یک دور بازجویی از ابی اسامه و برخی از رفقایش وارد اتاق بازجویی شد، به من خبر داد که تکه های گوشت پراکنده و خون روی دیوارهای اتاق بازجویی را دیده است.

بعد از بیشتر از یک سال در سلول های انفرادی شعبه استخبارات هوایی در مزه، او به همراه بقیه همکارانش به زندان صیدنایا منتقل شد تا بعداً به ده سال زندان محکوم شود، که هفت سال آن را با صبر و احتساب سپری کرد و سپس خداوند به او فرج داد.

پس از خروج از زندان، مستقیماً به حمل دعوت ادامه داد و این روند تا زمانی که دستگیری جوانان حزب آغاز شد و صدها نفر را در سوریه در اواسط ماه 12 سال 1999 شامل شد، ادامه یافت، به طوری که خانه او در بیروت مورد یورش قرار گرفت و ربوده شد تا به شعبه استخبارات هوایی در فرودگاه مزه منتقل شود تا مرحله جدیدی از شکنجه های وحشتناک آغاز شود. با وجود سن بالایش به یاری خدا صبور، ثابت قدم و محتسب بود.

پس از تقریباً یک سال، دوباره به زندان صیدنایا منتقل شد تا در دادگاه امنیت دولت محاکمه شود و متعاقباً به مدت ده سال محکوم شد که خداوند مقدر کرد تقریباً هشت سال از آن را سپری کند و سپس خداوند به او فرج داد.

من سال 2001 یک سال کامل را با او در زندان صیدنایا گذراندم، بلکه در خوابگاه پنجم (الف) سمت چپ طبقه سوم کاملاً در کنارش بودم، او را عموی عزیز خطاب می کردم.

با هم غذا می خوردیم و در کنار هم می خوابیدیم و فرهنگ و افکار را مطالعه می کردیم. از او فرهنگ را به دست آوردیم و از او صبر و ثبات را آموختیم.

او بخشنده، دوستدار مردم و مشتاق جوانان بود و در آنها اعتماد به پیروزی و نزدیکی تحقق وعده خدا را می کاشت.

او حافظ کتاب خدا بود و هر شب و روز آن را می خواند و بیشتر شب را به عبادت می گذراند و چون سپیده دم نزدیک می شد، مرا تکان می داد تا برای نماز شب و سپس نماز فجر بیدار شوم.

من از زندان خارج شدم و سپس در سال 2004 دوباره به آن بازگشتم، و ما در اوایل سال 2005 دوباره به زندان صیدنایا منتقل شدیم، تا دوباره با کسانی که هنگام خروج اول ما در پایان سال 2001 در زندان باقی مانده بودند، ملاقات کنیم، و عموی عزیز ابو اسامه احمد بکر (هزیم) رحمه الله نیز در میان آنها بود.

مدت های طولانی در مقابل خوابگاه ها قدم می زدیم تا دیوارهای زندان و میله های آهنی و دوری از خانواده و عزیزان را با او فراموش کنیم، چگونه نه، در حالی که او سال های طولانی را در زندان سپری کرد و آنچه را که سپری کرد!

و با وجود نزدیکی من به او و همراهی با او در دوره های طولانی، هرگز او را ندیدم که غر بزند یا شکایت کند، انگار که در زندان نیست، بلکه در خارج از دیوارهای زندان پرواز می کند. با قرآنی که در بیشتر اوقات تلاوت می کند پرواز می کند، با دو بال اعتماد به وعده خدا و بشارت رسولش ﷺ به پیروزی و تمکین پرواز می کند.

ما در تاریک ترین شرایط و سخت ترین شرایط به روز پیروزی بزرگ چشم دوخته بودیم، روزی که بشارت رسولمان ﷺ محقق شود «سپس خلافت بر منهاج نبوت خواهد بود». مشتاق بودیم زیر سایه خلافت و پرچم عقاب گرد هم آییم. اما خداوند مقدر کرد که از سرای شقاوت به سرای جاودانگی و بقا کوچ کنی.

از خداوند می خواهیم که در فردوس اعلی باشی و کسی را نزد خدا تزکیه نمی کنیم.

عموی عزیز ما، ابا اسامه:

از خداوند می خواهیم که تو را مشمول رحمت واسعه خود قرار دهد و در بهشت ​​های وسیع خود جای دهد و تو را با صدیقان و شهدا قرار دهد و به خاطر آزاری و عذابی که دیدی، درجات عالی در بهشت ​​را به تو پاداش دهد، و از خداوند متعال می خواهیم که ما را با رسولمان ﷺ بر سر حوض و در قرارگاه رحمتش گرد هم آورد.

تسلیت ما این است که تو به نزد مهربان ترین مهربانان می روی و جز آنچه خدا را خشنود می کند نمی گوییم، ما از آن خداییم و به سوی او باز می گردیم.

نوشته شده برای رادیو دفتر مطبوعاتی مرکزی حزب التحریر

ابو صطیف جیجو